Αποτύπωμα vs DNA…


Νώντας Σκυφτούλης

Η φιλοσοφία της Αντιτρομοκρατικής -η οποία αποτυπωνόταν στο παρελθόν και εγγράφως στα διαβιβαστικά, αλλά και που τώρα διατυπώνεται εμμέσως προκειμένου να εσωτερικευθούν οι προτροπές της από τους δικαστές και να εφαρμόσουν τον 187Α, πάνω στην αστυνομική και δικαστική θεμελίωση μιας πολιτικής σκευωρίας εφαρμογής του τρομονόμου- συγκροτείται με βάση την ΟΡΓΑΝΩΣΗ, ΤΟ ΔΑΚΤΥΛΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ Ή ΤΟ DNA και τον ΜΑΡΤΥΡΑ. Όταν ένα από αυτά σπάσει, διαλύεται η πλεκτάνη και σε εκείνο το σημείο χάνεται η ψυχραιμία από τους δικαστές, οι οποίοι προκειμένου να τιμωρήσουν καταφεύγουν στο αβάσιμο και ανόητο περιεχόμενο των αποφάσεων. Αυτό έγινε και στην περίπτωση του Θεοφίλου αλλά και της Ηριάννας με ιδιαίτερα απροσχημάτιστο τρόπο.

Αναφέρω από το παρελθόν 3 περιστατικά δικαστικού αδιεξόδου της φιλοσοφίας της Αντιτρομοκρατικής, τα οποία αναίρεσαν το συλλογιστικό φαντασιακό της:

1. ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ (Καλογρέζα-Μπουκουβάλας, 1987). Στη συμπλοκή της Καλογρέζας εκτελέστηκε ο Μιχάλης Πρέκας και συνελήφθησαν ο Χριστόφορος Μαρίνος και ο Κλέαρχος Σμυρναίος εκεί. Παράλληλα, αλλά όχι ταυτόχρονα, συλλαμβάνεται ο Μάκης Μπουκουβάλας σαν έτοιμος από καιρό για ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ του, που βρέθηκε στη πόρτα της γιάφκας Καλαμά (Τσουτσουβή).

Η Αντιτρομοκρατική διά του διαβιβαστικού αλλά και διά των στελεχών της αστυνομίας στο Δικαστήριο προσπάθησε να θεμελιώσει «τρομοκρατική ομάδα» εντάσσοντας και τους τρείς στην Αντικρατική Πάλη παρ’όλο που κανένας δεν είχε καμιά σχέση με τη συγκεκριμένη οργάνωση και αυτό επιβεβαιώθηκε πλέον με τα χρόνια που πέρασαν. Στο δικαστήριο αποκαλύφθηκε η χονδροειδής πλεκτάνη αλλά έμεινε το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ στον Μάκη το οποίο προσπαθούσαμε σαν κίνημα αλληλεγγύης να αποκρούσουμε και μιλάγαμε για μεταφορά αποτυπώματος. Τελικά το δικαστήριο δέχτηκε την ύπαρξη αποτυπώματος στην εξώπορτα της γιάφκας αλλά απέρριψε τα συνοδευτικά παραβατικά που υπήρχαν μέσα στη γιάφκα. Το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ στην προκειμένη περίπτωση, σαν αποδεικτικό στοιχείο, δεν ήταν αρκετό να συγκροτήσει συμμετοχή σε ΟΜΑΔΑ και αυτό το συμπέρασμα έγινε δικαστική απόφαση, δηλαδή νόμος. Η ΟΜΑΔΑ, το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ και η συλλογιστική της αντιτρομοκρατικής κατέρρευσε. Ο Μάκης αθωώθηκε λόγω αμφιβολιών.

2. ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ (Γιάφκα Μαυρικίου, 1990). Μαζί με τον Κυριάκο Μαζοκόπο συλλαμβάνονται και ο Σπύρος Κογιάννης, η Ροζίνα Μπέργκνερ και ο Γιάννης Μπουκετσίδης. Οι συλλήψεις των τριών έγιναν πάλι προκειμένου να θεμελιωθεί «τρομοκρατική οργάνωση» και να συνοδευτούν τα όποια ευρήματα της γιάφκας. Αυτό έγινε με βάση τα αποτυπώματα που βρέθηκαν εντός γιάφκας και εύκολα μπορεί κάποιος να υποθέσει μια αυτονόητη συμμετοχή τους. Αν δεν υπήρχε κίνημα αλληλεγγύης με παρεμβάσεις προς τα έξω σίγουρα και οι δικαστές θα μπορούσαν ανενόχλητοι να εφαρμόσουν την αστυνομική συλλογιστική. Τα αποτυπώματα των τριών βρέθηκαν μέσα στη γιάφκα μεν, αλλά σε κινητά μέρη όπως βιβλία, χαρτιά, κλπ. τα οποία θα μπορούσαν να έχουν μεταφερθεί και, πράγματι, με δικαστική απόφαση τα αποτυπώματα δεν αποτέλεσαν ισχυρό αποδεικτικό στοιχείο προκειμένου να καταδικαστούν. Έτσι και εδώ λοιπόν, ούτε η ΟΜΑΔΑ ούτε τα ΑΠΟΤΥΠΏΜΑΤΑ δεν οδήγησαν στη θεμελίωση της αστυνομικής πλεκτάνης με δικαστική απόφαση, δηλαδή με νόμο.

3. ΜΑΡΤΥΡΕΣ (Υπόθεση Ε. Σκυφτούλη, 1992). Σύλληψη για απόπειρα κλοπής αυτοκινήτου με τον Χριστόφορο Μαρίνο, η οποία μετατρέπεται σε σύλληψη για συμμετοχή στη 17Ν. Υπάρχουν δύο μάρτυρες εκ των οποίων ο ένας αναγνωρίζει τη συμμετοχή του Σκυφτούλη στη συμπλοκή των Σεπολίων 100% ενώ ο δεύτερος κατά 80%. Ταυτόχρονα, έρχονται και συμπληρωματικές κατηγορίες για συμμετοχή στον ΕΛΑ με δύο άλλους μάρτυρες, για τη βομβιστική επίθεση στα ΜΑΤ στο Θησείο κατά 80% και για μία βομβιστική επίθεση στην Αυριανή κατά 100%. Πάλι αν δεν ήταν το κίνημα αλληλεγγύης οι αποφάσεις των δικαστών θα ήταν σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Με βούλευμα έστω και με το ζόρι -γράφουν στην εισήγηση περί πολιτικών πιέσεων και εχθρού του κράτους κτλ.- αμφιβάλλουν για την ενοχή και παράλληλα οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ κατηγορίας δεν αποτελούν ικανό αποδεικτικό στοιχείο με δικαστική απόφαση, δηλαδή με νόμο.

Το ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ, οι ΜΑΡΤΥΡΕΣ, οι ΣΧΕΣΕΙΣ δεν είναι αναγκαία και επαρκή στοιχεία για να ενοχοποιήσουν κάποιον-α για συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση» και αυτό είναι νόμος αν δεχτούμε τις δικαστικές αποφάσεις των παραπάνω υποθέσεων.

Η Ηριάννα, ο Περικλής, ο Θεοφίλου δικάζονται και ξαναδικάζονται για συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση» με ένα μόνο στοιχείο που αφορά ένα λειψό DNA, βγάζοντας έτσι οι ίδιοι οι δικαστές ένα πρώτο παράνομο  συμπέρασμα. Για να δικαιολογηθούν οι αποφάσεις αυτές, οι δικαστές καταφεύγουν στη φαιδρότητα της Βαρκελώνης, ποινικοποιώντας το ταξίδι ή τις προσωπικές, πολιτικές σχέσεις αλλά και τις ιδεολογικές. Και αυτά είναι τα επόμενα παράνομα συμπεράσματα που οι ίδιοι οι δικαστές υιοθετούν προκειμένου να τιμωρήσουν. Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι δεχόμαστε την ύπαρξη του DNA, γιατί αυτό να είναι απόδειξη συμμετοχής σε μία παράβαση, σε μία συμμετοχή σε «εγκληματική οργάνωση», σε μια ληστεία; Γιατί προβαίνουν σε απροκάλυπτα ανορθολογικούς δικαστικούς συλλογισμούς;  Να σας πω εγώ.

Γιατί εφαρμόζουν το ποινικό δίκαιο του εχθρού. Αυτό σε όλα τα βουλεύματα κατά το παρελθόν γραφόταν ρητά: Είναι εχθρός του Κράτους.

image_pdfimage_print
_____________________________________________________________

«Νόμος και τάξη» – Η ιστορία που επαναλαμβάνεται ως φάρσα…


Του Χρήστου Τσούτση

Το δόγμα «Νόμος και Τάξη» το είχαμε δει έντονα ως ιδεολόγημα της μνημονιακής εξουσίας τα προηγούμενα χρόνια ειδικά στη κυβέρνηση Σαμαρά. Μια κυβέρνηση που πέρα από το νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της σε επίπεδο οικονομίας και σκληρών δημοσιονομικών μέτρων, είχε μάθει να επιβάλλει την οικονομική της πολιτική μέσα από τη καταστολή, τους τρομονόμους, τους εκβιασμούς και τη καταστροφολογία.

Μετά τον «έντιμο συμβιβασμό» της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ το καλοκαίρι του 2015, κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ (διότι οι ΑΝΕΛΛ πάντα στο κομμάτι της λαϊκής Δεξιάς και της ακροδεξιάς τοποθετούνταν) εγκατέλειψε σιγά-σιγά την αριστερή φρασεολογία, αντίγραψε ατάκες περί «κανονικότητας» ξένες με τη λογική της αριστεράς βάση της οποίας αυτοπροσδιοριζοταν μέχρι εκείνη τη στιγμή , ταιριάζοντας έτσι στο νέο επικοινωνιακό κουστούμι και στις νέες μνημονιακές υποχρεώσεις, τις πολιτικές δηλαδή που έπρεπε να υλοποιήσει.

Παρά ολ’ αυτά, ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός ή η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛΛ δεν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά με τους προκατόχους τους στη πολιτική, στη στρατηγική και την επικοινωνία ή στο τρόπο άσκησης εξουσίας, άσχετα με το αν εφαρμόζαν παρόμοιες ή ίδιες πολιτικές στην ουσία και οι δυο.

Την τελευταία περίοδο όμως παρατηρούμε ένα ιδεολόγημα να επιστρέφει πάνω από τη χώρα. Το ιδεολόγημα, « Νόμος και Τάξη»… Η τροπολογία της ντροπής με τη ποινικοποίηση όσων αντιδρούν και οργανώνουν  την αντίδραση τους μέσα από το αγώνα για τη προστασία της πρώτης κατοικίας και αντιστέκονται στους πλειστηριασμούς, βάζει την κυβέρνηση στο κάδρο μιας αλαζονικής και ακροδεξιάς λογικής σεχ σχέση με το πως «απαντώ σε αυτούς που με ενοχλούν να πράξω τα συμφωνηθέντα». Όπου βλέπετε ενόχληση βάλτε σωματεία, φορείς, επιτροπές κατά των πλειστηριασμών με τελευταία και τη λάσπη εναντίον του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ, που για πολλούς στο κυβερνών κόμμα δεν θα έπρεπε να αντιδρά.

Όμως αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός είναι μια συνεχεία μιας ιδεολογικής μεταστροφής που η αφετηρία της βρίσκεται στο πρακτικό μέρος, στα χημικά εναντίον διαδηλωτών μέσα στο κλειστό χώρο του ειρηνοδικείου.

Ποιος στηρίζει αυτή τη τροπολογία όμως πέρα από το Σταύρο Κοντονή; Μα φυσικά ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ο οποίος πέρα από πρώην μαρξιστής και αριστερός μετά-κενυσιανός, είναι και πρώιμος εκβιαστής των αγαπημένων του συντρόφων, όσων εντάσσονται στους 53. Με τη στάση του δηλώνει ότι, αν δεν ψηφίσουν τη τροπολογία για την προστασία των πλειστηριασμών θα ρίξουν τη κυβέρνηση. Πρέπει να σταθούμε σε αυτό όμως. Πως δηλαδή ένας άνθρωπος που προσδιορίζει τον εαυτό του στα αριστερά πράττει κάτι ακριβώς αντίθετο σε συνεχή κλίμακα, δικαιολογώντας το πάλι με αριστερή φρασεολογία. Απίστευτο..

Άρα όπως λέει και ο σοφός λαός «ήρθε το γλυκό και έδεσε…», ήρθε λοιπόν και ο ιδεολογικός καθοδηγητής του κόμματος που τυχαίνει να εφαρμόζει μνημόνια, αλλά παράλληλα, να είναι και η εσωτερική αντιπολίτευση του Τσίπρα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ να εκβιάσει, να δικαιολογήσει και εν τέλει να προτείνει τη τροπολογία Κοντονή…

Χρέος μας σίγουρα είναι να παλέψουμε ώστε τέτοιες πολιτκές να ανατραπούν. Πολύ περισσότερο αυτό το πρωτοφανές έκτρωμα που ούτε ο Σαμαράς δεν κατέβασε επί της μνημονιακής διακυβέρνησής του. Το τρολάρισμα θα είναι αν κυβέρνηση χρησιμοποιήσει κάποια θέση του Τζιόρτζιο Αγκάμπεν για να δικαιολογήσει το καθεστώς Νόμος και Τάξη, ξεθάψει καμιά παλιά συνέντευξή του αλλοιώνοντας και πάλι τα νοήματα (συνήθης πρακτική) ως εργαλείο ενάντια στους πολίτες για να περάσει τη πολιτική της. Θα το καταλάβουμε αυτό όμως αν ακούσουμε το Δουζίνα να υπερασπίζεται το κυβερνητικό έργο και τη τροπολογία…


Από:https://barikat.gr/content/nomos-kai-taxi-i-istoria-poy-epanalamvanetai-os-farsa

Πάντα επίκαιρο …


…] Ο κοινωνικός ανταγωνισμός, αυτό το συνεχές γίγνεσθαι, είναι απόλυτος όπως και η αναρχία. Ό,τι δημιουργεί το αφήνει να διαλέξει το δρόμο του. Δεν θα το καταπιέσει. Δεν θα το καταλύσει. Ξέρει πως, όταν οι κοινωνικοί αγώνες είναι μπροστά και καλούν, όταν οι εξεγέρσεις και οι συγκρούσεις συνταράσσουν το κράτος, όταν οι συλλήψεις ξεπερνούν τις 500, τότε όλα τα βλέμματα θα κοιτάξουν ερωτηματικά: «Θυμάσαι τις ρίζες;». Τότε είναι που θα διαπιστώσουν ότι «η οδοντόπαστα έχει ξεραθεί μέσα στο σωληνάριο».

Έχουν μεγάλη σημασία όλες αυτές οι εικόνες, το πάθος και οι στιγμές που πέρασαν, αλλά κι αυτές που θα έλθουν. Είναι μια ακόμα παρακαταθήκη, όχι για διορθώσεις αλλά για να αναλογιστούμε πόσο εύκολα μπορεί να υπάρξουν ή να καλλιεργηθούν λογικές και καταστάσεις επιγόνων, σπεκουλαδόρων, τυχοδιωκτών, υποταγμένων στους εκβιασμούς και τις απαιτήσεις των εξουσιαστών τους, ενώ θα προσποιούνται τους αγωνιστές.

Αυτός είναι και ο λόγος που η μνήμη δεν μπορεί να μείνει βουβή. Έχει κάποια συμπεράσματα να καταθέσει. Δεν έχει παρά να κοιτάξει πίσω και να διαπιστώσει πως όλα έχουν τη ζωντάνια τους. Αυτή τη ζωντάνια κανένας δεν μπορεί να τη σβήσει από τις καρδιές των ανθρώπων.
Κι όταν έρθει η ώρα των επιλογών, αυτές δεν μπορούν να στηριχτούν σε θρύλους. Επειδή, οι θρύλοι είναι οι παραμορφώσεις της πραγματικότητας και χρησιμοποιούνται ως μέσον επιβολής.

Η ατελεύτητη σύγκρουση, που διαρκώς φέρνει στην επιφάνεια αντιφατικά αλλά και ξεκάθαρα απελευθερωτικά χαρακτηριστικά, μπορεί εύκολα να ξεράσει όλους τους κακόγουστους «σχεδιασμούς επί χάρτου». Άλλωστε είναι βέβαιο, πως ό,τι δεν ξεπηδά μέσα από το κοινωνικό γίγνεσθαι είτε σαν τέκνο της ανάγκης, είτε σαν φρούτο της οργής, μπορεί να εξελιχθεί σε μια κακόγουστη φάρσα.

Γι’ αυτό, πίσω και μακριά από κάθε είδους συρματοπλέγματα και αγκυλώσεις, που μόνο δυσκολίες και προβλήματα μπορούν να προκαλέσουν:

Θα ρίξω τα μαλλιά μου πίσω,
Θα φορέσω το πρόσωπο ανάποδα
Και θα βγω στους δρόμους 
και στις πλατέες
Με ντουφέκια, φωνές και συνθήματα 
Να ρεζιλέψω τους οπαδούς του συρματοπλέγματος…

Ρομφαίος


Από:https://anarchypress.wordpress.com/2017/11/18/%CF%80%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B1-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%BF/

Για την Τιμή των Όπλων…


Κώστας Σαββόπουλος

Η επίθεση που έγινε πριν από μερικές μέρες στο Λας Βέγκας αποτελεί και την πιο αιματηρή στη σύγχρονη ιστορία των Η.Π.Α. με περισσότερους από 50 νεκρούς. Έρχεται να συμπληρώσει μια ήδη μεγάλη λίστα με περιστατικά όπως αυτό στο δημοτικό Σάντυ Χουκ το 2012, στο νυχτερινό μαγαζί “Pulse” στο Ορλάντο το 2016, στη Βιρτζίνια το 2007 και άλλες πολλές περιπτώσεις. Κάθε φορά που οι Η.Π.Α. πλήττονται από μια τέτοια αιματηρή επίθεση επανέρχεται στον δημόσιο διάλογο το αίτημα για πιο αυστηρούς κανόνες έκδοσης άδειας οπλοκατοχής.

Η οπλοφορία/οπλοκατοχή είναι κάτι αρκετά συνηθισμένο στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Σε μερικές πολιτείες η νομοθεσία είναι τόσο χαλαρή που οι πολίτες μπορούν να κουβαλάνε όπλα σε ανοιχτή θέα (open carry laws), όπως για παράδειγμα στην Αλαμπάμα ή στην Αριζόνα. Στις πολιτείες που δεν εφαρμόζεται το open carry ο έλεγχος για να αποκτήσει κάποιος όπλο είναι αρκετά απλός και σχεδόν καθόλου απαιτητικός. Στις περισσότερες περιπτώσεις μάλιστα προκύπτει εκ των υστέρων από το προφίλ των δραστών πως υπό ένα πιο αυστηρό καθεστώς δεν θα τους δινόταν άδεια οπλοκατοχής όπως στην περίπτωση του Κολοράντο το 2012 ή πάλι στο Κολοράντο στο λύκειο Κολουμπάιν το 1999.

Αν σκεφτεί κανείς πόσο απλό είναι να αγοράσει κάποιος όπλο στις Η.Π.Α., θα καταλάβει πως ο αριθμός αυτών των επιθέσεων ή ο αριθμός των θυμάτων δεν είναι κάτι περίεργο. Το 2013 σύμφωνα με στατιστικές στις Η.Π.Α. υπολογίστηκε πως 270 με 310 εκατομμύρια όπλα βρίσκονται στα χέρια πολιτών. Ο πληθυσμός των Η.Π.Α. ανέρχεται σε λίγο πάνω από τα 310 εκατομμύρια κατοίκους. Σύμφωνα με δεύτερη έρευνα της ίδιας χρονιάς ένα ποσοστό της τάξης του 29% είναι αυτό που κατέχει όπλα. Δηλαδή γύρω στα 100 εκατομμύρια πολίτες έχουν 300 εκατομμύρια όπλα.

Συνέχεια

Σκουριές: Οι Αγώνες για Ζωή, Γη και Ελευθερία δεν έχουν Ημερομηνία Λήξης …


Παναγιώτης Μποχώτης*

Ο αγώνας ενάντια στα μεταλλεία… δεν συμβαίνει μόνο στη Χαλκιδική, αλλά εξελίσσεται στη Ρουμανία, στην Τουρκία, στην Αρμενία, στη Λατινική Αμερική, στον Έβρο, στο Κιλκίς, και σε όλα εκείνα τα μέρη όπου σχεδιάζονται ή υλοποιούνται εγκληματικά έργα εξόρυξης χρυσού που συνεπάγονται την υποβάθμιση των ζωών μας, επιφέροντας ανυπολόγιστες συνέπειες στην ισορροπία και την ίδια την ύπαρξη των τοπικών οικοσυστημάτων και πλήττοντας ανεπανόρθωτα τις τοπικές παραγωγικές δραστηριότητες.

…δεν συσχετίζεται αποκλειστικά με την επιβολή της συγκεκριμένης επένδυσης στην περιοχή της Χαλκιδικής,

αλλά, συνιστά μια πιο εμφανή εικόνα των δραστικών επεμβάσεων που επιχειρούνται τα τελευταία χρόνια, όπως οι εκτροπές ποταμών και κατασκευή φραγμάτων, η εγκατάσταση ανεμογεννητριών στα νησιά, εργοστασίων καύσης απορριμμάτων σε ένα σύνολο περιοχών του ελλαδικού χώρου, τρένων υψηλής ταχύτητας στην Ιταλία και υπεραεροδρομίου στη Γαλλία, καθώς και η υλοποίηση ενός πλήθους άλλων εγκλημάτων, που περιλαμβάνουν την περίφραξη και ευρεία καταστροφή κοινών φυσικών πόρων, στο βωμό της ανάπτυξης και του κέρδους εγχώριων και πολυεθνικών εταιριών.

…δεν αναφέρεται μόνο στην εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές,

αλλά και στα εν ενεργεία μεταλλεία της Β.Α. Χαλκιδικής (Ολυμπιάδα, Στρατονίκη), η εκμετάλλευση των οποίων είχε επιχειρηθεί και νωρίτερα στο παρελθόν, από δύο άλλες εταιρείες. Αντίστοιχα δυναμική υπήρξε και τότε η αντίσταση των τοπικών κοινωνιών, η οποία κατάφερε να προκαλέσει την ακύρωση του έργου και στις δύο περιπτώσεις (το 1989 από τη κρατική ΜΕΤΒΑ και κατά το διάστημα 1995 ως 2001 αντίστοιχα από τη πολυεθνική TVX). Ωστόσο, η αποχώρηση της TVX άφησε πίσω της τεράστιες οικολογικές καταστροφές, από την αποκατάσταση των οποίων είναι απαλλαγμένη μέσω σύμβασης και η τρέχουσα εταιρεία.

…δεν αντιστέκεται πλέον μόνο στο καταστροφικό έργο της εξόρυξης που απειλεί από το μέλλον, αλλά και σε ένα έγκλημα που συντελείται ήδη στο παρόν,

Συνέχεια

Κράτος Ασφάλειας: το Ισραήλ βγάζει στις αγορές το προϊόν της βιομηχανίας της κατοχής…


Το Ισραήλ κατόρθωσε να μετατρέψει σε οικοτεχνία τα 50 χρόνια παλαιστινιακής αντίστασης στην κατοχή και τώρα πουλάει την ιδέα του αστυνομικού κράτους στον κόσμο.

(Άρθρο του Jeff Halper* που δημοσιεύτηκε στην Haarez με τίτλο: Europe Must Not Buy What Israel Is Selling to Combat Terror)

Κάθε φορά που συμβαίνει μια τρομοκρατική επίθεση, όπως αυτή της προηγούμενης εβδομάδας στη Βαρκελώνη, οι Ισραηλινοί πολιτικοί και οι «ειδικοί» ασφαλείας εμφανίζονται στην τηλεόραση για να επικρίνουν την αφέλεια των Ευρωπαίων. «Αν μόνο κατανοούσαν την τρομοκρατία όπως εμείς και έπαιρναν τα προληπτικά μέτρα που εμείς λαμβάνουμε», λένε, «θα πλήττονταν από πολύ λιγότερες επιθέσεις». Πιο περιβόητες, σχετικά μ’ αυτό, ήταν οι παρατηρήσεις του Ισραηλινού υπουργού Πληροφοριών Γισραέλ Κατς, μετά την βομβιστική επίθεση στις Βρυξέλλες τον Μάρτιο του 2016, στην οποία έχασαν τη ζωή τους 34 άνθρωποι.

Αντί να εκφράσει τα συλλυπητήριά του εκ μέρους της ισραηλινής κυβέρνησης, κατηγόρησε τους Βέλγους με το υποτιμητικότερο ύφος που ήταν δυνατόν. «Αν στο Βέλγιο συνεχίσουν να τρώνε σοκολάτα, ν’ απολαμβάνουν τη ζωή και να παρελαύνουν ως σπουδαίοι φιλελεύθεροι και δημοκρατικοί, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη το γεγονός ότι ορισμένοι από τους μουσουλμάνους που είναι εκεί οργανώνουν τρομοκρατικές ενέργειες», δήλωσε, «δεν θα μπορέσουν να τους καταπολεμήσουν».

Οι Βέλγοι αντέδρασαν έντονα και υποστήριξαν τη θέση των περισσότερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων: Ενώ θα συνεχίσουμε να είμαστε σε επαγρύπνηση και να λαμβάνουμε τις απαραίτητες προφυλάξεις, δεν πρόκειται να εγκαταλείψουμε τις ελευθερίες μας και την πολιτική δεκτικότητά μας για να γίνουμε αντίγραφα του Ισραήλ. Κι αυτό γιατί καταλαβαίνουν ότι η κυβέρνηση του Νετανιάχου πουλάει κάτι πολύ πιο ύπουλο από απλές προφυλάξεις – ακόμη πιο ύπουλο κι από τα όπλα, τα συστήματα επιτήρησης και ασφάλειας και τα μοντέλα ελέγχου του πληθυσμού, που είναι το βούτυρο στο ψωμί των ισραηλινών εξαγωγών. Αυτό που το Ισραήλ προωθεί στους Ευρωπαίους – και τους Αμερικανούς, Καναδούς, Ινδούς, Μεξικανούς, Αυστραλούς και σε οποιονδήποτε άλλο πρόθυμο ν’ ακούσει – δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια εντελώς νέα αντίληψη περί κράτους, αυτήν του Κράτους Ασφάλειας.

Συνέχεια

Για τον Δημήτρη Κουφοντίνα και το Δικαίωμά του στην Άδεια…


Νίκος Κατσιαούνης

Στους (μετα)μοντέρνους καιρούς της ατομικής και συλλογικής αποχαύνωσης είναι λογικό συνακόλουθο οι έννοιες είτε να χάνουν τις σημασίες τους, οδηγούμενες έτσι σε μια τραγική διαστροφή, είτε να επωμίζονται τη μοίρα της εκπόρνευσης. Ο Γερμανoεβραίος πολιτικός στοχαστής Φραντς Νόιμαν (Franz Neumman) εξετάζοντας την περίοδο του Μεσοπολέμου και της Βαϊμαρικής Δημοκρατίας έκανε σαφές το γεγονός ότι η επίκληση της δημοκρατίας από πολιτικούς φορείς κάθε απόχρωσης −ακόμη και εντελώς αντιθετικούς− οδήγησε και στην ελαστικότητα της έννοιας. Συνήθως αυτή η ελαστικότητα αποτελεί και τον προθάλαμο για τη νομιμοποίηση αυταρχικών και ολοκληρωτικών λογικών που, φορώντας τον μανδύα της δημοκρατικής εγγύησης, περιστέλλουν τις κοινωνικές ελευθερίες και τα συλλογικά κεκτημένα. Διότι έχει πάλι πολλάκις αποδειχθεί από την Ιστορία ότι η καλύτερη άμυνα της δημοκρατίας είναι η αυτοκατάργησή της.

Έτσι, όταν οι «σύγχρονες δημοκρατίες» −στην ουσία οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ που τις ελέγχουν− νιώθουν την απειλή του διαφορετικού, δεν διστάζουν να κουρελιάσουν αρκετά από τα θεμελιώδη συγκροτητικά τους στοιχεία με σκοπό τη διατήρηση της κυριαρχίας και των συμφερόντων τους. Η δίκη της 17 Νοέμβρη αποτελεί για τη νεότερη ελληνική ιστορία ένα τέτοιο παράδειγμα καταστρατήγησης της έννοιας του δικαίου και του αστικού νομικού πολιτισμού, που με τόσο στόμφο προωθούν και επικαλούνται τα αλαλάζοντα κύμβαλα της «δημοκρατικής» διαχείρισης και νομιμότητας. Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό, αρκεί η ηθική να συνταυτίζεται και να εξυπηρετεί τα ιδιοτελή συμφέροντα των κυρίαρχων ελίτ.

Συνέχεια