Μεταλλάξεις του Φασισμού: μία συνέντευξη με τον Enzo Traverso …


Enzo Traverso
Μετάφραση: Γιάννος Σταμούλης

Στο βιβλίο «Τα νέα πρόσωπα του φασισμού» (Les Nouveaux Visages du fascisme) ο Enzo Traverso και ο Régis Meyran συζητούν τις συνέχειες και τις ασυνέχειες μεταξύ των φασιστικών κινημάτων του 20ου αιώνα και της σημερινής «μετα-φασιστικής» ακροδεξιάς. Ο Olivier Doubre μίλησε με τον Traverso για την πρόσφατη έκδοση του Politis.

Χρησιμοποιείτε τον όρο «μετα-φασισμός» για να χαρακτηρίσετε τα σημερινά ακροδεξιά κινήματα. Τι σημαίνει ο όρος αυτός;

Η ιδέα του μετα-φασισμού, αρχικά έρχεται να χαρακτηρίσει ένα πολιτικό κίνημα το οποίο διέπεται από αντιφάσεις, και το οποίο έχει μια προφανή φασιστική μήτρα  -λόγω της ιστορίας του, της προέλευσής του- και στην περίπτωση του Εθνικού Μετώπου (Front National) μια δυναστική καταγωγή. Υπάρχει ένας αδιαμφισβήτητος φασιστικός σκληρός πυρήνας στο Εθνικό Μέτωπο, η ακτιβιστική βάση του, που αποτελείται από νεο-φασίστες ακτιβιστές όλων των γενεών. Είναι πολύ δραστήριοι στο Εθνικό Μέτωπο και διατηρούν ένα καλό κομμάτι της οργάνωσης. Έτσι, υπάρχει ένα χάσμα μεταξύ της οργανωτικής πραγματικότητας αυτού του κόμματος -ή ακόμα και της ανθρωπολογικής του δομής- και της ρητορικής της Μαρίν Λεπέν στα μέσα ή στη δημόσια σφαίρα, μια ρητορική στο πνεύμα της ξενοφοβίας, του εθνικισμού και του αντι-νεοφιλελευθερισμού, που όμως προτείνεται και απ’την κοινωνική Δεξιά.

Αν το Εθνικό Μέτωπο ήταν απλά μια νεοφασιστική σέκτα, ή ακόμα και ένα νεοφασιστικό κόμμα, δεν πιστεύω πως θα ήταν πιθανό να εμφανιστεί στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, πόσο μάλλον ικανό να γίνει το μεγαλύτερο κόμμα της Γαλλίας. Το κόμμα αυτό, επομένως, ξεκάθαρα μετασχηματίζεται και προσπαθεί να μπει σε μια διαδικασία μέσω της οποίας να υπερβεί διαλεκτικά τον φασιστικό του χαρακτήρα -χωρίς όμως να τον απολέσει εντελώς. Συνεπώς για να παλέψουμε εναντίον αυτού του κόμματος, πρέπει να καταλάβουμε σε τι έχει εξελιχθεί.

Μιλάτε όμως επίσης -όπως ο τίτλος του βιβλίου σας μαρτυρά- για τα «νέα πρόσωπα του φασισμού»…

Ο μετα-φασισμός είναι ένα μεταβατικό φαινόμενο ακόμα υπό μετάλλαξη και αυτός ο όρος δείχνει ξεκάθαρα ποια είναι η μήτρα του. Υπάρχει ένας μεγάλος διάλογος γύρω απ’ το θέμα «Τράμπ και Φασισμός» στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι ο φασισμός είναι ο βασικός και κινητήριος μοχλός του Τράμπ. Απ’ τη μεριά της, η Λεπέν γνωρίζει ότι από εκεί ακριβώς προέρχεται και το δικό της κόμμα! Γι’ αυτό και προσπαθεί να προσαρμόσει την εθνικιστική και ξενοφοβική ρητορική της στο παρόν πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σήμερα, τα μετα-φασιστικά κινήματα προτείνουν έναν εθνικισμό που δεν έχει πλέον στο στόχαστρο -όπως τη δεκαετία του ’30- τα άλλα έθνη, και συγκεκριμένα τα Ευρωπαϊκά, αλλά τη μετα-αποικιακή μετανάστευση και το Ισλάμ. Αυτή η αλλαγή στόχου έχει πολλές συνέπειες επειδή επιτρέπει στο Εθνικό Μέτωπο να παρουσιάζεται με μια δημοκρατική ρητορική. Θέτοντας το Ισλάμ ως στόχο του, αυτοχαρακτηρίζεται ως υπερασπιστής των δυτικών αξιών.

Πράγματι, εξηγείτε ότι ενώ το Εθνικό Μέτωπο προσπαθεί να παρουσιάσει τον εαυτό του «τόσο δημοκρατικό όσο και οι άλλοι», αυτό δεν συμβαίνει, ακόμα και από μια παραδοσιακή δεξιά οπτική…

Υπάρχει μια διαφορά φύσης των δύο, βασιζόμενη στο απλό γεγονός του ότι η παραδοσιακή Δεξιά έχει πολύ πιο οργανικές συνδέσεις με της κυρίαρχες ελιτ απ’ ότι το Εθνικό Μέτωπο. Σήμερα, το κόμμα αυτό δεν είναι επιλογή των παγκόσμιων κυρίαρχων τάξεων. Παρόλ’ αυτά, αυτοπαρουσιάζεται ως ο υπερασπιστής της δημοκρατίας ενάντια στους κινδύνους που απειλούν να την καταλύσουν, ιδιαίτερα το Ισλάμ, τον φονταμενταλισμό και την ισλαμική τρομοκρατία. Παρουσιάζεται ακόμα και ως υπερασπιστής της ισότητας μεταξύ αντρών και γυναικών ή και ομοφυλόφιλων!

Κατά την άποψή μου, το γεγονός ότι μπορεί να οικειοποιηθεί τη δημοκρατική ρητορική, μπορεί μόνο να εγείρει ερωτήματα σχετικά με την έννοια της δημοκρατίας και του δημοκρατισμού. Υπάρχουν ένα πλήθος στοιχείων στη ρεπουμπλικάνικη παράδοση που επέτρεψαν αυτή τη «μεταμόσχευση». Δεν μπορούμε να υπερασπιστούμε τον Ρεπουμπλικανισμό ωσάν να ήταν μια ιερή, αψεγάδιαστη οντότητα˙ μιας και η ιστορία του είναι αντιφατική και περιλαμβάνει τον εθνικισμό, την αποικιoκρατία, την ξενοφοβία και μια μάλλον αμφίβολη αντίληψη περί εκκοσμίκευσης [laïcité]. Αυτό θα έπρεπε να μας ωθήσει σε μια κριτική ματιά πάνω στην ιστορία του, αντί να υιοθετούμε αυτή την ιστορία αψήφιστα, χωρίς κριτική ματιά.

Μιλάτε για έναν «αστερισμό» μετα-φασιστικών κινημάτων ή οργανώσεων. Τι είναι αυτό που τον συγκροτεί και τι χαρακτηρίζει τα μέλη του;

Μιλώ για αστερισμό γιατι όλα αυτά τα κινήματα παρουσιάζουν μια σειρά από κοινά χαρακτηριστικά, πέρα από κάποιες, συχνά σημαντικές, διαφορές μεταξύ τους. Αυτά τα χαρακτηριστικά πρώτα απ’ όλα περιλαμβάνουν την ξενοφοβία και την Ισλαμοφοβία, και έπειτα μια απόρριψη της παγκοσμιοποίησης για χάρη ενός κοινωνικά οπισθοδρομικού και εθνικιστικού προστατευτισμού. Αλλά επίσης μιλώ για έναν μετα-φασιστικό αστερισμό στη βάση του ότι τα κινήματα αυτά έχουν μερικές φορές πολύ διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες και καταβολές.

Κάποιες οργανώσεις έχουν ξεκάθαρα νεοφασιστικό προφίλ, όπως η Χρυσή Αυγή στην Ελλάδα, ή τα κινήματα που εμφανίζονται στην ανατολική Ευρώπη την τελευταία εικοσαετία, τα οποία προσπαθούν να αναβιώσουν την εθνικιστική παράδοση του ’30. Κάποια κινήματα στην δυτική Ευρώπη, όπως το Εθνικό Μέτωπο, έχουν νεο-φασιστική καταγωγή αλλά προσπαθούν να εξελιχθούν, αλλάζοντας τον λόγο τους˙ άλλα έχουν διαφορετικές ρίζες αλλά συγκλίνουν στην ίδια αυτή κατεύθυνση. Τέτοιες είναι οι περιπτώσεις της Λέγκας του Βορρά στην Ιταλία, του UKIP στη Μεγάλη Βρετανία και του AfD στη Γερμανία… Παρότι ο Τράμπ είναι επίσης παρόμοια περίπτωση, σε αντίθεση με το Εθνικό Μέτωπο, τη Λέγκα του Βορρά ή το AfD, έχει διασυνδέσεις με μέρος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Παρ’όλα αυτά, λέτε ότι αν αυτός ο μεταλλαγμένος «μετα-φασισμός» ενισχυόταν, αυτό σίγουρα θα οδηγούσε σε μια εξουσία ασκούμενη με απολυταρχικό τρόπο…

Ας υποθέσουμε ότι η Μαρίν Λεπέν όντως κερδίζει τις προεδρικές εκλογές. Είναι μάλλον απίθανο αλλά άμα συνεκτιμήσουμε την κατάσταση στη Δεξιά με το ζήτημα Φιγιόν δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε a priori. Η πρώτη συνέπεια θα ήταν η κατάρρευση της Ευρωπαικής Ένωσης. Αναμφισβήτητα θα γινόμασταν μάρτυρες μιας πανευρωπαϊκής πολιτικής αλλά και οικονομικής κρίσης, με το ευρώ αδύναμο να αντισταθεί και τα κοινωνικά μοντέλα της Ευρωπαικής Ένωσης να θρυμματίζονται. Έπειτα όμως από μια τέτοια αποσύνθεση, όλα είναι δυνατά!

Ο στόχος του FN είναι να κερδίσει την εξουσία, όχι να προσπαθήσει να κατακτήσει μια θεσμική νομιμότητα, όπως αυτή της κλασικής Δεξιάς. Εκεί ακριβώς παραμονεύει ο κίνδυνος. Η έννοια όμως του μετα-φασισμού σημαίνει μια μετάλλαξη που δεν έχει ακόμα ολοκληρωθεί: τα πράγματα μπορούν να εξελιχθούν με διάφορους δυνατούς τρόπους. Παρ’όλα αυτά, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το πρόγραμμα του FN είναι απολυταρχικό: η Δημοκρατία η οποία υποστηρίζει δεν είναι αυτή που έχουμε σήμερα, μιας και αμφισβητεί το δίκαιο του εδάφους (jus soli) και μια σειρά πολιτικών ελευθεριών, και θα μετέτρεπε το θεσμικό σύστημα σε έναν αυταρχικό προεδρισμό, που σίγουρα σημαίνει περιορισμό των αντίπαλων δυνάμεων… ακόμα κι αν όλα αυτά είναι κάτι διαφορετικό από τον φασισμό του ’30.

Μετάφραση στα ελληνικά από την αγγλική μετάφραση του David Broder.

image_print
___________________________________________________________

Από: http://www.babylonia.gr/2017/04/22/metallakseis-tou-fasismou-mia-synentefksi-ton-enzo-traverso/#sthash.cWR2WFLO.dpuf

Γαλλικές εκλογές 2017: Οι παραδοσιακές κατηγορίες ανατρέπονται …


Του Martial Foucault*

Προεδρικές εκλογές: Η πρόθεση ψήφου των κοινωνικοοικονομικών κατηγοριών όλο και περισσότερο ανατρέπει την παραδοσιακή διαίρεση αριστερά-δεξιά, σύμφωνα τον Μαρσιάλ Φουκώ, διευθυντή του ινστιτούτου δημοσκοπήσεων Cevipof.
Οι μελέτες της εκλογικής κοινωνιολογίας έχουν καταδείξει εδώ και σχεδόν εβδομήντα χρόνια, ότι η ταξική ψήφος χαρακτηρίζεται από μια έντονη πολιτική διαφοροποίηση, σύμφωνα με την οποία οι λαϊκές τάξεις έστρεφαν την επιλογή τους σε έναν υποψήφιο της αριστεράς και οι προνομιούχες τάξεις σε έναν υποψήφιο της δεξιάς. Το 1944, ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Πολ Λαζαρσφέλντ έγραφε πως «τα κοινωνικά χαρακτηριστικά υπερκαθορίζουν τα πολιτικά χαρακτηριστικά». Σήμερα, η ταξική ψήφος δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς, αλλά έχει βαθύτατα μετασχηματιστεί. Οι διάφορες κοινωνικο/επαγγελματικές κατηγορίες έχουν λιγότερο συγκρουσιακή σχέση με την οικονομία, ενώ πολλά πολιτικά κόμματα έχουν απομακρυνθεί από το πρόγραμμα που τα συνέδεε με τους φυσικούς ψηφοφόρους τους.

Γαλλικές εκλογές 2017: Οι παραδοσιακές κατηγορίες ανατρέπονται
Γαλλικές εκλογές 2017: Οι παραδοσιακές κατηγορίες ανατρέπονται

Το ενδέκατο κύμα της έρευνας Cevipof επιβεβαιώνει τη διάβρωση της ταξικής ψήφου, η οποία ενισχύεται από την ανασύνθεση του εκλογικού χώρου σε τέσσερις ομάδες πολιτικών οικογενειών (αριστερά, κέντρο, δεξιά και ακροδεξιά). Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση τίθεται το θέμα της ψήφου των διαφόρων κοινωνικο-επαγγελματικών κατηγοριών. Για να απαντήσουμε με ακρίβεια, είναι σημαντικό να διακρίνουμε τη σύνθεση (σε εκατό εργάτες, υπάρχει μια πλειοψηφία που υποστηρίζει το Εθνικό Μέτωπο;) και τη διάρθρωση (μεταξύ εκατό ψηφοφόρων του Μπενουά Αμόν, πόσοι είναι εργάτες;).

Συνέχεια

Η Φρίλαντ, η νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα και το ζήτημα της δημοκρατίας…


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007: «Στις 22 Ιανουαρίου 2007, ο Μάικ Μπλούμπεργκ, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, και ο Τσακ Σούμερ, ο ανώτερος γερουσιαστής της Πολιτείας, ανακοίνωσαν τα αποτελέσματα μιας μελέτης που είχαν αναθέσει στη McKinsey, την κορυφαία εταιρεία συμβουλευτικής μάνατζμεντ στον κόσμο. Η έκθεση, με τίτλο “Διατηρώντας την Παγκόσμια Χρηματοπιστωτική Ηγεσία της Νέας Υόρκης και των ΗΠΑ”, προειδοποιούσε για μια επερχόμενη χρηματοπιστωτική κρίση και παρείχε λεπτομερείς κατευθυντήριες γραμμές για την ανατροπή της». (σελ. 312 – 313).

Με δεδομένο ότι την επόμενη χρονιά (2008) έγινε η οικονομική κατάρρευση με τις οδυνηρές συνέπειες που έπληξαν ολόκληρο τον κόσμο θα περίμενε κανείς ότι επρόκειτο για μια προειδοποίηση του επερχόμενου τυφώνα. Η Φρίλαντ όμως, σπεύδει να διευκρινίσει: «Η έκθεση Μπλούμπεργ – Σούμερ εστίαζε σε έναν πολύ διαφορετικό κίνδυνο: τον κίνδυνο ότι το Λονδίνο, ή ίσως το Χονγκ Κονγκ ή το Ντουμπάι, μπορεί γρήγορά να επισκίαζε τη Νέα Υόρκη και να την παραγκώνιζε από τη θέση της χρηματοπιστωτικής πρωτεύουσας του κόσμου. Σε ένα άρθρο τους στη Wall Street Journal την 1η Νοεμβρίου 2006, το οποίο προηγήθηκε της έκθεσης, προειδοποιούσαν ότι, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, “θα ήταν καταστροφικό και για την πόλη και για τη χώρα μας”». (σελ. 313).

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007

Η Κρίστια Φρίλαντ στο βιβλίο της «Πλουτοκράτες» δίνει μεγάλη βαρύτητα σε μια οικονομική μελέτη που δόθηκε στη δημοσιότητα στις αρχές του 2007

Τα μέτρα που έπρεπε να παρθούν ήταν ξεκάθαρα: «Για να αποτραπεί αυτή η καταστροφή, οι Σούμερ και Μπλούμπεργκ καλούσαν σε επείγουσα δράση. Το πρώτο πρόβλημα που έπρεπε να διορθωθεί ήταν οι υπερβολικά σκληρές κανονιστικές ρυθμίσεις που είχαν επιβληθεί στη Γουόλ Στριτ. Όπως έγραψαν στο άρθρο τους, “ενώ οι ρυθμιστικές Αρχές μας ανταγωνίζονται συχνά για το ποια θα γίνει η πιο αυστηρή από όλες, η βρετανική ρυθμιστική Αρχή φαίνεται να είναι πιο συνεργάσιμη και προσανατολισμένη στην εξεύρεση λύσεων”». (σελ. 313).

Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν ήταν η έλλειψη ελεγκτικών μηχανισμών που επέφερε την ασυδοσία των τραπεζών και την αποχαλίνωση χρηματιστηριακών προϊόντων (το 2007 κυκλοφορούσαν ήδη τα τοξικά ομόλογα των αναξιόπιστων στεγαστικών δανείων), αλλά οι υπερβολικές ελεγκτικές απαιτήσεις της Αμερικής, που έκαναν το Λονδίνο επενδυτικά δελεαστικότερο. Παρακολουθούμε την κούρσα της απορρύθμισης, που πλέον λειτουργεί ως μοναδικός γνώμονας του οικονομικού ανταγωνισμού. Όποιος αφήσει πιο ασύδοτο το κεφάλαιο, εκείνος θα επικρατήσει. Μιλάμε για έναν άτυπο πλειστηριασμό παραχωρήσεων με στόχο την εύνοια του κεφαλαίου, στον οποίο το Λονδίνο έκανε άνοιγμα και η Νέα Υόρκη έπρεπε να πλειοδοτήσει ακόμη πιο γενναιόδωρα. Κι αυτοί βέβαια οι κανόνες εξυπηρετούσαν απόλυτα τα συμφέροντα της σούπερ ελίτ, που δεν ήθελε ούτε να φορολογείται ούτε να αποδίδει τον ελάχιστο λογαριασμό για τις δραστηριότητές της.

Συνέχεια

Το ΟΧΙ του ιταλικού λαού…


Του Davide Costa Curcuruto

Το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος έληξε και ο ιταλικός λαός γύρισε πίσω με 59,11%, τη συνταγματική μεταρρύθμιση, που γράφτηκε από την κυβέρνηση Renzi και την επιθυμούσαν στη πραγματικότητα όλες οι ισχυρές εθνικές και διεθνείς δυνάμεις: εξέφραζε δημόσια την επιθυμία της πρεσβείας του Ναι (των ΗΠΑ), της γερμανικής κυβέρνησης, του επικεφαλής της ΕΚΤ και του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων.

Πρόκειται για ένα Όχι που παίρνει ακόμα πιο ισχυρή και σημαντική αξία λαμβάνοντας υπόψη τον βομβαρδισμό των μέσων ενημέρωσης και την πολιτική θύελλα που επικρατούσε τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας: τηλεόραση, λεωφορεία, youtube, facebook, αφίσες, δεν υπήρχε τίποτα που να μην καλούσε να ψηφίσουμε Ναι.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το έμβλημα των χειρότερων μεταμορφώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα (στις 4 Δεκέμβρη), ψήφησε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το καπιταλιστικό σύστημα και, όπως είχε δηλώσει, η επιτυχία αυτής της μεταρρύθμισης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την τύχη της κυβέρνησής του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη ούτε είναι αξιέπαινη η παραίτηση του πρωθυπουργού Matteo Renzi, η οποία  ανακοινώθηκε λίγο μετά την δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Συνέχεια

Το πρόβλημα με τη CETA…


Του Leo Panitch (μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου, Ισμήνη Μαθιουδάκη)

Οι κεντροαριστεροί πολιτικοί που υπερασπίζονται το ελεύθερο εμπόριο θα τροφοδοτήσουν μόνο δεξιές δυνάμεις και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. 

Η ‘’φιλαυτία’’ της υπουργού εμπορίου του Καναδά Chrystia Freeland, υπέστη πλήγμα την περασμένη εβδομάδα, όταν οι τελευταίες διαπραγματεύσεις που διακυβεύονταν τη διάσωση της CETA, μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Καναδά, κατέρρευσαν μπροστά στην άρνηση του Βέλγικου περιφερειακού κοινοβουλίου της Βαλλονίας να ακολουθήσει τη Βελγική κυβέρνηση στην υποστήριξη της συμφωνίας. Αυτή η ιστορία δεν έχει τελειώσει, καθώς θα ήταν αφελές να πιστέψουμε ότι αυτό που δεν αφήνει τη συμφωνία να προχωρήσει είναι το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή ένωση, κατά τα λεγόμενα της, δεν μπορεί να προχωρήσει σε συμφωνία με μη Ευρωπαϊκά κράτη, ακόμη και αν πρόκειται για μία χώρα με Ευρωπαϊκές αξίες και υπομονή όπως είναι ο Καναδάς.

Κατ’ αρχάς, μπορεί να θεωρηθεί ότι οι Καναδοί είναι σε θέση να κατανοήσουν τη σημασία της εξασφάλισης της συναίνεσης των Βαλλόνων. Η Καναδική ομοσπονδιακή εμπειρία έχει πολλάκις απαιτήσει την εξασφάλιση ομοφωνίας σε διακυβερνητικές συμφωνίες, ενώ έχει δανείσει το δικαίωμα του βέτο όχι μόνο στο Κεμπέκ, αλλά και στην μικροσκοπική επαρχία της Νήσου του Πρίγκιπα Εδουάρδου. Eάν η Μανιτόμπα, με πληθυσμό γύρω στο ένα εκατομμύριο, μπόρεσε να σταματήσει την τελευταία απόπειρα του Καναδά για μια Συνταγματική συμφωνία, γιατί να μην μπορεί η Βαλλονία, με πάνω από τρία εκατομμύρια κατοίκους, να μην μπορεί να σταματήσει μια συμφωνία εμπορίου ;

Συνέχεια

Ummagumma…


ummagumma

στις 25 Οκτωβρίου του 1969, κυκλοφόρησε από τη Harvest (EMI) το διπλό LP των Pink Floyd με τίτλο Ummagumma. Στη αργκό του Καίμπριτζ, ummagumma σημαίνει σεξ.

—του Γιώργου Τσακνιά—

Ο πρώτος από τους δύο δίσκους ηχογραφήθηκε ζωντανά στο Mother’s Club του Μπέρμιγχαμ, στις 27/4/1969, και στις 2/5, στο Manchester College of Commerce. Στο πνεύμα του ιδρυτή και βασικού συνθέτη των Floyd, του Syd Barrett, ο πρώτος δίσκος του διπλού άλμπουμ περιλαμβάνει κομμάτια του Syd από το πρώτο τους LP, το Piper at the Gates of Dawn (1967), τα αριστουργηματικά Astronomy domine και Interstellar Overdrive. Εδώ μια εκτελέση του Astronomy domine του 1967 σε τηλεοπτική εκπομπή, με συμμετοχή ακόμα του Syd — όλα τα λεφτά είναι τα εισαγωγικά σχόλια του παρουσιαστή, ότι οι Floyd είναι βαρετοί, παίζουν αφόρητα δυνατά αλλά, παραδόξως, έχουν κοινό που τους γουστάρει· η συνέντευξη στο τέλος του κομματιού είναι επίσης απολαυστική:

* * *

* * *

Ο δεύτερος δίσκος του Ummagumma αποτελείται από τέσσερα solo project: κάθε ένα από τα μέλη του συγκροτήματος (Rick Wright, Roger Waters, Nick Mason, David Gilmour) είχε στη διάθεσή του μισή πλευρά του δίσκου.

Ιδού τα περιεχόμενα του άλμπουμ:

    Side One:

  1. Astronomy Domine
  2. Careful with that Axe Eugene
    Side Two:

  1. Set the control for the heart of the sun
  2. A Saucerful of Secrets
    Side Three:

  1. Richard Wright – Sysyphus
  2. Roger Waters – Grantchester Meadows, Several Pieces of Small Furry Animals gathered together in a Cave and grooving with a pict
    Side Four:

  1. David Gilmour – The Narrow Way
  2. Nick Mason – The Grand Vizier’s Garden Party, Entrance, Entertainment, Exit

Το εξώφυλλο του Ummagumma έχει επίσης ενδιαφέρον: στον πίνακα, πάνω αριστερά, επαναλαμβάνεται η σκηνή του πρώτου πλάνου, αλλά με διαφορετικό μέλος του συγκροτήματος μπροστά (αλλάζουν μία θέση και οι τέσσερις). Το ίδιο ισχύει για τον πίνακα μέσα στον πίνακα και για τον πίνακα μέσα στον πίνακα μέσα στον πίνακα.

ummagumma

Κάτω, στο πάτωμα, ακουμπισμένο στον τοίχο, απεικονίζεται το εξώφυλλο του soundtrack του Gigi, μιας αμερικάνικης κομεντί του 1958. Ο δημιουργός του εξωφύλλου, ο θρυλικός Storm Thorgerson (εδώ ένα αφιέρωμα του dim/art στον Thorgerson με αφορμή τον θάνατό του, τον περασμένο Απρίλιο) εξήγησε ότι το Gigi μπήκε στο εξώφυλλο του Ummagumma για πλάκα, με προβοκατόρικη διάθεση. Ωστόσο, τέθηκαν ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος να κυκλοφορήσει με ελαφρώς διαφορετικό εξώφυλλο σε Ευρώπη, σε ΗΠΑ/Καναδά και σε Αυστραλία:

ummagumma_comparelpx3

Το —ψυχεδελικά ψυχαναγκαστικό— οπισθόφυλλο του δίσκου:

IMG_0583

Και το εσώφυλλο:

IC

Careful with that axe, Eugene — ένα αριστούργημα στο πνεύμα του Barrett, με έντονα αισθητή ακόμα την ορμητική και ζωογόνο ιδιοφΐα του· ένα κομμάτι των Floyd στο μεταίχμιο ανάμεσα στους εμπνευσμένους και ριψοκίνδυνους μακροσκελείς αυτοσχεδιασμούς των sixties και τις πιο κατασταλαγμένες και ώριμες συνθέσεις των αρχών της δεκαετίας του ’70, όταν ο Syd είναι και πάλι παρών, αλλά αυτή τη φορά ως απουσία, ως το crazy diamond που απομακρύνεται αργά στον χωροχρόνο.

* * *

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2013/10/25/pink-floyd-ummagumma/

Ελευθερία, δημοκρατία, διαφάνεια και το Wikileaks …


Γράφει ο Παναγιώτης Ήφαιστος*

Ο Τσε Γκεβάρα ήθελε «ένα και δύο ακόμη Βιετνάμ». Εμείς γράψαμε πρόσφατα, «θέλουμε όχι ένα, όχι δύο αλλά χιλιάδες Wikileaks». Το Wikileaks ή κάθε αντίστοιχη ενίσχυση της διαφάνειας στις διακρατικές σχέσεις είναι μια αντί-ηγεμονική δράση. Η διαφάνεια στις διακρατικές υποθέσεις αντιστρατεύεται τις ηγεμονικές συμπεριφορές και τους κατεξουσιασμούς. Ευνοεί τα αδύναμα εθνοκράτη.

«Απόρρητο για τους αδύνατους, διαφάνεια για τους ισχυρούς» είναι ο τίτλος του κεφαλαίου 10 του βιβλίου του Εκδότη του WikiLeak Julian  Assange και των συνεργατών του με τίτλο CYPHERPUNKS. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ (Εκδόσεις Ποιότητα – www.piotita.gr – http://www.piotita.gr/Julian_Assange.htm –σελίδα facebook).

CYPHERPUNKS. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

CYPHERPUNKS. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ

Η πρώην ΥΠΕΞ των ΗΠΑ Κλίντον όμως έχει διαφορετική άποψη. Δήλωσε ότι η δράση αυτών των ανταρτών του διαδικτύου και οι αποκαλύψεις του Wikileaks, «αποτελούν επίθεση ενάντια στη διεθνή κοινότητα». Η αλήθεια είναι ότι στο ανταγωνιστικό διεθνές σύστημα μια συνωμοτικά κατασκευασμένη εξωτερική πολιτική εξυπηρετεί τις αξιώσεις ισχύος των ισχυρών κρατών κατά των λιγότερο ισχυρών κοινωνιών. Τα ισχυρά κράτη δεν θέλουν διαφάνεια. Θέλουν να εφαρμόζουν τα στρατηγικά τους σχέδια στο σκοτάδι. Γι’ αυτό λογικό είναι τα λιγότερο ισχυρά κράτη και κυρίως οι πολίτες τους να αξιώνουν ανεμπόδιστη διαφάνεια.

Η ανάλυση του «Μίστερ WikiLeaks» και των συνεργατών του, όμως, δεν περιορίζεται στη διπλωματία και δεν αφορά μόνο τη διαμάχη τους με τις υπηρεσίες των ισχυρών κρατών. Με γλαφυρό, κατανοητό και μοναδικό τρόπο διεισδύουν επεξηγηματικά σε κάθε σχεδόν πτυχή που σχετίζεται με τη χρήση του διαδικτύου. Χαρακτηριστικά, τα κινητά τηλέφωνα, τις πιστωτικές κάρτες, την κρυπτογράφηση, την πατερναλιστική παρακολούθηση και αποθήκευση όλων των επικοινωνιών, τη στρατιωτικοποίηση του κυβερνοχώρου και την κατασκοπεία των ιδιωτών και των επιχειρηματιών. Ως ίσως οι τεχνολογικά και φιλοσοφικά καταλληλότεροι και αρμοδιότεροι, οι «ΜίστερWikiLeaks» αναλύουν τρόπους νομικής κατοχύρωσης κατά της ολικής παρακολούθησης, τρόπους αποφυγής της λογοκρισίας και τρόπους αντιμετώπισης των κινδύνων κατά της δημοκρατίας, της ελευθερίας και της ατομικής ζωής. Εύληπτα και με τη γλώσσα του ειδικού εξηγούν τι γίνεται με μηχανισμούς όπως το Google, το Facebook, το Twitterκαι τις τραπεζικές συναλλαγές.

Συνέχεια