Κείμενο του Τάσου Θεοφίλου για την αθώωσή του…


Του Τάσου Θεοφίλου

Το βάθος και η ένταση της ευγνωμοσύνης μου για τους ανθρώπους που με οποιονδήποτε τρόπο με στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια υπερβαίνουν κατά πολύ τη δυνατότητά μου να τις εκφράσω. Συγχρόνως η απαλλαγή μου από όλες τις κατηγορίες είναι γεγονός πολύ μεγαλύτερης σημασίας από μια προσωπική δικαίωση. Είναι μια νίκη του κόσμου του αγώνα απέναντι στην καταστολή. Μια νίκη των από τα κάτω απέναντι στο βαθύ αστυνομικό κράτος. Μια νίκη των κινηματικών και εναλλακτικών μέσων απέναντι στα κυρίαρχα μίντια. Μια νίκη της αντιπληροφόρησης απέναντι στην καθεστωτική προπαγάνδα. Μια νίκη του κινήματος απέναντι στην παρακμή της εξουσίας.

Όπως στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο, οποιοδήποτε δικαστήριο ερχόταν αντιμέτωπο με μια τόσο ογκώδη δικογραφία, από την οποία όμως έλειπε το παραμικρό στοιχείο, η απόφαση που θα έπαιρνε δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο πολιτική. Σε αντίθεση όμως με το πρωτόδικο, η πλειοψηφία των μελών της σύνθεσης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων είχε την εντιμότητα να παραμείνει συνεπής στις διακηρύξεις της -κατά τ’ άλλα δομικά ταξικής- ποινικής δικαιοσύνης και να μην υποκύψει στις πιέσεις του λόμπι της «αντιτρομοκρατικής» σταυροφορίας, αλλά να αφουγκραστεί το κίνημα αλληλεγγύης απαλλάσσοντάς με τελικά από όλες τις κατηγορίες.

Έτσι λοιπόν η απόφαση αυτή είναι συγχρόνως κι ένα πρώτο όριο στις μεθοδεύσεις της «αντιτρομοκρατικής» και της βιομηχανίας διώξεων που έχουν ως αιχμές τον 187Α (τρομονόμο) και το ψευδοεπιστημονικό στοιχείο του DNA .

Το πεδίο της ποινικής δικαιοσύνης μπορεί και πρέπει να είναι ένα ακόμη πεδίο αγώνα, καθώς οι επί μέρους αποφάσεις των δικαστηρίων αποκρυσταλλώνουν αλλά και καθορίζουν -στα όρια πάντα που επιβάλλει το ταξικό τους πρόσημο- κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Αυτός ο αγώνας έχει και επόμενους σταθμούς. Από την αίτηση αποφυλάκισης της Ηριάννας που εκδικάζεται στις 17 Ιούλη μέχρι τη δίκη της υπόθεσης των Σκουριών τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, και από την όποια δίωξη διαδηλωτή μέχρι την κάθε τρομοδίκη.

 

Από το προφίλ του Τάσου Θεοφίλου στο facebook


Aπό:https://barikat.gr/content/keimeno-toy-tasoy-theofiloy-gia-tin-athoosi-toy

Advertisements

Τούτοι οι χαμένοι που ποτέ δε ζήσαν *…


Barikat

Σε μερικους ανθρώπους έρχεται μια μέρα

που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο Όχι

να πούνε.Φανερώνεται αμέσως ποιος τόχει

έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

 

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του.

Ο αρνηθείς δε μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι,

όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει

εκείνο τ’όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

          Κ.Π. Καβάφη, Che fece..il gran rifiuto

 

Πέρασαν δύο κιόλας χρόνια από εκείνο τον Ιούλη του 2015, από εκείνη την βδομάδα που κάθε μέρα της μετρούσε για μήνας, από εκείνη την συγκέντρωση που έβαλε επίσημη ταφόπλακα στον φόβο και καταδίκασε στην λήθη και την αφάνεια την αντισυγκέντρωσή της μερικά χιλιόμετρα παρακάτω. Πάνε δύο χρόνια από αυτή τη βδομάδα που οι υποτελείς κοιτάχτηκαν με τους από πάνω στα μάτια και τους χαμογέλασαν, από εκείνη την βδομάδα που ο φόβος άλλαξε στρατόπεδο, από κείνες τις μέρες που οι από πάνω προσπαθούν να ξεχάσουν και οι υπάλληλοί τους προσπαθούν να αλλάξουν. Αλλά αυτές οι μέρες πέρασαν και δεν αλλάζουν. Θα τις θυμόμαστε και ας μη τους αρέσει.

Ήδη λίγες ώρες μετά το ΟΧΙ που ειπώθηκε με τρόπο ηχηρό έναντι του ΝΑΙ που “όλες οι κοινωνικές ομάδες υποστήριζαν” ο πρωθυπουργός βγήκε και ανήγγειλε το ΝΑΙ και την “εθνική συμφιλίωση” καλώντας τους “αντιπάλους” του σε διάλογο. Και κάπως έτσι μέσα σε λίγες στιγμές από το ζενίθ του θριάμβου σε βάρος των λίγων που 40 χρόνια ζούσαν σε βάρος των πολλών, βρεθήκαμε στο ναδίρ. Παρά ταύτα, το όχι ειπώθηκε και η κραυγή ακούστηκε και ο ήχος της θα τους στοιχειώνει για πολλά χρόνια.

Έχει περάσει κάμποσος καιρός λοιπόν που ζούμε στην επικράτεια της ήττας μετά την νικηφόρα μάχη. Που ψάχνουμε το βηματισμό μας. Νέοι, επισφαλώς εργαζόμενοι, άνεργοι, εργάτες, ξενιτεμένοι. Οι πολλοί. Οι Αόρατοι, οι ηττημένοι της “εθνικής συμφιλίωσης” έγιναν οι επικίνδυνοι. Αυτοί που τα θέλησαν όλα πίσω.

Η τροπή που πήραν τα γεγονότα άφησε πίσω τα δικά της παράδοξα πολιτικά ίχνη. Πρώτον, το κόμμα που μετέτρεψε το ΟΧΙ των πολλών σε ΝΑΙ συνεχίζει να κυβερνά. Δεύτερον, οι πολλοί φαίνεται να βρίσκονται στην πολιτική αφάνεια μετά από τη στιγμή που βρέθηκαν – όσο ποτέ πριν στα χρόνια της τρίτης ελληνικής δημοκρατίας- στο πολιτικό προσκήνιο και, τέλος, οι λίγοι φαίνονται και πάλι ισχυροί, τόσο ισχυροί ώστε να επιδίδονται στους δικούς τους εσωτερικούς ανταγωνισμούς σαν να έχουν λησμονήσει τον πραγματικό τους εχθρό, τους πολλούς.

Μετά από αυτό το δημοψήφισμα τίποτε δε θα ήταν το ίδιο έτσι κι αλλιώς. Αλλά αν υπάρχει κάτι που περιγράφει απόλυτα αυτό το διάστημα είναι αυτή η αμφιβολία για το αν αυτό που ζούμε είναι το “success story” της πολιτικής αυτών που “έκαναν ό,τι μπορούσαν” ή απλά η συνέχεια και η όξυνση της αθλιότητας. Το βροντερό ΟΧΙ της πλατείας ακούγεται όμως ακόμα, όχι σαν μια βουή αλλά σαν μια απέραντη σιωπή. Ένα μουγκρητό μέσα από σφιγμένα δόντια. Και δακρυσμένα μάτια. Για την εξουσία που κερδίσαμε και μας την πήραν πίσω. Για τον ξέφρενο χορό πάνω στο σάπιο μεταπολιτευτικό κουφάρι.

Δυο χρόνια μετά, διαδηλώσεις, απεργίες, θάνατοι, εκδικητικά αφεντικά, φυλακισμένοι πρόσφυγες, καταλήψεις υπό την απειλή εκκένωσης. Η κυβέρνηση τα έδωσε όλα για το “λαό” αλλά “ως εκεί μπορούσε” και “μάτωσε” για τον “λαό” γιατί “ένα βήμα ακόμα θα ήταν καταστροφή”. Τόσο χρειάστηκε. Η τάξις απεκατεστάθη. Ίσως οι πολλοί να ηττήθηκαν νικώντας ακριβώς γιατί περίμεναν αυτό το παραπάνω απαραίτητο βήμα να γίνει από άλλους.

Οι Αόρατοι όμως είναι παντού. Στις άδικες καταδίκες με οσμή τρομολαγνείας. Στους πλειστηριασμούς σπιτιών. Σε αυτούς που ξενιτεύονται. Σε αυτούς που απογοητεύονται και ψάχνουν ένα νεύμα για να προχωρήσουν. Στις ανεστραμμένες λέξεις. Όπου ρήξη, υποταγή. Όπου αξιοπρέπεια, εθελοδουλία. Όπου Όχι, Ναι.

Είναι η πλειοψηφία που σιωπά μπροστά στην διεύρυνση της φορολογικής βάσης, στις ομαδικές απολύσεις, στις άμισθες “μαθητείες” δεκαπεντάχρονων προσφύγων στα χωράφια, εν γένει μπροστά στην δημοσιονομική προσαρμογή της μιζέριας που συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς και οι φοβισμένοι κυβερνητικοί σπεύδουν να μεταφράσουν αυτή τη σιωπή ως την απόδειξη της επιτυχίας της πολιτικής τους. Όμως όσο και αν ελπίζουν στην επ’ αόριστον συνέχιση αυτής της σιωπής, σύντομα οι πολλοί θα επιστρέψουν με εγγεγραμμένη στην μνήμη τους την κερδισμένη μάχη του δημοψηφίσματος και την τελική της έκβαση και αυτή τη φορά θα ξέρουν ότι το απαραίτητο βήμα θα πρέπει να το κάνουν οι ίδιοι.

 

  •  στίχος από το έργο του Δάντη, Η Θεία Κωμωδία: Κόλαση

Από:https://barikat.gr/content/toytoi-oi-hamenoi-poy-pote-de-zisan

Πορεία Ενάντια Στη Σαρία και Αντιδιαδηλώσεις | Νέα Υόρκη, 10 Ιουνίου 2017…


κείμενο και φωτογραφίες: Jo Morales | μετάφραση: Μαριάννα Ρουμελιώτη

Το Σάββατο 10 Ιουνίου διοργανώθηκαν περίπου 30 αντιμουσουλμανικές διαδηλώσεις σε όλη την Αμερική, που ονομάστηκαν από τους δεξιούς διοργανωτές “March Against Sharia” (“Πορεία Ενάντια στη Σαρία”). Στην Νέα Υόρκη, την ώρα της πορείας είχαν καλεστεί αντι – διαδήλωσεις που αριθμητικά υπερείχαν κατά πολύ της αρχικής συγκέντρωσης.

Οι αντιμουσουλμανικές συγκεντρώσεις ανά τη χώρα, οργανώθηκαν από τον 29χρονό Σκότ Πρέσλερ, συνιδρυτή της οργάνωσης Gays For Trump*1 (και της ACT for America, παλιότερα γνωστής ως American Congress for Truth), και υποτίθεται πως αντιτίθενται στον Ισλαμικό εξτρεμισμό, τη βία εναντίων των γυναικών συμπεριλαμβανομένου και του ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων και στην καταπίεση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Η Act for America περιγράφεται από τον Αμερικάνικο Μη Κερδοσκοπικό Νομικό Οργανισμό Southern Poverty Law Center (SPLC) ως “η μεγαλύτερη αντι-μουσουλμανική ομάδα στην Αμερική” και έχει ιστορικό στις αντι-μουσουλμανικές διοργανώσεις και δράσεις από την ίδρυση της το 2007. Ιδρύθηκε από Λιβανέζους Χριστιανούς και την Αμερικανίδα – πλέον υπήκοο – Brigitte Gabriel*2.

Μεταξύ των συμμετεχόντων της πορείας στη Foley Square στις 10 Ιουνίου, ήταν oι οπαδοί της λευκής υπεροχής “Identity Evropa” και ο δεξιός προβοκάτορας Gavin McInnes, με τον τελευταίο να είναι και προβεβλημένος ομιλητής. Τόσο οι “Identity Evropa”, όσο και ο McInnes έχουν μακρά ιστορία σε αντι-μουσουλμανικές, ρατσιστικές, σεξιστικές και αυταρχικές δράσεις και θέσεις. “ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ” έγραφαν κάποια χαρακτηριστικά πλακάτ στη συγκέντρωση.

η σημαία «Blue lives matter» που αναφέρεται στις ζωές των αστυνομικών

Στην Πορεία Ενάντια στη Σαρία περιλαμβάνονταν πλακάτ και συνθήματα υπέρ του Τραμπ, Αμερικανικές σημαίες, σημαίες της Αποικιακής Περιόδου, σύμβολα υπέρ της Αστυνομίας (Blue Lives Matter) και σημαίες του φανταστικού ανύπαρκτου κράτους “Κεκιστάν”, ένα σύμβολο της alt right*3 που γεννήθηκε στο site 4Chanκαι θυμίζει τη ναζιστική σημαία*4. Οι συμμετέχοντες έκαναν συχνά το σύμβολο του ΟΚ με τα δάχτυλα τους, μια χειρονομία που έχει οικειοποιηθεί η Αμερικάνικη ακροδεξιά, η alt right και οι υποστηρικτές του Τραμπ. Οι ίδιοι συχνά παραδέχονται πως κάνουν τη χειρονομία για προκαλέσουν τους φιλελεύθερους και τους αριστερούς*5.

το πόστερ για την Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ και η πράσινη σημαία του «Κεκιστάν»

Ένα πόστερ που βρισκόταν ψηλά καθ’ όλη τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία, έδειχνε ένα κόμικ που εμφάνιζε την Αμερικανίδα Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ, με έναν ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, να εμπλέκεται σε σεξουαλικές πράξεις με κάποιον που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως είναι ο Προφήτης Μωάμεθ.

Κατά τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία έγιναν δύο αντι-διαδηλώσεις στη Νέα Υόρκη. Η μια αφορούσε ένα πιο φιλελεύθερο κοινό με διάφορους ομιλητές και είχε τίτλο “Η Νέα Υόρκη Αγαπά τους Μουσουλμάνους”. Γινόταν κάποια τετράγωνα πιο πέρα από την Foley Square και μακριά από την πορεία, ώστε να μην υπάρχει ούτε οπτική, ούτε ηχητική επαφή. Η δεύτερη αντιδιαδήλωση είχε ως αφετηρία την Centre Street και είχε ως σκοπό να δημιουργήσει φασαρία και να διακόψει την πορεία.

 

“Πιάστε τους από το μουνί” (σ.σ. Grab ‘em by the pussy!: ένα σύνθημα που παραπέμπει σε ατάκα του Τράμπ μετά απο ένα βίντεο που βγήκε στην επιφάνεια προεκλογικά) φώναζε η Πορεία Ενάντια στη Σαρία στις γυναίκες και τους άντρες της αντι-διαδήλωσης που τους κοιτούσαν .

“Όχι στον Τραμπ, Όχι στην Κου Κλουξ Κλάν, Όχι στην Φασιστική Αμερική” φώναζαν οι συμμετέχοντες στη αντι-διαδήλωση όταν συναντήθηκαν οι δύο πλευρές.

“Ναι στον Τράμπ, Ναι στην Κου Κλούξ Κλάν, Ναι στη Φασιστική Αμερική” απάντησαν οι συμμετέχοντες τηςΠορείας Ενάντια στη Σαρία.

Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στη Centre Street φορούσαν μαντήλες, κιπά, μέχρι και τουρμπάνι με τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας και κρατούσαν πινακίδες γραμμένες στα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Αραβικά. Τα συνθήματα μιλούσαν για αλληλεγγύη όχι μόνο για τους Αμερικανούς Μουσουλμάνους, αλλά των Μουσουλμάνους διεθνώς, τους πρόσφυγες, τους μαύρους, τις γυναίκες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τους εργάτες και τους καταπιεσμένους σε όλο τον κόσμο. Η εντυπωσιακή πληθώρα των πλακάτ και των συνθημάτων καταδίκαζαν τον αυταρχισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.

“Μαύροι, Λατίνοι, Άραβες, Ασιάτες και Λευκοί” φώναζαν οι συμμετέχοντες στην αντι-διαδήλωση “Ενωθείτε! Ενωθείτε! Ενωθείτε να παλέψουμε ενάντια στη δεξιά”.

Η αντι-μουσουλμανική ιστορία της ACT for America, δηλαδή η οργανωτική ομάδα των διαδηλώσεων σε όλη την Αμερική, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εναντίωση στην πώληση χαλάλ κρεάτος στην Αμερική καθώς και στη διαθεσιμότητά του στα δημόσια σχολεία*6. Επίσης περιλαμβάνει τη συνεργασία με την Ann Corcoran, ιδρύτρια του αντι-προσφυγικού blog Refugee Resettlement Watch*7 ενάντια στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην Αμερική, ειδικά τους Σύριους πρόσφυγες.

Η ιδρύτρια του ACT, Brigitte Gabriel, έχει στο παρελθόν συνεργαστεί με τον ακροδεξιό και αντι-gay Αμερικάνο τηλε-ευαγγελιστή Pat Robertson πριν ακόμα δημιουργηθεί η ACT. Σε μια ομιλία της για την οργάνωση “Χριστιανοί Ενωμένοι για το Ισραήλ” (CUFI) το 2007, είπε πως “Ο Αραβικός κόσμος…δεν έχει ψυχή”. “Είναι αποφασισμένοι να σκοτώσουν και να καταστρέψουν”.*8

Ένα νεαρός άντρας στην αντι-διαδήλωση κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Φασισμός. Φονταμενταλισμός”. Δυο τόξα έδειχναν προς καθεμιά από τις δύο λέξεις. “Γάμησέ τα” έγραφε από κάτω.

Φωτορεπορτάζ & σύντομο βίντεο

όπου μεταξύ άλλων θα παρατηρήσουμε:

στους ακροδεξιούς διαδηλωτές τα λευκά καπέλα είναι οι Oath Keepers, μια ακροδεξιά εταιρεία security από πρώην αστυνομικούς και στρατιωτικούς. Το μπλουζάκι με το σήμα sheepdog, έχει πάλι να κάνει με το Blue lives matter, και εννοεί την επιλογή του να μην είσαι ούτε λύκος (εγκληματίας), ούτε πρόβατο, αλλά «τσοπανόσκυλο» (να διαφυλάττεις την τάξη).

Στη διαδήλωση των αντιρατσιστών οι φωτογραφίες είναι των δύο νεκρών και του ενός τραυματία από την πρόσφατη ρατσιστική επίθεση στο Πορτλαντ αλλά και η Rahma Warsame, η γυναίκα που κακοποιήθηκε βάναυσα στο Οχάιο, στις αρχές Ιουνίου, αμέσως μετά την κυκλοφορία της είδησης για την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο.

 

Παραπομπές:

  1. https://www.facebook.com/scott.presler/videos/10103671379567867/
  1. https://www.splcenter.org/fighting-hate/extremist-files/group/act-america
  2. Alt right θα ονομάζαμε μια ακροδεξιά ιδεολογία, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η πεποίθηση ότι η «λευκή ταυτότητα» δέχεται επίθεση από πολυπολιτισμικές δυνάμεις και υπονομεύεται μέσω εννοιών όπως η πολιτική ορθότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη.
  1. https://www.splcenter.org/hatewatch/2017/05/08/what-kek-explaining-alt-right-deity-behind-their-meme-magic

https://www.reddit.com/r/CringeAnarchy/comments/63l6el/the_geniuses_of_rfuckthealtright_have_discovered/

  1. https://theoutline.com/post/1428/the-ok-sign-is-becoming-an-alt-right-symbol;
  2. https://actforamericahouston.wordpress.com/2013/11/26/halal-secretly-shoving-sharia-islamic-law-down-your-throat/; https://twitter.com/actforamerica/status/507548684146720768
  3. http://www.actforamerica.org/refugee_resettlement
  4. https://www.youtube.com/watch?v=aaocTdWOtJ4

“The difference, my friends, between Israel and the Arabic world, is the difference between civilization and barbarism.  It’s the difference between goodness and evil.  And this is what we’re witnessing in the Arabic world.  They have no soul.  They are dead-set on killing and destruction.” [Brigitte Gabriel, speaking at Christians United for Israel (CUFI) in 2007.]

 

 

Unfuck the World: Soundtrack πολιτικής σύγκρουσης …


Rage Against the Machine, Public Enemy & Cypress Hill δηλώνουν πολιτικά και καλλιτεχνικά παρών

tom-morello-prophets-of-rage

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Ο Tom Morello δήλωσε στο περιοδικό Rolling Stone: «Είμαστε μια επίλεκτη ομάδα κρούσης επαναστατών μουσικών αποφασισμένοι να αντιμετωπίσουμε αυτό το βουνό από εκλογικές αηδίες και θα το αντιμετωπίσουμε κατά μέτωπο με Marshall ενισχυτές που θερίζουν». Αυτοί είναι οι κολλεκτίβα μουσικών με το όνομα «Prophets of Rage». Και αν οι εκλογές τελείωσαν και ο Donald Trump είναι ήδη πρόεδρος αν και προφανώς με χαμηλά επίπεδα λαϊκής αποδοχής μα συνεχίζοντας στα πλαίσια των αμερικάνικων σχεδιασμών να απειλεί παγκόσμια τους πάντες – λες και πότε σταμάτησε η «Made in USA επιβολή» να το κάνει αυτό; – και να κλείνει οικονομικές συμφωνίες με την Σαουδική Αραβία ύψους 350 εκατ. για πώληση όπλων, μιας χώρας «θα χυθεί αίμα» πετρελαϊκής αντίληψης που κλείνει ανοιχτά το μάτι στους ISIS, – σε αυτό λοιπόν το «θεσπέσιο» πλαίσιο ενός γεωπολιτικά τεντωμένου κόσμου, το κίνημα προσπαθεί να αντεπεξέλθει. Και ανάμεσα στις γραμμές του κινήματος, θέτονται σε επιφυλακή και οι νότες. Φλεγόμενες, σκληρές, ωμές. Κίνημα, τέχνη, μουσική. Ουδέποτε αυτά τα πράγματα δεν τα χώριζαν τοίχοι, δεν ήταν ανεξάρτητα. Αλληλοτροφοδοτούσαν έμπνευση και ύπαρξη. Αυτό δεν αλλάζει. Το κίνημα είναι πολιτική έκφραση του ανθρώπου. Η τέχνη επίσης.

Και μπορεί το κίνημα, στη Δύση τουλάχιστον, να είναι σε μια σχετική οπισθοχώρηση, αλλά πότε οι ιδέες, οι ανθρώπινες σκέψεις πεθαίνουν ολοκληρωτικά; Στην ολική επίθεση, ακόμη και αν δεν είναι ολική, η αντεπίθεση πρέπει να θεωρείται ενστικτωδώς δεδομένη. Οι απελευθερωτικές ιδέες είναι το τελευταίο προπύργιο της ελεύθερης ανθρωπότητας. Άπαρτο. Κι ας βασίζεται τουλάχιστον σε μια μη κατευθυνόμενη, μα πάντα δικαιολογημένη και υπαρκτή οργή. Σιγοβράζουσα. Και υπάρχουν και αυτοί, ανάμεσα μας, οι κάποιοι που αυτή την οργή την μετατρέπουν σε λόγια, σε στίχους, σε εκφράσεις, σε μουσικά μοτίβα. Ιδεολογική διαπάλη, μονίμως υπαρκτή. Η μουσική δεν είναι μονάχα χορός και διασκεδάσεις μα και πολιτική πρόταση με στυλ.

Header_Prophets_of_Rage

Prophets of Rage, λοιπόν. Rage Against the Machine, Audioslave, Public Enemy και Cypress Hill σε μια κοινή παρέα, μια κοινή πρόταση. Το καθένα από αυτά τα group μια ιστορία. Ιστορία καλλιτεχνικής προσφοράς, πειραματικής και underground προσφοράς μα και προσφοράς στάσης και ρόλου καλλιτέχνη. Ο Tom Morello δεν είναι κανένας λαϊκιστής της κακιάς ώρας ή μοδάτος επαναστάτης. Έγινε μέλος των «Industrial Workers of The World (IWW)» και ίδρυσε την οργάνωση «Axis of Justice» με άλλους μουσικούς που στόχο έχουν την πολιτική πάλη. Όλοι τους πολιτικές προσωπικότητες που για όπλο, όπως λένε, έχουν «τους ενισχυτές τους» και τον θόρυβο ενάντια στο πυρηνικό θόρυβο και τον συναγερμό του πανικού και της τρομοκρατίας που μας μαθητεύουν να φοβόμαστε και να προσκυνάμε. Προσωπικότητες λοιπόν συγκεκριμένης στόχευσης, συγκεκριμένης στράτευσης. Μέσα από τα σύνορα των Ηνωμένων Πολιτειών και πάνω από τους φράχτες του παγκόσμιου μπαμπούλα γράφουν τραγούδια που γίνονται νέες αναφορές. Το μυαλό στο άκουσμα της μουσικής και των στίχων συνέρχεται και μπαίνει σε μια τάξη βγαίνοντας από την πολιτικά ορθή πλαδαρότητα. Soundtrack πολιτικής σύγκρουσης.

Υπάρχει μια σταθερά στην τέχνη όπου μπορούμε και εκεί να καταφεύγουμε ως μια πολιτική τοποθέτηση και αναφορά που καταργεί τα σύνορα, εξεγερσιακή στην μορφή και στο περιεχόμενο. Αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιον αυτή η μουσική, δεν μπορεί παρά να εκτιμήσει την τιμιότητα των δημιουργών της. Τιμιότητα που έγκειται στο γεγονός πως σε κάθε παρακμή, σε κάθε πτώση, η ανθρωπότητα έχει πάντα μια αχτίδα φωτός που την κρατάει φυλαγμένη στα σωθικά της, ως σκέψη, ως ιδεολογικό φορτίο, ως καλλιτεχνική έκφραση. Διότι ολοκληρωτική νίκη της ισοπέδωσης, της πιστής ακολουθίας των παγκόσμιων αφεντικών και των αξιών τους δεν μπορεί να υπάρξει. Πάντα κάποιος θα ξεφεύγει από την παγίδα και θα παίρνει αμπάριζα και τους υπόλοιπους.

Με ένα βίντεο δια χειρός του βραβευμένου ντοκιμαντερίστα Michael Moore, – όπου τα επίκαιρα είναι επίκαιρα δοσμένα και τοποθετημένα με μονταρισμένο φρενήρη ρυθμό ισότιμο της μουσικής, ακριβώς όπως η σύγκρουση η σωματική, η σύγκρουση η πολιτική σε ένα «fucked up world» – οι Prophets of Rage απαιτούν το «unfuck» του. 25 χρόνια τώρα άλλωστε, περάσανε τις εξετάσεις με τίνος το μέρος είναι.

 ____________________________________________________________

Ισημερινός: Ένας Λενίν κι ένας τραπεζίτης αντιμέτωποι στην πιο κρίσιμη εκλογική μάχη των τελευταίων δέκα ετών…


Του Λεωνίδα Οικονομάκη*

Ο Ισημερινός (Ecuador), είναι μια χώρα για την οποία δε γνωρίζουμε πολλά στην Ελλάδα, παρόλα αυτά τα τελευταία χρόνια αναφέρεται συχνά ως παράδειγμα, κυρίως λόγω της κόντρας του -απερχόμενου πλέον- Ραφαέλ Κορέα με το ΔΝΤ κατά τα πρώτα χρόνια της Προεδρίας του (εξελέγη για πρώτη φορά το 2006) η οποία και οδήγησε στην αποπληρωμή περίπου του 40% του χρέους της χώρας και στη διαγραφή του υπολοίπου ως απεχθούς. Ο Κορέα, ήταν ένας σχετικά άγνωστος στον Ισημερινό καθηγητής οικονομικών του πανάκριβου και ελιτίστικου Πανεπιστημίου Σαν Φρανσίσκο του Κίτο, μέχρι που διετέλεσε για σύντομο χρονικό διάστημα Υπουργός Οικονομικών σε μεταβατική Κυβέρνηση λίγο πριν τις εκλογές του 2006. Η κριτική του στάση απέναντι στη Συμφωνία Ελευθέρου Εμπορίου με τις Η.Π.Α. και η αντιπρόταση για στενότερες σχέσεις με άλλες χώρες της περιοχής, τον οδήγησε τελικά να παραιτηθεί από τη μεταβατική Κυβέρνηση, βλέποντας όμως τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται. Λίγους μήνες αργότερα θα ορκιζόταν Πρόεδρος της χώρας.

Το κατά τα άλλα προσωποπαγές κόμμα του Κορέα, η Αλιάνσα Παίς (Συμμαχία Χώρα), κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές του 2006 λίγους μήνες μετά την ίδρυσή του, κυρίως λόγω της πολιτικής και οικονομικής κρίσης χρέους στην οποία είχε εισέλθει η χώρα και τελικά οδήγησε στην πλήρη αποδιοργάνωση του πολιτικού συστήματος, με παραδοσιακά κόμματα να εξαφανίζονται από το χάρτη ή να αποδυναμώνονται σημαντικά και νέα να αναδύονται σε αυτόν.  Φυσικά για να συμβεί αυτή η απονομιμοποίηση του πολιτικού συστήματος της χώρας, αλλά και του νεοφιλελευθερισμού ως οικονομικού μοντέλου, χρειάστηκε μια δεκαετία κοινωνικών κινητοποιήσεων στις οποίες πρωταγωνίστησαν κοινωνικά κινήματα, ιθαγενικά και μη, με αιτήματα ενάντια στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των προηγούμενων κυβερνήσεων, τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά και τη «δολαροποίηση» του εθνικού νομίσματος, του Σούκρε, το οποίο το 2000 αντικαταστάθηκε από το δολάριο κάνοντας τον Ισημερινό τη μόνη χώρα μαζί με τη Λιβερία και τον Παναμά που είχε αυτήν την «τιμή». Το γεγονός οδήγησε σε πολύ σημαντική υποτίμηση των καταθέσεων των πολιτών (σε πολλές περιπτώσεις έχασαν περίπου τα 4/5 της αξίας τους), τα οποία είχαν ήδη πληγεί από το «πάγωμα» των καταθέσεών τους που προηγήθηκε, για να σωθούν οι τράπεζες της χώρας (σας θυμίζει κάτι;) μεταξύ των οποίων και αυτή του σημερινού υποψηφίου Προέδρου Γκιγιέρμο Λάσο.

Συνέχεια

Η Λιτότητα ως τακτική επιλογή. Η “ανάπτυξη” ως στρατηγικός στόχος…


Μνημόνια και καταστολή πάνε μαζί

Το δόγμα “νόμος και τάξη” δηλώνει βροντερό παρών με τις αλησμόνητες επιχειρήσεις “αρετής”να αποτελούν το απαραίτητο εργαλείο καταστολής ακόμα και της πιο μικρής μονάδας αντίστασης. Οι εισβολές και οι εκκενώσεις καταλήψεων στέγης όπου φιλοξενούνται κατά κύριο λόγο πρόσφυγες έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2016. Οι διακηρύξεις για κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποδείχθηκαν πολύ γρήγορα κενό γράμμα και μακρινό παρελθόν. Πλέον, τα στρατόπεδα είναι η απαραίτητη συνθήκη για να εφαρμοστεί η απόλυτη στέρηση δικαιωμάτων και παράλληλα να συντηρείται το παραμύθι του κινδύνου και της ασφάλειας. Το ολοκληρωτικό κράτος δεν αποκηρύχτηκε ποτέ. Η ρατσιστική και ξενοφοβική πολιτική του Δένδια βρήκε τον πιο “άξιο” συνεχιστή της. Κάθε νησίδα αξιοπρέπειας αποτελεί στόχο, ενώ  η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων βρήκε τον πιο ιταμό εκφραστή της.

Σαράντα χρόνια πριν, o Ενρίκο Μπερλινγκουέρ αφού έβαλε την υπογραφή του στον “Ιστορικό Συμβιβασμό” εντός μιας ακόμα περιόδου οικονομικής κρίσης και καταστολής, σε μια δηλωτική θεωρητική ακροβασία, δήλωνε: “Λιτότητα σημαίνει αυστηρότητα, αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα και, εν τέλει, δικαιοσύνη· το αντίθετο δηλαδή όλων όσων έχουμε γνωρίσει και πληρώσει μέχρι τώρα, και το οποίο μας οδήγησε σε βαρύτατη κρίση.”

Η υιοθέτηση, εκ μέρους του ΚΚΙ, του συνόλου της -τότε ανερχόμενης- νεοφιλελεύθερης ερμηνείας της οικονομικής κρίσης, καλώντας την εργατική τάξη να αναλάβει το “καθήκον” της υποστήριξης της ταξικής λιτότητας στο.. δρόμο προς το σοσιαλισμό, σφράγισε και την ιδεολογική του χρεοκοπία, με την πολιτική και εκλογική του συρρίκνωση να ακολουθεί σε δεύτερο χρόνο.

Συνέχεια

* «Προτιμώ να είμαι επαναστάτρια και όχι σκλάβα»…


Της Ισμήνης Μαθιουδάκη

Η ετυμολογία της λέξης «σουφραζέτα», προέρχεται από τη γαλλική λέξη suffrage η οποία σημαίνει ψήφος. Το ομώνυμο κίνημα των σουφραζετών διεκδικούσε το δικαίωμα της ψήφου περίπου από τα μέσα του 19ου αιώνα, έως ότου αυτό κατοχυρωθεί, στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα πλέον, στις περισσότερες Ευρωπαϊκές χώρες.

Η Αγγλία είναι μια χώρα που αποτελεί ορόσημο για τον αγώνα των σουφραζετών, καθώς εκεί ιδρύθηκε το 1903 από την Έμελιν Πάνκχερστ η «Κοινωνική και Πολιτική Ένωση Γυναικών.» Η αναγκαιότητα για μία τέτοια οργάνωση προέκυψε από την έλλειψη μίας σχετικής οργάνωσης, καθώς το Διεθνές Εργατικό Κόμμα δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί πολιτικά στις προσδοκίες του κινήματος των σουφραζετών. Έτσι, η Κοινωνική και Πολιτική Ένωση γυναικών ιδρύθηκε με βασική της διεκδίκηση την κατοχύρωση ίδιων πολιτικών δικαιωμάτων για τις γυναίκες και τους άνδρες, και με μότο τους την φράση «πράξεις, όχι λόγια».

Η αποτυχία του φιλελευθερισμού να στηρίξει το γυναικείο κίνημα.

Το 1906, όταν το φιλελεύθερο κόμμα του Asquith ήρθε στην εξουσία, οι ελπίδες της Κοινωνικής και Πολιτικής Ένωσης Γυναικών αναζωπυρώθηκαν, καθώς μόνο το φιλελεύθερο κόμμα θεωρούνταν ως το κόμμα που πρωτοπορούσε, προτείνοντας την κατοχύρωση του δικαιώματος ψήφου για τις γυναίκες ήδη από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα. Άλλωστε,  ήταν ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους του φιλελευθερισμού, ο Τζον Στιούαρτ Μιλ, που κατέθεσε πρώτος πρόταση για δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες στο βρετανικό εκλογικό σώμα, ήδη από το 1865. Όμως, η πεποίθηση των σουφραζετών ότι ο φιλελευθερισμός, ήδη από τη φύση του, προωθεί κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις που στοχεύουν στον εκσυγχρονισμό της κοινωνίας, διαψεύσθηκε.

Συνέχεια