Καμπάνια Μ15 + …


Ήταν φοιτήτρια της ιατρικής. Ήταν φεμινίστρια. Ήταν 21χρονών. Ήταν στην πρώτη γραμμή της φροντίδας των τραυματιών απ’ τις σφαίρες του ισραηλινού στρατού. Θα παντρευόταν τον τραυματιοφορέα φίλο της τον επόμενο μήνα.

Ήταν ένας απ’ τους αγγέλους που γεννιούνται και πεθαίνουν εκεί που η γη και η ιστορία το σηκώνουν. Η Razan al-Najjar δολοφονήθηκε από τους ισραηλινούς ελεύθερους σκοπευτές την περασμένη Παρασκευή. Καθώς έτρεχε προς τον φράχτη η άσπρη μπλούζα της έγινε κόκκινη· αυτή τη φορά με το δικό της αίμα. Είχαν καλό σημάδι οι δολοφόνοι: το λευκό μιας γυναίκας που τρέχει…

Και τι σημασία έχει λοιπόν; Η Razan δεν ήταν φίλη, κόρη, αδελφή, συντρόφισσα, έρωτας κανενός μας – έτσι δεν είναι; Γιατί να μας νοιάζει (και) αυτό το κρατικό έγκλημα; Ήταν, απλά, μια γυναίκα στη λωρίδα της Γάζας. Μια γυναίκα στην μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή του πλανήτη. Ένας ακόμα αριθμός για το ισραηλινό κράτος θανάτου, μια ακόμα σφαίρα για τους δολοφόνους καραβανάδες, ένας ακόμα δείκτης “ευστοχίας” για τους έλληνες συμμάχους τους. Η εκατοστή δέκατη ένατη δολοφονημένη στη διάρκεια της (συνεχιζόμενης) μεγάλης διαδήλωσης για την επιστροφή.

(«Αφού, μωρέ, εκεί τις δέρνουν τις γυναίκες, σιγά μην ασχοληθούμε» λένε διάφορα καθάρματα όλων των φύλων… Τόσο εύκολη είναι η ηθική αυτουργία στον σύγχρονο φασισμό απ’ τους “επαναστάτες του κώλου”: σου πετάει το αφεντικό μερικά ξεροκόματα, και το αγκαλιάζεις… Όπως πάντα· το ίδιο γινόταν πάντα… Και στα ’90s το ίδιο ακριβώς έγινε εναντίον των βόσνιων! Με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα!… Και τότε “για τις γυναίκες που δέρνουν” έλεγαν…

Σιχάματα… Άλλαξαν οι περσόνες των καθαρμάτων· όχι η μηχανή του θανάτου… Όχι τα σκατά: αυτά εξακολουθούν να επιπλέουν, σε διάφορα σχήματα και βρώμα… )


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2018/06/kampania-m15-15/

Μέση ανατολή 1-2-3 …


Εξακολουθούμε να κάνουμε στην άκρη τα αισθήματά μας, δεκτό; Λοιπόν, ψυχρά: το ισραηλινό ρατσιστικό, μιλιταριστικό, απαρτχάιντ κράτος, αυτό το προκεχωρημένο φυλάκιο του δυτικού καπιταλισμού στη μέση Ανατολή, σκοτώνει κατά βούληση (και ναι: με την άδεια των εντολοδόχων του…) όχι μόνο επειδή αυτό έκανε πάντα, αλλά επειδή τώρα πια πέφτει η γεωπολιτική αξία του. Οπότε αντιδρά σαν σερίφης που του ανακοινώνουν ότι πάει για πρόωρη συνταξιοδότηση, και ζωχαδιασμένος χώνεται στο σαλούν για να πιεί και να ξεχάσει, κι ύστερα κάνει αυτό που ξέρει για να αποδείξει πόσο χρήσιμος είναι: πυροβολεί…

Όμως ο μεθυσμένος, παρανοημένος, φασίστας χωροφύλακας δεν θα έκανε τίποτα αν δεν είχε τις πλάτες του μεγάλου αφεντικού. Της Ουάσιγκτον. Συνεπώς έχει δίκιο η παλαιστινιακή αντίσταση να λέει ότι ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός είναι βασικός συνεταίρος στην χθεσινή, την προχθεσινή, και την μελλοντική σφαγή παλαιστινίων απ’ τον στρατό του ισραηλινού καθεστώτος. Αλλά αυτό είναι μια διαπίστωση. Υπάρχει κάποια εξήγηση;

Διάφοροι ειδικοί «αναλυτές» σημειώνουν δύο πράγματα. Πρώτον, την «αντίφαση» (;) ανάμεσα στην (δήθεν λέμε) «give peace a chance» πολιτική της Ουάσιγκτον σ’ ότι αφορά την πυρηνική βόρεια κορέα, και την ανάποδη αιμοβόρα εκδοχή της στην ευρύτερη μέση Ανατολή, που περιλαμβάνει την επανα-ποινικοποίηση της Τεχεράνης, την αμερικανική έγκριση για την ισραηλινή κατάληψη της Ιερουσαλήμ / Quds, και τα αμερικανικά συγχαρίκια για την σφαγή στη λωρίδα της Γάζας. Είναι, όμως, στ’ αλήθεια «αντιφατικές» αυτές οι κινήσεις;

Λέμε πως όχι. Στη μέση Ανατολή η Ουάσιγκτον και οι πιο στενοί σύμμαχοί της (Τελ Αβίβ και Ριάντ) έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων (και τον σχεδιασμό των εξελίξεων) πριν 2,5 χρόνια· στην ανατολική Ασία μόλις πριν 5 μήνες. Χάνοντας την πρωτοβουλία των κινήσεων και τον σχεδιασμό στο μεσανατολικό πεδίο μάχης («γραμμή δημοκρατικών / Obama» για πόλεμο μέσω των proxies isis και λοιπά) κάποια στιγμή στο 2016, η Ουάσιγκτον αντιδρά πολεμοκάπηλα αυτοπροσώπως εδώ και μήνες επειδή δεν μπορεί να κάνει αλλιώς. Το ίδιο θα (ήθελε να) συμβεί στην κορεατική χερσόνησο· απλά δεν έχει γίνει εκεί απόλυτα ξεκαθαρισμένη η ήττα, όπως έγινε στο συριακό (δευτερεύον) πεδίο μάχης, μετά την ανακατάλυψη του ανατολικού Aleppo και της Deir ez-Zor. Αλλά θα γίνει…

Συνεπώς, η με κάθε τρόπο (συμβολικό, στρατιωτικό, οικονομικό) προσπάθεια ενίσχυσης του παρακμιακού χωροφύλακα (και του ακόμα πιο παρακμιακού χρηματοδότη: τοξικός πρίγκηπας) απ’ τη μεριά της Ουάσιγκτον είναι έκφραση της προσπάθειας του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των συμμάχων τους να ανατρέψουν (ή, έστω, να αναστείλουν) ένα μέρος απ’ τις χειροπιαστές ήττες τους. Στην κορεατική χερσόνησο η ήττα, έξυπνα δουλεμένη, δεν έχει φανεί ακόμα στους πάντες (η ασταμάτητη μηχανή είναι εξαίρεση…)

(φωτογραφία: Ναι, είναι καθαρόαιμοι, πατενταρισμένοι ισραηλινοί φασίστες σε διαδήλωση στις 20 Απρίλη του 2016, όπου υπερασπίζονται ένα στρατοκάθαρμα, τον Εlor Azaria, πoυ εκτέλεσε εν ψυχρώ, με μια σφαίρα στο κεφάλι, τον ήδη τραυματισμένο και πεσμένο Αμπντέλ Φάταχ αλ-Σαρίφ, στις 24 Μάρτη εκείνης της χρονιάς, στη Χεβρώνα.

Αλλά το “kill ‘em’ all” στην πιο αυθεντική και αποτελεσματική έκφρασή του, όχι μόνο αποτελεί την πρακτική πολιτική του ισραηλινού κράτους στο σύνολό του· αλλά, πέρα απ’ αυτό, κάτι θα έπρεπε να θυμίζει σε συντρόφους και μη που «δυσκολεύονται» να καταλάβουν τα ιστορικά τους καθήκοντα…

Μετά από 20 χρόνια;… Η προβολή κάποιου βίντεο για την ελληνο-ισραηλινή φιλία, με τίτλο “kill ‘em’ all, in the name of….”; Θα είναι αργά, πολύ αργά…. Θα είναι αργά ακόμα και για να καταχωνιαστούν οι τύψεις για την αδράνεια και το «σφίξιμο», όταν έπρεπε η δράση και ο καθαρός προσανατολισμός κατά του ελληνικού κράτους / παρακράτους / κεφάλαιου να είναι η αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Θα είναι αργά επειδή ο τωρινός κανιβαλισμός “ζευγαρώνει” διαρκώς με τον καπιταλισμό και την αλλαγή παραδείγματος, σε μια σχέση αιμομικτική… Και γεννάει διαρκώς όλο και μεγαλύτερα τέρατα.

Η σιωπή είναι συνενοχή· εμείς δεν το λέμε;)

Συνέχεια

ΗΠΑ: Η λογική του Αμπού Γράιμπ τώρα… «δικαιώνεται»…


Αν νομίζουμε ότι είδαμε όλα τα «τέρατα», μάλλον έχουμε δρόμο ακόμη

Με ένα tweet ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απέλυσε τον υπουργό Εξωτερικών του Ρεξ Τίλλερσον.  Ο ίδιος ο Τίλλερσον το έμαθε επίσης από το twitter. Κατάσταση διόλου καινούργια για τα νέα «ήθη και έθιμα» που εγκαινίασε η προεδρία Τραμπ. Τουλάχιστον 22 – 23 συνεργάτες, ή λιγότερο συνεργάτες του, έφυγαν ή «τους έφυγε» μέσα στον ένα χρόνο που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.

Έχοντας παρακολουθήσει κανείς τον ρυθμό μηνυμάτων στα social media με τον οποίο ο Τραμπ αλλάζει ή «εκπαραθυρώνει» συνεργάτες, εμπιστεύεται ή παύει να εμπιστεύεται,  συμφωνεί ή παύει να συμφωνεί, η απόλυση Τίλλερσον δεν θα προκαλούσε και μεγάλη εντύπωση. Ωστόσο η γενικότερη κατάσταση, παγκοσμίως, και οι επιλογές Τραμπ στην μετά Τίλλερσον εποχή, έχουν μια ιδιαίτερη, τουλάχιστον, συμβολική σημασία (προς το παρόν, και ευχόμαστε όλοι να μείνει σε επίπεδο συμβολισμών, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία τους).

Mike Pompeo, Director of the CIA, will become our new Secretary of State. He will do a fantastic job! Thank you to Rex Tillerson for his service! Gina Haspel will become the new Director of the CIA, and the first woman so chosen. Congratulations to all!

Τη θέση του Τίλλερσον ανέλαβε, κατευθείαν,  (πολλοί αναρωτιούνταν αν, μάλιστα, πρόλαβε να πάρει τα πράγματά του από το γραφείο του) ο, μέχρι εκείνη την στιγμή, επικεφαλής της CIA Μάικ Πομπέο.  Πρώην στρατιωτικός, ο Πομπέο είναι γνωστός για τις εξαιρετικά σκληρές του θέσεις. Αν και ορισμένοι αναλυτές έσπευσαν να εκτιμήσουν ότι πιθανότατα η υποστήριξη που ο Τίλλερσον έδωσε στη βρετανική ηγεσία στον διπλωματικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει με την Μόσχα με επίκεντρο τη δηλητηρίαση πρώην διπλού Ρώσου πράκτορα στο Λονδίνο και της κόρης του, κάποιοι άλλοι έστρεφαν το βλέμμα τους  ανατολικότερα στο χάρτη: στο Ιράν.

Στο βάθος….Τεχεράνη; 

Ο Τραμπ, από την έναρξη της θητείας του, έχει επανειλημμένως εκφράσει τη θέληση για κατάργηση της συμφωνίας  που ο προκάτοχός του Ομπάμα είχε καταλήξει με την ιρανική ηγεσία με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.  Ο Αμερικανός πρόεδρος, ταυτόχρονα, έχει  ανοιχτά εκφράσει, με κάθε τρόπο, την υποστήριξή του προς την ισραηλινή κυβέρνηση προχωρώντας ακόμη και στην προκλητικότητα και κατάφωρη παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ και αναγγέλλοντας την μετακίνηση της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την Ιερή Πόλη ως πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους, παρά το ειδικό της καθεστώς υπό τον ΟΗΕ και παρά την κατοχή της ανατολικής Ιερουσαλήμ από τον ισραηλινό στρατό.  Από την πλευρά του, το Τελ Αβίβ, ουδέποτε, αποδέχτηκε τη συμφωνία με το Ιράν και επέμεινε στις απειλές και στη διαμόρφωση πολεμικού τρομοκρατικού κλίματος, έχοντας, πλέον, την αγαστή συμπαράσταση σε αυτό και της Σ. Αραβίας.

(Ναι αυτής που βομβαρδίζει επί χρόνια την Υεμένη, όπου χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, που η χολέρα μετρά 1 εκατομμύριο θύματα και ο λιμός θερίζει περίπου 17 εκατομμύρια! Και όχι δεν κλαίει κανένα μεγάλο ΜΜΕ για την Υεμένη γιατί εκεί δεν υπάρχει Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Μπέρμπινγχαμ ούτε «Λευκά Κράνη»)…

Τις παράμετροι αυτές επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Τραμπ όταν, μετά το tweet απόλυσης του Τίλλερσον, μιλώντας σε δημοσιογράφους ανεπισήμως,  δήλωσε ότι είχαν «διαφορετική άποψη σε ορισμένα θέματα όπως το Ιράν». Και αυτό είναι αλήθεια γιατί ο αποπεμφθείς υπουργός Εξωτερικών είχε, με διάφορους τρόπους, εκφράσει την αντίρρησή του στο ενδεχόμενο κατάργησης της συμφωνίας με το Ιράν και κατ’ επέκταση εξαπόλυσης επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αντίθετα, ο διάδοχός του, Μάικ Πομπέο, όπως και ο Τραμπ είπε, είναι θιασώτης της κλιμάκωσης απέναντι στην Τεχεράνη, ενδεχόμενο που δεν κάνει κανέναν να νιώθει άνετα πλέον ανά τον πλανήτη.  Πόσο μάλλον που ο Πομπέο υποστηρίζει επίσης την περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στην ΛΔ Κορέας (η πιθανότητα συνάντησης Τραμπ – Κιμ δεν μοιάζει πια και τόσο πιθανή παρά την μεγάλη δημοσιότητα).  Για πολλούς, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε μια «συνταγή πολέμου».

Βασανιστές χωρίς προσωπείο

Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο στοιχείο, εξίσου επικίνδυνο, αν όχι περισσότερο, σε συμβολικό επίπεδο. Διάδοχος του Πομπέο στην ηγεσία της CIA ορίστηκε από τον Τραμπ (και πρέπει βέβαια να εγκριθεί και από το Κογκρέσο) για πρώτη φορά μια γυναίκα. Αλλά όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα: η Τζιν Χάσπελ. Η Τζ. Χάσπελ είναι ένα πρόσωπο στο οποίο θα μπορούσε να προσωποποιείται  η πολιτική βασανιστηρίων και διατήρησης δικτύου μυστικών φυλακών ανά τον κόσμο που η αμερικανική ηγεσία, υπό τον Τζωρτζ Μπους τον νεότερο, εγκαινίασε μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους.  Πρόκειται για «μία από τις πιο μαύρες σελίδες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής» όπως συνηθίζουν να λένε τα ΜΜΕ, χωρίς φυσικά κανείς και ποτέ να έχει μια απολύτως σαφή και ξεκάθαρη εικόνα για το πόσο ευρύ και μεγάλο ήταν το δίκτυο αυτό, πόσοι άνθρωποι μαρτύρησαν εντός του, πόσοι είναι οι εμπλεκόμενοι, και σε ξένες χώρες και σε πρόσωπα, και φυσικά αν έχει σταματήσει εντελώς να λειτουργεί. 

Το βέβαιο είναι ότι σε όλο αυτό το δίκτυο εφαρμόστηκαν «τακτικές ανάκρισης», όπως είθισται να αποκαλούνται, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν μέσα από εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός (που εννοείται ότι δεν είχαν πρόσβαση μέσα στις φυλακές αυτές, αφού καλά καλά δεν είναι σαφείς οι τοποθεσίες τους) αλλά και σε έκθεση της ίδιας της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας: εικονικός πνιγμός, διαρκής οξύς θόρυβος, διαρκές φως, επί ώρες παραμονή του συλληφθέντα είτε σε άβολες σωματικές στάσεις (ορθοστασία ή μέσα σε φέρετρα)  και πολλά άλλα. Παρά τις λεκτικές καταδίκες και του προκατόχου του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, Μπαράκ Ομπάμα, είναι γεγονός ότι μέχρι και σήμερα η εικόνα του τι έγινε, που έγινε, ποιοι εμπλέκονται κλπ, δεν είναι σαφής, ούτε φυσικά κάποιος έχει τιμωρηθεί.

Η Τζ. Χάσπελ αποτελεί ένα από τα ελάχιστα γνωστά πρόσωπα της σκοτεινής απάνθρωπης και ιδιαζόντως αιματηρής και βάρβαρης πτυχής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Φέρεται να υπήρξε υπεύθυνη της μυστικής φυλακής των ΗΠΑ στην Ταϊλάνδη το 2002 και επικεφαλής των μυστικών επιχειρήσεων μεταξύ 2003 – 2005, δηλαδή στο απόγειό τους, όταν έρχονταν στη δημοσιότητα και οι φωτογραφίες βασανιστηρίων από τις φυλακές Αμπού Γράιμπ στο Ιράκ προκαλώντας ρίγη ανατριχίλας στη ραχοκοκαλιά της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει «απελευθερωτής» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Το γεγονός ότι αυτή η γυναίκα βρίσκεται στο τιμόνι της  CIA  (φυσικά ουδείς παρά τα παχιά λόγια Ομπάμα δεν απέταξε κανέναν από οπουδήποτε για όλα αυτά)  και ο Πομπέο, που δηλώνει ανοιχτά ότι ο Σνόουντεν πρέπει να πεθάνει, ενώ δεν  έχει καταδικάσει ποτέ τα βασανιστήρια ως «ανακριτικές τακτικές», έστω και σε συμβολικό επίπεδο αποτελούν ένα ποιοτικό βήμα. Ένα βήμα προς την προβολή, κυριαρχία και επικράτηση της απόλυτης βαρβαρότητας  χωρίς καν τα προσχήματα των «παχιών λόγων» και της δήθεν μεταμέλειας, που τελικά δεν τιμώρησε και δεν άλλαξε τίποτε. Είναι ένα βήμα, αναμφίβολα, περαιτέρω εξαχρείωσης.

Γιατί ποτέ η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια δεν σήμαινε τίποτε για τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό αλλά μέχρι τώρα γινόταν, σε επίπεδο εντυπώσεων  και μόνο, μια προσπάθεια να μην είναι αυτό τόσο οφθαλμοφανές. Εξ ου και η διαρκής  ρητορική περί «δικαιωμάτων, ελευθεριών κλπ». Πάει καιρός  που δεν χρησιμοποιούνται αυτές οι δικαιολογίες τόσο πολύ. Τώρα πλέον, δεν χρειάζονται καν. Αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι βασανιστές. Και ναι σίγουρα αυτή είναι η εποχή των τεράτων. Των πραγματικών τεράτων. 

 ____________________________________________________________

Angela Davis | Για τα νέα σοσιαλιστικά μέλλοντα…


Με αφορμή πλευρές της συνέντευξης τύπου που έδωσε η αγωνίστρια στην Αθήνα

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Με αφορμή την διάλεξη της «Αντιμαχόμενος φεμινισμός» ακολούθησε και η συνέντευξη τύπου -που σαν Περιοδικό με λίγο επιμονή και λίγο… τύχη μπορέσαμε να παραβρεθούμε μιας και οι διοργανωτές δεν την γνωστοποίησαν δημόσια- όπου βρέθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από πενήντα χρόνια η Angela Davis και είχαμε την ευκαιρία να την γνωρίσουμε και να της σφίξουμε κάπως το χέρι δίνοντας μας και μια πρόσθετη δυνατότητα να αναρωτηθούμε σε κάποια ζητήματα παραπάνω που απασχολούν την πραγματικότητα, το κίνημα, τους λαούς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ο ζωντανός θρύλος του παγκόσμιου αντιρατσιστικού κινήματος, των δικαιωμάτων των μαύρων και των γυναικών, αυτή που μετατράπηκε για τον λαό της σε νούμερο ένα δημόσιο κίνδυνο, με το FBI να την καταδιώκει στα τέλη της δεκαετίας του 60’ και αυτή να τους διαφεύγει, η φυλακισμένη μαύρη πάνθηρας και η κομμουνίστρια, και που σήμερα ως ακαδημαϊκός και ως ενεργό, δραστήριο μέρος και στην εμπροσθοφυλακή των συγχρόνων αγώνων -όπως ήταν πάντοτε άλλωστε- και που προσπαθεί να πιάσει το νήμα του παρελθόντος συνδέοντας το με το παρόν και το μέλλον, που αγωνιά να είναι πάντα παρούσα στις πολιτικές αναζητήσεις των καιρών, η Angela Davis, αυτή η «μαύρη αδερφή» όπως την φώναζαν οι συγκρατούμενες της ήταν εκεί μπροστά μας όπως και την προηγούμενη μέρα όπου νέες και νέοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά το χώρο για να ακούσουν μια δυο κουβέντες της, να την θαυμάσουν ζωντανή, χαμογελαστή, ένα τόσο οικείο σύμβολο των γενιών μας. Μια ιδιαίτερη στιγμή σαφώς, μα η Angela δεν είναι εικονοστάσι, και ήταν εδώ έτοιμη να μιλήσει για πολιτική -όπως έτοιμη ήταν πάντοτε άλλωστε-.

Συνέχεια

Ψοφιοκουναβιστάν…


Θα αναρωτηθεί κανείς: ναι, ας πούμε ότι έχουν τέτοιο δικαίωμα· αλλά με ποιους συμμάχους αφού το ψόφιο κουνάβι και το Τελ Αβίβ στηρίζουν τον τοξικό; Εδώ εμφανίζεται, ίσως, το “ράγισμα του καθρέφτη”.

Δεν είναι όλο το αμερικανικό βαθύ κράτος στην γραμμή του ψόφιου κουναβιού! Αν διαβάσει κανείς πίσω απ’ τις γραμμές ενός ρεπορτάζ των new york times (πριν τρεις ημέρες, στις 14 Νοέμβρη) θα δει ότι σε όλη την γκάμα, από «αναλυτές» μέχρι στελέχη των μυστικών υπηρεσιών, υπάρχουν κάμποσοι που θεωρούν τον τοξικό πρίγκηπα επικίνδυνο – για τα αμερικανικά συμφέροντα. Όμως υπάρχει κάτι ακόμα πιο βαθύ: αν στην σαουδική αραβία ξεσπούσε εμφύλιος, αυτό δεν θα ενοχλούσε τελικά καμία αμερικανική φράξια: θα ανέβαινε ψηλά η τιμή του πετρελαίου, πράγμα που θα έκανε τα αμερικανικά σχιστολιθικά κοιτάσματα εξαιρετικά κερδοφόρα· και θα δυσκόλευε το Πεκίνο, που είναι βασικός αγοραστής του σαουδαραβικού πετρελαίου. (Γιατί, άλλωστε, ο αμερικανικός καπιταλισμός έχει σταματήσει εντελώς τις εισαγωγές πετρελαίου και έχει γίνει αυτάρκης, αν όχι για να είναι άνετος από μια φωτιά στην αραβική έρημο;)

Επιπλέον, το γεγονός ότι ο γαμπρός του ψόφιου κουναβιού Jared Kushner δρα σαν άτυπος υπουργός εξωτερικών στη μέση Ανατολή, συντονισμένος απόλυτα με το Τελ Αβίβ, προκαλεί εκνευρισμό· σε διάφορα επίπεδα της αμερικανικής εξουσίας.

Εν τέλει, οι αντίπαλοι του τοξικού πρίγκηπα θα βρουν υποστηρικτές, φανερούς ή κρυφούς, από πολύ περισσότερες πλευρές απ’ ότι φαίνεται τώρα. Ούτε η Μόσχα, ούτε η Τεχεράνη, ούτε η Βαγδάτη, ούτε η Δαμασκός, ούτε η Άγκυρα θα “χαλαστούν” αν το Ριάντ γίνει ροντέο. Μάλλον το αντίθετο.

Εκείνο που θα “χαλαστεί” θα είναι, πιθανότατα, το Τελ Αβίβ.

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/psofiokounavistan-2/

Ευχές απ’ το Τελ Αβίβ…


Αποτέλεσμα εικόνας για Netanyahu

Δεν είναι ανόητος ο ισραηλινός πρωθ. Netanyahu που θέλει φιλίες με φασίστες (παλαιάς και νέας κοπής μαζί) σαν τον ομόλογό του της ουγγαρίας Orban. Μπορεί να ήταν ατύχημα το ανοικτό μικρόφωνο στη διάρκεια του meeting, μπορεί και όχι, αλλά τα ισραηλινά «εθνικά συμφέροντα» δηλώθηκαν καθαρά και δημόσια. Ώστε να τα έχουν όλοι υπόψη τους: αν η ε.ε. δεν κάτσει σούζα στο Τελ Αβίβ καλύτερα να διαλυθεί – είπε σε απλά ελληνικά. Είχε και διάφορα κοσμητικά επίθετα η δήλωση, αλλά δεν προσθέτουν κάτι.

Τι κάνει αυτή η καταραμένη ε.ε. που ενοχλεί τόσο τον ισραηλινό μιλιταρισμό / ιμπεριαλισμό; Διαμαρτύρεται (πάντα στα λόγια) για τους επεκτεινόμενους ισραηλινούς οικισμούς στη δυτική Όχθη… Και γι’ αυτό το λόγο καθυστερεί την ολοκλήρωση της «συμφωνίας εμπορικής σύνδεσης» με το Τελ Αβίβ. Τίποτα σπουδαίο, δηλαδή, σε σχέση με τα ισραηλινά εγκλήματα. Όμως ακόμα κι αυτά τα όχι σπουδαία εκνευρίζουν το ισραηλινό καθεστώς. Ή έτσι παριστάνει.

Ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Το Τελ Αβίβ χρειάζεται οπωσδήποτετην αμερικανική υποστηρίξη· γράφαμε χτες για τα ενδεχόμενα στο συριακό πεδίο μάχης. Το ψόφιο κουνάβι είναι μεν φιλοϊσραηλινό όσο δεν πάει· έχει όμως μια «νταραβεριτζίδικη κουλτούρα» που δεν του επιτρέπει ακόμα να επιλέξει να σκοτωθεί με όλον τον κόσμο για να τα έχει καλά με το ισραήλ· και μάλιστα σ’ έναν αιώνα που η χωροφυλακίστικη συνεισφορά του θα είναι μειωμένης αξίας. Το Τελ Αβίβ τσινάει κάθε φορά που το ψόφιο κουνάβι δείχνει κατανόηση στην ρωσική παρουσία στη συρία· η τελευταία φορά ήταν πρόσφατα, μετά την συμφωνία Ουάσιγκτον – Μόσχας – Αμμάν για «ζώνη αποκλιμάκωσης» στη Dara’a, εκεί που σκόπευε (ο ισραηλινός ιμπεριαλισμός) να επεκταθεί, σε συριακό έδαφος.

Μ’ αυτά τα δεδομένα, και με δεδομένη επίσης την παρακμή σαν «ethos», γιατί να μην εύχεται ο Νετανιάχου μεγαλόφωνα την διάλυση της ε.ε. «αν δεν μας κάτσει»; Το ίδιο δεν θέλει και το ψόφιο κουνάβι;

(Υπάρχει κανένας στα μέρη μας που να συμφωνεί με το δίδυμο Τραμπ – Νετανιάχου; Να συμφωνεί αντικειμενικά εννοούμε… Ε; Υπάρχει κανένας;)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/efches-ap-to-tel-aviv/

Ο μιλιταριστικός ορισμός της “δημοκρατίας”…


Mordechai Vanunu 2009.jpg

Υποθέτουμε ότι η ελληνική “δίψα για δικαιοσύνη” δεν φτάνει ως εκεί. Υποθέτουμε επίσης ότι εκείνοι που αποκαλύπτουν κρατικά μυστικά διακινδυνεύοντας την ζωή τους χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: σε εκείνους που βρίσκουν ένα κάποιο καταφύγιο (οπότε συνεχίζουν να κοιμούνται σαν άνθρωποι) και σ’ εκείνους που κάποια νύχτα τους απαγάγουν πράκτορες και χάνονται σε μια μαύρη τρύπα. Υποθέτουμε τέλος ότι η (υπό και τους φαιορόζ) ελληνο-ισραηλινή φιλία και στρατιωτική συνεργασία δεν επιτρέπει στην ανύπαρκτη “αριστερή τσίπα” (“τσίπα” – όχι “τσίπρα”, καμμία σχέση!) να κάνει θέμα ισραηλινούς “μαρτυριάρηδες” οργανώνοντας επιθέσεις (στην αρχή, ας πούμε, ειρηνικές) στο ελληνικό υπουργείο εξωτερικών – για τις εθνικά συμφέρουσες συνεργασίες του….

Εντάξει. Ο Mordechai Vanunu είναι “παλιά ιστορία”. Κι αν δεν μας απατά η μνήμη μας ποτέ δεν έγινε “θέμα” για τους “σ’ ελλάδα – τουρκία – παλαιστίνη – αμερικάνος δεν θα μείνει!” O Vanunu (γεννημένος το 1954) είναι πυρηνικός φυσικός και ήταν στέλεχος στο μυστικό (όχι πια, χάρη σ’ αυτόν!) και παράνομο με βάση τους διεθνείς κανόνες πρόγραμμα του ισραηλινού καθεστώτος για κατασκευή πυρηνικών όπλων. O Vanunu προσλήφθηκε το 1976 στο κέντρο πυρηνικών ερευνών στην (έρημο) Negev. Το 1983 άρχισε να έχει σοβαρές ενστάσεις για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, και το 1984 έφτιαξε μια αριστερή αντιμιλιταριστική οργάνωση, μαζί με πέντε άραβες και τέσσερεις ισραηλινούς φοιτητές, ξεκινώντας μια καμπάνια για τα δικαιώματα των αράβων υπηκόων του ισραηλινού κράτους.

Το 1985 ο Vanunu, με μια κρυφή κάμερα, τράβηξε φωτογραφίες απ’ το ως τότε μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα του μιλιταριστικού / φασιστικού ισραηλινού κράτους, τις οποίες προώθησε σε αμερικανικό πανεπιστήμιο. Μετά απ’ αυτό διέφυγε απ’ το ισραήλ, και άρχισε ταξίδια / περιπλάνηση στον κόσμο. Το 1986 βρέθηκε στην αγγλία όπου «άρχισε να μιλάει» σε αγγλικές και αμερικανικές εφημερίδες, για το πυρηνικό πρόγραμμα του Τελ Αβίβ. Επειδή θα ήταν ξεφτίλα για τις αγγλικές μυστικές υπηρεσίες να τον «δώσουν» στεγνά, σε συνεργασία με την μοσάντ τον ξεφορτώθηκαν: κατάφεραν να πάει στην ιταλία. Εκεί τον απήγαγαν (έχει παράδοση το ιταλικό κράτος σε τέτοια «διαχείριση προβλημάτων»…) τον κουβάλησαν στο ισραήλ, τον δίκασαν κρυφά και τον καταδίκασαν σε 18 χρόνια φυλακή σαν «προδότη», απ’ τα οποία τα 11 σε πλήρη απομόνωση.

Αποφυλακίστηκε το 2004, αλλά όχι «έτσι». Στην ουσία σαν αιχμάλωτος μέσα στο ισραήλ, με απαγόρευση εξόδου και απαγόρευση του να μιλήσει με οποιονδήποτε «ξένο». Αυτό σημαίνει ότι οποτεδήποτε ανοίξει το στόμα του, ακόμα και σε «όχι ξένους», ξανακαταδικάζεται. Η τελευταία φορά ήταν πριν λίγους μήνες, όταν «μίλησε σε ξένους χωρίς την άδεια των αρχών». Καταδικάστηκε σε 2 μήνες φυλακή με αναστολή…

Γιατί τα θυμόμαστε αυτά; Ο Vanunu είναι ένας αυθεντικός whistleblower, πολύ πριν τον Assange ή τον Snowden, που έχει βασανιστεί σκληρά απ’ το ισραηλινό κράτος (εκτός αν κάποιος νομίζει ότι η απόλυτη απομόνωση στις φυλακές είναι ευκαιρία για περισυλλογή και αυτογνωσία…) και συνεχίζει να βασανίζεται. Παρότι, πλέον, τα πυρηνικά όπλα του Τελ Αβίβ θεωρούνται γεγονός, οπότε δεν υπάρχει θέμα σοβαρών αποκαλύψεων. Υπάρχει, όμως, θέμα εκδίκησης. Παραδειγματικής τιμωρίας, για πιθανούς επόμενους. Η δήθεν «μοναδική δημοκρατία στη μέση Ανατολή» δεν πρόκειται ποτέ να είναι κάτι άλλο από αυτό που θα ήταν μια χαμογελαστή δικτατορία.

Οπωσδήποτε δεν θα χρειαζόταν ο Vanunu για να συμπεράνει κανείς πόσο καραγκιόζηδες (ήπιος χαρακτηρισμός!) είναι οι φιλοκυβερνητικοί ή/και αντικυβερνητικοί αλλά φιλοκρατικοί «δεξιοί κι αριστεροί» που κάνουν το κορόιδο για την ελληνο-ισραηλινή φιλία. Φτάνουν και περισσεύουν οι παλαιστίνιοι.

Αλλά υπάρχει και o Vanunu. Αν, για παράδειγμα, κάποιες αντιλήψεις θέλουν «άτομα» για να επικεντρώσουν, υπάρχει και ο Vanunu.

Αλλά όχι. Δεν υπάρχει. Η ντόπια «επαναστατικότητα» (μαύρη κοροϊδία) έχει βγάλει την δική της ετυμηγορία: με το ντόπιο κράτος, το ντόπιο βαθύ κράτος, και τους κάθε είδους λακέδες πρέπει να τα έχουμε καλά…

Άλλη φορά, μωρέ… Μια άλλη φορά…


Απο:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/o-militaristikos-orismos-tis-dimokratias/