Στην άκρη του τούνελ έχει σκουπίδια…


 Δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη σοφία (ούτε ιδιαίτερη «αριστεροσύνη»): οι «αγορές» τις οποίες το γκουβέρνο επιμένει να πουλάει στο πόπολο σαν την Γη της Επαγγελίας, οι διεθνείς έμποροι χρήματος δηλαδή, ούτε ταμείο απόρων κορασίδων είναι, ούτε το υποκρίνονται.

Το ακόμα χειρότερο, όμως, είναι ότι οι διεθνείς έμποροι χρήματος δεν είναι άτομα που μπορεί να τα κοροϊδέψει κανείς· όπως, για παράδειγμα, τους ψηφοφόρους του. Συνεπώς, κάθε «ανησυχία» στις αγορές χρήματος (και τέτοιες «ανησυχίες», πραγματικές ή κατασκευασμένες, είναι βασικό κομμάτι της δουλειάς) μεταφράζεται σε υπενθύμιση ότι το ελλαδιστάν είναι αναξιόχρεο. Δηλαδή; «Αύξηση των επιτοκίων δανεισμού»…. Δηλαδή;;;;;;

Τώρα αιτία είναι το «ιταλικό δράμα». Αύριο μπορεί να είναι οι ανωμαλίες στην αγορά πετρελαίου. Και πιο μετά μπορεί να είναι οι ηλιακές εκρήξεις και οι συνέπειές τους στους επικοινωνιακούς δορυφόρους γύρω απ’ τον πλανήτη… Δεν έχει σημασία η αφορμή. Αυτό που μετράει είναι πως δεν έχει τίποτα epic το να πηγαίνεις ξεβράκωτος στ’ αγγούρια – και με το συμπάθειο!

Το τι παραμύθια μπορείς να πουλάς για εσωτερική κατανάλωση, αυτό είναι άλλη ιστορία. Ως γνωστόν, στην εσωτερική κατανάλωση δεν υπάρχει καπιταλισμός! Μόνο «συνωμοσίες»…

Ε, τραβάς την σπάθα σου και το παίζεις άγιος καβαλλάρης!…

____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/06/stin-akri-toy-toynel-echei-skoypidia/

Η Ιταλία, εργαστήρι πειραμάτων φασιστικής κυριαρχίας…


του Τόνι Nέγκρι[1]

 

Τίποτε δεν ήταν πιο προβλέψιμο από τη νίκη ης δεξιάς στις τελευταίες ιταλικές εκλογές. Ο Μπερλουσκόνι λοιπόν δεν είναι ο μόνος που νίκησε: η δεξιά είχε ήδη νικήσει πριν απ’ αυτόν. Είχαμε ήδη επιστήσει την προσοχή του μικρού κύκλου των αναγνωστών μας σε ένα σημείωμα της σύνταξης το καλοκαίρι του ’93: «Αυτή τη στιγμή, την κρίση του 1989 στην Ιταλία την κεφαλαιοποιεί η δεξιά, προς δικό της και μόνο όφελος (παρ’ όλο που το ΚΚ άλλαξε βιαστικά όνομα και διακήρυξε προς όλες τις κατευθύνσεις το ευχάριστο νέο ότι εδώ και πολύ καιρό δεν υφίστατο τίποτε το κομμουνιστικό στη συνείδησή του)». Αλλά, και αυτό είναι πολύ πιο σημαντικό, η δεξιά δεν κεφαλαιοποίησε μόνο την πτώση του Τείχους του Βερολίνου: νίκησε επειδή κατάφερε να ερμηνεύσει σωστά τους βαθείς μετασχηματισμούς του ιταλικού παραγωγικού ιστού και να κατανοήσει το ρόλο της επικοινωνίας στη σύγχρονη κοινωνία. Όταν, κατά τους τελευταίους μήνες της εκστρατείας, μπαίνει ξαφνικά στη σκηνή ο Μπερλουσκόνι, θέτει τη βιομηχανία της επικοινωνίας στην υπηρεσία της μερίδας των μικρομεσαίων διευθυντών επιχειρήσεων που τώρα μετατρέπουν την αντιδημοσιονομική, αντιγραφειοκρατική και αντικρατική εξέγερση των προηγουμένων ετών σε πολιτική νίκη.

Ο Μπερλουσκόνι μπορεί να το κάνει αυτό επειδή είναι ένας απ’ αυτούς. Και αυτός μετείχε στην περιπέτεια που οδήγησε στην απελευθέρωση νέων δυνάμεων στις περιοχές του Βορρά και στην ανάδειξη της Ιταλίας – με βάση την παραγωγικότητα των νέων μικρομεσαίων επιχειρήσεων – σε τέταρτη ή πέμπτη βιομηχανική δύναμη στον κόσμο. Ο Μπερλουσκόνι είναι στο χώρο της επικοινωνίας ό,τι είναι ο Μπενετόν στο χώρο του υφάσματος: κάποιος που είναι ικανός να συγκεντρώνει διάχυτη εργασία. Η επικοινωνία, όμως, δεν είναι ύφασμα. Στο μετα-φορντισμό, η πολιτική μορφή διεύθυνσης της παραγωγής είναι η επικοινωνία, ακριβώς όπως στην εποχή του φορντισμού ήταν το μεγάλο ταιηλορικό εργοστάσιο. Ο Μπερλουσκόνι λοιπόν πήρε τη θέση του Ανιέλι στις ιεραρχίες τις βιομηχανικής εξουσίας στην Ιταλία. Αυτή είναι η καινοτομία: ο Ανιέλι στη Γερουσία, ο Μπερλουσκόνι στην Κυβέρνηση. Ο Μπερλουσκόνι δίνει πρόσβαση προς την κυβέρνηση στα νέα δίκτυα παραγωγής και, μαζί με αυτά, στη νεο-φιλελεύθερη ασυδοσία των μικρών διευθυντών επιχειρήσεων οι οποίοι, ναρκισσιστές και αυταρχικοί, έχουν ενταχθεί οργανικά στην κουλτούρα της παραγωγικής επικοινωνίας και επιθυμούν να εκμεταλλευτούν ξέφρενα αυτό το νέο έδαφος.

Συνέχεια

«Αντισυστημική» ψήφος, λαϊκιστές και άλλοι πολιτικοί. Στην Ελλάδα και αλλού στη Δύση…


1. Από τον Τραμπ και τον Ερντογάν έως τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τζέρεμι Κόρμπιν:«Αντισυστημική» ψήφος; Όλα παραλλαγές λαϊκισμού;
Στην Ελλάδα και παντού στη Δύση, όλο και περισσότεροι παρατηρητέςδιαπιστώνουν ότι η (νεο)φιλελεύθερη τάξη πραγμάτων των τελευταίων δεκαετιών γεννά ένα βαθύ, αντίρροπο κοινωνικό κύμα. Η διαπίστωση είναι σωστή, τα στοιχεία και οι αριθμοί την επαληθεύουν και την αιτιολογούν. Όμως,πολλοί από τους παρατηρητές βλέπουν υπό πολύ στενή οπτική γωνία· δηλαδήβλέπουν μόνον αυτά που θέλουν να δουν και αυτά που τους συμφέρει να δουν. Διότι εκτός από τα ποικίλα μεσαία κοινωνικά στρώματα (για την τεκμηριωμένηεισοδηματική στασιμότητα ή και συμπίεση μερικών από αυτά γίνεται λόγοςπαντού και διαρκώς), στις κοινωνίες υπάρχουν και ακόμη πιο αδύναμα στρώματα ή κοινωνικές τάξεις. Για τους τελευταίους γίνεται λόγος πολύ πιο σπάνια. Η συμπερίληψη όλων, με εξαίρεση το 1 % ή το 10 % της οικονομικής ελίτ, σε έναν άμορφο, ισοπεδωμένο «λαό», σαν σούπα μέσα στο καζάνι – από«αριστερά» με το μετα-μαρξιστικό μοντέλο των Λακλάου και Μουφ, από δεξιά με εθνικολαϊκές και ταυτοτικές ιδέες που μεσουρανούσαν στον Μεσοπόλεμο – δίνει μια παραμορφωμένη εικόνα της πραγματικότητας.
Όμως αυτή η ισοπεδωμένη εικόνα της κοινωνίας, μοιραία συνεπάγεταιισοπέδωση ανόμοιων κοινωνικών αντιδράσεων, πολιτικών προτάσεων που αποκλίνουν και δυνάμεων που συγκρούονται, και τσουβάλιασμά τους σεσύνολα επιφανειακά συνεκτικά αλλά ουσιαστικά ανυπόστατα: Στην «αντισυστημική» ψήφο, μέχρι και σε μια νέα «αντισυστημική» κατηγορία αριστεροδεξιών κομμάτων· φυσικά, προπαντός δεξιών, πολύ δεξιών. Όλα αυτά που εμφανίστηκαν μετά το 2008, και παντού στη Δύση, σε τελευταία ανάλυση τσουβαλιάζονται ως «λαϊκισμοί» και «λαϊκιστές».

Χαρακτηριστική «αντισυστημική» αντίδραση της αμερικανικής κοινωνίας
Οι επιζώντες που θρηνούν για τα θύματα στα σχολεία των ΗΠΑ «παίζουν θέατρο», σύμφωνα με τους υποστηρικτές τηςγενικευμένης οπλοφορίας και τα λόμπυ-χρηματοδότες του Τραμπ

 

Συνέχεια

«Είστε όλοι Ρεφορμιστές»…


της Βαρβάρας Κυριλλίδου

«Σήμερα όλοι είναι ρεφορμιστές. Όλοι. Παρά την εξόφθαλμη αποτυχία του ρεφορμιστικού δρόμου». Η φωνή του Μάριο Τρόντι διαπερνά, ήπια και σταθερή, δίχως ίχνος δισταγμού, την κατάμεστη αίθουσα δυναμιτίζοντας την ατμόσφαιρα στο ακροατήριο. Ψίθυροι, σαστίσματα, επευφημίες άλλα και αποδοκιμασίες αντικαθιστούν την σιωπή για μερικά δευτερόλεπτα. Ο ίδιος παραμένει στωικός και συνεχίζει με οξυδέρκεια τα λεγόμενά του. Στις πρώτες σειρές, απέναντί του σχεδόν, ανάμεσα σε άλλα «ιερά τέρατα», κάθεται ο Αντόνιο Νέγκρι. Δεν ήταν η πρώτη  λεκτική «βόμβα» του Τρόντι, αλλά ίσως η πιο επιδραστική κατά την διάρκεια της ομιλίας του, η οποία σήμανε και την έναρξη του 1ου Συνεδρίου στη Ρώμη για τον Κομμουνισμό του 21ου αι. με αφορμή τα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση.

O αυτοδιαχειριζόμενος χώρος του ESC Atelier είχε γεμίσει από νωρίς ασφυκτικά με ανθρώπους όλων των ηλικιών, από διάφορες χώρες, που βρέθηκαν εκεί για να παρακολουθήσουν την εναρκτήρια συζήτηση στρογγυλής τράπεζας του συνεδρίου με τίτλο «Κομμουνισμοί» (1). Ο Τρόντι έδειξε τις προθέσεις του από τα πρώτα κιόλας λόγια του. Δεν σκόπευε να χαριστεί: «Κομμουνισμοί. Πληθυντικός. Θα σας το πω ευθύς εξαρχής, καθαρά και ξάστερα, εγώ αυτού του είδους τους πληθυντικούς δεν τους αγαπώ, με ενοχλούν. Έννοιες σαν κι αυτή έχουν δυναμική από μόνες τους, για αυτό και χρησιμοποιούνται πάντα στο ενικό. Συνηθίζω να δίνω το παράδειγμα της εργασίας. Σήμερα μιλάνε κάποιοι για εργασίες, σε πληθυντικό: εξαρτημένη και αυτόνομη εργασία, υλική και άυλη εργασία, επισφαλής εργασία ή και μη-εργασία και τα λοιπά. Μα αυτή δεν είναι παρά μια κοινωνιολογική προσέγγιση, μια εμπειρική πρόσληψη της πραγματικότητας. Η εργασία όμως είναι έννοια πολιτική. Και ως τέτοια πρέπει να την μεταχειριζόμαστε. Ο πληθυντικός της στερεί την πολιτική της έννοια. Για εμένα όμως αυτό είναι το σημαντικότερο, η διατήρηση της πολιτικότητας».

Συνέχεια

Το ΟΧΙ του ιταλικού λαού…


Του Davide Costa Curcuruto

Το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος έληξε και ο ιταλικός λαός γύρισε πίσω με 59,11%, τη συνταγματική μεταρρύθμιση, που γράφτηκε από την κυβέρνηση Renzi και την επιθυμούσαν στη πραγματικότητα όλες οι ισχυρές εθνικές και διεθνείς δυνάμεις: εξέφραζε δημόσια την επιθυμία της πρεσβείας του Ναι (των ΗΠΑ), της γερμανικής κυβέρνησης, του επικεφαλής της ΕΚΤ και του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων.

Πρόκειται για ένα Όχι που παίρνει ακόμα πιο ισχυρή και σημαντική αξία λαμβάνοντας υπόψη τον βομβαρδισμό των μέσων ενημέρωσης και την πολιτική θύελλα που επικρατούσε τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας: τηλεόραση, λεωφορεία, youtube, facebook, αφίσες, δεν υπήρχε τίποτα που να μην καλούσε να ψηφίσουμε Ναι.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το έμβλημα των χειρότερων μεταμορφώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα (στις 4 Δεκέμβρη), ψήφησε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το καπιταλιστικό σύστημα και, όπως είχε δηλώσει, η επιτυχία αυτής της μεταρρύθμισης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την τύχη της κυβέρνησής του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη ούτε είναι αξιέπαινη η παραίτηση του πρωθυπουργού Matteo Renzi, η οποία  ανακοινώθηκε λίγο μετά την δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Συνέχεια

Γαλλία – Ιταλία – Πορτογαλία: Λαϊκή οργή, συστημικός κυνισμός…


Ο καπιταλισμός δεν θέλει και πλέον ούτε μπορεί να διαχειριστεί, αντικειμενικά, υπέρ του τις τραγικές συνέπειες της κρίσης του

γαλλια2

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Μπορεί προχθές το γαλλικό κοινοβούλιο να απέρριψε, όπως αναμενόταν, την πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης του πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς, η οποία κατατέθηκε από την συντηρητική αντιπολίτευση, λόγω της απόφασης να επιβάλλει με διάταγμα, αντί μέσω κοινοβουλευτικής διαδικασίας, την άλωση των εργασιακών σχέσεων με «όχημα» το σχετικό νομοσχέδιο, αλλά το μόνο που «κατάφερε» είναι να μεγαλώσει ακόμη περισσότερο την οργή της γαλλικής εργατικής τάξης και των παιδιών της, που ξεχύθηκαν για μια ακόμη φορά να διαδηλώσουν στους δρόμους.

Μένει να δούμε αν και πώς αυτή η οργή θα αποκτήσει ακόμη πιο συγκεκριμένα, οργανωμένα, ταξικά, κινηματικά χαρακτηριστικά, στην κατεύθυνση της ανοιχτής αμφισβήτησης της οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας των αστών.

Ουσιαστικά, η απόρριψη της πρότασης μομφής – 246 βουλευτές ψήφισαν «ναι» στην πρόταση αλλά για να περάσει χρειαζόταν 288 ψήφους – σημαίνει την «αυτόματη» υιοθέτηση του νομοσχεδίου, κάτι που έχει προκαλέσει αντιδράσεις και στο εσωτερικό του κυβερνώντος Σοσιαλιστικού Κόμματος. Αυτή ήταν και η αφορμή για την απόφαση του Ολάντ να προχωρήσει στην «παράκαμψη» της βουλής, ώστε να μην έχει πιθανές, δυσάρεστες, για τον ίδιο, εκπλήξεις.

Συνέχεια

Όψεις του οργανωμένου εγκλήματος. Η Συμμορία από τη Σικελία…


του Matthijs Krul (μετάφραση: barikat)


Η μελέτη της λειτουργίας του οργανωμένου εγκλήματος δεν αποτελεί πολυτέλεια για τις δυνάμεις που έχουν αναφορά στον κόσμο της δουλειάς. Ειδικά σήμερα που το οργανωμένο έγκλημα μετατρέπει και αυτό με τη σειρά του «την κρίση σε ευκαιρία» αναβαθμίζοντας το σύνολο της λειτουργίας του. Για να είναι καθαρό όταν μιλάμε για αναβάθμιση του συνόλου της λειτουργίας εννοούμε και πολιτική λειτουργία. Προσπάθειες κριτικής κατανόηση της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης στην Ελλάδα της κρίσης, που αδιαφορούν για την πραγματικότητα του οργανωμένου εγκλήματος και την σχέση του με το πολιτικό σύστημα είναι τουλάχιστον μυωπικές … και προφανώς το ζήτημα είναι λιγάκι πιο πολύπλοκο από το «να μπουν οι κλέφτες φυλακή»

Χτισμένη πάνω στην αντιπαράθεση με τους αγρότες και τους εργάτες, η μαφία ήταν πάντοτε ένας μοχθηρός, αντιδραστικός οργανισμός – μεσάζοντες τόσο για τους γαιοκτήμονες στη φεουδαρχία όσο και για τους σημερινούς ολιγάρχες.

“Ο Μπολσεβικισμός μας χτυπάει την πόρτα, δεν μπορούμε να τον αφήσουμε να μπει… Έχουμε χρέος να διατηρήσουμε την Αμερική ασφαλή και αμόλυντη στο σύνολό της. Πρέπει να κρατήσουμε τον εργάτη μακριά από την κόκκινη προπαγάνδα και τις κόκκινες συνομωσίες πρέπει να βλέπουμε ότι το μυαλό του παραμένει υγιές.” –  Al Capone

Συνέχεια