Μια υποψία …


Είχαμε μια υποψία… μια υποψία που δεν την διατυπώσαμε δημόσια, επειδή δεν μπορούσαμε να την τεκμηριώσουμε. Μας γεννήθηκε εξαιτίας της “τρομοκρατικής ενέργειας” στη Νίκαια πέρυσι· και ύστερα στο Βερολίνο. Με χρήση φορτηγών. (Ας σημειώσουμε ότι τέτοιες μέθοδοι έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί, στη μέση Ανατολή: όχι οχήματα με εκρηκτικά αλλά απλά φορτηγά που πέφτουν πάνω σε κόσμο. Και ακριβώς επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί αλλού σαν “η τρομοκρατία των αδυνάτων” είχαμε την υποψία: μήπως τα πρωτοκοσμικά συμπλέγματα της ασφάλειας τις αντιγράφουν;)

Οι περιπτώσεις και των δύο οδηγών ήταν, από μόνες τους, “σημαδούρες” προβοκατσιών. Αλλά αυτό ήταν άσχετο με την τεχνική πλευρά των υποψιών μας.

Ώσπου ήρθαν τα wikileaks να δημοσιοποιήσουν προχτές μια σειρά κλεμμένα ντοκουμέντα απ’ την δράση της cia.

… Σίγουρα τον Οκτώβρη του 2014 η cia ερευνούσε το να μπορεί να επηρεάσει τα συστήματα ελέγχου των σύγχρονων αυτοκινήτων και φορτηγών… Ο σκοπός αυτού του ελέγχου δεν ήταν διευκρινισμένος, αλλά θα επέτρεπε στη cia να κάνει τις σχεδόν τέλειες δολοφονίες…

Χμμμ… Η υποψία μας ήταν η εξής: είναι δυνατόν απλά να «πεισθεί» (ή να εξαγοραστεί) κάποιος για να οδηγήσει ένα φορτηγό μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο και, ύστερα να χάσει εντελώς τον έλεγχό του, κι αυτό να «οδηγηθεί» από απόσταση, πέφτωντας πάνω σε κόσμο και σκοτώνοντας αδιάκριτα ενώ ο (τυπικά) οδηγός του έχει παγιδευτεί;

Η απάντηση είναι πλέον «ναι» – και μάλιστα με know how μυστικών υπηρεσιών. Αλλά δεν είναι οι μοναδικές.

Συνέχεια

Eναλλακτική λύση στη μεταρρύθμιση της αγοράς του 1965 χωρίς αποδέκτες – Στα 80χρονα από τη γέννηση του Β.Μ.Γκλουσκοφ…


V.M.Glushkov


Αναδημοσιεύουμε από την Κομμουνιστική Επιθεώρηση το ακόλουθο κείμενο του Β.Ντ. Πιχόροβιτς το οποίο αναφέρεται στο έργο του Βίκτορ Μιχαΐλοβιτς Γκλουσκοφ, μιας μεγάλης προσωπικότητας της σοβιετικής επιστήμης των μαθηματικών και της κυβερνητικής. Θα ακολουθήσει και δεύτερη ανάρτηση με απόσπασμα από ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για την κυβερνητική στην ΕΣΣΔ(From Newspeak to Cyberspeak. A history of soviet cybernetics) και τις προσπάθειες εισαγωγής της στην παραγωγική διαδικασία.

Ο λόγος των δύο αναδημοσιεύσεων είναι για να φωτίσουμε μια πτυχή της συζήτησης στην μετασταλινική ΕΣΣΔ , που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στην Δύση, που βλέπει την ΕΣΣΔ πάντα ως κάτι ενιαίο μονολιθικό, παλιακό και τεχνολογικά απαρχαιωμένο. Στα τέλη της δεκαετίας του 50′ άρχισαν να γίνονται αισθητά τα όρια της εκτατικής ανάπτυξης και άνοιξε η κουβέντα για την αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Επίσης ακριβώς η γιγάντωση της σοβιετικής βιομηχανίας έθετε επιτακτικά  το ερώτημα του πως συνεχίζουμε με την κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία, όταν ο όγκος των δεδομένων προκειμένου να ληφθούν αποφάσεις-σχεδιασμός όσο και για να ελεγχθεί η εφαρμογή τους, ήταν τέτοιος που οι παραδοσιακές μέθοδοι διοίκησης αδυνατούσαν πλέον να φέρουν εις πέρας.

Συνέχεια

Τελεολογία και αυτοματοποιημένη παραγωγή: Εγελιανή Λογική και Κομμουνισμός…


Το θέμα της Υποκειμενικής Λογικής του Χέγκελ είναι η άρση της αντίθεσης υποκειμενικότητας-αντικειμενικότητας(εντός Λογικής, διότι σε επίπεδο συνείδησης-αντικειμένου η άρση έχει ήδη γίνει στην Φαινομενολογία), που ταλάνιζε τον καντιανό δυϊσμό.

Κομβικό ρόλο παίζει το κεφάλαιο της Τελεολογίας, όπου η Έννοια ως υποκειμενικός σκοπός, μετατρέπει ένα αντικείμενο σε μέσο και μέσω αυτού επιδρά πάνω σε ένα εξωτερικό αντικείμενο. Ο Χέγκελ έχει κατά νου το εργασιακό προτσές. Προσοχή όμως, η μορφή αυτή τελεολογίας είναι η εξωτερική ,διότι ο σκοπός βρίσκεται σε εξωτερική σχέση προς τα μέσα και το αντικείμενο. Ο σκοπός προσδιορίζει το μέσο αλλά δεν είναι ο ίδιος το μέσο και το μέσο σε σχέση με το αντικείμενο που μετασχηματίζει προφανώς και έχουν μια εξωτερική σχέση, όπως η τσάπα με το χώμα. Σε επίπεδο λογικών κατηγοριών Υποκείμενο(σκοπός, έννοια) και Αντικείμενο δεν βρίσκονται σε μια συμφωνία στο επίπεδο του Λόγου.

Η ιδιοφυής λοιπόν επόμενη κίνηση του Χέγκελ ,η οποία φέρει την έμπνευσή της από τον Καντ(έννοια του φυσικού σκοπού) αλλά και από την Βιολογία των αρχών του 19ου αι., η οποία άρχισε να υπερβαίνει το μηχανιστικό μοντέλο εξέτασης του οργανισμού, ήταν να πει ότι η εσωτερική τελεολογία ,μπορεί να παρατηρηθεί στους ζωντανούς οργανισμούς. Ο ζωντανός οργανισμός είναι ο επιτελεσμένος, αντικειμενικός σκοπός μέσω της αυτοδιατήρησης και αναπαραγωγής του(όχι μόνο με την έννοια της συνουσίας αλλά με την ευρεία έννοια) ,τα όργανά του ως μέσα της αυτοδιατήρησής του είναι και τα ίδια σκοπός ,διότι οργανισμός δεν είναι παρά τα επιμέρους όργανά του, τα οποία όμως εκτός του οργανισμού επιστρέφουν στον μηχανισμό και τον χημισμό(πεθαίνουν δηλ.). Άρα ο οργανισμός ως λογική κατηγορία είναι η άρση του δυισμού ,διότι επιτυγχάνει εντός της οργανικής ολότητας να φέρει σε μία άμεση ταύτιση υποκείμενο-αντικείμενο. Ο Ντεκάρτ πχ. δεν μπορούσε να νοήσει τον ανθρώπινο οργανισμό ως εσωτερική τελεολογία και αναγκάστηκε να εφεύρει μία θεϊκή ένωση σώματος-πνεύματος στο κονάριο.

Συνέχεια