Γαλλία – Ιταλία – Πορτογαλία: Λαϊκή οργή, συστημικός κυνισμός…


Ο καπιταλισμός δεν θέλει και πλέον ούτε μπορεί να διαχειριστεί, αντικειμενικά, υπέρ του τις τραγικές συνέπειες της κρίσης του

γαλλια2

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Μπορεί προχθές το γαλλικό κοινοβούλιο να απέρριψε, όπως αναμενόταν, την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, η οποία κατατέθηκε από την συντηρητική αντιπολίτευση, λόγω της απόφασης να επιβάλλει με διάταγμα, αντί μέσω κοινοβουλευτικής διαδικασίας, την άλωση των εργασιακών σχέσεων με «όχημα» το σχετικό νομοσχέδιο, αλλά το μόνο που «κατάφερε» είναι να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο την οργή της γαλλικής εργατικής τάξης και των παιδιών της, που ξεχύθηκαν για μια ακόμη φορά να διαδηλώσουν στους δρόμους.

Μένει να δούμε αν και πώς αυτή η οργή θα αποκτήσει ακόμη πιο συγκεκριμένα, οργανωμένα, ταξικά, κινηματικά χαρακτηριστικά, στην κατεύθυνση της ανοιχτής αμφισβήτησης της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των αστών.

Ουσιαστικά, η απόρριψη της πρότασης μομφής – 246 βουλευτές ψήφισαν «ναι» στην πρόταση αλλά για να περάσει χρειαζόταν 288 ψήφους – σημαίνει την «αυτόματη» υιοθέτηση του νομοσχεδίου, κάτι που έχει προκαλέσει αντιδράσεις και στο εσωτερικό του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτή ήταν και η αφορμή για την απόφαση του Ολάντ να προχωρήσει στην «παράκαμψη» της βουλής, ώστε να μην έχει πιθανές, δυσάρεστες, για τον ίδιο, εκπλήξεις.

Συνέχεια

Advertisements

Κοινωνική Ασφάλιση: Ζωή, Yγεία και Aξιοπρέπεια υπό διεκδίκηση (Β’ Μέρος)…


Με «οδηγίες» της ΕΕ, από το ’90 μέχρι σήμερα το σύστημα ασφάλισης «πλαγιοκοπείται» αδιαλείπτως

συνταξη5

Γράφουν: Ελένη Μαυρούλη, Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Ό,τι οι εργαζόμενοι με αγώνες, και υπό την πίεση του «παραδείγματος» των πρώην σοσιαλιστικών χωρών, κατέκτησαν, άρχισε μετά την δεκαετία του ’90, σε συνθήκες σοβαρής υποχώρησης του εργατικού κινήματος μετά και από τις ιστορικές αλλαγές στην ανατολική Ευρώπη, να δέχεται αλλεπάλληλα πλήγματα.  Στην Ελλάδα, μετά από δεκαετίες υπονόμευσης της κοινωνικής ασφάλισης από το ίδιο το κράτος εκ των έσω, με μια ευρεία γκάμα αποφάσεων και ενεργειών (όπως αναφέρθηκε στο Α’ Μέρος), τη σκυτάλη πήρε η γνωστή επωδός περί «μη βιωσιμότητας των ασφαλιστικών ταμείων», περί ελλειμμάτων (που είναι σαφές όπως φάνηκε και στο Α’ Μέρος ποιος έχει την ευθύνη για τη δημιουργία τους), περί ανάγκης «μεταρρύθμισης» προκειμένου να μην καταρρεύσουν κλπ.

Η αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών, των ηλικιακών ορίων συνταξιοδότησης αλλά και του συνολικού χρόνου ασφάλισης προκειμένου ο ασφαλισμένος να μπορεί να λάβει αξιοπρεπή σύνταξη, μαζί με την μείωση των συντάξεων και των ιατροφαρμακευτικών παροχών, αναδείχτηκαν στους πλέον προσφιλείς στόχους των κυβερνήσεων ΝΔ  και ΠΑΣΟΚ των δεκαετιών ’90 και ’00. Και παρέμειναν και στην εποχή του μνημονίου. Βήμα το βήμα, το «ξήλωμα» άρχισε τη δεκαετία του ’90 και σήμερα λαμβάνει μορφή λαίλαπας υπό την μορφή των μνημονίων.

Συνέχεια

Κοινωνική Ασφάλιση: Ζωή, Yγεία και Aξιοπρέπεια υπό διεκδίκηση (Α’ Μέρος)…


Μία από τις σημαντικότερες εργατικές κατακτήσεις που τα αφεντικά επωφθαλμιούν διαχρονικά

ασφαλιστικο3

Γράφουν: Ελένη Μαρούλη, Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η κοινωνική ασφάλιση, όπως πικρά αποδεικνύεται τα τελευταία χρόνια λόγω περαιτέρω έντασης της καπιταλιστικής κρίσης, ήταν και είναι, όπως και ο μισθός, όπως και οι εργασιακές σχέσεις και συνθήκες, ένα ακόμη αποτύπωμα της ταξικής πάλης. Αποτέλεσε διεκδίκηση αιώνων και αιματηρών αγώνων και ακόμη και προ κρίσης, ο αριθμός των εργαζομένων παγκοσμίως που δεν ήταν ασφαλισμένοι, παρέμενε εξαιρετικά υψηλός.

Ως εργατική και αγωνιστική κατάκτηση, όπως και οι συλλογικές συμβάσεις, ουδέποτε έπαψε να είναι ένας από τους συνηθέστερους στόχους αφεντικών και κεφαλαίου. Στερώντας το φάρμακο, στερώντας το γιατρό και τη δυνατότητα αξιοπρεπών γηρατειών από τους εργαζόμενους, το κεφάλαιο τους στερεί κομμάτι της αξιοπρέπειάς τους, του δικαιώματός τους σε μια στοιχειωδώς ανθρώπινη ζωή. Το πλήγμα για τον εργαζόμενο είναι εξαιρετικά υψηλό και επώδυνο. Και η εξώθησή τους στην εξαχρείωση όπως και η μετατροπή του σε εξαιρετικά αναλώσιμο «υλικό» θαυμαστά ταχεία.

Συνέχεια

Ακονίζουν τα δόντια τους οι ασφαλιστικές εταιρείες…


Τα «δόντια τους ακονίζουν» οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, που οσμίζονται νέα πεδία επιχειρηματικής δραστηριότητας και κερδοφορίας σε βάρος της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης, η οποία συρρικνώνεται ραγδαία, ως αποτέλεσμα των αντεργατικών – αντιασφαλιστικών ανατροπών, που επιταχύνθηκαν τα τελευταία χρόνια. Στο πλαίσιο αυτό, η Ενωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος (ΕΑΕΕ), όπως υπογραμμίζει στην ετήσια έκθεσή της, εστιάζει το ενδιαφέρον της στο λεγόμενο «δεύτερο πυλώνα» της Ασφάλισης και αναμένει τις κατάλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις από την κυβέρνηση

Συνέχεια

Ούτε μαντήλι…


financial_crimes_by_re_aktor

Γράφει ο Αμετανόητος

Τα βιντεάκια που θα δείτε (αν δείτε) είναι εξόχως προσβλητικά για τη δική μου, τουλάχιστον, αισθητική.Και εξοργιστικά.Τα ψέμματα που ακούγονταν τότε για να παραπλανήσουν τον λαό ήταν όπως οι μπλόφες που παίζουν οι παπατζήδες στο Μοναστηράκι…Μόλις βρούν το θύμα το «γδέρνουν» σε χρόνο ντε-τέ…άλλοι στις τσίλιες και άλλοι υποδύοντας τους παίκτες που χάνουν και αυτοί συμπάσχοντας (και σιχτιρίζοντας) με τον «γδαρμένο»…

Είναι λίγο παλιά (2010) αλλά υπάρχει λόγος που τα αναδημοσιεύουμε τώρα.Ετοιμάζονται τα «σαΐνια» για το τελευταίο καρφί στο φέρετρο…και αν έλεγες ΤΟΤΕ το Δεκέμβριο του 2010,  ότι το σύστημα ΔΕΝ θα δουλέψει, θα σε πέρναγαν πάλι για γραφικό…αν έλεγες τότε, ότι η Τρόϊκα ήρθε στην Ελλάδα για να σώσει ουσιαστικά τα Τραπεζικά συγκροτήματα στην Ευρώπη ο πολύς κόσμος δεν θα το πίστευε…όπως δεν το πίστευε.

Ολοι οι καθηγητάδες λοιπόν «επί τω έργω».Σε εντεταλμένη υπηρεσία.Ποιόν να πρωτοθαυμάσεις στο πάνελ…

Οταν το παρακολουθήσετε ΟΛΟ θα καταλάβετε καλύτερα γιατί έγινε η σφαγή στο Ασφαλιστικό με τον 3863/10…ΚΑΙ η γενικότερη σφαγή στην Ελληνική Κοινωνία… Συνέχεια

Η κατάρρευση των Ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης. Προφανής αναντιστοιχία μεταξύ παροχής και αντιπαροχής


Του Θανάση Αλαμπάση
Σημ.Αμετανόητου: Τυπώστε το και κρατήστε το.Διαδώστε το επίσης….
Στο Δικαστήριο στο οποίο θα δικαστούν… τέτοιες μελέτες θα παρουσιαστούν
***
Οι ασφαλιστικές εισφορές έχουν χαρακτήρα ανταποδοτικό, με την έννοια ότι αποτελούν αντιπαροχή για τις υπηρεσίες που το κράτος παρέχει μέσω των ασφαλιστικών φορέων. Τούτο ισχύει ιδίως στην περίπτωση των αυτοαπασχολούμενων, που η συμβολή της εισφοράς στο σχηματισμό του ασφαλιστικού κεφαλαίου των Ταμείων που ασφαλίζονται, οφείλει να έχει και ανταποδοτικό χαρακτήρα υπό την έννοια της εγγύησης της επιστροφής των ασφαλιστικών τουλάχιστον εισφορών, αφού το ασφαλιστικό κεφάλαιο των  Ταμείων τους σχηματίζεται, καθ’ όλο τον χρόνο ασφαλίσεως, κατά κύριο λόγο από εισφορές και ελάχιστα από άλλους πόρους. Τα στοιχεία ωστόσο που καταγράφονται στην μελέτη που ακολουθεί, αναιρούν πλήρως την ανταποδοτικότητα στην Κοινωνική Ασφάλιση. Η επιμονή σε μία άνευ όρων και προϋποθέσεων αναδιανεμητικότητα (δήθεν) του συστήματος, σε συνδυασμό με την δεδομένη κατάρρευση των Ταμείων Κοινωνικής Ασφάλισης, δημιουργεί πλέον τόσο σημαντική αναντιστοιχία μεταξύ των «υπηρεσιών» που το κράτος προσφέρει και των υψηλών εισφορών που οι ασφαλισμένοι υποχρεώνονται να καταβάλλουν, που το ζήτημα χρίζει επιτακτικής ανάγκης ρυθμίσεως.
 
Η μελέτη σε pdf εδώ. Απευθείας κατέβασμα από εδώ.
 
Η μεθόδευση του PSI εις βάρος των ασφαλιστικών ταμείων
Παρά τις υποσχέσεις που έδιναν η Γερμανία,  η Γαλλία και η Ολλανδία το Μάιο του 2010, ότι οι εμπορικές τράπεζες τους θα διακρατούσαν τα ελληνικά ομόλογα βοηθώντας στο να αποτραπούν τα χειρότερα για την Ελλάδα, όπως φαίνεται στο εμπιστευτικό έγγραφο με τις αποφάσεις του ΔΣ του ΔΝΤ μετά το Καστελόριζο για την έγκριση της βοήθειας [24], μόλις υπεγράφη το μνημόνιο και άρχισε η εκταμίευση των δανείων από την τρόικα στην Ελλάδα έγινε ακριβώς το αντίθετο: οι τράπεζες τους άρχισαν να ξεπουλάνε τα χρεόγραφα συμβάλλοντας στην εκτίναξη των spread και στην εμβάθυνση της ελληνικής κρίσης, καθώς κλονίστηκε η εμπιστοσύνη στο ελληνικό πρόγραμμα. Κάπως έτσι επισπεύσθηκε αργότερα η διαδικασία του PSI, οι ίδιες όμως γλίτωσαν ζημιές αρκετών δισ. δολαρίων καθώς κατάφεραν να το αποφύγουν. Όπως γράφει η El Pais που έκανε την αποκάλυψη, τα ομόλογα πέρασαν σε αρκετά μεγάλο βαθμό στα χέρια της ΕΚΤ, που αγόρασε μαζικά για να στηρίξει. Μόνο εκείνα τα ομόλογα – της ΕΚΤ πλέον – δεν κουρεύτηκαν στο PSI και φυσικά ο πέλεκυς έπεσε βαρύτερος στους εναπομείναντες ιδιώτες κατόχους χρέους, δηλαδή τις ελληνικές τράπεζες, τα ασφαλιστικά ταμεία και τους ιδιώτες ομολογιούχους. Μάλιστα η δέσμευση εκείνη ήταν ένα απ’ τα βασικά επιχειρήματα ώστε η Ελλάδα να μην προχωρήσει σε άμεση αναδιάρθρωση τους δημοσίου χρέους αλλά και το ΔΝΤ να μην την απαιτήσει πριν παρέμβει στην περίπτωση της χώρας μας παρά τον «εμφύλιο» που είχε ξεσπάσει στο ΔΣ του. Εξάλλου στο κείμενο σημειώνεται χαρακτηριστικά πως η ελληνική πλευρά απέκλεισε το ενδεχόμενο «κουρέματος». Σημειώνεται πως γερμανικές, γαλλικές και Ολλανδικές τράπεζες κατάφεραν μέχρι το τέλος του 2011, οπότε ανακοινώθηκε το PSI, είχαν ξεφορτωθεί περίπου το μισό ελληνικό τους χρέος. [25]

Αδιαφανείς διαδικασίες για το PSI
1.     Αδιάφανος και άδηλος ο τρόπος διεξαγωγής της ψηφοφορίας του PSI plus. Σύμφωνα με το νόμο του PSI plus 4050/12, μπορούσαν να συμμετάσχουν στη διαδικασία και να ψηφίσουν μόνο οι τράπεζες και λοιποί φορείς συστημάτων διαχείρισης άυλων τίτλων, δηλ οι θεματοφύλακες των ομολόγων, τους οποίους ο νόμος ονόμαζε «ομολογιούχους» και όχι τα φυσικά πρόσωπα, πραγματικοί κάτοχοι των ομολόγων! Κανένα φυσικό πρόσωπο έδωσε οποιαδήποτε σχετική εξουσιοδότηση προς οποιονδήποτε φορέα/ τράπεζα /θεματοφύλακα, να συμμετάσχει και να ψηφίσει θετικά στην τροποποίηση  των ομολόγων τους και στην ανταλλαγή τους. Συνέχεια