Ιστορίες με αγρίους (και Γιάνηδες)…


Αποτέλεσμα εικόνας για Το κόμμα της δραχμής

Το κόμμα της δραχμής ανακαλύπτει «το κόμμα της δραχμής»; Το 2011, το 2012, το 2013, το 2014, το 2015 τι συνέβαινε άραγε στα θολά μυαλά των απανταχού ελλήνων μικροαστών; Οι «αγανακτισμένοι» τι επεδίωκαν;

Ναι, είμαστε ίσως οι μοναδικοί σ’ αυτήν την επικράτεια που δείξαμε συστηματικά, όταν έπρεπε, περί τίνος επρόκειτο. Ναι, επιμείναμε ιδιαίτερα στον ρόλο της φαιορόζ κυβέρνησης – και των εσωκοινοβουλευτικών και εξωκοινοβουλευτικών συμμάχων της.

Αλλά να είμαστε δίκαιοι: το κύμα που καβάλησε δεν το έφτιαξε αυτή. Σίγουρα δεν το έφτιαξε μόνη της. Η ρητορική της «εθνικής νομισματικής απελευθέρωσης» ένωσε τον κάθε πυροβολημένο μικροαστό με τους φαρμακοβιομήχανους, με τους εμπόρους τουρισμού (αν και οι πιο επώνυμοι κρατούνταν διακριτικά σε απόσταση), τους εξαγωγείς πρώτων υλών και αγροτικών εμπορευμάτων, τους μηχανικούς, τους έμπορους διασκέδασης… Την δεύτερη, νομισματική αυτή τη φορά, μαζική υποτίμηση της εργασίας (και των παγίων) δεν την εφηύρε η Κουμουνδούρου· αυτή ανέλαβε μόνο να την υπηρετήσει έναντι μισθών που τα στελέχη της δεν είχαν δει ούτε στα καλύτερά τους όνειρα. Όχι. Αυτήν την υποτίμηση, την δεύτερη στη σειρά, τη νομισματική, την επεδίωκαν (και κατά την ταπεινή γνώμη μας την επιδιώκουν ακόμα…) όλοι οι πιο πάνω συν τους όχι αμελητέους και άγνωστους στον αριθμό που έχουν παρκάρει τα ευρώ τους σε τράπεζες εκτός ελλάδας.

Κι αν αυτό το σάλτο μορτάλε αποφεύχθηκε το 2015, όχι στο παραένα αλλά στο καιένα, είναι μόνο επειδή όλη αυτή η μάζα των οπαδών της δραχμής δεν μπορεί να βάλει ούτε ένα ράφι ίσιο στον τοίχο· όχι να σχεδιάσει και να εφαρμόσει μια τόσο δύσκολη, σύνθετη και κοινωνικά οδυνηρή μετάβαση, από ένα σκληρό σε ένα μαλακό νόμισμα.

Η ανικανότητα φρέναρε, όσο και όπως έχει φρενάρει ως τώρα, το νομισματικό γκρεμοτσάκισμα / «εθνική απελευθέρωση»· όχι η διαφωνία. Γι αυτό ακριβώς η ουσιαστική απόφαση για το grexit αποδείχθηκε ότι δεν μπορεί να ληφθεί, μαζί με όλη την ευθύνη πρακτική και ηθική που της αντιστοιχεί, εντός ελλαδιστάν.

Δεν μπορεί να παρθεί αυτή, αλλά δεν μπορεί να παρθεί και καμία άλλη! Η μικροαστική πανούκλα plus ανικανότητα γεννάει την προσδοκία των «απο μηχανής θεών», των «σωτήρων». Οι φαιορόζ προθυμοποιήθηκαν να παίξουν αυτόν τον ρόλο επειδή ήταν ανέκαθεν, μετά το ’74, αριβίστες· ή έγιναν μέσω της πασοκοποίησής τους μετά το ’81. Και επειδή θεωρούσαν ότι «τους χρωστάει η ιστορία». Απέτυχαν, και από πολλές απόψεις αυτό είναι προτιμότερο απ’ το να πετύχαιναν. Θα αποτυγχάνουν και σε οτιδήποτε άλλο διαφορετικό εκτός απ’ τον πολιτικό προσοδισμό: μ’ αυτόν μεγάλωσαν, μ’ αυτόν ζούν, αυτόν ξέρουν, αυτόν εμπιστεύονται. Όπως και οι προηγούμενοι και οι επόμενοι. Από καταβολής νέου ελληνικού κράτους.

Όμως το σενάριο της δραχμής δεν το έγραψαν αυτοί! Όχι! Ο κυρ Γιάνης, ο κυρ Παναγιώτης, ο κυρ Αλέκος νωρίτερα, και όλοι οι «αριστεροί» του κόμματος της δραχμής, ήταν απλά τα φτηνά ενεργούμενα, πιο «καθαρά χέρια» απ’ τους προηγούμενους. Εξού και η εύκολη συνύπαρξή τους στο Σύνταγμα ως «αγανακτισμένοι» και ύστερα η κυβερνητική συνλειτουργία τους με τους φασίστες (οι οποίες συνυπάρξεις και συνλειτουργίες και πολιτικές συμπτώσεις, κανέναν δεν ενόχλησαν και κανέναν δεν προσέβαλαν…)

Σ’ ότι αφορά την δική μας εργατική οπτική τα πραγματικά αφεντικά του ελληνικού κεφάλαιου / κράτους / παρακράτους δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω απ’ τις πολιτικές τους βιτρίνες. Όσα καραγκιοζιλίκια κι αν κάνουν αυτές.

Η ιστορία που γράφουν τα αφεντικά, είτε έτσι είτε αλλιώς, είναι μυθολογία!

_________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/istories-me-agrious-ke-gianides/

Σκληρή διαπραγμάτευση…


Δεν θέλουμε να γίνουμε χυδαίοι. Απ’ την άλλη μεριά όμως είναι τόσα που βγαίνουν μέσα απ’ την ζωή σαν γάργαρο νερό! Φαίνεται λοιπόν ότι η πιο πρόσφατη «κόκκινη γραμμή» της φαιορόζ κυβέρνησης (της οποίας τα διαπραγματευτικά επιτεύγματα θα περιλαμβάνονται κάποτε στο άλμπουμ των killing jokes) είναι ταυτόσημη μ’ αυτούς τους παλιούς στίχους (των tsopana rave):

Δωσ’ μου λίγη αγάπη
δωσ’ μου ένα δάκρυ
δωσ’ μου κάτι για να νιώσω πόνο.

Δωσ’ μου μια αιτία
δωσ’ μου μια αμαρτία
δωσ’ μου κάτι γαμώ την κοινωνία.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ότι έχεις.

Είσαι του πόνου μου η αιτία
είσαι ένα βάρος στην κοινωνία
είσαι η καμπούρα που ‘χω στην πλάτη μου.

Είσαι του ξεπεσμού μου η αιτία
είσαι του κόσμου η αηδία
αλλά άμα θέλεις δωσ’ μου δυο κατοστάρικα.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ό,τι έχεις.

Μες στα σοκάκια γυρνώ
δεν έχω τίποτα επάνω μου
ούτε ρούχα, ούτε ομπρέλα, ούτε πατρίδα.

Τρεις μέρες βρέχει τώρα
και μου ‘χουν σπάσει τα νεύρα
δεν έχω πού να κάτσω από κάτω
ούτε ένα παγκάκι δεν υπάρχει να κάτσω
Πού να κάτσω; Είναι όλα πιασμένα…

Δεν έχω ούτε έναν κασμά
να σκάψω το λάκο μου
Γαμώ την κοινωνία μου
θα πάω να κάτσω πάνω σ’ ένα βουνό
και θα σας βλέπω όλους από ψηλά.

Δωσ’ μου δυο κατοστάρικα
δωσ’ μου δυο πεντακοσάρικα
δωσ’ μου απ’ αυτά τα καινούρια τα διακοσάρικα
δώσε κάτι, δώσε ό,τι έχεις.

 


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/skliri-diapragmatefsi/

Ο Λαός και οι Διαδηλώσεις του…


Ποιοι είναι αυτοί που κατεβαίνουν στο Σύνταγμα τούτες τις μέρες
EUROGROUP ΠΟΡΕΙΑ  (41)
Γράφει o Δημήτρης Κεχρής
_________________________________________

Τους τελευταίους μήνες στην Ελλάδα λαμβάνουν χώρα τριών τύπων λαϊκές κινητοποιήσεις με ποικιλόμορφα και αντιφατικά στοιχεία. Κάθε τύπος εξ αυτών χρησιμοποιείται από διαφορετικές πολιτικές δυνάμεις ως βέλος στη φαρέτρα τους το οποίο υποτίθεται ότι αποδεικνύει με αδιάσειστο τρόπο «τί θέλει ο Λαός», θέλοντας ταυτόχρονα να καταδείξουν και ποιός εμποδίζει τη θέλησή του. Επειδή το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου εδώ και καιρό βρίσκεται σπίτι του, αξίζει να προσπαθήσουμε να δούμε τί συμβαίνει με τον κόσμο που κατεβαίνει στο δρόμο μέσα από τη σύνθεση των διαδηλωτών, τα συνθήματα και τις θέσεις που εκφράζονται, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο αυτές προσλαμβάνονται και αναπαράγονται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.

λαος (7)

Η πρώτη κατηγορία είναι οι φιλοκυβερνητικές διαδηλώσεις. Και είναι της μόδας. Οι συμμετέχοντες στηρίζουν, στην πλειοψηφία τους, τη διαπραγματευτική γραμμή της κυβέρνησης για έναν «έντιμο συμβιβασμό εντός του ευρώ» και αντιμετωπίζουν σχεδόν με εχθρότητα τους «αδίστακτους» εταίρους που θέλουν να «ταπεινώσουν την εθνική μας αξιοπρέπεια». Σε αυτές, πέρα από νεολαία και ανέργους που συμμετέχουν με μαχητική και ενίοτε ανατρεπτική διάθεση, συμμετέχουν επίσης, τμήματα που αποτέλεσαν τη βασική δεξαμενή των ψηφοφόρων των κομμάτων της συγκυβέρνησης. Και αναφερόμαστε σε συντεχνίες συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων-πελατών, υπερπατριώτες, υψηλόβαθμα (διαχρονικά ευνοημένα) στελέχη του δημοσίου και κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές. Αναρωτιέται κανείς αν αυτές οι τάσεις επιθυμούν μια πραγματική αλλαγή ή απλώς μια επιστροφή στην προ του 2009 κατάστασή (τους). Ωστόσο, πλάι σε αυτές τις τάσεις, τροφοδοτούνται και άλλες που, λόγω των εξελίξεων που λαμβάνουν χώρα στη διαπραγμάτευση, αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι η παραμονή στην Ε.Ε. συνεπάγεται νέου τύπου μνημόνια και νιώθουν ότι μάλλον δεν έχουν και πολλά να χάσουν από μια ενδεχόμενη ρήξη. Αυτές οι διαδηλώσεις προσεγγίζονται και αναπαράγονται με μια σχετική «ουδετερότητα» από τα καθεστωτικά εκείνα ΜΜΕ που δεν έχουν ξεκαθαρίσει οριστικά τις ποικίλες σχέσεις τους με τη νέα κυβέρνηση και επιφυλάσσονται. Αντιμετωπίζονται δε, με θετικό τρόπο από τη νέα ΕΡΤ και εκθειάζονται ή προπαγανδίζονται από τα μέσα που ανήκουν στο κόμμα που έχει την κυβερνητική πλειοψηφία.

λαος (2)

Συνέχεια

Στη Γαλλία κρίνεται η τύχη του ευρώ και το μέλλον της ΕΕ


Δελαστίκτου Γ.Δελαστίκ

Βόμβα ήταν προχθές ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της «Λε Μοντ», της πιο ακραία φιλοευρωπαϊκής γαλλικής εφημερίδας: «Το ευρωπαϊκό σχέδιο δεν είναι πλέον πλειοψηφικό στη Γαλλία»! Αν όντως ισχύει αυτή η εκτίμηση, τότε μιλάμε για την έναρξη υπαρξιακής κρίσης όχι απλά του ευρώ, αλλά της ίδιας της ΕΕ με τη σημερινή της μορφή. Χωρίς τη Γαλλία, δεν υφίσταται ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Ο τίτλος της «Λε Μοντ» δεν προήλθε από κάποια δημοσκόπηση αναφορικά με το ποσοστό που θα πάρει την Κυριακή η Μαρίν Λεπέν στις ευρωεκλογές, στις οποίες κατεβαίνει με το σύνθημα «Εξω η Γαλλία από το ευρώ» και την εξαγγελία περί της διενέργειας δημοψηφίσματος με το ερώτημα αν οι Γάλλοι θέλουν την αποχώρηση της χώρας τους από την ευρωζώνη.

Η δημοσκόπηση στην οποία βασίστηκε ο τίτλος της «Μοντ» είναι πολύ πιο ουσιαστική. Διερευνά τη στάση των Γάλλων απέναντι στους θεσμούς της ΕΕ. Μόνο το 39% των ερωτηθέντων θεωρεί «καλό πράγμα» τη συμμετοχή της Γαλλίας στην ΕΕ. Ενα 39% είναι αδιάφορο εντελώς για την ΕΕ θεωρώντας τη συμμετοχή αυτή «ούτε καλό ούτε κακό», ενώ το υπόλοιπο 22% θεωρεί «κακό πράγμα» τη συμμετοχή της Γαλλίας στην ΕΕ. Συνέχεια

Με σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ» η διακήρυξη ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές


Λαφαζάνης_Τσίπρας

σημ.Αμετανόητου: Αναδημοσιεύεται ΜΟΝΟ και ΜΟΝΟ για ανάγνωση στα πλαίσια της ανάλυσης στην Πολιτική Επιστήμη.Μην γελάσετε,ξέρω τι έγραψα.Το κείμενο το διάβασα προσεκτικά και διαβλέπω στο προσεχές μέλλον μπαρούτι…


 

Το σύνθημα «καμία θυσία για το ευρώ» περιλαμβάνει στη διακήρυξη για τις ευρωεκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως άλλωστε αναφέρεται ρητά και στην πολιτική απόφαση του συνεδρίου.

Το κείμενο, που υπερψηφίστηκε κατά πλειοψηφία στην τελευταία Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει μεταξύ άλλων:

«Η νέα ελληνική κυβέρνηση της Αριστεράς δεν θα υποκύψει σε εκβιασμούς του ευρωπαϊκού κατεστημένου και της Τρόικας. Θα παλέψει για λύση μέσα στο ευρωπαϊκό πλαίσιο (και γι” αυτό το λόγο θα επιδιώξουμε συμμαχίες με τις χώρες του Νότου και με τους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης), πλην όμως δεν θα αποδεχθεί εκβιασμούς και μνημόνια. Εμείς θέλουμε να σώσουμε τη χώρα μέσα στο ευρώ και όχι, με πρόσχημα τη σωτηρία του ευρώ, να οδηγήσουμε τη χώρα σε καταστροφή.

»Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα: “καμιά θυσία για το ευρώ’, απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι σε κάθε περίπτωση ότι ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει».

Διαβάστε αναλυτικά την διακήρυξη του  ΣΥΡΙΖΑ

Πηγή: http://www.opinionpost.gr/politiki/2014/04/163226

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΕΥΡΩ ΜΑΣ ΧΡΕΟΚΟΠΗΣΕ


Του ΚΩΣΤΑ ΠΑΠΟΥΛΗ

Αντίθετα με τις «θεωρίες» της δημόσιας «σπατάλης», όσο και της συνομωσίας (όπου η χώρα έπεσε θύμα ξένων κέντρων), οι αριθμοί αλλά και η οικονομική επιστήμη, αποδεικνύουν ως βασικό υπεύθυνο της χρεοκοπίας και της σημερινής δεινής κατάστασης, την ένταξη της Ελλάδας στην ΟΝΕ.

Αυτό που δεν λέγεται είναι ότι η χρεοκοπία δεν αφορά μόνο το μέγεθος του χρέους. Αλλά ότι οι κύριες αιτίες, είναι η αλλαγή της σύνθεσής του,από εσωτερικό σε εξωτερικό και ο μετασχηματισμός τουαπό δραχμικό σε «ξένο» νόμισμα, το ευρώ, καθιστώντας το έτσι ανεξέλεγκτο. Ας δούμε συνοπτικά αυτά τα τρία σημεία.

Πρώτον, Το μέγεθος του χρέους: Αρχές του 2001, το δημόσιο χρέος ήταν 141 δις ευρώ, ενώ το ΑΕΠ 135 δις και κατά συνέπεια η σχέση χρέους/ΑΕΠ ήταν 104%. Τέλη του 2009 (πριν εφαρμοστεί το μνημόνιο), το δημόσιο χρέος προσέγγισε τα 300 δις και το ΑΕΠ ήταν 231 δις και άρα η σχέση χρέους/ΑΕΠ έφτασε στο 130%. Αυτά τα χρόνια το ΑΕΠ αυξήθηκε ονομαστικά (λόγω πληθωρισμού) κατά 33%, ενώ πραγματικά κατά 29%, συνολικά 71%, μέση ετήσια αύξηση 6,2%. Το δε χρέος αυξήθηκε κατά 112%, μέση ετήσια αύξηση κατά 8,8%. Άρα τα «χρυσά» χρόνια του ευρώ και παρά τα όσα λέγονται, το χρέος μεγάλωσε δυσανάλογα σε σχέση με το ΑΕΠ. Συνέχεια

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΕΥΡΩ ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΠΑΡΑΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ!


Δελαστικ-3

του Γ.Δελαστίκ

Σοκ προκαλεί το άρθρο του Γερμανού Βόλφγκανγκ Γκλομπ, μέλους της Γαλλογερμανικής Οικονομικής Επιτροπής, στην ημερήσια γαλλική οικονομική εφημερίδα «Λεζ Εκό» από τις πρώτες κιόλας λέξεις του: «Η Γερμανία έχει ένα πρόβλημα. Αυτό το πρόβλημα είναι η Γαλλία» γράφει χωρίς περιστροφές ευθύς εξαρχής. Πολύ πιο ωμό είναι το κλείσιμο αυτού του περιεκτικού άρθρου: «Η διάσημη γερμανική Επιτροπή των Σοφών δεν έχει αφήσει την παραμικρή αμφιβολία στην τελευταία ετήσια έκθεσή της: η καλή λειτουργία ενός κοινού νομίσματος σε ευρωπαϊκή κλίμακα απαιτεί την εγκατάλειψη της εθνικής κυριαρχίας σε κεντρικούς τομείς. Τα κράτη που θα αρνηθούν αυτή την εγκατάλειψη, πρέπει να εγκαταλείψουν το κοινό νόμισμα. Με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθείται στη Γερμανία η συζήτηση που βρίσκεται σε εξέλιξη στη Γαλλία για την έξοδό της από το ευρώ! Το μέλλον θα δείξει αν αυτό το βήμα είναι η έσχατη λύση για την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της γαλλικής βιομηχανίας»!

 

Ανατριχίλα προκαλούν οι «σοφοί» της Γερμανίας με τις θέσεις τους: Οποια χώρα αρνείται να παραδώσει την εθνική κυριαρχία της, πρέπει να εγκαταλείψει το ευρώ! Οποιος λαός δηλαδή αρνείται να γίνει δούλος του Τέταρτου Ράιχ, δεν έχει καμιά θέση στην Ευρωζώνη και πρέπει αμέσως να πάψει να χρησιμοποιεί το ευρώ ως νόμισμά του! Συνέχεια