Angela Davis | Για τα νέα σοσιαλιστικά μέλλοντα…


Με αφορμή πλευρές της συνέντευξης τύπου που έδωσε η αγωνίστρια στην Αθήνα

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Με αφορμή την διάλεξη της «Αντιμαχόμενος φεμινισμός» ακολούθησε και η συνέντευξη τύπου -που σαν Περιοδικό με λίγο επιμονή και λίγο… τύχη μπορέσαμε να παραβρεθούμε μιας και οι διοργανωτές δεν την γνωστοποίησαν δημόσια- όπου βρέθηκε για πρώτη φορά στην Αθήνα μετά από πενήντα χρόνια η Angela Davis και είχαμε την ευκαιρία να την γνωρίσουμε και να της σφίξουμε κάπως το χέρι δίνοντας μας και μια πρόσθετη δυνατότητα να αναρωτηθούμε σε κάποια ζητήματα παραπάνω που απασχολούν την πραγματικότητα, το κίνημα, τους λαούς σε εθνικό και διεθνές επίπεδο.

Ο ζωντανός θρύλος του παγκόσμιου αντιρατσιστικού κινήματος, των δικαιωμάτων των μαύρων και των γυναικών, αυτή που μετατράπηκε για τον λαό της σε νούμερο ένα δημόσιο κίνδυνο, με το FBI να την καταδιώκει στα τέλη της δεκαετίας του 60’ και αυτή να τους διαφεύγει, η φυλακισμένη μαύρη πάνθηρας και η κομμουνίστρια, και που σήμερα ως ακαδημαϊκός και ως ενεργό, δραστήριο μέρος και στην εμπροσθοφυλακή των συγχρόνων αγώνων -όπως ήταν πάντοτε άλλωστε- και που προσπαθεί να πιάσει το νήμα του παρελθόντος συνδέοντας το με το παρόν και το μέλλον, που αγωνιά να είναι πάντα παρούσα στις πολιτικές αναζητήσεις των καιρών, η Angela Davis, αυτή η «μαύρη αδερφή» όπως την φώναζαν οι συγκρατούμενες της ήταν εκεί μπροστά μας όπως και την προηγούμενη μέρα όπου νέες και νέοι είχαν γεμίσει ασφυκτικά το χώρο για να ακούσουν μια δυο κουβέντες της, να την θαυμάσουν ζωντανή, χαμογελαστή, ένα τόσο οικείο σύμβολο των γενιών μας. Μια ιδιαίτερη στιγμή σαφώς, μα η Angela δεν είναι εικονοστάσι, και ήταν εδώ έτοιμη να μιλήσει για πολιτική -όπως έτοιμη ήταν πάντοτε άλλωστε-.

Συνέχεια

Advertisements

Όταν ο Τσε τσάκιζε τον ιμπεριαλισμό με τα λόγια …


Ο ιστορικός λόγος του επαναστάτη στον ΟΗΕ στις 11 Δεκέμβρη 1964

Hταν 11 Δεκέμβρη 1964 όταν ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, εκπροσωπώντας την επαναστατική κυβέρνηση της Κούβας, μίλησε στη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών.

Η ομιλία αυτή του Τσε, μνημείο αντι-ιμπεριαλιστικού λόγου και υπεράσπισης των λαών που μάχονται για την ελευθερία τους, έγινε χωρίς την παρουσία του εκπροσώπου των ΗΠΑ (Αντλάϊ Στίβενσον) στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης. Άλλωστε είχαν προηγηθεί οι εχθρικές προσπάθειες της Ουάσινγκτον ενάντια στην Κούβα, η κρίση των πυραύλων, η απόβαση του Κόλπου των Χοίρων και η επιβολή του απάνθρωπου οικονομικού αποκλεισμού εκ μέρους της κυβέρνησης Κένεντι.

Ο Τσε, υπουργός βιομηχανίας τότε, ήταν ξεκάθαρος από την αρχή: “Η Κούβα προσέρχεται”, σημείωνε ο Γκεβάρα στην αρχή της ομιλίας του,“για να διευκρινήσει τη θέση της πάνω στα πιο σημαντικά απο τα επίμαχα θέματα (σημεία). Και θα το κάνει με όλη την συναίσθηση της ευθύνης που επιβάλλει η χρησιμοποίηση αυτού του βήματος. Ταυτόχρονα όμως θα ανταποκριθεί στο αναπότρεπτο καθήκον να μιλήσει με διαύγεια και ειλικρίνεια”.

Σε αυτές τις γραμμές αποτυπώνονταν οι πραγματικές προθέσεις της επαναστατικής κυβέρνησης της Κούβας – να καταγγείλει το διεθνή και αμερικανικό ιμπεριαλισμό, να στηρίξει δημόσια τους καταπιεσμένους λαούς και να παρακινήσει τα Ηνωμένα Έθνη να πάρουν θέση, να δράσουν προς όφελος της ειρήνης και της ελευθερίας. Όσο όμως σεβασμό απέδωσε ο Τσε στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, άλλο τόσο καυστικός ήταν απέναντι στην γνωστή τακτική του οργανισμού να “νίπτει τας χείρας του” μπροστά στα ιμπεριαλιστικά εγκλήματα. Σε μια αποστροφή του λόγου του κατήγγειλε την προσπάθεια του ιμπεριαλισμού να “μετατρέψει τη Γενική Συνέλευση σε άσκοπο διαγωνισμό ρητορικής”. Γι’ αυτο ο Γκεβάρα μπήκε στην ουσία της υπόθεσης.

Ντυμένος όχι με το τυπικό κοστούμι της διπλωματίας αλλά με την στρατιωτική του στολή, ο Τσε αναφέρθηκε στις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους να δυναμιτίσουν τη διεθνή ειρήνη. Έκανε λόγο για την ανάγκη να υπάρξουν ειρηνικές σχέσεις όχι μόνο μεταξύ των ισχυρών κρατών, αλλά κυρίως μεταξύ των ισχυρών και των αδυνάτων, μεταξύ εθνών με διαφορετικό οικονομικο-πολιτικό σύστημα. Όχι όμως και μεταξύ εκμεταλλευτών και θυμάτων. Σε έναν καταιγισμό κατηγοριών κατά της επεμβατικής αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, ο Τσε Γκεβάρα χρησιμοποίησε πλήθος απτών παραδειγμάτων που επιβεβαίωναν στο ακέραιο τους ισχυρισμούς του: Από τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στη νοτιοανατολική Ασία (Καμπότζη, Λάος, Βιετνάμ) στην Κύπρο και από το αιματηρό παράδειγμα του Κονγκό στην ταλαιπωρημένη απ’ την επιθετικότητα της Ουάσινγκτον Λατινική Αμερική.

Από το βήμα του ΟΗΕ, ο Γκεβάρα έκανε σαφές το ζήτημα της αλληλεγγύης που πρέπει να διέπει το σοσιαλιστικό στρατόπεδο ενάντια στην απειλή του ιμπεριαλισμού-καπιταλισμού. Μιλώντας μέσα στο πλαίσιο της διπλωματικής ορολογίας αλλά χωρίς να αποκρύβει ούτε χιλιοστό της αλήθειας, ο Τσε παρέθεσε την ωμή παραβίαση της ειρήνης από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κάτι που οι σοσιαλιστικές χώρες αλλά και όλοι οι λαοί που πολεμούν για την απελευθέρωση, την πολιτική και οικονομική χειραφέτηση τους δεν θα έπρεπε να δεχθούν με κανέναν τρόπο.

Θέλουμε να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό. Έχουμε κυρηχτεί αλληλέγγυοι μ’ εκείνους που αγωνίζονται για την ειρήνη, πήραμε θέση – μολονότι είμαστε μαρξιστές-λενινιστές – στο πλευρό των αδέσμευτων χωρών*, γιατί και οι αδέσμευτοι αγωνίζονται όπως και μεις ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Θέλουμε την ειρήνη. Θέλουμε να δημιουργήσουμε μια καλύτερη ζωή για το λαό μας. Και γι’ αυτό το λόγο αποφεύγουμε, όσο μπορούμε, να απαντήσουμε στις προκλήσεις που μας κάνουν οι γιάνκηδες”.

Μιλώντας εξ’ ονόματος του λαού και της κυβέρνησης της Κούβας, ο Τσε Γκεβάρα επισήμανε τις προσπάθειες της επαναστατικής κυβέρνησης του νησιού για ειρήνη στην ευρύτερη περιοχή της Καραϊβικής. Παρέθεσε ένα προς ένα πέντε σημεία που η Αβάνα είχε προτείνει στις ΗΠΑ ως μορατόριουμ για την δημιουργία κλίματος ειρήνης και ασφάλειας. Καμία πρόταση της Κούβας δεν έγινε αποδεχτή από τις ΗΠΑ, οι οποίες όχι μόνο συνέχισαν τις πολεμικές προκλήσεις ενάντια στον κουβανικό λαό αλλά και διατήρησαν (μέχρι και σήμερα) το στρατιωτικό ορμητήριο-φυλακή του Γκουαντάναμο.

Η ομιλία του Γκεβάρα όμως δεν εστιάστηκε μόνο στην ιμπεριαλιστική στρατηγική των ΗΠΑ, την ανάγκη για πυρηνικό αφοπλισμό, ούτε αποκλειστικά στην εκμετάλλευση των λαών της Λατινικής Αμερικής από το ξένο και ντόπιο Κεφάλαιο. Στην καρδιά του καπιταλισμού, στο κέντρο της Νέας Υόρκης, από του βήματος του ΟΗΕ, ο Γκεβάρα έστρεψε τα βέλη του προς το κοινωνικό απαρτχάιντ που επικρατούσε σε πολλές περιοχές των Ηνωμένων Πολιτειών. Ένα ρατσιστικό απαρτχάιντ που κατέτασσε τους αφροαμερικανούς ως πολίτες ‘β κατηγορίας, στερούμενων βασικών πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων. Δήλωσε, ο Τσε, σε μια αποστροφή του λόγου του: “Οι ΗΠΑ επεμβαίνουν στην αμερικάνικη ήπειρο στο όνομα των ελευθέρων θεσμών. Θα ‘ρθει μια μέρα που τούτη η Συνέλευση θα έχει αποκτήσει μεγαλύτερη ωριμότητα και θα απαιτήσει τότε από τη βορειοαμερικάνικη κυβέρνηση εγγυήσεις για τη ζωή για τη ζωή του νέγρικου και του λατινοαμερικάνικου πληθυσμού, που ζει σ’αυτή τη χώρα και που στην πλειονότητα του είναι βορειοαμερικάνικος είτε λόγω καταγωγής είτε γιατί έκανε τις ΗΠΑ θετή πατρίδα του. Πως είναι δυνατό να παριστάνει το φρουρό της ελευθερίας εκείνος που σκοτώνει τα ίδια του τα παιδιά και καθημερινά τα ταπεινώνει για το χρώμα που έχει το δέρμα τους; Πως μπορεί να ποζάρει για φρουρός της ελευθερίας εκείνος που αφήνει ελεύθερους τους δολοφόνους των νέγρων και μάλιστα τους προστατεύει και τιμωρεί το νέγρικο πληθυσμό επειδή απαιτεί να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματα του ως ελεύθερων ανθρώπων;”

Εκεί, στην καρδιά του διεθνούς διπλωματικού συστήματος, ο αργεντίνος επανάστατης μίλησε και εκφράστηκε όχι μόνο εξ’ ονόματος της κουβανικούς κυβέρνησης που τυπικά εκπροσωπούσε. Εξέφρασε κυρίως τους καταφρονεμένους του κόσμου, τους λαούς που καταδυναστεύονταν από τις δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και που αλληλοσφαγιάζονταν από εμφύλιες συγκρούσεις τις οποίες το μεγάλο κεφάλαιο είχε προκαλέσει στις χώρες τους. “Η Ιστορία”, είπε ο Γκεβάρα λίγο πριν το κλείσιμο της ομιλίας του, “θα υποχρεωθεί τώρα να πάρει υπ’ όψιν της τους φτωχούς της Αμερικής, τους καταληστεμένους και καταφρονεμένους που αποφάσισαν στο εξής να γράφουν μόνοι τους την ιστορία τους”.

(* Κίνημα των Αδεσμεύτων: Διακρατική οργάνωση χωρών που δεν επιθυμούσαν να τεθούν άμεσα με το μέρος κανενός εκ των δύο κυρίαρχων «στρατοπέδων» του Ψυχρού Πολέμου, δηλαδή ΗΠΑ και ΕΣΣΔ. Ιδρύθηκε το 1961 στο Βελιγράδι).


Δύο απόπειρες δολοφονίας


Η παρουσία του Κομαντάντε Γκεβάρα στη Νέα Υόρκη είχε προκαλέσει την αντίδραση κουβανικών αντεπαναστατικών δυνάμεων. Δύο τρομοκρατικές ενέργειες, με προφανή σκοπό τη δολοφονία του Τσε, έλαβαν χώρα την 11η Δεκέμβρη 1964 στο Μανχάταν της αμερικανικής μεγαλούπολης. Η πρώτη ήταν η εκτόξευση ρουκέτας από μπαζούκας προς το κτίριο των Ηνωμένων Εθνών την ώρα που ο Γκεβάρα ήταν στο βήμα της Γενικής Συνέλευσης. Σύμφωνα με τις τοπικές αρχές, το βλήμα είχε εκτοξευθεί από την περιοχή Κουϊνς της ανατολικής όχθης και έπεσε στη θάλασσα, 200 περίπου μέτρα πριν τις ακτές του Μανχάταν. Ποτέ δεν διευκρινίστηκε ποιός εκτόξευσε τη ρουκέτα από το μπαζούκας που, σύμφωνα με τις έρευνες της αστυνομίας, ήταν ιδιοκτησίας του στρατού των ΗΠΑ.

Την ίδια ώρα που στην αίθουσα της Γενικής Συνέλευσης ο Τσε Γκεβάρα κατηγορούσε τον αμερικάνικο και διεθνή ιμπεριαλισμό, στην είσοδο του κτιρίου του ΟΗΕ ομάδες αντεπαναστατών, κουβανών και αμερικανών, διαδήλωναν με πλακάτ και σημαίες. Η αστυνομία της Νέας Υόρκης είχε συλλάβει μάλιστα μια ισπανόφωνη γυναίκα, ονόματι Μόλι Γκονζάλες, η οποία κατευθύνονταν προς το κτίριο του ΟΗΕ κρατώντας μαχαίρι. Σκοπός της, όπως η ίδια δήλωσε αργότερα, ήταν να χτυπήσει τον Γκεβάρα όταν αυτός θα έβγαινε απ’ την είσοδο του κτιριακού συγκροτήματος.


Πηγή: http://barbudosdesierramaestra.blogspot.gr

Ολόκληρη η ομιλία του Τσε στη Γ.Σ. του ΟΗΕ και η δευτερολογία του-απάντηση στις αιτιάσεις των πρέσβεων λατινοαμερικάνικων χωρών.

https://www.scribd.com/embeds/115497365/content?start_page=1&view_mode=slideshow&access_key=key-9c4i30q4xs1zu24n5pg&show_recommendations=false

_____________________________________________________________

Ασιατικοί, και βαλλιστικοί, και πύραυλοι…


Πάλι έκανε την αταξία του το βορειοκορεατικό χουντοπαλιόπαιδο. Εκτόξευσε πιο αναβαθμισμένο ως τώρα βαλλιστικό πύραυλο· και το ψόφιο κουνάβι απάντησε με τους γνωστούς γρίφους του: “θα το κανονίσουμε”.

Τα κακά νέα, ωστόσο, για τις ηπα έρχονται όχι απ’ την Πγιονγκγιάνγκ, αλλά απ’ το Πεκίνο. Στις αρχές της επόμενης χρονιάς το κινεζικό καθεστώς θα “αναπτύξει” τους DF-41 διηπειρωτικούς πυραύλους του. Το είδος θεωρείται το ίδιο καλό με τα πιο advanced του είδους των ηπα και της ρωσίας. Έχει ένα βεληνεκές από 12 μέχρι 15.000 χιλιόμετρα και μπορεί να κουβαλήσει μέχρι 10 πυρηνικές κεφαλές. Πράγμα που σημαίνει ότι απ’ τις αρχές του 2018 το Πεκίνο θα μπορεί να κτυπήσει το αμερικανικό έδαφος με 250 πυρηνικές βόμβες ταυτόχρονα.

Αυτή η «δύναμη πυρός» έχει σχέση και με το «θάρρος» του βορειοκορεάτη Kim Jong-Il. Ειδικά για όσους θυμούνται την δηλωμένη θέση του Πεκίνου για την όξυνση της κόντρας Ουάσιγκτον –Πγιονγκγιάνκ: αν, μεν, επιτεθεί πρώτη η βόρεια κορέα η κίνα θα μείνει ουδέτερη· αν, όμως, επιτεθούν πρώτες οι ηπα, τότε θα «χωθεί».

Το βορειοκορεατικό καθεστώς δεν θα κάνει το πρώτο βήμα· δεν το χρειάζεται, και θα ήταν αυτοκτονία. Οπότε το αμερικανικό έχει (ή νομίζει ότι έχει) και το καρπούζι και το μαχαίρι. Αυτός είναι ένας κόμπος που δεν μπορεί να τον λύσει με «κυρώσεις», ψοφιοκουναβικά τιτιβίσματα και δηλώσεις του είδους «σηκώνω τα μανίκια μου». Μπορεί να χρειάζεται ένα αποφασιστικό τεχνολογικό πλεονέκτημα… Όχι, πάντως, υπομονή.

(φωτογραφία: σχεδόν σαν πίνακας του Magritte…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/asiatiki-ke-vallistiki-ke-pyravli/

Αμερικανική πολιτική …


Μπορεί το ψόφιο κουνάβι να “υποσχέθηκε” τηλεφωνικά στον Ερντογάν ότι θα σταματήσει τον οπλισμό των ypg την περασμένη Παρασκευή, αλλά το Πεντάγωνο έχει άλλη άποψη. Θα συνεχίσει να τις υποστηρίζει ανακοίνωσε, και έχουμε εξηγήσει στην τουρκία ότι τα όπλα που δίνουμε είναι για συγκεκριμένο σκοπό. O.K. Αλλά οι σκοποί αλλάζουν, έτσι δεν είναι; (Και η προέλευση των όπλων μπορεί να διαφοροποιείται, ε;)

Δεν είναι ηλίθιο του τουρκικό καθεστώς. Όπως ακριβώς κάνει η Μόσχα και το Πεκίνο έτσι και η Άγκυρα «επιδιώκει» την «καλωσύνη» του ψόφιου κουναβιού (που περιορίζεται στο εξής απλό: δηλώσεις χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα) για να μην αναγκάζεται να δηλώσει ανοικτά και εφ’ όλης της ύλης αντιαμερικανισμό· αλλά, αντί γι’ αυτό, να παριστάνει ότι προβληματίζεται για το «ποιος κυβερνά πραγματικά τις ηπα».

Η τουρκική εκδοχή αυτής της παράστασης άρχισε αμέσως μετά τις ψοφιοκουναβικές υποσχέσεις. Κατά την τουρκική καθεστωτική daily sabah χτες:

… Η Άγκυρα λέει ότι ο τερματισμός του εξοπλισμού των ypg, θυγατρικών του pkk στη συρία, δεν είναι αρκετός. Τονίζουν την σημασία που θα έχει η ανάκληση των όπλων που έχουν δοθεί ήδη στην τρομοκρατική οργάνωση. Οι ειδικοί λένε ότι η αμερικανική κίνηση [σ.σ.: ένας πιθανός τερματισμός της προμήθειας όπλων] δεν είναι εντελώς πειστική και πρέπει να ελεγχθεί…

Στις υποσχέσεις περί «ειρήνης» και «σταθερότητας» είναι large η Ουάσιγκτον, ήταν τέτοια και επί δημοκρατικών και Ομπάμα· έχει γίνει ακόμα χειρότερη πια, καθώς ο ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός οξύνεται παγκόσμια. Όσοι δεν έχουν αυταπάτες το πολύ πολύ να παριστάνουν ότι τις παίρνουν στα σοβαρά.

Όσοι, απ’ την άλλη μεριά, τις παίρνουν όντως στα σοβαρά, προσπαθούν να πιαστούν απ’ τα μαλλιά τους. Με φτηνότερα ή και δωρεάν show περνάει ο καιρός· αλλά ο πνιγμός γίνεται όλο και πιο βέβαιος.

(φωτογραφία: μπροστά πηγαίνει ο αρχηγός…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/amerikaniki-politiki/

Πληρωμένοι γραφιάδες…


Το παλιό ανέκδοτο, με περισσότερα λόγια, πάει ως εξής: ελληνικό χωριό, δεκαετία του ’50, και η γιαγιά θέλει να πάει για την ανάγκη της στα χωράφια (καθότι τουαλέττες γιοκ). Όμως είναι ανήσυχη, ψάχνει στο σπίτι, στα τραπέζια, σηκώνει πράγματα… “Τι ψάχνεις ρε μάνα;” λέει ο γυιός – “Πάω για την ανάγκη μου…” – “Ε, και τι;” – “Ψάχνω τους New York Times γυιέ μου” – “Αφού τους διάβασες ρε μάνα, πάλι; Έλυσες και τα σταυρόλεξα, τι άλλο θα διαβάσεις;” – “Όχι παιδάκι μου, για να σκουπιστώ τους θέλω”….

Αν η η γιαγιά στα Άνω Τραμπάκουλα διάβαζε τους n.y.t. στα ‘50s, θα ήξερε την αιώνια «γραμμή» τους. Αλλά ο «διάσημος και έγκυρος» αρθρογράφος Thomas Friedman ελπίζει ότι αυτή είναι άγνωστη – ή ξεχασμένη. Έτσι, όταν πριν 3 μέρες έγραψε έναν ύμνο για τον τοξικό πρίγκηπα, με τον βρώμικο τίτλο «η αραβική άνοιξη της σαουδικής αραβίας, επιτέλους» όχι η αιωνόβια γιαγιά στα Άνω Τραμπάκουλα αλλά ένας ακαδημαϊκός στο Georgetown University, o Abdullah al Arian, απάντησε τιτιβίζοντας με ακριβό νόμισμα. Ανάρτησε πανάρχαιες εκδηλώσεις αγάπης των new york times στο σαουδαραβικό καθεστώς, πηγαίνοντας πίσω ως το μακρινό 1953: ανέκαθεν στο Ριάντ γίνονταν μεταρρυθμίσεις και βασίλευαν γίγαντες του δημοκρατικού ρεφορμισμού – το έλεγαν οι έγκυροι n.y.t. Ένας πάνω ένας κάτω, τοξικός ή όχι, τι σημασία έχει;

Εκείνο που είναι αυτονόητο επίσης είναι πως εκείνοι που έχουν λεφτά πληρώνουν. Και καλοπληρώνουν. Ύμνους για την πάρτη τους. Και δεν πληρώνουν σε τίποτα b μέσα. Πληρώνουν τα «έγκυρα».

Προς τι λοιπόν η αγανάκτηση για τα ψέμματα, τα παραμύθια και τις πληρωμένες γραφίδες; Αν τώρα λέγονται “fake news” και “έμμισθα troll” υπάρχει πράγματι διαφορά στην ποσότητα· που, από ένα σημείο και μετά, γίνεται ποιότητα. Αλλά οι δάσκαλοι του είδους δεν είναι καλύτεροι μόνο και μόνο επειδή, στις δόξες τους, ήταν λίγοι.

Ας πούμε ότι ανάμεσα στα υπόλοιπα εκδημοκρατίστηκε και η εξαπάτηση.

(φωτογραφίες: Πάνω, ο πρώτος ύμνος, του 1953. Κάτω ο τωρινός: με τα ζεστά χρώματα του οριενταλισμού και τις γυναικείες φιγούρες που παραπέμπουν σε δύση, μαζί και κάτι τύπους με όπλα αν δεν κάνουμε λάθος, ο τοξικός πρίγκηπας εικονίζεται σαν μελαγχολικό αγόρι… Ε, είναι τα βάσανα του να πρέπει να μην αφήσεις ρουθούνι που να αμφιβάλλει για σένα…)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/pliromeni-grafiades/

Αμερικανική αντιτρομοκρατία 3.0 …


Αποτέλεσμα εικόνας για Αμερικανική αντιτρομοκρατία

Το ψόφιο κουνάβι, εκλεκτός της Αθήνας (για να μην ξεχνιόμαστε), αποφάσισε να κηρύξει την Πγιονκγιάνγκ “κράτος σπόνσορα της τρομοκρατίας”. Η mainstream δημαγωγία θα προσπεράσει το ζήτημα σαν ένα ακόμα τρικ, με σκοπό την επιβολή ακόμα περισσότερων κυρώσεων κατά του βορειοκορεατικού καθεστώτος.

Η ταπεινή μας εργατική κριτική σκέψη καταλαβαίνει άλλα. Καταλαβαίνει ότι το αμερικανικό βαθύ κράτος έχει ένα πολύ σοβαρό στρατηγικό πρόβλημα. Πριν 16 χρόνια κήρυξε τον «προληπτικό πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» κάνοντας την εκτίμηση ότι αυτό το ασαφές πράγμα που ονόμασε «τρομοκρατία» ήταν αρκετό για να του εξασφαλίσει πλήρη πρωτοβουλία κινήσεων (άρα και στιβαρά κέρδη) στον παγκόσμιο ενδοκαπιταλιστικό ανταγωνισμό.

Δεκαέξι χρόνια μετά, και ενώ «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» κάνουν και οι αντίπαλοί του, και μάλιστα πιο πετυχημένο (Μόσχα και Τεχεράνη σε ιράκ και συρία), ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός δεν μπορεί να εφεύρει κάποια καινούργια νομιμοποίηση των σχεδίων και της δράσης του. Ενώ στην πραγματικότητα χάνει στο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», με την έννοια ότι έχασε το μονοπώλιο της διεξαγωγής του και, σαν φυσιολογική συνέπεια, ο «πόλεμος κατά τη τρομοκρατίας» που κάνουν άλλοι είναι σε βάρος των αμερικανικών συμφερόντων, τραβάει απ’ τα μαλλιά την «αντιτρομοκρατία» σαν επιχείρημα… Μόνο που τώρα το πράγμα έχει γίνει γελοιογραφία.

Το 2001 και το 2002 και το 2003 η τότε νεοσυντηρητική κυβέρνηση Μπους του Β είχε «ξεγράψει» τόσο το ιράν όσο και την βόρεια κορέα, (όπως και την συρία και τη λιβύη), εντάσσοντάς αυτά τα κράτη στον θρησκοληπτικής έμπνευσης «άξονα του κακού». Εκείνη την σύντομης ιστορικής διάρκειας περίοδο, ακόμα κι αν κανείς δεν έτρωγε τα αμερικανικά παραμύθια, δεν υπήρχε σοβαρό εμπόδιο αν η Ουάσιγκτον αποφάσιζε να κτυπήσει στρατιωτικά όπου ήθελε.

Κόλλησε στην κατοχή του ιράκ και αποδείχθηκε ότι δεν μπορούσε. Μετά από τόσα χρόνια το να ανακηρύσσεται το ιράν ή η βόρεια κορέα σαν «κράτη που προωθούν την τρομοκρατία» δεν είναι απλά γελοίο. Αποκαλύπτει πια την αμερικανική αδυναμία. Γιατί η Ουάσιγκτον συνεχίζει, σαν κολλημένος δίσκος, με πιο φρέσκιες και εμφατικές κατηγορίες το «πάτερ ημών» του «άξονα του κακού»· αλλά τώρα πια είναι πολύ πιο δύσκολο να απειλεί ότι θα φέρει σε πέρας σαν υγιεινό περίπατο την ιερή αποστολή του «καλού». Γαυγίζει, αλλά οι αντίπαλοί της βγάζουν την γλώσσα περιπαικτικά.

Υπάρχει ηθικό δίδαγμα; Ναι, και αφορά το ελληνικό βαθύ κράτος / κεφάλαιο. Συμπυκώνεται στη φράση πες μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι…

_______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/amerikaniki-antitromokratia-3-0/

Τα τραίνα του Τζιμ Κρόου…


Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης

Στο έργο ‘Untitled’ (Night Train, 1989), ο καλλιτέχνης Ντέιβιντ Χάμονς (David Hammons, 1943-  ) από  το Σπρίνγκφηλντ του Ιλινόις, χρησιμοποιεί την αλληγορία της αμαξοστοιχίας για να αναπαραστήσει τα διάφορα είδη απόδρασης και φυγής των μαύρων από τον αμερικάνικο Νότο. O Χάμονς είναι γνωστός για μια σειρά έργων, που περιλαμβάνουν βίντεο, σχέδια και γλυπτά από αντικείμενα που βρέθηκαν εδώ και εκεί. Δημιούργησε, έτσι, μια σειρά κυκλικών ή ημικυκλικών γλυπτών που κατασκευάστηκαν από μπουκάλια αλκοολούχων ποτών, τα οποία συγκέντρωσε απ’ τους δρόμους, τα άδεια οικόπεδα και τους εγκαταλειμμένους χώρους της Νέας Υόρκης. Σε αυτό το έργο, ο Ντέιβιντ Χάμονς ενσωματώνει έναν κομψό τόξο με μια στοίβα κάρβουνα.

Ντέιβιντ Χάμονς, Χωρίς τίτλο (Night Train). 1989. Γυαλί, κόλλα σιλικόνης και κάρβουνο. Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Νέα Υόρκη.


Κάθε στοιχείο είναι εμβληματικό, και οι φιάλες σημειώνονται με τα ονόματα των φθηνότερων, ισχυρότερων, δημοφιλέστερων και γνωστότερων οίνων, όπως οι γνωστές, στις ΗΠΑ, μάρκες των Night Train και Thunderbird. Το κάρβουνο και ο τροχοφόρος τύπος ενισχύουν την υπαινιγμό για τα τραίνα και τις πολλαπλές έννοιές τους στην αφροαμερικανική ιστορία και πολιτισμό.

Αυτά τα τραίνα, στα οποία αναφερόμαστε εδώ, ήταν κυριολεκτικά γεμάτα με στριμωγμένους αφροαμερικανούς που έφευγαν βόρεια. Όλοι τους ήταν τυλιγμένοι με έντονα χρωματιστά ρούχα και κουβέρτες και ήταν προετοιμασμένοι για ένα δύστροπο ταξίδι ημερών και πλημμυρισμένοι με ελπίδα για τις μελλοντικές γενιές των νότιων μαύρων. Για τον ζωγράφο Τζέικομπ Λώρενς, τώρα, οι εικόνες των γεμάτων σιδηροδρομικών σταθμών και βαγονιών, με ανθρώπους που μετακινούνταν από τη μια κατάσταση σε μια άλλη, ήταν ισχυρό ερέθισμα καλλιτεχνικής δημιουργίας. Παρά το γεγονός ότι ο «Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων» του 1875 υποσχέθηκε στους Αφροαμερικανούς πλήρη και ίση απόλαυση προνομίων, αυτά στην προκειμένη περίπτωση περιορίζονταν συνήθως στα αποκαλούμενα «βαγόνια του Τζιμ Κρόου».

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, οι μαύροι επιβάτες συνήθως στοιβάζονταν σε παλαιά υποβαθμισμένα βαγόνια, εξοπλισμένα με σόμπες κάρβουνου και λαμπτήρες αερίου, ενώ οι λευκοί επιβάτες ταξίδευαν  σε νεότερα ατσάλινα βαγόνια με ηλεκτρικούς λαμπτήρες και θερμότητα με ατμό. Οι επιβάτες στα βαγόνια του Τζιμ Κρόου συνήθως δεν είχαν πρόσβαση σε καφέ και νερό, τους προσφέρονταν δηλαδή εγκαταστάσεις κατώτερης ποιότητας. Άλλωστε τα βαγόνια αυτά βρίσκονταν ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή, όπου η παρουσία φρέσκου αέρα ήταν σαφώς άπιαστο όνειρο και μακρινό.

Καρτ ποστάλ του Ρίτσμοντ που απεικονίζει ένα βαγόνι Τζιμ Κρόου. Είναι το κίτρινο βαγόνι ακριβώς πίσω από την ατμομηχανή C. & O. στο ανώτατο επίπεδο, διασχίζοντας τη σιδηροδρομική διασταύρωση τριών επιπέδων της πόλης (Περίπου 1919).


Το 1941, ο τραγουδιστής των μπλουζ Τζος Ουάιτ (Josh White), συνεργάστηκε με τον ποιητή Ουάρινγκ Κίνι (Waring Cuney, 1906-1976) για τη δημιουργία του άλμπουμ ορόσημο ‘Southern Exposure: An Album of Jim Crow Blues’. Εδώ οι ήχοι από τις κιθάρες προκαλούν και υπενθυμίζουν σφυρίγματα τραίνων και το χτύπημα των τροχών στις ράγες. Το τραγούδι ‘Jim Crow Train’ του δίσκου (Keynote Recordings, 1941), παρουσιάζει έναν μαύρο άνδρα να τραγουδά και να λυπάται που ήρθε αντιμέτωπος με  φυλετικό διαχωρισμό και το  ρατσισμό και εδώ ακόμα, με την παρουσία διαχωρισμένων αμαξοστοιχιών. Μια τολμηρή δήλωση πολιτικής διαμαρτυρίας, αναμφίβολα, το τραγούδι βρήκε πολλούς οπαδούς στο κύκλο πολλών άλλων όπως και του ζωγράφου Τζέικομπ Λώρενς, και φυσικά έγινε με την πάροδο του χρόνου,  χωρίς δυσκολία,  δημοφιλές χιτ.

Δε μπορείς ν’ ακούσεις το τραίνο να σφυρίζει; … 
Κύριε, εύχομαι  το τραίνο να μην είναι του Τζιμ Κρόου….
Σταματήστε το τραίνο  να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό.
Σταματήστε τον Τζιμ Κρόου να μπορέσω ν΄ ανέβω  σ’ αυτό το τραίνο.
Οι μαύροι και οι λευκοί βρίσκονται  δίπλα-δίπλα.
Άκου τώρα το τραίνο  να  σφυρίζει.
Δε μπορείς ν’ ακούσεις τη σφυρίχτρα του τραίνου;
Ω, Θεέ μου, το τραίνο είναι του Τζιμ Κρόου.

Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Can’t you hear that train whistle blow?/Lord, I wish that train wasn’t Jim Crow.
Stop the train so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Stop Jim Crow so I can ride this train/Black and White folks ridin side by side.
Now hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Can’t you hear that train whistle blow/Oh-o Lord this train is Jim crow.


Ο μυθιστοριογράφος Ραλφ Έλλισον (Ralph Ellison, 1914-1994), επίσης, έγραψε για τη δυσφορία της ύπαρξης βαγονιών τύπου Τζιμ Κρόου, που συνδύαζαν τα καθίσματα για τους μαύρους επιβάτες με αποσκευές, στο‘Boy on a Train’, μια αχρονολόγητη ιστορία που ανακαλύφθηκε μετά το θάνατο του συγγραφέα. Το ‘αγόρι σε ένα τραίνο’, ακολουθεί την μετεγκατάσταση της οικογένειας του αγοριού μέσω του σιδηρόδρομου στο Μακάλιστερ της Οκλαχόμα και καταγράφει τις αισθητηριακές βεβηλώσεις του ταξιδιού:

«… Έκανε ζέστη μέσα στο τραίνο, και το βαγόνι βρισκόταν πολύ κοντά στη μηχανή,  έτσι που να μην μπορούμε να ανοίξουμε το παράθυρο. Πολλές φορές, οι στάχτες έμπαιναν στο βαγόνι και έπεφταν στα μάτια του μωρού. Το βαγόνι ήταν βρώμικο και μέρος του χρησιμοποιούταν για αποσκευές. Μπροστά, βρισκόταν σε μια γωνία, το μεγάλο κιβώτιο από πεύκο. Αναρωτιέστε ποια φτωχή ψυχή είναι εκεί, σκέφτηκε η γυναίκα. Τσάντες και μπαούλα κάλυπταν το πάτωμα μπροστά και τώρα και ο χασάπης ερχόταν για να πάρει καραμέλες ή φρούτα ή περιοδικά για να τα πουλήσει πίσω στα λευκά βαγόνια…»

 

Τα παλαιότερα βαγόνια τύπου  Τζιμ Κρόου, θα μπορούσαν να είναι πολύ επικίνδυνα για τους επιβάτες σε περίπτωση ατυχήματος, καθώς ήταν ξύλινα και θα μπορούσαν να διαλυθούν και να καταρρεύσουν σαν ακορντεόν σε περίπτωση ατυχήματος η πρόσκρουσης. Το 1911, ένα ξύλινο επιβατικό τραίνο που μετέφερε αφροαμερικανικό εκκλησίασμα μιας εκκλησίας από το Ντέρχαμ της Βόρειας Καρολίνας συγκρούστηκε με ένα φορτηγό τραίνο. Το επιβατικό αυτοκίνητο σκορπίστηκε, σκοτώνοντας τουλάχιστον οκτώ άτομα και τραυματίζοντας σοβαρά δεκάδες άλλα. Το ‘The Hamlet Wreck’, μια μπαλάντα που σύντομα έγινε μέρος της τοπικής λαϊκής παράδοσης, εξηγεί τις συνέπειες του ατυχήματος:

Τώρα, έγχρωμοι  άνθρωποι, θα σας το πω κατάμουτρα,
Το τραίνο που έφυγε απ’  το Ντέρχαμ φορτώθηκε με τη φυλή μας
Και κάποιοι δεν σκέφτονταν πως θα πεθάνουν
Όταν ανέβηκαν στη γραμμή
Τόσοι πολλοί έχασαν τη ζωή τους

Now, colored people, I will tell you to your face/The train that left Durham was loaded with our race/And some did not think of dying/When they rode on down the line/So many have lost their lives


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%84%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%AF%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%BC-%CE%BA%CF%81%CF%8C%CE%BF%CF%85/#.WhQqXk6LRWd