ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΦΗΓΗΣΗ…


us-snake-venezuela

ΦΤ για το avantgarde

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Παρακολουθώντας κανείς τις τελευταίες μέρες τις πρόσφατες εξελίξεις στη Βενεζουέλα στα δυτικά και φιλοδυτικά μίντια, σχηματίζει την εντύπωση ότι ο λαός έχει ξεχυθεί στους δρόμους ενάντια στον δικτάτορα Μαδούρο, ο οποίος απαντά με άγρια καταστολή, ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χάος, πλιάτσικα και βία συγκλονίζουν την γωνιά της Λατινικής Αμερικής όπου πριν από 18 χρόνια ο Ούγκο Τσάβες εγκαθίδρυσε την Μπολιβαριανή Δημοκρατία. Ανησυχία και σύγκρυο πιάνει τους νοικοκυραίους για το μέλλον της δημοκρατίας, διαβάζοντας βαρύγδουπους τίτλους σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα. Σταχυολογούμε ενδεικτικά μονάχα κάποιους τίτλους μερικών καθόλου αμερόληπτων ΜΜΕ που προκαλούν αίσθηση: «Αιματοχυσία στη ‘μητέρα όλων των διαδηλώσεων’», «Πόσο κοντά είναι η Βενεζουέλα στο χείλος της πλήρους κατάρρευσης; Υπολογίζοντας το κόστος» (Al Jazzeera),  «Η αντιπολίτευση πιθανολογεί πραξικόπημα καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο αρπάζει την εξουσία» (The Guardian), «Βενεζουέλα: Χάος και κλίμα εμφυλίου. Τρεις νεκροί σε πορείες» (News 247) και ούτω καθεξής, στο γνωστό πνεύμα καταστροφολογίας κι εκφοβισμού.

Κι ενώ τα μεροληπτικά μέσα υπερθεματίζουν για την άγρια καταστολή και τα δακρυγόνα των οποίων έκαναν χρήση οι δυνάμεις ασφαλείας, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ξεκινώντας από τα γεγονότα της Τετάρτης, τα οποία ήταν η  κορύφωση βίαιων διαδηλώσεων που οργάνωσε η δεξιά αντιπολίτευση για να διαμαρτυρηθεί για τα «δικτατορικά» μέτρα του Προέδρου Μαδούρο και την οικονομική καταστροφή της χώρας, κατά τις οποίες σημειώθηκαν 5 νεκροί. Η αντιπολίτευση, όπως είναι αναμενόμενο προσπαθεί να επιρρίψει την ευθύνη για τους νεκρούς στην κυβέρνηση. Υπάρχουν ωστόσο στοιχεία που δείχνουν ότι για δύο τουλάχιστον μεταξύ των θυμάτων την ευθύνη φέρουν οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές, ενώ δύο αστυνομικοί οι οποίοι φέρονται να εμπλέκονται στο θάνατο δύο διαδηλωτών είναι υπό κράτηση και αντιμετωπίζουν κατηγορίες (είναι αδύνατον να μην σχολιάσουμε πόσο γρήγορα κινήθηκε η «δικτατορική» κυβέρνηση της Βενεζουέλας στη δίωξη αστυνομικών που σκότωσαν πολίτες σε σύγκριση ας πούμε την υποδοχή που λαμβάνει η αστυνομική βία εναντίον των μαύρων στην Αμερική ή στα καθ’ ημάς με την αντιμετώπιση που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος στο δολοφόνο του Αλ. Γρηγορόπουλου).

Τι πυροδότησε όμως το τελευταίο κύμα βίας; Αφορμή ήταν η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να παρακάμψει την Εθνική Συνέλευση, την πλειοψηφία της οποίας έχει μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές η δεξιά αντιπολίτευση, πλειοψηφία που όπως καταδεικνύουν τα γεγονότα δεν την αξιοποίησε ώστε να ασκήσει τις λειτουργίες που της παρέχει το σύνταγμα και να νομοθετήσει νόμους που θα μπορούσαν να σώσουν την χώρα από την κρίση αλλά αντίθετα αναλώθηκε σε κοντόφθαλμα, αμφιλεγόμενα σχέδια για να διώξει τον Μαδούρο, παρακωλύοντας και μπλοκάροντας σκόπιμα το νομοθετικό έργο. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ακόμη κι όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναγκάστηκε υπό την πίεση του διεθνούς συσχετισμού να ανακαλέσει εν μέρει το μέτρο, η αντιπολίτευση που έσκουζε για την καταπάτηση του Συντάγματος δεν σίγασε αλλά, προσπαθώντας να εξαργυρώσει την δυναμική που είχε αποκτήσει στο δρόμο, πέρασε στην αντεπίθεση απαιτώντας προεδρικές εκλογές εδώ και τώρα, ενώ από το Σύνταγμα προβλέπονται σε ένα χρόνο. Επίσης, απαίτησε απελευθέρωση όλων των στελεχών της, προεξάρχοντος του ακροδεξιού Λεοπόλντο Λόπεζ,  που συνελήφθησαν με κατηγορίες υποκίνησης επεισοδίων και βανδαλισμών καθώς και την άρση του μέτρου απαγόρευσης πολιτικής δράσης στον δεξιό Ενρίκε Καπρίλες. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι το ζήτημα δεν είναι δήθεν ο σεβασμός του Συντάγματος: Το διακύβευμα είναι πολιτικό κι αφορά τον συσχετισμό δύναμης την επόμενη ημέρα, ή για να το θέσουμε ωμά ποιος θα πάρει στα χέρια του την εξουσία είτε με εκβιασμένες εκλογές είτε με πραξικοπηματικό τρόπο.

Συνέχεια

Η αιματηρή άνοδος του συστήματος του δολαρίου…


Η εικόνα προέρχεται από την τελευταία έκθεση της Credit Suisse (2016) και δείχνει τον κατά κεφαλήν πλούτο ανά χώρα (στοιχείο που αποτελεί μια πρόχειρη ένδειξη για τη μέση ποσότητα χρηματιστικού κεφαλαίου που ανήκει κατά κεφαλήν σε κάθε χώρα).

Η αιματηρή άνοδος του συστήματος του δολαρίου

  Sam Williams

 

Το σύγχρονο διεθνές νομισματικό σύστημα με κέντρο το δολάριο είναι αποτέλεσμα του ανταγωνισμού ενός αιώνα μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, ιδιαίτερα των ιμπεριαλιστικών χωρών. Ο ανταγωνισμός που οδήγησε στο σύγχρονο σύστημα του δολαρίου δεν ήταν μόνο οικονομικός αλλά και πολιτικός και όχι λιγότερο στρατιωτικός. Ο στρατιωτικός ανταγωνισμός πήρε την μορφή όχι μονάχα ενός αλλά δύο εκ των πλέον αιματηρών πολέμων στην παγκόσμια ιστορία.

Η σχέση μεταξύ οικονομικού, πολιτικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού

Αν και δεν υπάρχει μια σχέση του τύπου ένας προς έναν μεταξύ του πολιτικο-στρατιωτικού και του οικονομικού ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, ο πολιτικός και στρατιωτικός ανταγωνισμός έχει τις ρίζες του στον οικονομικό ανταγωνισμό. Συνεπώς κατά την εξέταση του ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών πρέπει πρώτα να μελετήσουμε τον οικονομικό ανταγωνισμό. Ποιοι είναι οι οικονομικοί νόμοι που διέπουν τον ανταγωνισμό και το εμπόριο μεταξύ των διαφόρων κεφαλαιοκρατικών χωρών;

Καταρχάς, ας επανεξετάσουμε τους νόμους που δεν διέπουν το διεθνές εμπόριο στα πλαίσια του κεφαλαιοκρατικού συστήματος. Χρησιμοποιώντας την ποσοτική θεωρία του χρήματος, και εμμέσως, τον νόμο του Say[1] η εικόνα των (αστών) οικονομολόγων περί του ανταγωνισμού μεταξύ των κεφαλαιοκρατικών χωρών, σαν ένα φιλικό παιχνίδι, στα πλαίσια του οποίου όλοι αναδεικνύουν τον νικητή. Μέσα σε κάθε χώρα, σύμφωνα με τους οικονομολόγους, υπάρχει «πλήρης απασχόληση».

Σύμφωνα με τους σύγχρονους μαργκιναλιστές οικονομολόγους, σε συνθήκες τέλειου ανταγωνισμού[2] κάθε «συντελεστής της παραγωγής» – η γη αντιπροσωπεύεται από τους γαιοκτήμονες, το κεφάλαιο από τους κεφαλαιοκράτες και η εργασία από τους εργάτες – λαμβάνουν πίσω με την μορφή της γαιοπροσόδου, του τόκου επί του κεφαλαίου, και του μισθού, ακριβώς την αξία που κάθε ένας από αυτούς τους συντελεστές δημιούργησε. Οι οικονομολόγοι μας ισχυρίζονται πως εφόσον υπάρχει τέλειος ανταγωνισμός, κανένας «συντελεστής της παραγωγής» δεν μπορεί να εκμεταλλευτεί τον άλλον.

Συνέχεια

Η θέση της Κύπρου στους ανταγωνισμούς και το Κυπριακό…


Η κατανόηση της θέσης της Κύπρου στο περιφερειακό γεωπολιτικό σκάκι έχει ουσιώδη σημασία για την καλύτερη εκτίμηση των εξελίξεων στο κυπριακό, θέση την οποία προσπαθεί να αναλύσει εν συντομία το παρόν κείμενο χωρίς να ισχυρίζεται ότι εξαντλεί το ζήτημα.

Η θέση και η πιθανή  μελλοντική θέση της Κύπρου οδηγεί τους στόχους και τις βλέψεις του ισχυρότερου κομματιού της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης και τους τυχοδιωκτισμούς της, που εκδηλώνονται εντός των ορίων που ο ευρω-ατλαντικός άξονας δυνάμεων (ΝΑΤΟ-ΕΕ, χωρίς να λείπουν οι διαφορές και εντός) σχεδιάζει για τον ρόλο της Κύπρου στα ευρύτερα σχέδια του για την Μέση Ανατολή.

Το μεγαλύτερο λοιπόν κομμάτι της ντόπιας άρχουσας τάξης, που εκπροσωπείται κυρίως από το ΔΗΣΥ, δεν έχει κρύψει καθόλου τους γενικότερους του στόχους και βλέψεις. Αυτοί εστιάζονται στην αναβάθμιση του γεωστρατηγικού ρόλου της Κύπρου, στην περιβόητη ανάδειξη της ως ενεργειακού και οικονομικού κόμβου της ευρύτερης Μέσης Ανατολής και Αν. Μεσογείου και πιο συγκεκριμένα την μετατροπή της Κύπρου σε προπύργιο του ευρω-ατλαντικού άξονα. Πιο εύγλωττα δεν θα μπορούσε να το θέσει ο ίδιος ο Υπ. Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, ο οποίος επανελειμμένα έχει εκφράσει τον στόχο για μετατροπή της Κύπρου σε ”προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης”:

<<Ο Ι. Κασουλίδης τονίζει ότι ήλθε η ώρα να δοκιμαστεί στην πράξη ο γεωστρατηγικός ρόλος της Κύπρου ως «προκεχωρημένο φυλάκιο» της ΕΕ και της Δύσης στην ανατολική Μεσόγειο.>>

Συνέχεια

Θέσεις για την Ευρώπη…


Ι) Ο μύθος της Ευρώπης λέει ότι ο Διας μεταμορφώθηκε σε ταύρο, άρπαξε την ευρώπη και την γονιμοποίησε. Ο σύγχρονος μύθος της ‘’Ευρώπης’’ λέει ότι μερικά πεφωτισμένα μυαλά, σαν άλλος Δίας,  μεταμορφώθηκαν σε ‘’εμπορική και οικονομική συνεργασία’’ και άρπαξαν την Ευρώπη από τα δεινά του πολέμου και του ανταγωνισμού και γονιμοποίησαν την ειρήνη και την συνεργασία.

ΙΙ) Η ιδεολογία αποτύπωσε αυθαίρετα σε λέξεις ”αυτονόητα” νοήματα. Δηλαδή, καθιερώθηκε στις τελευταίες δεκαετίες οι λέξεις ”Ευρώπη”, ”οικονομική συνεργασία”, απελευθέρωση των αγορών”, ”ανάπτυξη”, να παραπέμπουν φυσικά και αυτόματα σε κάτι που έχει να κάνει με ειρήνη, ευημερία, πολιτισμένες κοινωνίες, αποκορύφωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Ο μύθος της Ευρώπης ισχυρίζεται ότι μέσω φρόνησης και ελλογης σκέψης, η ήπειρος οδεύει προς τον πολιτισμό και την ειρήνη αφού λόγω της στενής οικονομικής συνεργασίας ο πόλεμος είναι αδύνατος.

ΙΙΙ) Υπήρξε στον 20ο αιώνα άλλη μια φορά όπου διανοούμενοι και πολιτικοί πίστευαν ακράδαντα ότι η, όντως, τεράστια άνοδος της εμπορικής συνεργασίας Γερμανίας-Αγγλίας, Ρωσσίας-Γερμανίας, Αγγλίας – Ιταλίας κ.ο.κ. έκανε την ειρήνη αδιαμφισβήτητη. Την ιδέα αυτή προπαγάνδιζαν και πολλοί από τα αριστερά με πρωτοστάστη τον Κάουτσκι που θεωρούσε ότι η αύξηση της διεθνοποίησης του κεφαλαίου δημιουργησε ένα, ενιαίο και αδιαίρετο, παγκόσμιο οικονομικό σύμπλεγμα (για μια σύγχρονη, σέξυ, μεταμοντέρνα εκδοχή βλ. Αυτοκρατορία των Νέγκρι-Χαρτ) και έτσι εξαφάνισε τις εσωτερικές του αντιθέσεις που οδηγούν στους πολέμους μεταξύ των κρατών. Ηταν η δεκαετία του 1910 και λίγους μήνες μετά ξέσπασε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Συνέχεια

Οι Ναζί της διπλανής πόρτας: Πως η Αμερική έγινε το ασφαλές καταφύγιο για πολλούς άνδρες του Χίτλερ [Μέρος Πρώτο]…


9780547669199_custom-f34c2e1b4f74378e9b88efda672dbcc2f9aa70ee-s99-c85

Η Απελευθέρωση

Άνοιξη 1945

Στρατόπεδο συγκέντρωσης  εκτοπισμένων Fohrenwald, έξω απο το Μόναχο.

Καθώς οι Ναζί τράπηκαν σε φυγή, τα θύματα τους ακόμα υπέφεραν.

Αυτοί ήταν οι “τυχεροί”: Εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίοι, Καθολικοί, ομοφυλόφιλοι, μάρτυρες του Ιεχωβά, Κομμουνιστές, Ρομά, και άλλα “παράσιτα” υποδουλομένα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, που με κάποιο τρόπο κατάφεραν να επιβιώσουν της γενοκτονικής μηχανής του Χίτλερ. Παρόλα αυτά, ακόμα και μετά την ήττα της ναζιστικής Γερμανίας, οι επιζώντες παρέμειναν εγκλωβισμένοι για μήνες στα ίδια ακριβώς στρατόπεδα που οι Ναζί τους είχαν αφήσει να σαπίσουν.

Τα ονόματα αυτών που τους κρατούσαν αιχμάλωτους είχαν αλλάξει, με τις σκούρες  σβάστικες των Ναζί να εχουν τώρα αντικατασταθεί με τις ανοιχτόχρωμες, πολύχρωμες σημαίες των συμμάχων να κυματίζουν πάνω απο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, αλλά οι φράχτες απο συρματομπλέγματα και οι οπλισμένοι φύλακες ακομα τους είχαν περιφραγμένους.

Βρίσκονταν σε ένα μεταπολεμικό κολαστήριο, σε άθλιες συνθήκες διαβίωσης, τις οποίες ενας υψηλόβαθμος απεσταλμένος του πρόεδρου Τρούμαν αργότερα θα σύγκρινε με αυτές που  επιβλήθηκαν απο τους ίδιους τους Ναζί.

Ο Jacob Biber, ένας Εβραίος που επιβίωσε της Ναζιστικής κάθαρσης στην Ουκρανία, υπήρξε ανάμεσα σε αυτους που παρέμειναν εγκλωβισμένοι στο Αμερικάνικο στρατόπεδο συγκέντρωσης εκτοπισμένων στο Fohrenwald. “Νιώθαμε σαν πλεόνασμα για πέταμα”, γράφει ο Biber καθώς υπο κράτηση, “ανθρώπινα σκουπίδια τα οποία οι κυβερνήσεις του κόσμου με καποιο τρόπο ευχονταν να εξαφανιστούν”.

Συνέχεια

Ο μικρός Ομράν από το Χαλέπι: Όταν ο «πόνος» πουλά και «ξεπλένει»…


Κάποιοι προσπαθούν να το «καταπιούμε» ως δυσάρεστη πτυχή μιας πραγματικότητας «που δεν αλλάζει»

omran_delawer

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Ο μικρός Ομράν κοιτά κατασκονισμένος, τραυματισμένος και σοκαρισμένος το φακό. Από το κάθισμα ενός ασθενοφόρου στο Χαλέπι. Αύγουστος 2016. Το στομάχι σφίγγεται. Τα μάτια υγραίνονται. Η μιλιά σωπαίνει. Όπως και τότε που το άψυχο κορμάκι του Αϊλάν βρέθηκε να κείτεται στις τουρκικές ακτές. Όπως τότε που βρέθηκε το νεκρό κορμάκι της Αϊσέ, του Χουσεϊν, του αγνώστου μικρού παιδιού που έπεσε τραυματισμένο, κατακρεουργημένο, φοβισμένο, μόνο του, που έμεινε ανάπηρο ή και ορφανό στη Συρία, στη Λιβύη, στην ανατολική Ουκρανία, νωρίτερα στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη δεκαετίες τώρα, στη Σιέρα Λεόνε, στο Μάλι, στον Νίγηρα, στο Σουδάν σε κάποια άλλη χώρα της Αφρικής. Αλλά και τα νεανικά, και όχι μόνο, κορμιά στο Παρίσι, στη Νίκαια, στις Βρυξέλλες.

Συνέχεια

Η πολιτική οικονομία του μαζικού φόνου…


gettyimages-451957079_wide-4b6a123a65591f18bb4257310b93be9c866d2b3d-s900-c85 - Copy

Τα ξημερώματα της Κυριακής 12 Ιούνη, ο 29χρονος Omar Mateen επιτέθηκε σε gay club στο Ορλάντο της Φλόριντα, αφήνοντας πίσω του, σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες, 50 νεκρούς και περισσότερους από 50 τραυματίες στην πιο θανατηφόρα, ως τώρα, δολοφονική επίθεση σε πολίτες στο έδαφος των ΗΠΑ.

Αναπόσπαστο κομμάτι της ανατριχιαστικής αποτελεσματικότητας της επίθεσης είναι η φονική επάρκεια του μέσου που χρησιμοποίησε ο Mateen, του ημιαυτόματου πυροβόλου όπλου AR-15. Το συγκεκριμένο όπλο πρωτοκατασκευάστηκε ως όπλο του αμερικανικού στρατού από την ArmaLite το 1959. Ο στρατιωτικός του κωδικός είναι γνωστός ως M-16. Η γνωστή πολυεθνική όπλων Colt αγόρασε τα δικαιώματα στην παραγωγή και ξεκίνησε να διαθέτει το όπλο σε “μη στρατιωτική εκδοχή” (κατά βάση ως ημιαυτόματο αντί για αυτόματο) το 1963. H ταχύτητα πυρός του ημιαυτόματου AR-15 είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων, περιλαμβανομένης της ταχύτητας στην πίεση στην σκανδάλη, καθώς κάθε πάτημά της εξαπολύει και μια ριπή από σφαίρες. Πάντως, εταιρείες όπως η Slide Fire Solutions διαθέτουν στο εμπόριο σχετικά φθηνές και νόμιμες μετατροπές που του επιτρέπουν να ρίξει μέχρι 900 ριπές από σφαίρες σε ένα λεπτό.[1] Με δεδομένο ότι για λόγους ακρίβειας στην στόχευση σπάνια χρησιμοποιείται ο πλήρως αυτόματος μηχανισμός ακόμα και σε συνθήκες πολέμου, η ταχύτητα ριπής της “εκδοχής για πολίτες” είναι απόλυτα ικανοποιητική για ένα σύγχρονο πολεμικό όπλο.

Συνέχεια