Όταν ο Τσε τσάκιζε τον ιμπεριαλισμό με τα λόγια …


Ο ιστορικός λόγος του επαναστάτη στον ΟΗΕ στις 11 Δεκέμβρη 1964

Hταν 11 Δεκέμβρη 1964 όταν ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, εκπροσωπώντας την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας, μίλησε στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών.

Η ομιλία αυτή του Τσε, μνημείο αντι-ιμπεριαλιστικού λόγου και υπεράσπισης των λαών που μάχονται για την ελευθερία τους, έγινε χωρίς την παρουσία του εκπροσώπου των ΗΠΑ (Αντλάϊ Στίβενσον) στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης. Άλλωστε είχαν προηγηθεί οι εχθρικές προσπάθειες της Ουάσινγκτον ενάντια στην Κούβα, η κρίση των πυραύλων, η απόβαση του Κόλπου των Χοίρων και η επιβολή του απάνθρωπου οικονομικού αποκλεισμού εκ μέρους της κυβέρνησης Κένεντι.

Ο Τσε, υπουργός βιομηχανίας τότε, ήταν ξεκάθαρος από την αρχή: “Η Κούβα προσέρχεται”, σημείωνε ο Γκεβάρα στην αρχή της ομιλίας του,“για να διευκρινήσει τη θέση της πάνω στα πιο σημαντικά απο τα επίμαχα θέματα (σημεία). Και θα το κάνει με όλη την συναίσθηση της ευθύνης που επιβάλλει η χρησιμοποίηση αυτού του βήματος. Ταυτόχρονα όμως θα ανταποκριθεί στο αναπότρεπτο καθήκον να μιλήσει με διαύγεια και ειλικρίνεια”.

Σε αυτές τις γραμμές αποτυπώνονταν οι πραγματικές προθέσεις της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας – να καταγγείλει το διεθνή και αμερικανικό ιμπεριαλισμό, να στηρίξει δημόσια τους καταπιεσμένους λαούς και να παρακινήσει τα Ηνωμένα Έθνη να πάρουν θέση, να δράσουν προς όφελος της ειρήνης και της ελευθερίας. Όσο όμως σεβασμό απέδωσε ο Τσε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, άλλο τόσο καυστικός ήταν απέναντι στην γνωστή τακτική του οργανισμού να “νίπτει τας χείρας του” μπροστά στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Σε μια αποστροφή του λόγου του κατήγγειλε την προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να “μετατρέψει τη Γενική Συνέλευση σε άσκοπο διαγωνισμό ρητορικής”. Γι’ αυτο ο Γκεβάρα μπήκε στην ουσία της υπόθεσης.

Ντυμένος όχι με το τυπικό κοστούμι της διπλωματίας αλλά με την στρατιωτική του στολή, ο Τσε αναφέρθηκε στις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους να δυναμιτίσουν τη διεθνή ειρήνη. Έκανε λόγο για την ανάγκη να υπάρξουν ειρηνικές σχέσεις όχι μόνο μεταξύ των ισχυρών κρατών, αλλά κυρίως μεταξύ των ισχυρών και των αδυνάτων, μεταξύ εθνών με διαφορετικό οικονομικο-πολιτικό σύστημα. Όχι όμως και μεταξύ εκμεταλλευτών και θυμάτων. Σε έναν καταιγισμό κατηγοριών κατά της επεμβατικής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Τσε Γκεβάρα χρησιμοποίησε πλήθος απτών παραδειγμάτων που επιβεβαίωναν στο ακέραιο τους ισχυρισμούς του: Από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη νοτιοανατολική Ασία (Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ) στην Κύπρο και από το αιματηρό παράδειγμα του Κονγκό στην ταλαιπωρημένη απ’ την επιθετικότητα της Ουάσινγκτον Λατινική Αμερική.

Από το βήμα του ΟΗΕ, ο Γκεβάρα έκανε σαφές το ζήτημα της αλληλεγγύης που πρέπει να διέπει το σοσιαλιστικό στρατόπεδο ενάντια στην απειλή του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού. Μιλώντας μέσα στο πλαίσιο της διπλωματικής ορολογίας αλλά χωρίς να αποκρύβει ούτε χιλιοστό της αλήθειας, ο Τσε παρέθεσε την ωμή παραβίαση της ειρήνης από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κάτι που οι σοσιαλιστικές χώρες αλλά και όλοι οι λαοί που πολεμούν για την απελευθέρωση, την πολιτική και οικονομική χειραφέτηση τους δεν θα έπρεπε να δεχθούν με κανέναν τρόπο.

Θέλουμε να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό. Έχουμε κυρηχτεί αλληλέγγυοι μ’ εκείνους που αγωνίζονται για την ειρήνη, πήραμε θέση – μολονότι είμαστε μαρξιστές-λενινιστές – στο πλευρό των αδέσμευτων χωρών*, γιατί και οι αδέσμευτοι αγωνίζονται όπως και μεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Θέλουμε την ειρήνη. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια καλύτερη ζωή για το λαό μας. Και γι’ αυτό το λόγο αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, να απαντήσουμε στις προκλήσεις που μας κάνουν οι γιάνκηδες”.

Μιλώντας εξ’ ονόματος του λαού και της κυβέρνησης της Κούβας, ο Τσε Γκεβάρα επισήμανε τις προσπάθειες της επαναστατικής κυβέρνησης του νησιού για ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής. Παρέθεσε ένα προς ένα πέντε σημεία που η Αβάνα είχε προτείνει στις ΗΠΑ ως μορατόριουμ για την δημιουργία κλίματος ειρήνης και ασφάλειας. Καμία πρόταση της Κούβας δεν έγινε αποδεχτή από τις ΗΠΑ, οι οποίες όχι μόνο συνέχισαν τις πολεμικές προκλήσεις ενάντια στον κουβανικό λαό αλλά και διατήρησαν (μέχρι και σήμερα) το στρατιωτικό ορμητήριο-φυλακή του Γκουαντάναμο.

Η ομιλία του Γκεβάρα όμως δεν εστιάστηκε μόνο στην ιμπεριαλιστική στρατηγική των ΗΠΑ, την ανάγκη για πυρηνικό αφοπλισμό, ούτε αποκλειστικά στην εκμετάλλευση των λαών της Λατινικής Αμερικής από το ξένο και ντόπιο Κεφάλαιο. Στην καρδιά του καπιταλισμού, στο κέντρο της Νέας Υόρκης, από του βήματος του ΟΗΕ, ο Γκεβάρα έστρεψε τα βέλη του προς το κοινωνικό απαρτχάιντ που επικρατούσε σε πολλές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ που κατέτασσε τους αφροαμερικανούς ως πολίτες ‘β κατηγορίας, στερούμενων βασικών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Δήλωσε, ο Τσε, σε μια αποστροφή του λόγου του: “Οι ΗΠΑ επεμβαίνουν στην αμερικάνικη ήπειρο στο όνομα των ελευθέρων θεσμών. Θα ‘ρθει μια μέρα που τούτη η Συνέλευση θα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ωριμότητα και θα απαιτήσει τότε από τη βορειοαμερικάνικη κυβέρνηση εγγυήσεις για τη ζωή για τη ζωή του νέγρικου και του λατινοαμερικάνικου πληθυσμού, που ζει σ’αυτή τη χώρα και που στην πλειονότητα του είναι βορειοαμερικάνικος είτε λόγω καταγωγής είτε γιατί έκανε τις ΗΠΑ θετή πατρίδα του. Πως είναι δυνατό να παριστάνει το φρουρό της ελευθερίας εκείνος που σκοτώνει τα ίδια του τα παιδιά και καθημερινά τα ταπεινώνει για το χρώμα που έχει το δέρμα τους; Πως μπορεί να ποζάρει για φρουρός της ελευθερίας εκείνος που αφήνει ελεύθερους τους δολοφόνους των νέγρων και μάλιστα τους προστατεύει και τιμωρεί το νέγρικο πληθυσμό επειδή απαιτεί να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του ως ελεύθερων ανθρώπων;”

Εκεί, στην καρδιά του διεθνούς διπλωματικού συστήματος, ο αργεντίνος επανάστατης μίλησε και εκφράστηκε όχι μόνο εξ’ ονόματος της κουβανικούς κυβέρνησης που τυπικά εκπροσωπούσε. Εξέφρασε κυρίως τους καταφρονεμένους του κόσμου, τους λαούς που καταδυναστεύονταν από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και που αλληλοσφαγιάζονταν από εμφύλιες συγκρούσεις τις οποίες το μεγάλο κεφάλαιο είχε προκαλέσει στις χώρες τους. “Η Ιστορία”, είπε ο Γκεβάρα λίγο πριν το κλείσιμο της ομιλίας του, “θα υποχρεωθεί τώρα να πάρει υπ’ όψιν της τους φτωχούς της Αμερικής, τους καταληστεμένους και καταφρονεμένους που αποφάσισαν στο εξής να γράφουν μόνοι τους την ιστορία τους”.

(* Κίνημα των Αδεσμεύτων: Διακρατική οργάνωση χωρών που δεν επιθυμούσαν να τεθούν άμεσα με το μέρος κανενός εκ των δύο κυρίαρχων «στρατοπέδων» του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Ιδρύθηκε το 1961 στο Βελιγράδι).


Δύο απόπειρες δολοφονίας


Η παρουσία του Κομαντάντε Γκεβάρα στη Νέα Υόρκη είχε προκαλέσει την αντίδραση κουβανικών αντεπαναστατικών δυνάμεων. Δύο τρομοκρατικές ενέργειες, με προφανή σκοπό τη δολοφονία του Τσε, έλαβαν χώρα την 11η Δεκέμβρη 1964 στο Μανχάταν της αμερικανικής μεγαλούπολης. Η πρώτη ήταν η εκτόξευση ρουκέτας από μπαζούκας προς το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών την ώρα που ο Γκεβάρα ήταν στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, το βλήμα είχε εκτοξευθεί από την περιοχή Κουϊνς της ανατολικής όχθης και έπεσε στη θάλασσα, 200 περίπου μέτρα πριν τις ακτές του Μανχάταν. Ποτέ δεν διευκρινίστηκε ποιός εκτόξευσε τη ρουκέτα από το μπαζούκας που, σύμφωνα με τις έρευνες της αστυνομίας, ήταν ιδιοκτησίας του στρατού των ΗΠΑ.

Την ίδια ώρα που στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης ο Τσε Γκεβάρα κατηγορούσε τον αμερικάνικο και διεθνή ιμπεριαλισμό, στην είσοδο του κτιρίου του ΟΗΕ ομάδες αντεπαναστατών, κουβανών και αμερικανών, διαδήλωναν με πλακάτ και σημαίες. Η αστυνομία της Νέας Υόρκης είχε συλλάβει μάλιστα μια ισπανόφωνη γυναίκα, ονόματι Μόλι Γκονζάλες, η οποία κατευθύνονταν προς το κτίριο του ΟΗΕ κρατώντας μαχαίρι. Σκοπός της, όπως η ίδια δήλωσε αργότερα, ήταν να χτυπήσει τον Γκεβάρα όταν αυτός θα έβγαινε απ’ την είσοδο του κτιριακού συγκροτήματος.


Πηγή: http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr

Ολόκληρη η ομιλία του Τσε στη Γ.Σ. του ΟΗΕ και η δευτερολογία του-απάντηση στις αιτιάσεις των πρέσβεων λατινοαμερικάνικων χωρών.

https://www.scribd.com/embeds/115497365/content?start_page=1&view_mode=slideshow&access_key=key-9c4i30q4xs1zu24n5pg&show_recommendations=false

_____________________________________________________________

Τρεις ταινίες για την Κούβα…


Επειδή είναι άλλο να διαβάζεις για έναν τόπο και άλλο να τον βλέπεις, αποφάσισα μετά το Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη να παρατείνω το νοητό ταξίδι μου στην Κούβα μιλώντας για ορισμένες ταινίες που γυρίστηκαν εκεί. Οι επιλογές είναι λίγες, αλλά δεν αποκλείεται ένα ακόμα ταξίδι στην βασίλισσα της Καραϊβικής στο κοντινό μέλλον. Προσπάθησα οι επιλογές να μην ανήκουν μονάχα σε ένα είδος και να καλύπτουν όσο το δυνατόν περισσότερο ιστορικά και κοινωνικά τον συγκεκριμένο τόπο. Διάλεξα λοιπόν μια παιδική, μια αρκετά γνωστή των τελευταίων χρόνων και ένα σινεφίλ διαμάντι που το κατατάσσω ανάμεσα στις καλύτερες ταινίες που έχω δει μέχρι στιγμής.

Viva Cuba (2005)

Δύο πιτσιρίκια, η Μαλού και ο Χορχίτο, κάνουν παρέα παρά τις όποιες διαφορές των οικογενειών τους. Όταν η Μαλού μαθαίνει ότι θα η μητέρα της θα την πάρει και θα φύγουν από την χώρα, ο Χορχίτο προτείνει το αδύνατο, να το σκάσουν και να ταξιδέψουν μέχρι την άλλη άκρη της χώρας, να βρουν τον πατέρα της κοπέλας και να αποτρέψουν την φυγή της. Με τους γονείς και την αστυνομία να τρέχουν ξωπίσω τους, τα δύο παιδιά κάνουν ένα ταξίδι που θα τους ενώσει για πάντα και θα τους μάθει τι εστί φιλία.

Παρά τον εκ πρώτης όψεως σεξπηρικό χαρακτήρα της ταινίας, το Viva Cuba αποπειράται να δείξει την σημερινή πραγματικότητα της χώρας από μια πιο αφελή σκοπιά. Η μητέρα της Μαλού, χωρίς αυτό να επιβεβαιώνεται, επιβιώνει μάλλον από το επάγγελμα της πόρνης. Περιμένει τον θάνατο της μητέρας της για να μπορέσει να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον για εκείνη και την κόρη της στο εξωτερικό. Από την άλλη έχουμε τον Χορχίτο. Ο μικρός μεγαλώνει στα πλαίσια της τυπικής μικροαστικής οικογένειας, που ναι μεν δεν ζει πλουσιοπάροχα, αλλά δεν αποζητάει διακαώς κάποια ορισμένη αλλαγή. Οι διαφορές των δύο οικογενειών επισφραγίζονται με την κοινή απαγόρευση της φιλίας των παιδιών, αλλά όταν ότι πολυτιμότερο έχεις βρίσκεται σε κίνδυνο ελάχιστη σημασία δίνεις στην κοινωνική ή οικονομική θέση αυτού που μπορεί να σε βοηθήσει.

Συνέχεια

Τα Παιδιά της Αφρικής Επιστρέφουν! Η Κούβα και η Νοτιο Αφρικανική Απελευθέρωση…


%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%b2%ce%b1-%ce%b1%ce%bd%ce%b3%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%b11

Γράφει ο Isaac Saney – Μετάφραση: ‘Αγγελος Κωσταμπάρης

O Κουβανικός λαός κατέχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των λαών της Αφρικής. Οι Κουβανοί διεθνιστές συνεισέφεραν στην Αφρικανική ανεξαρτησία, ελευθερία και δικαιοσύνη με τέτοια ακεραιότητα και ανιδιοτέλεια, που όμοιά της δεν συναντάται πουθενά… ‘Ηρθαν στην περιοχή μας σαν γιατροί, δάσκαλοι, στρατιώτες, ειδικοί στη γεωργία, αλλά ποτέ σαν αποικιοκράτες. Μοιράστηκαν τα ίδια χαρακώματα με εμάς στον αγώνα ενάντια στην αποικιοκρατία, την υπανάπτυξη και το απαρτχάιντ»

Νέλσον Μαντέλα

Στις 5 Νοέμβρη του 2016 συμπληρώθηκαν 41 χρόνια από την έναρξη της «Operacion Carlota», της 15ετους επιχείρησης της Κούβας για την υπεράσπιση της ανεξαρτησίας της Ανγκόλας, η οποία και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στους αγώνες της νότιας Αφρικής για εθνική και αντιαποικιακή απελευθέρωση.

Η Αβάνα οργάνωσε την επιχείρηση ανταποκρινόμενη στο άμεσο και επείγον αίτημα της κυβέρνησης της Ανγκόλας. ‘Εχοντας μόλις επιτύχει την ανεξαρτησία της μετά από μακροχρόνιο και σκληρό αντιαποικιακό αγώνα, η Αγκόλα αντιμετώπιζε την εισβολή της ρατσιστικής Νότιας Αφρικής. Η τελευταία, ήταν αποφασισμένη να ανατρέψει την Μαύρη κυβέρνηση της μόλις απελευθερωμένης Αγκόλας.

Συνέχεια

Η νέα γενιά της Κούβας πιστή στην Επανάσταση…


Της Carmen Torres Laffita (μετάφραση: barikat)

Μια παιδεία για όλους στην Κούβα, μια παιδεία για λίγους στον κόσμο:

Μαθητές και νέοι κάνουν τον απολογισμό τους.

Στις 26 Ιουλίου η Κούβα γιόρτασε την επέτειο των επιθέσεων ανταρτών με επικεφαλής τον Fidel Castro, στους στρατώνες της Moncada στην επαρχία του Santiago και στη στρατιωτική εγκατάσταση Carlos Manuel de Céspedes στο Bayamo, το 1956. Το Κίνημα της 26ης Ιουλίου έμελλε να οδηγήσει στην οριστική ανατροπή του Κουβανού δικτάτορα Fulgencio Batista το 1959.

Σήμερα, 63 χρόνια μετά, η μάχη συνεχίζεται. Σκληρή και άνιση, γεννά ερωτηματικά, προκαλεί, προβληματίζει. Η αλήθεια ωστόσο μένει άσβεστη και διαπερνά τα σύνορα του αποκλεισμένου αυτού νησιού:
Η φλόγα ενός λαού έχει σταθεί άξια στη μάχη όλα αυτά τα χρόνια απέναντι στις πιο σιδηρές δυνάμεις, με μοναδικό όπλο τις αξίες.

Δύο είναι τα στοιχεία που οικοδομήθηκαν ιδανικά όλα αυτά τα χρόνια – δυο στοιχεία που αναγνωρίζουν σύμμαχοι κι εχθροί: Η παιδεία και η υγεία. Οι νέοι της Κούβας κάτι έχουν να μας πουν γι’αυτό μια μέρα σαν αυτή.

Συνέχεια

Κούβα: Γιορτάζοντας την επίθεση στην Μονκάδα Η «σπίθα» που οδήγησε στην επαναστατική «φωτιά…


μονκαδα2

Σήμερα, η Κούβα και κάθε άνθρωπος στον πλανήτη που παλεύει και ονειρεύεται έναν κόσμο δίχως εκμετάλλευση, γιορτάζουν την επέτειο της επίθεσης στους στρατώνες της Μονκάδα, στο Σαντιάγκο της Κούβας, στις 26 Ιουλίου του 1953, γεγονός το οποίο ουσιαστικά άνοιξε τον δρόμο για την εκδίωξη του δικτάτορα Μπατίστα και την επικράτηση τηςΕπανάστασης λίγα χρόνια αργότερα, το 1959. Κάτι για το οποίο είχε προειδοποιήσει στην απολογία του στο δικαστήριο όπου οδηγήθηκε τον Οκτώβρη του 1953 μετά την ιστορική αυτή επίθεση, ο Φιντέλ Κάστρο, καταλήγοντας ως εξής: «Καταδικάστε με, δεν πειράζει, η Ιστορία θα με δικαιώσει»!

μονκαδα3Το φρούριο Μονκάδα είχε μετατραπεί σε στρατόπεδο στο οποίο βρίσκονταν περίπου 5.000 στρατιώτες αλλά και μισθοφόροι του αιμοσταγούς καθεστώτος. Στόχος της επίθεσης ήταν αφενός μια εντυπωσιακή επιτυχία που θα αναπτέρωνα το ηθικό του λαού, αφετέρου και πιο πρακτικά, ο εξοπλισμός των επαναστατών και το μοίρασμά του σε νέες λαϊκές δυνάμεις. Ετσι, 165 γενναίοι μαχητές επαναστάτες με επικεφαλής τον νεαρό Φιντέλ επιτέθηκαν στον στρατώνα. Το αποτέλεσμα ήταν τραγικό από στρατιωτικής άποψης. Οι επαναστάτες είχαν πολλά θύματα, ενώ ο ίδιος ο Κάστρο και ακόμη 30 άντρες του αιχμαλωτίστηκαν. Ο ίδιος δικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση.

3.3.

Ο Φιντέλ αιχμάλωτος μετά την επίθεση στην Μονκάδα

Ωστόσο, σε πολιτικό επίπεδο και κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, η επίθεση ήταν απολύτως πετυχημένη, αφού οδήγησε στην δημιουργία του επαναστατικού κινήματος «Κίνημα της 26ης Ιούλη» συσπειρώνοντας και ριζοσπαστικοποιώντας εργάτες, αγρότες, φοιτητές διανοούμενος και μικροαστικά στρώματα.

Μετά από δύο χρόνια φυλάκισης, ο Φιντέλ απελευθερώθηκε και αυτοεξορίστηκε στο Μεξικό, όπου μαζί με τον Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα, τον Καμίλο Σιενφουέγκος και άλλους ξεκίνησαν τις ετοιμασίες για τη συνέχεια του αγώνα τους. Με ένα μικρό πλοίο, την «Γκράνμα» (σώζεται στο μουσείο της Επανάστασης στην Κούβα ), 82 επαναστάτες αποβιβάστηκαν σε μια παραλία στους πρόποδες της οροσειράς της Σιέρα Μαέστρα στις 30 του Νοέμβρη του 1956. Μόνο 10 απ’ αυτούς κατάφεραν να επιζήσουν από τις μάχες που ακολούθησαν, αλλά με όσους απέμειναν, μεταξύ τους ο Φιντέλ, ο αδελφός του, Ραούλ, ο Τσε, ο Σιενφουέγκος και ο Χουάν Αλμέιδα, άρχισε η εποποιία του επαναστατικού αγώνα και η δημιουργία του επαναστατικού στρατού που κατέληξε στην νίκη της Επανάστασης.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B2%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AC%CE%B6%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%B8%CE%B5%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%BC/#.V5erzFSLT3A

Δύο ανέκδοτα κείμενα του Κομαντάντε Γκεβάρα…


che

Το Ελληνικό Αρχείο Τσε Γκεβάρα δημοσιεύει για πρώτη φορά μεταφρασμένα δύο άγνωστα στο πλατύ κοινό κείμενα του Ερνέστο Γκεβάρα. Τα κείμενα περιέχονται στο πρόσφατα εκδοθέν βιβλίο του Κάρλος Ταμπλάδα «H πολιτική οικονομία της οικοδόμησης του σοσιαλισμού» (Διεθνές Βήμα, 2014).

ΚΕΙΜΕΝΟ ΠΡΩΤΟ.

Ακόμα και μετά την παραίτησή του από τα κρατικά και κομματικά του καθήκοντα στην Κούβα και μέσα σε μια διεθνιστική αποστολή σε πλήρη εξέλιξη, ο Τσε συνέχισε να εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στη πλατύτερη έρευνα του ανθρώπινου πολιτισμού γενικά και στην ιστορία της μαρξιστικής σκέψης ειδικότερα, πράγμα που τον οδήγησε να μελετήσει πλατιά, από τους αρχαίους φιλοσόφους έως τον σοβιετικό μαρξισμό μέσα από τα επίσημά του κείμενα. Κάπου μεταξύ του 1965 και 1966 έγραψε ένα γράμμα σε έναν Κουβανό σύντροφο, ενημερώνοντάς τον για τη μελέτη του:

Τούτη την παρατεταμένη περίοδο διακοπών το έχω ρίξει για τα καλά στη μελέτη της φιλοσοφίας – κάτι που είχα στον νου μου να κάνω εδώ και καιρό. Ήρθα αντιμέτωπος με την πρώτη δυσκολία: στην Κούβα δεν έχει δημοσιευτεί τίποτε, εάν εξαιρέσουμε τα σοβιετικά τούβλα [εγχειρίδια] που έχουν το μειονέκτημα ότι δεν σε αφήνουν να σκεφτείς: το κόμμα το έχει ήδη κάνει για σένα, και εσύ δεν έχεις παρά να το χωνεύεις. Από πλευράς μεθόδου είναι ότι πιο αντιμαρξιστικό υπάρχει και, επιπλέον, συνήθως είναι και κάκιστα. Η δεύτερη, όχι λιγότερο σημαντική δυσκολία ήταν ότι είχα άγνοια του φιλοσοφικού λεξιλογίου (έχω παλέψει σκληρά με τον δάσκαλο Χέγκελ και στον πρώτο γύρο με έριξε κάτω δύο φορές). Γι’ αυτό μου έφτιαξα ένα σχέδιο μελέτης δικό μου, το οποίο πιστεύω ότι θα μπορούσε να μελετηθεί και να βελτιωθεί πολύ περισσότερο, ώστε να αποτελέσει τη βάση μιας πραγματικής σχολής σκέψης έχουμε ήδη κάνει πολλά πράγματα, αλλά κάποτε θα πρέπει επίσης να μάθουμε να σκεφτόμαστε. Το σχέδιό μου συνίσταται σε αναγνώσματα, αλλά θα μπορούσε να αποτελέσει τη βάση για σοβαρές δημοσιεύσεις των πολιτικών εκδόσεων.

Συνέχεια

«Τα παιδιά του Τσερνόμπιλ»: Οταν η Κούβα μοιράζεται ό,τι έχει…


Μια συγκλονιστική εποποιία διεθνιστικής αλληλεγγύης!

κουβα-τσερνομπιλ3

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Ακριβώς πριν από 30 χρόνια, το Σάββατο, 26 Απρίλη του 1986, στη 1.24 τη νύχτα, ο τέταρτος αντιδραστήρας του πυρηνικού σταθμού του Τσερνόμπιλ, στην Σοβιετική, τότε, Ουκρανία, εκρήγνυται. Η κτιριακή εγκατάσταση του αντιδραστήρα καταρρέει και παρασέρνει σε άμεσο θάνατο έναν εργαζόμενο, ενώ, ακόμη ένας θα πεθάνει από τα βαριά τραύματα που έφερε, μερικές ώρες αργότερα.

Ακολουθεί πυρκαγιά που απειλεί και τους διπλανούς αντιδραστήρες. Μέσα σε απόλυτη σύγχυση για το αν και πόση ραδιενέργεια έχει απελευθερωθεί, καταφθάνουν τα πρώτα πυροσβεστικά οχήματα με τα πληρώματά τους. Λόγω της συντριπτικά υψηλής θερμοκρασίας που εκλύεται από την φωτιά, οι πυροσβέστες ξεκινούν την κατάσβεση. Μέχρι τις 6 το πρωί είχαν θέσει την πυρκαγιά υπό πλήρη έλεγχο, ενώ δεν την άφησαν να επεκταθεί στον υπόλοιπο σταθμό, γεγονός το οποίο θα είχε ακόμη τραγικότερες συνέπειες. Πολλοί από αυτούς τους ηρωικούς πυροσβέστες, καθώς και δεκάδες μέλη του προσωπικού του σταθμού, σύνολο 134 άνθρωποι, θα αρρωστήσουν από διάφορες μορφές καρκίνου, με τους 28 να πεθαίνουν μέσα στους επόμενους λίγους μήνες.

τσερνομπιλ2

Συνέχεια