Βασίλης Ραφαηλίδης – Ταξίδι στον Άδη (ένα κείμενο για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο)…


Το παρακάτω κείμενο περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Σε pdf μπορείτε να το κατεβάσετε εδώ.

Σκηνή από το ‘Ταξίδι στα Κήθυρα’

Ταξίδι στον Άδη

του Βασίλη Ραφαηλίδη

Το Ταξίδι στα Κύθηρα είναι ένα ταξίδι που δεν γίνεται· γιατί τα Κύθηρα δεν υπάρχουν. Περισσότερο από γεωγραφικός, τα Κύθηρα είναι ο μυθικός χώρος της «άφατης ευτυχίας» του Antoine Watteau[1] και της «δύσκολης επιτυχίας» του Charles Baudelaire[2]. Η «Επιβίβαση για τα Κύθηρα», το πιο διάσημο ζωγραφιστό πλοίο που «ναυπήγησε» με το χρωστήρα του ο Watteau για τις ανάγκες των «ερωτικών γιορτών» του, τούτη την πιο ψηλή κορφή του ροκοκό, δεν ήταν κι αυτή παρά μία απ’ τις πολλές γιορτές της καλπαστικά ανερχόμενης γαλλικής αστικής τάξης των αρχών του 18ου αιώνα. Από το 1717 που εκτέθηκε για πρώτη φορά τούτος ο -κυριολεκτικά και μεταφορικά- μυθικός πίνακας, μέχρι το 1789, μας χωρίζουν μόλις 72 χρόνια. Είναι τα χρόνια που οι fetes galantes του Watteau θ’ αρχίσουν να γίνονται μονότονες, έτσι όπως επαναλαμβάνονται μονότονα στους κήπους και τα πάρκα, και θα ετοιμαστούν να εκτοπίσουν απ’ τα ανάκτορα του Κεραμεικού, περνώντας από τη Βαστίλη, τις βασιλικές «ερωτικές γιορτές». O Watteau είχε όλο το δικαίωμα να είναι κωμικά αισιόδοξος: η αστική τάξη δεν έχει καταλάβει ακόμα την εξουσία κι είναι ζωηρή και ευδιάθετη, γιατί ονειρεύεται από τώρα την επιβίβασή της για τα Κύθηρα.

Συνέχεια

Γράμμα του πατέρα του Jim Morrison – ‘να εγκαταλείψει κάθε ιδέα για το τραγούδι’…


Το 1970 ο Jim Morrison συνελήφθη με την κατηγορία «άσεμνης εμφάνισης και βωμολοχίας» σε μια παράσταση των Doors στο Μαϊάμι (η οποία έγινε πάνω από ένα χρόνο πριν!), όπου ο τραγουδιστής του συγκροτήματος φέρεται πως γυμνώθηκε μπροστά στο κοινό. Ο πατέρας του έστειλε επιστολή στην επιτροπή που θα αποφάσιζε για τη μοίρα του Jim, ένα γράμμα όπου συμπαραστέκεται στο γιο του, και ίσως εν μέρει δικαιολογεί τη συμπεριφορά του, φανερώνοντας το τεράστιο χάσμα μεταξύ του στρατιωτικού πατέρα και του καλλιτέχνη γιου.

2, Οκτωβρίου 1970

κ. Robert Disher, Επόπτη Περιοχής «07»

Επιτροπή Αναστολών και επιμελητών της Φλόριντα

Κτίριο Γραφείων Πολιτείας της Φλόριντα

1350 N. W. Avenue 12

Μαϊάμι, Φλόριντα, 33136

Αγαπητέ κ Disher:

Σας ευχαριστώ για την επιστολή σας της 24 Σεπτεμβρίου. Εκτιμώ αυτή την ευκαιρία να υποβάλλω τις παρατηρήσεις μου σχετικά με το γιο μου Jim.

Τον είδα τελευταία φορά περίπου 5 χρόνια πριν, κατά τη διάρκεια του τελευταίου έτους του στο U.C.L.A.. Ολοκλήρωνε τότε επιτυχώς το τέταρτο έτος του κολεγίου. Όπως σε όλη την ακαδημαϊκή του πορεία στο δημοτικό, το γυμνάσιο και το κολέγιο, ήταν άριστος μαθητής. Ενώ ο ίδιος ήταν πάντα πνευματικά ένας επαναστάτης, πάντα υπάκουε και σεβόταν τις αρχές. Το 1965 ανέλαβα μια ανάθεση δύο χρόνων στην Αγγλία. Αν και τον κάλεσα να έρθει μαζί μας στο Λονδίνο μετά την αποφοίτησή του, αρνήθηκε, για να ξεκινήσει τη δική του καριέρα. Από τότε, υπήρξε εντελώς ανεξάρτητος από μένα οικονομικά και με κάθε άλλο τρόπο.

Είχαμε πολύ μικρή επαφή μαζί του από την εποχή εκείνη, που οφείλεται εν μέρει στην απόσταση και εν μέρει εξαιτίας κάποιας κριτικής εκ μέρους μου. Ενώ ήμουν στο Λονδίνο, με κάλεσε ένας παλιός φίλος από την Καλιφόρνια τον οποίο ο Jim είχε προσεγγίσει για ένα δάνειο ώστε να χρηματοδοτήσει τον πρώτο του δίσκο. Ανησυχώντας για την εμφάνισή του, ειδικά τα μακριά του μαλλιά, ο φίλος μου τηλεφώνησε. Εγώ, με τη σειρά μου, έγραψα στον Jim μια επιστολή επικρίνοντας έντονα τη συμπεριφορά του και σε μεγάλο βαθμό τον συμβούλεψα να εγκαταλείψει κάθε ιδέα για το τραγούδι ή οποιαδήποτε σχέση με μουσικό συγκρότημα, λόγω του ότι θεωρούσα πως είχε πλήρη έλλειψη ταλέντου προς αυτή την κατεύθυνση. Η απροθυμία του να επικοινωνήσει μαζί μου τότε είναι για μένα απολύτως κατανοητή.

Από τότε που επέστρεψα στις Ηνωμένες Πολιτείες, έχω κάνει πολλές φορές προσπάθεια να επικοινωνήσω μαζί του. Μια προσπάθεια ήταν επιτυχής και μιλήσαμε μαζί τηλεφωνικά. Η συζήτησή μας ήταν αρκετά ευχάριστη, και τον συνεχάρηκα για τον πρώτο του χρυσό δίσκο, αλλά δε συζητήσαμε τίποτα ουσιώδες. Δεν είχαμε καμία άμεση επαφή από τότε.

Ωστόσο, όταν όλοι ζούσαμε στην Καλιφόρνια το 1969, ο νεότερος αδελφός του Jim και η αδελφή του τον επισκέπτονταν συχνά και τα βρίσκανε περίφημα όπως πάντα κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας τους στο σπίτι. Επίσης, ένας παλιός φίλος μας δείπνησε με τον Jim στο Λος Άντζελες πριν από μερικούς μήνες και μας ανέφερε ότι ήταν «ο παλιός καλός Jim.»

Έχω παρακολουθήσει την καριέρα του με ένα μείγμα έκπληξης και, στην περίπτωση της παράστασής του στο Μαϊάμι, μεγάλης ανησυχίας και θλίψης. Αν και προφανώς δεν είμαι κριτής της σύγχρονης μουσικής, αντιμετωπίζω την επιτυχία του με υπερηφάνεια.

Με βάση τις γνώσεις μου για τον Jim μέχρι το 21ο έτος του, πιστεύω ακράδαντα ότι η παράστασή του στο Μαϊάμι ήταν ένα σοβαρό λάθος και δεν τον αντιπροσωπεύει. Θα συνεχίσω πάντα να παρακολουθώ την πρόοδό του με μέγιστο ενδιαφέρον και ανησυχία και θα είμαι έτοιμος να τον βοηθήσω με κάθε τρόπο που θα μου ζητήσει.

Σας ευχαριστώ και πάλι για την ευκαιρία να επιβεβαιώσω την πεποίθησή μου ότι ο Jim είναι ουσιωδώς ένας υπεύθυνος πολίτης.

Αληθινά δικός σας,

G.S. Morrison, Υποναύαρχος, U.S.N.

1327 South Glebe Road

Arlington, Virginia, 22204

Ένα δεύτερο γράμμα από το αρχείο του Jim Morrison, όταν ήταν μόλις δέκα χρονών, το 1954.

Αγαπημένη Μητέρα,

Καθώς το Πάσχα έρχεται κάθε χρόνο, σκέφτομαι πώς με έχεις βοηθήσει να αντιμετωπίσω τις πολλές δυσκολίες στη ζωή μου. Εύχομαι μόνο να μπορούσα να γράψω στο χαρτί πόσο εκτιμώ τη βοήθεια και την αγάπη που μου έδωσες καθ’ όλη τη ζωή μου.

Με αγάπη, Jim

Πηγή


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2017/04/27/jim-morrison-letter/

Michel Foucault – Η κοινωνία τιμωρός (pdf)…


από

Η μετάφραση του κειμένου του M. Foucault, «La societe punitive», έγινε από τον τόμο Resume des Cours 1970-1982, Juillard, Paris, 1989, σσ. 29-51 από τον F.G.A και η χρήση της είναι «ελεύθερη για κινηματικούς σκοπούς».

Το κείμενο κατεβαίνει και σε μορφή pdf εδώ.

H κοινωνία τιμωρός

του Michel Foucault

Στο ποινικό καθεστώς της κλασικής περιόδου μπορούμε να ξαναβρούμε, αναμεμειγμένες μεταξύ τους, τέσσερις βασικές τακτικές επιβολής ποινών -τέσσερις κατηγορίες που καθεμιά τους έχει διαφορετική ιστορική προέλευση και που ο ρόλος τους, σε συνάρτηση πάντα με την κοινωνία και την εποχή, υπήρξε αν όχι ξεχωριστός τουλάχιστον προνομιούχος.

  1. Εξορία, διωγμός, εκτοπισμός, απέλαση εκτός των συνόρων, απαγόρευση εισόδου σε ορισμένα μέρη, καταστροφή οικιακής εστίας, διαγραφή από τον τόπο γέννησης, δήμευση περιουσίας -κινητής και ακίνητης.
  2. Επιβολή αποζημίωσης, εξαγορά, μετατροπή της προκληθείσης ζημιάς σε εξοφλητέο χρέος, μετατροπή της παράνομης πράξης σε οικονομική υποχρέωση.
  3. Διαπόμπευση, σημάδεμα, τραυματισμός, ακρωτηριασμός, εγχάραξη ουλής, αποτύπωση σημαδιού στο πρόσωπο ή τον ώμο, πρόκληση σωματικού μειονεκτήματος σε διακριτό σημείο, βασανισμός, εν ολίγοις σφετερισμός του σώματος και εγγραφή των αποτυπωμάτων της εξουσίας πάνω σ’ αυτό.
  4. Εγκλεισμός.

Μπορούμε υποθετικά να διακρίνουμε τις κοινωνίες, ανάλογα με τον τύπο τιμωρίας που υιοθέτησαν σε κοινωνίες εξορίας (ελληνική κοινωνία), κοινωνίες εξαγοράς (γερμανικές), κοινωνίες εγχάραξης (δυτικές κοινωνίες κατά το τέλος του Μεσαίωνα) καθώς και κοινωνίες εγκλεισμού, όπως ίσως και η δική μας;

Η δική μας πάντως, μόνο από τα τέλη του XVIIIου αιώνα και μετά. Γιατί ένα μόνο είναι σίγουρο: η κράτηση, η φυλάκιση δεν αποτελούν μέρος του ευρωπαϊκού ποινικού συστήματος πριν τουλάχιστον από τις μεγάλες μεταρρυθμίσεις των δεκαετιών 1780-1820. Οι νομικοί του XVIII™ αιώνα συμφωνούν ομόφωνα στο εξής σημείο: «η φυλάκιση σύμφωνα με το αστικό μας δίκαιο δε θεωρείται ποινή… παρόλο που οι Ηγεμόνες για πολιτικές σκοπιμότητες οδηγούνται καμιά φορά στο να την επιβάλλουν• αυτά είναι μέτρα εξουσίας και η τακτική δικαιοσύνη δε χρησιμοποιεί τέτοιου είδους καταδίκες» (Serpillon, Ποινικός Κώδικας, 1767). Μπορούμε, όμως, να πούμε ότι ήδη μια τέτοια εμμονή για άρνηση του ποινικού χαρακτήρα της φυλάκισης δείχνει μια αυξανόμενη αβεβαιότητα. Σε κάθε περίπτωση, οι εγκλεισμοί που χρησιμοποιούνται κατά το XVM° και XVMI° αιώνα παραμένουν στο περιθώριο του ποινικού συστήματος, έστω κι αν μοιάζουν μεταξύ τους, και τείνουν όλο και περισσότερο να συγκλίνουν:

–           Εγκλεισμός-ενέχυρο (enferment-gage) είναι εκείνος που εφαρμόζει η δικαιοσύνη κατά τη διάρκεια της προανάκρισης μιας ποινικής υπόθεσης, ο πιστωτής έως της εξόφλησης του χρέους του ή η βασιλική εξουσία υπό την απειλή ενός εχθρού. Αναφέρεται λιγότερο στην τιμωρία ενός παραπτώματος και περισσότερο στον έλεγχο του ατόμου.

–           Εγκλεισμός-υποκατάστατο (enferment-substitut) είναι εκείνος που επιβάλλεται σε κάποιον που δεν υπάγεται στη δικαιοδοσία των ποινικών δικαστηρίων (είτε εξ αιτίας της φύσης των παραπτωμάτων του, τα οποία εμπίπτουν μόνο στην τάξη του κώδικα ηθικής ή συμπεριφοράς• είτε από προνόμια που του παρέχει ο νόμος: τα εκκλησιαστικά δικαστήρια που, από το 1629 δεν έχουν πλέον την αρμοδιότητα να εκδίδουν ποινές φυλάκισης υπό τη στενή έννοια, μπορούν να διατάξουν τον ένοχο να αποσυρθεί σε μοναστήρι• η βασιλική διαταγή για φυλάκιση είναι συχνά ένα μέσο στα χέρια ενός προνομιούχου που τον βοηθάει να διαφύγει από την ποινική δικαιοσύνη• οι γυναίκες αποστέλλονται σε σωφρονιστήρια για παραπτώματα για τα οποία οι άνδρες κλείνονται σε κάτεργα).

Συνέχεια

Αντιμέτωπος με τον Άρχοντα των Μυγών…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

«Έτσι είπε ο Κύριος: Επειδή έστειλες αγγελιοφόρους να ζητήσουν τη συμβουλή του Βεελζεβούλ, του θεού της Ακκαρών, σαν να μην υπήρχε Θεός στο Ισραήλ για να ζητήσεις τον δικό του λόγο, γι’ αυτό δεν θα σηκωθείς από το κρεβάτι σου, αλλά θα πεθάνεις»
Βασιλέων Β’ 1: 16

Λιγότερα από δέκα χρόνια μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο, ο Γουίλλιαμ Γκόλντινγκ ήταν ακόμα βαθιά απογοητευμένος από την αποτυχία του πολιτισμού να αποτρέψει την ανάδυση των χειρότερων ενστίκτων του ανθρώπου. Πίστευε πως μια σωστή δομή της κοινωνίας θα παρήγαγε καλοπροαίρεση. Αργότερα στη ζωή του θα ξαναέβρισκε αυτή την ελπίδα, αλλά όταν έγραφε τον Άρχοντα των Μυγών, η θεματική του αφορούσε την παρατήρηση πως τα ελαττώματα της κοινωνίας προέρχονται από τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης. Τα εγκλήματα του Τρίτου Ράιχ «δεν έγιναν από κάποιους κυνηγούς κεφαλών της Νέας Γουινέας ή από κάποια πρωτόγονη φυλή του Αμαζονίου. Έγιναν, περίτεχνα, ψυχρά, από μορφωμένους ανθρώπους, γιατρούς, δικηγόρους, από ανθρώπους με μια παράδοση πολιτισμού πίσω τους, προς πλάσματα όμοιά τους», γράφει στο δοκίμιό του Fable (Μύθος), που αφορά το παραπάνω βιβλίο του. «Όποιος έζησε εκείνα τα χρόνια χωρίς να καταλάβει πως ο άνθρωπος παράγει αχρειότητα όπως η μέλισσα το μέλι, πρέπει να ήταν τυφλός ή όχι καλά στα μυαλά του». Αυτό είναι που θέλει να δείξει στον Άρχοντα των Μυγών, ένα «συμβολικό βιβλίο», όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος.

Η αφήγηση μας τοποθετεί εν μέσω ενός πυρηνικού πολέμου, όπου ένα αεροπλάνο πέφτει σε ένα μαγευτικό νησί, και τα παιδιά-επιβάτες του (ηλικίας 6-12 χρονών) καλούνται να τα βγάλουν πέρα μόνα τους. Ένα από τα μικρότερα φανερώνει τους φόβους του για ένα κτήνος που κρύβεται στο δάσος. Ο Ραλφ, που έχει χαρίσματα που συνδέονται με χαρακτηριστικά του πολιτισμένου κόσμου, όπως ηγετικές ικανότητες, οργάνωση και φροντίδα για τους αδύναμους, αγνοεί τους φόβους τού μικρού, λέγοντας πως δεν υπάρχουν τέρατα. Ο ανταγωνιστής του ο Τζακ, όμως, έχοντας αναλάβει την ευθύνη της εύρεσης φαγητού μέσω του κυνηγιού, υπόσχεται να πάει στο δάσος και να το σκοτώσει.

Συνέχεια

Το γράμμα του 14χρονου Κάστρο στον Πρόεδρο Ρούσβελτ…


Όταν ήταν δεκατεσσάρων χρονών (13 χρόνια πριν την επαναστατική του δραστηριότητα), ο Κάστρο έστειλε ένα γράμμα στον Ρούσβελτ για να του ζητήσει 10 δολάρια. Είναι γραμμένο σε, δικαιολογημένα, πολύ σπαστά αγγλικά (κάπου χάνεται και η πλοκή), και κλείνει με την προσφορά του μικρού Κάστρο να δείξει στον Αμερικάνο Πρόεδρο πού είναι τα ορυχεία σιδήρου για να κατασκευάσει πλοία. Για άγνωστο λόγο, ο Κάστρο γράφει ότι είναι δώδεκα χρονών στο γράμμα. Αργότερα, του ήρθε μια τυποποιημένη απάντηση άρνησης του αιτήματός του.

Ακολουθεί η μετάφραση του γράμματος, το κείμενο στα αγγλικά και φωτογραφίες του αυθεντικού.

Ο Κάστρο το 1940

Ο Κάστρο το 1940 (πηγή)

Σαντιάγκο ντε Κούβα

6 Νοεμβρίου 1940

Προς κ. Φρανκλίνο Ρούσβελτ, Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών

Καλέ μου φίλε Ρούσβελτ δεν ξέρω πολύ Αγγλικά, αλλά ξέρω τόσα για να σου γράψω. Μου αρέσει να ακούω το ραδιόφωνο, και είμαι πολύ χαρούμενος, γιατί άκουσα εκεί, ότι θα είσαι ο Πρόεδρος για τη νέα period (περίοδο). Είμαι δώδεκα χρονών. Είμαι αγόρι αλλά σκέφτομαι πάρα πολύ αλλά δεν νομίζω ότι γράφω στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών. Αν θέλεις, δως μου ένα πράσινο αμερικάνικο χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων, στο γράμμα, γιατί ποτέ, δεν έχω δει ένα πράσινο αμερικάνικο χαρτονόμισμα δέκα δολαρίων και θα ήθελα να έχω ένα.

Η διεύθυνσή μου είναι:

Sr. Fidel Castro

Colegio de Dolores

Santiago de Cuba

Oriente Cuba

Δεν ξέρω πολύ Αγγλικά αλλά ξέρω πάρα πολύ Ισπανικά και φαντάζομαι εσύ δεν ξέρεις πολύ Ισπανικά αλλά ξέρεις πολύ Αγγλικά επειδή είσαι Αμερικάνος και εγώ δεν είμαι Αμερικάνος.

Ευχαριστώ πάρα πολύ

Φιντέλ Κάστρο

Αν θέλεις σίδερο να φτιάξεις πλοία θα σου δείξω τα μεγαλύτερα minas (ορυχεία) σιδήρου της χώρας. Είναι στο Mayari Oriente Cuba.

Santiago de Cuba

Nov 6 1940

Mr Franklin Roosvelt, President of the United States.

My good friend Roosvelt I don’t know very English, but I know as much as write to you. I like to hear the radio, and I am very happy, because I heard in it, that you will be President for a new (periodo). I am twelve years old. I am a boy but I think very much but I do not think that I am writing to the President of the United States. If you like, give me a ten dollars bill green american, in the letter, because never, I have not seen a ten dollars bill green american and I would like to have one of them.

My address is:

Sr Fidel Castro

Colegio de Dolores

Santiago de Cuba

Oriente Cuba

I don’t know very English but I know very much Spanish and I suppose you don’t know very Spanish but you know very English because you are American but I am not American.

Thank you very much

Good by. Your friend,

Fidel Castro

If you want iron to make your sheaps ships I will show to you the bigest (minas) of iron of the land. They are in Mayari Oriente Cuba.

123

Πηγές εδώ και εδώ

________________________________________________________

Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2016/11/27/castro-roosevelt/

Η θρησκεία των Γιαζίντι Κούρδων και γιατί διώκεται από το ISIS…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

Οι Γιαζίντι (ή Γεζίντι) αποτελούν μια εθνοθρησκευτική κοινότητα, γηγενής της βόρειας Μεσοποταμίας, και μιλούν κυρίως την Κουρδική γλώσσα (Kurmanji Kurdish), ενώ λίγοι από αυτούς τα Αραβικά. Η προέλευσή τους είναι ασαφής, ο πληθυσμός τους σε όλο τον κόσμο αριθμεί τους 200.000-300.000 (κάποιοι λένε μέχρι και 700.000) και ο τρόπος ζωής τους είναι αγροτικός. Τα Ηνωμένα Έθνη τους αναγνωρίζουν σαν ξεχωριστή εθνότητα. Οι Γιαζίντι αποκαλούν τους εαυτούς τους Ezidi ή Dasini και θεωρούν πως οι Κούρδοι ήταν αρχικά Γιαζίντι, οι οποίοι όμως μετεξελίχτηκαν πολιτισμικά όταν εξισλαμίστηκαν.

Πίνακας του Γιαζίντι Ammar Salim

Πίνακας του Γιαζίντι Ammar Salim

___________________________________________________________

Συνέχεια

Ο Βολταίρος και η αντιμετώπιση του εξτρεμισμού…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης

_____________________________________________________________

Ένα από τα πιο διαβασμένα έργα του Βολταίρου είναι ένα μικρό φιλοσοφικό μυθιστόρημα, το «Ζαντίγκ, ή το Πεπρωμένο». Σ’ αυτό, ο Ζαντίγκ περιφέρεται σε χώρες της Ανατολής, έρμαιο της μοίρας που παρεμβαίνει στις πράξεις του και του στερεί την ευτυχία που τόσο πολύ ποθεί. Στη μέση της περιπλάνησής του (κεφάλαιο «Η Πυρά»)βρίσκει τον εαυτό του να έχει γίνει δούλος του Σετόκ, ενός αφέντη με ορθή κρίση και φύση με ροπή προς το καλό. Γίνονται φίλοι και φτάνουν στη φυλή του Σετόκ, στην Αραβία.

Στην Αραβία είχαν ένα έθιμο. Όταν πέθαινε ένας παντρεμένος άντρας κι η γυναίκα του ήθελε να αγιάσει, καιγόταν δημοσίως πάνω στο πτώμα του συζύγου της. Η φυλή που αριθμούσε τις περισσότερες θυσιασμένες χήρες ήταν και η πιο αξιοσέβαστη. Αποσβολωμένος ο Ζαντίγκ από την αχρείαστη σπατάλη ανθρώπινης ζωής εξέφρασε την απέχθειά του για το βάρβαρο έθιμο που χώριζε τα παιδιά από τις μητέρες τους κάνοντάς τα ορφανά, το κράτος από τον γυναικείο πληθυσμό του και τις γυναίκες από την ίδια τους τη ζωή.

Συνέχεια