Τουρκία: Το καθεστώς στοχοποιεί και το γυναικείο κίνημα! …


Το κράτος «έκτακτης ανάγκης» έβαλε στο στόχαστρο και τις συλλογικότητες της γυναικείας χειραφέτησης

%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b5%cf%82-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b11

Γράφει η Esra Dogan*

Όταν επικρατεί αστάθεια και αντιδημοκρατικές πρακτικές, εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε από την ιστορία ότι θα είμαστε οι πρώτες που θα υποφέρουν και ότι οι αγώνες μας για ισότητα και ελευθερία θα δεχθούν επίθεση. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι το σαββατοκύριακο η κυβέρνηση του ΑΚP, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, έκλεισε γυναικείες οργανώσεις με νομοθετικά διατάγματα. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση έκπληκτη.

Κι εγώ, όπως και οι περισσότερες από εσάς, παρακολουθούσα τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία με διαρκώς αυξανόμενο πόνο και τρόμο. Από τότε που η Τουρκική Κυβέρνηση απέκτησε τις εξουσίες του κράτους έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το δημόσιο τομέα – συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του στρατού, δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων και δικαστών – πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα έχουν φιμωθεί και εκατοντάδες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν διώξεις.

Στην αρχή, οι αρχές ισχυρίζονταν ότι κυνηγούσαν τους υποστηρικτές του Γκιουλέν, που κατηγορούνταν ως ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, καθώς και όσους μετά την ανανεωμένη στρατιωτική σύγκρουση είχαν δεσμούς με το ΡΚΚ. Κι όμως, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα και τις αυξημένες νομοθετικές εξουσίες ως ευκαιρία για την περαιτέρω φίμωση κάθε είδους αντιπολίτευσης – αυτή είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί το 2013 ορκίστηκε ανοιχτά ότι θα συντρίψει κάθε φωνή αμφισβήτησης. Μέσα στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να απομονωθούν τα κινήματα αντίστασης από το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια ακόμα και δημοκρατικές φωνές κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες πια, η κυβέρνηση δεν άργησε να στραφεί ενάντια στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης των γυναικών.

Συνέχεια

Τουρκία: Γιατί ο Ερντογάν «πήρε τ’ άρματα»…


Οι εκλογές, η απειλή του Κουρδιστάν, τα μεγαλεπήβολα σχέδια και η συμφωνία Ιράν – ΗΠΑ

turkey f16

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


Οταν αιματοκυλίστηκε το Σουρούτς την περασμένη εβδομάδα όλοι όσοι στοιχειωδώς παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Τουρκία ψυχανεμίστηκαν ότι το αίμα των 31 ανθρώπων και των περισσότερων από 100 τραυματιών πυροδοτούσε εξελίξεις. Το ότι η ηγεσία Ερντογάν έσπευσε, χωρίς καν να υπάρξει επίσημη και αδιαμφισβήτητη ανάληψη ευθύνης να αποδώσει την επίθεση στο «Ισλαμικό Κράτος», που μέχρι πρότινος ήταν στο «απυρόβλητο», ήταν η πρώτη σαφής ένδειξη. Η «σκούπα» που οι τουρκικές αρχές εξαπέλυσαν τις αμέσως επόμενες ώρες κατά πάντων επιβεβαίωσε τις αρχικές εκτιμήσεις. (Κεντρική φωτό: Τούρκικο F – 16, Reuters / Tobias Schwarz)

Μέσα σε λίγες μέρες  από τη βομβιστική επίθεση με στόχο την εκδήλωση αλληλεγγύης στο Κομπάνι της Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας, οι εξελίξεις είναι καταιγιστικές. Με αφορμή την «τρομοκρατική δράση του ISIS» (την οποία αίφνης αναγνώρισε και η Άγκυρα μετά από χρόνια σιωπηλής ανοχής αν όχι ανοιχτής συνεργασίας)  η τουρκική ηγεσία εξαπέλυσε «πόλεμο» κατά όσων απειλούν την απόλυτη εξουσία του ΑΚΡ και του Ερντογάν.

Μεταξύ των περισσοτέρων των 1000 ανθρώπων που έχουν συλληφθεί τα τελευταία 24ωρα σε επιχειρήσεις – «σκούπα» που πραγματοποιούνται σε 34 περιοχές της χώρας, η πλειοψηφία δεν είναι ούτε καν συμπαθώντες του ISIS  (κάτι που επιβεβαιώνεται και από την έλλειψη αντίδρασης της ισλαμιστικής τουρκικής«Χεζμπολλά» – καμία σχέση με την ομώνυμη σιίτικη οργάνωση του Λιβάνου). Είναι κυρίως συμπαθώντες τουΡΚΚ, με άλλα λόγια του μεγάλου νικητή των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουνίου, του κουρδικού HDP, και μέλη αριστερών και ακροαριστερών οργανώσεων, με το DHKP-C να είναι ο κύριος στόχος. Ταυτόχρονα, από την ημέρα της επίθεσης στο Σουρούτς έχει κατασταλεί με ιδιαίτερη σκληρότητα σχεδόν εν τη γενέσει της, κάθε διαδήλωση που έγινε προσπάθεια να διοργανωθεί σε Κωνσταντινούπολη και Άγκυρα κατά του ISIS, αλλά και κατά της ανοχής – ή και συνεργασίας- της τουρκικής ηγεσίας στους ακραίους αυτούς ισλαμιστές. Οι συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα τόσο στην Κωνσταντινούπολη (στις περιοχές – προπύργια του DHKP – C) όσο και σε πολλές της νοτιοανατολικής Τουρκίας είναι συνεχείς και οδήγησαν στον θάνατο της Günay Özarslan, μέλους του DHKP – C. Το μήνυμα είναι σαφές.

Συνέχεια

Εκλογές στην Τουρκία και κουρδικό κόμμα: έκπληξη ή αναμενόμενο γεγονός;…


του Παναγιώτη Λογγινίδη


Παρ’ότι το Ανώτατο Εκλογοδικείο της Τουρκίας ανακοίνωσε ότι τα τελικά αποτελέσματα θα δοθούν επίσημα μεταξύ 19 και 22 Ιουνίου, ωστόσο  κανείς δε μπορεί να την αμφισβητήσει την αξία του αποτελέσματος των εκλογών της 7ης Ιουνίου στην Τουρκία. Για πρώτη φορά το Κουρδικό Δημοκρατικό Λαϊκό Κόμμα (HDP) κατάφερε αυτόνομο να εκλέξει τουλάχιστον 80 βουλευτές στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση (TBMM), αποφεύγοντας τις μηχανορραφίες και τα «τερτίπια» των συνεργασιών και των ανεξάρτητων βουλευτών των περασμένων εκλογικών αναμετρήσεων που του επέτρεπαν μεν να εκλέγει βουλευτές αλλά να μην έχει αυτόνομη κοινοβουλευτική ομάδα, με ό,τι αυτό σημαίνει τόσο στις ισορροπίες εντός του Κοινοβουλίου όσο και στην ανάδειξη του έργου και των διεκδικήσεων του κουρδικού κόμματος.

Παρά το γεγονός ότι το 13,12% των 47,51 εκατομμυρίων Τούρκων ψήφισε το ΗDP, αυτό δεν ήταν το μόνο θετικό γεγονός των τούρκικων εκλογών. Το πιο σημαντικό ήταν βέβαια ότι το 60% των ψηφοφόρων δεν ψήφισαν το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚP) του Ερντογάν. Το ΑΚP κατάφερε να πάρει μόλις το 40,87% των ψήφων του τούρκικου λαού, παρά τις προσπάθειες να προσεταιριστεί τόσο Κούρδους ψηφοφόρους όσο και Αλεβίτες. Ωστόσο, θα ήταν κανείς πολύ αφελής να θεωρήσει ότι το ποσοστό αυτό του HDP και η ταυτόχρονη αύξηση της δημοτικότητας του Selahattin Demirtas, του επικεφαλής του κουρδικού κόμματος, ήταν αποτέλεσμα μόνο ή σε μεγάλο βαθμό των κοινωνικών κινημάτων και της στάσης της κίνησης του πάρκου Γκεζί. Αν και είναι μεγαλύτερη η αξία της ενασχόλησής μας με την κουρδική πολιτική στην Τουρκία, ωστόσο αξίζει να αναφερθεί το τι προηγήθηκε των τούρκικων εκλογών.

image-4345

foto: Julia Buzaud

_________________________________

Τα θεμέλια του κόμματος του Ερντογάν είχαν ήδη αρχίσει να τρίζουν τόσο λόγω εσωκομματικών αιτίων όσο και εξωγενών, με κύριο αυτό της παράλληλης δομής, της Κοινότητας Γκιουλέν, που παραπαίει ανάμεσα στο Ισλάμ και στο κοσμικό κράτος. Η κοινότητα Γκιουλέν πάντως σίγουρα είναι ενάντια στην ισλαμικού τύπου κυβέρνηση του ΑΚP που μάλλον κλίνει προς τα κράτη της μέσης Ανατολής παρά προς τη Δύση. Μάλιστα τόσο ενοχλήθηκε η πρώην κυβέρνηση Ερντογάν από την εμπλοκή του Γκιουλέν στα πολιτικά πράγματα της Τουρκίας ώστε απομάκρυνε όλους τους θιασώτες του Φετουλλάχ Γκιουλέν από θέσεις ευθύνης στο Δημόσιο, θεωρώντας το θέμα ζήτημα ζωής και θανάτου, σύμφωνα με τον Ισλέρ, τότε αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Ερντογάν.

Συνέχεια

Εκλογές στην Τουρκία Τα δέντρα του Γκεζί έβγαλαν καρπούς…


11112299_411485772387590_4571979106516976850_n
Γράφει η Θάνια Βέζου
________________________________________

Τεράστια ήταν η νίκη για το HDP χθες, στις πιο κρίσιμες εκλογές για την Τουρκία των τελευταίων χρόνων. Ήταν η πρώτη φορά, μετά από 33 χρόνια, που αριστερό κόμμα μπαίνει στη βουλή, ξεπερνώντας το όριο του 10%, όριο που είχε περάσει κατά τη διάρκεια των μαύρων χρόνων της χούντας του Εβρέν. Το HDP έφτασε όχι μόνο το 10%, αλλά φαίνεται να αγγίζει το ποσοστό του 13%, με 80 περίπου βουλευτές στην τουρκική βουλή, το 40% των οποίων θα είναι γυναίκες.

11391517_411485775720923_7879226656480185858_n


Ιστορικές εκλογές


Το ΑΚΡ του Ερντογάν βλέπει για πρώτη φορά το ποσοστό του να πέφτει κατά 8% ποσοστιαίες μονάδες και να φτάνει το 41% με 259 έδρες. Το Ρεπουμπλικάνικο CHP 25% και 131 έδρες, το ακροδεξιό ΜΗΡ 16,5% και 82 έδρες. Φυσικά, με ανησυχητική την άνοδο των γκρίζων λύκων και σταθεροποίησή τους στο 15+%, είναι το πρώτο μεγάλο χαστούκι για την πολιτική Ερντογάν.

Ο Ερντογάν με αυτό το αποτέλεσμα δεν καταφέρνει να συγκεντρώσει απόλυτη πλειοψηφία και να περάσει τις συνταγματικές αλλαγές που ήθελε, οι οποίες θα τον έκαναν υπερΠρόεδρο της Προεδρικής δημοκρατίας της Τουρκίας (τώρα είναι προεδρευόμενη). Είναι η πρώτη φορά στα 13 χρόνια που μονοπωλεί την αυτοδυναμία στην Τουρκία, που ένα κόμμα της αριστεράς καταφέρνει να του χαλάσει τα σχέδια.

Συνέχεια