Ποια είναι η χώρα του Τράμπ; …


Του Tristan Hughes (μετάφραση: barikat)

Η εκλογική βάση στην οποία απευθύνεται ο Ντόναλντ Τράμπ είναι πάντα η ανώτερη τάξη – όχι φτωχοί εργαζόμενοι.

Αυτό που ακολουθεί είναι η διερεύνηση ενός παζλ: πώς μπορούμε να σχηματίσουμε τη ρητορική του  Ντόναλντ Τράμπ σχετικά με τη διάσωση της (λευκής) Αμερικανικής εργατικής τάξης από μια διεθνή οικονομική συνωμοσία με τα δεδομένα που έχουμε σχετικά με την πραγματική εκλογική βάση του, που υποδηλώνουν ότι η συντριπτική πλειοψηφία της υποστήριξής του την ημέρα των εκλογών προήλθε από το πιο εύπορο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας;

Ο Tράμπ κέρδισε το αξίωμα υποσχόμενος να εξοντώσει μια «φιλελεύθερη» ή «παγκόσμια» ελίτ, μια ομάδα την οποία τουλάχιστον ο ίδιος και μερικοί από τους υποστηρικτές του εξακολουθούν να θεωρούν ότι τη πολεμούν. «Εκλέχτηκα», δήλωσε ο Trump ανακοινώνοντας την απόφασή του να αποχωρήσει από τη Συμφωνία των Παρισίων «για να εκπροσωπήσω τους πολίτες του Πίτσμπουργκ, όχι του Παρισιού».

Ωστόσο, ο Trump πιθανώς κατέχει, τουλάχιστον ονομαστικά, εκατομμύρια δολάρια σε ξένα χρηματοπιστωτικά επενδυτικά προιόντα (μέχρι να δημοσιοποιήσει τις φορολογικές δηλώσεις του, δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι). Εάν κάποιος ανήκει σε μια παγκόσμια οικονομική ελίτ, σίγουρα είναι αυτός.

Η εκλογική βάση του Tράμπ

Τις τελευταίες δεκαετίες, τo 10% των μεγάλων εσόδων έχει υπεξαιρεθεί από το 90% των χαμηλών στρωμάτων. Πρόκειται για πλούτο τέσσερις φορές μεγαλύτερο από το χρέος της αμερικανικής κυβέρνησης προς ξένες χώρες. Η συντριπτική πλειοψηφία των υποστηρικτών του Trump βρίσκεται σε αυτή την ελίτ.

Με άλλα λόγια ο Trump, είναι ένας πλούσιος καπιταλιστής που παλεύει με ένα φάντασμα: δίνει, δηλαδή, μια μάχη που μπορεί να έχει λογική σε επίπεδο ρητορικής, αλλά δεν έχει βάση σε επίπεδο στατιστικών δεδομένων.

Συνέχεια

Advertisements

Ιστορίες δυστοπίας | Για το κράτος, ρε γαμώτο! …


Κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα καλά σας φαίνεται έτσι είναι

Η Γιώτα δουλεύει δέκα χρόνια. Γραμματέας, πωλήτρια, σερβιτόρα, φυλλάδια, σε voucher, ότι έβρισκε τελοσπάντων από μεροκάματο. Η Γιώτα κουβαλώντας παραμάνες σακατεύτηκε αλλά συνέχιζε να δουλεύει.

Μια μέρα κατήγγειλε έναν εργοδότη στην επιθεώρηση εργασίας για πολλά απλήρωτα. Κι εκεί της είπαν «Μωρέ μικρή πόλη, μήπως να το σκεφτείς καλύτερα πριν τον κάψεις τον άνθρωπο; Ξέρεις, υπάρχουν και κάτι σκατόψυχοι που καταγγέλλουν εργοδότες και για λιγότερα από σένα και μας τρέχουν». Στο ΙΚΑ της είπαν «Μωρέ δε μας έχει δώσει δείγματα αλλά μήπως να τα βρεις μαζί του;». Κι όμως είχε δώσει δείγματα αφού έλεγχος ΙΚΑ για ανασφάλιστη εργασία σε πολλά άτομα στο παρελθόν του ‘κόψε ένα πρόστιμο δεκάδων χιλιάδων ευρώ. Η Γιώτα έκανε την καταγγελία γνωρίζοντας πως δε θα ξαναδουλέψει σερβιτόρα μετά από αυτό, γιατί σε μια μικρή κλειστή κοινωνία όλα μαθαίνονται και κανείς δε θέλει άτομα που τολμούν να σηκώσουν κεφάλι στην αδικία.

Ο Λευτέρης δουλεύει σερβιτόρος δέκα χρόνια. Στις σεζόν, η μέση και τα χέρια του διαλύθηκαν. Πέρυσι δούλεψε με voucher. Όσο οι λογαριασμοί μαζεύονταν στην πόρτα εκείνος αγωνιούσε πότε θα πληρωθεί από το υπουργείο και οι απαντήσεις που έπαιρνε ήταν ασαφείς και απροσδιόριστες αλλά πάντα κατέληγαν στο «Κάνε υπομονή».

Φέτος μπήκε σε άλλο voucher και του είπαν «Ώπα Λευτεράκη. Το κράτος θέλει να γλυτώσει με τους voucherάκηδες και για να συνεχίσεις σε αυτό θα κοπεί η κάρτα ανεργίας σου». Με την καινούρια ρύθμιση της ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, όταν συμμετέχεις σε voucher θεωρείσαι πως λαμβάνεις κατάρτιση. Δηλαδή είσαι σε μια διαδικασία εκπαίδευσης. By the way, αν σπουδάζεις σε ΑΕΙ/ΤΕΙ δε δικαιούσαι να έχεις κάρτα ανεργίας. Γιατί το να σπουδάζεις σήμερα σημαίνει πως δε γίνεται ταυτόχρονα να είσαι και άνεργος ή άνεργη.

Μπορεί να θεωρείται και προνόμιο τελικά! Αν όμως στα 2 προηγούμενα χρόνια συμμετείχες ξανά σε voucher, ώπα, δε μπορείς να κρατήσεις κάρτα ανεργίας συμμετέχοντας και φέτος σε voucher. Πολλά δε ζητάς άχρηστο τεμπελόσκυλο που βολεύεσαι με voucher ; Μήπως δε σε ενδιαφέρει να εργαστείς και θες να εκμεταλλεύεσαι το κράτος μας ; (Ενημερωτικά αν σπουδάζεις σε ΙΕΚ μπορείς να έχεις κάρτα ανεργίας, για περισσότερα εδώ).

«Δηλαδή το ότι δε θέλω να δουλέψω για 2 ευρώ την ώρα και να με εκμεταλλεύονται σαν σκλάβο, σημαίνει ότι βολεύομαι στην ανεργία;» ρωτάει ο Λευτέρης έτοιμος να εκραγεί.

«Ναι πρέπει να δουλέψεις σε οτιδήποτε υπάρχει», έρχεται η ψυχρή φωνή του κράτους των αφεντικών και της γραφειοκρατείας.

«Μα αν έβρισκα δουλειά δε θα έκανα αιτήσεις στα voucher».

«Αυτό που ισχυρίζεσαι δεν αποδεικνύεται».

Η Φωτεινή αποφάσισε να πάει σεζόν με την ελπίδα να μπορέσει να βγάλει τα έξοδα του χειμώνα σπουδάζοντας σε άλλη πόλη. Ένιωσε τυχερή αρχικά γιατί συμφώνησε να δουλεύει 8ωρο – 5νθήμερο με 1300 το μήνα. Τελικά δούλευε σχεδόν διπλοβάρδια κάθε μέρα με λιγότερα από τα μισά από ότι είχε συμφωνηθεί. Διεκδίκησε τα χρήματά της. Βρήκε τη μεθοδευμένη αδιαφορία της επιθεώρησης εργασίας και του ΙΚΑ αλλά και σωματικές απειλές και ψυχολογική βία από το αφεντικό της.

Ο Λεωνίδας δουλεύει κάθε μέρα λάντζα και σχολάει ξημερώματα. Παίρνει 2 την ώρα και τα χρωστούμενα έχουν φτάσει τους 3 μήνες. «Άμα σ’ αρέσει. Αλλιώς φύγε.» απάντησε το αφεντικό, όταν τα ζήτησε. Ο Λεωνίδας δουλεύει μαύρα και φοβάται να καταγγείλει το αφεντικό του γιατί ξέρει πως σε αυτή την σκατόπολη δε θα ξαναβρεί δουλειά, τουλάχιστον στον επισιτισμό.

Ο Τάσος έχει δύο παιδιά. Δούλευε 20 χρόνια σε εργοστάσιο. Τελευταία, πληρωνόταν έναντι μα απολύθηκε και τα χρωστούμενα είναι σχεδόν 40000. Το αφεντικό του χέστηκε αφού όλα του τα εργοστάσια είναι στα Σκόπια.  Ο Τάσος ξεκίνησε δικαστήρια. Απειλήθηκε. Οι συνάδελφοί του φοβήθηκαν, σώπασαν και δε διεκδίκησαν τίποτα. Ένας από αυτούς έπιασε δουλειά σε εργολάβο και σκοτώθηκε την ώρα που δούλευε.

Η Ελένη δουλεύει δέκα χρόνια γραμματέας. Της ανακοίνωσαν πως το τμήμα που δουλεύει κλείνει και έχει δυο επιλογές: να παραιτηθεί ή να δεχτεί οποιοδήποτε άλλο πόστο της αναθέσουν. Αλλά αν δε βρεθεί πόστο για αυτήν, πρέπει να παραιτηθεί. «Μη χαλάμε τις καρδιές μας τώρα τόσα χρόνια γνωριζόμαστε, μια οικογένεια είμαστε. Α, παρεμπιπτόντως παντρεύτηκες πρόσφατα, σκέφτεστε κάνα παιδάκι;»

Επιβιώνοντας στη δυστοπία, όπου αν σηκώσεις κεφάλι στην αδικία, χιλιάδες σφυριά ξεκινούν να σε σφυροκοπούν ανελέητα μέχρι να ισιώσεις. Μέχρι να ‘ρθεις στα μέτρα του μηχανισμού της κρεατομηχανής που αλέθει κορμιά και παράγει κέρδος. Μέχρι να απογοητευτείς, να συμβιβαστείς, να σκύψεις το κεφάλι.

Η γραφειοκρατεία, βασικός πυλώνας του κρατικού μηχανισμού, ένας ανελέητος και απρόσωπος, υγρός και σκοτεινός πύργος, έχει χτιστεί έτσι ώστε να διασφαλίζει την «ευημερία», το κέρδος και την «ομαλή» λειτουργία του κράτους, τα συμφέροντα των καταπιεστών, των αφεντικών, της κυριαρχίας.

Όσο υπάρχει κράτος και καπιταλισμός, κανένας άλλος κόσμος δεν είναι εφικτός.

Υ.Γ. Το τέλος όπως θα έπρεπε να είναι: Ένα πρωί ο πύργος του Κάφκα κάηκε και τα εκατομμύρια έγγραφά του σκόρπιζαν στον αέρα τη μυρωδιά της στάχτης. Η κρεατομηχανή καταστράφηκε από εκατομμύρια χέρια καταπιεσμένων ενώ τα κεφάλια των καταπιεστών στόλιζαν τις πλατείες. Ο Λευτέρης, η Γιώτα, ο Τάσος, η Ελένη, ο Λεωνίδας, η Φωτεινή χαμογελούσαν ξανά. Είχαν κερδίσει την ελευθερία τους, με θάνατο στο θάνατο, από αγάπη για ζωή.

Vectrum

142 μέρες στη Σαντορίνη (το ημερολόγιο ενός εργαζόμενου στη βαριά βιομηχανία της χώρας) …


Αποτέλεσμα εικόνας για αλλου γι αλλου κινι

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο; Και πριν πάει εκεί; Ιδρώνει σε λάντζες. Ακούει ανακόλουθα διδάγματα γύρω από τη μοναδικότητα της ελληνικής λέξης “Φιλότιμο” και άλλα καλά που μόνο το δαιμόνιο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας μπορεί να σκαρφιστεί. Σήμερα παρουσιάζουμε την εμπειρία που είχε εποχικός εργαζόμενος σε εστιατόριο της Σαντορίνης το περασμένο καλοκαίρι. Το θυμάσαι; Είναι εκείνο που οι αριθμοί κατέδειξαν ως το πιο εμπορικά πετυχημένο της δεκαετίας. Είναι ακριβώς εκείνο που παρακαλάμε να έρθει και του χρόνου. Η κατάθεση του ανθρώπου – πρώην εργαζομένου- που επιλέγουμε να παρουσιάσουμε χωρίς όνομα –τα στοιχεία του είναι στη διάθεσή μας- είναι καταγραφή όλων όσα βίωσαν, βιώνουν καθημερινά εργαζόμενοι στη βαριά βιομηχανία της χώρας, τον τουρισμό. Πίσω από τα χαμόγελα των διαφημιστικών σποτ για τη μοναδικότητα της Ελλάδας υπάρχει το σκληρό πρόσωπο μιας βιομηχανίας που ανεμπόδιστα εκμεταλλεύεται ανθρώπους, μηδενίζει εργασιακά δικαιώματα, κερδίζει στραγγίζοντας κόπο ανθρώπων κυριολεκτικά αφημένων στην όρεξη αφεντικών τους. Τα τελευταία δεν έχουν μάθει ν’ ακούν όχι. Ή έστω κάτι που να θυμίζει δικαίωμα εργαζομένου.

1η μέρα
Βγήκα στον κεντρικό καβάλα στο μηχανάκι και κατευθύνθηκα προς το μέρος που θα έμενα για τους επόμενους 5 μήνες. Τέλη Απρίλη κι όλα ήταν έτοιμα να δεχτούν τις ορδές των τουριστών. Το νησί, ασβεστωμένη και καλογυαλισμένη βιτρίνα μιας πετυχημένης τουριστικής βιομηχανίας που, μαζί με τη φάβα Σαντορίνης απ’ την Ινδία, αλέθει και το εργατικό δυναμικό. Ήξερα πού πήγαινα. Τα είχα συζητήσει με τον Κύριο Διευθυντή. Ήμουν λέει απ’ τους τυχερούς που θα είχα κι ένα ρεπό την εβδομάδα. Και σπίτι. Και φαγητό. Και εντεκάωρες βάρδιες. Και σπαστό ωράριο. Υπερωρίες; Τι είν’ αυτό; Α, θα είχα και μισθό. Τα μισά στην τράπεζα και τ’ άλλα στο χέρι, με τη σύμβαση να γράφει πως δουλεύω πενθήμερο. Σωματείο; Αστεία πράγματα! Πήρα την απόφαση να ξαναφύγω για σεζόν μετά από πολλή σκέψη. Στην Αθήνα ένας σερβιτόρος δεν παίρνει πολλά, αλλά στα νησιά συνήθως βγαίνουν λεφτά. Βέβαια, πρέπει να ξεχάσεις πως είσαι άνθρωπος, πως έχεις κι άλλα να κάνεις εκτός απ’ το να υπηρετείς τα καπρίτσια των πελατών και των αφεντικών χωρίς να λες κουβέντα. Πατάς το “pause” στη ζωή σου και την ξαναπιάνεις από Οκτώβρη.

Συνέχεια

Η Σκύλλα έχασε (καλώς!) Τώρα η “γαλλική δημοκρατία” παίζει μόνη της (κακώς!)…


 

Σχετική εικόνα

Τώρα που ο σοσιαλφιλελεύθερος νίκησε στο Παρίσι καιρός για μια (ακόμη) “μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας”. Στα γρήγορα και στα όρθια.

Μακρον-τάκη θα τον έλεγε κάποιος· αν δεν είχε χεστεί (κι αυτός και οι υπόλοιποι) απ’ τις χαρές της καρέκλας. Αλλά τι να κάνει κι αυτός ο έρμος; Προσπαθεί να επιπλεύσει πάνω σε μια τρύπια εθνική σαμπρέλα…

Αλλά η τάξη μας; Η πιο έξυπνη και μορφωμένη (σα σύνολο) εργατική τάξη ever στην ιστορία του καπιταλισμού… κι όμως: τόσο φοβισμένη και ηττοπαθής! Μπορεί να κατέβει στους γαλλικούς δρόμους… Ίσως… Αλλά εκείνες οι μακρόπνοες (και όχι «μακρόν»πνοες!) γραμμές άμυνας και αντεπίθεσης που τόσο απαραίτητες ήταν και είναι, αυτές λοιπόν δεν υπάρχουν.

Ασφαλώς η ιστορία δεν τέλειωσε. Καθόλου. Όμως μην αναβάλλουμε άλλο για «κάποτε» εκείνα που θα έπρεπε να έχουμε ξεκινήσει από χτές


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/i-skylla-echase-kalos-tora-i-galliki-dimokratia-pezi-moni-tis-kakos/

 

Η σφαγή στο Λάντλοου ή αλλιώς “αναλώσιμοι άνθρωποι”…


Η απεργία των ανθρακωρύχων του Κολοράντο, είναι γνωστή ως μια από τις πιο βίαιες απεργίες στην ιστορία των ΗΠΑ. Οι ανθρακωρύχοι σε αυτήν την απεργία παρέμειναν για 14 μήνες σε καταυλισμούς στις μεγάλες εκτάσεις του Κολοράντο. Απολογισμός της απεργίας ήταν 66 νεκροί. Παρόλο που το συνδικάτο των ανθρακωρύχων (UMWA) δεν πέτυχε τις διεκδικήσεις του στην απεργία του Κολοράντο, ήταν και εξακολουθεί να θεωρείται μια νίκη -υπό ευρεία έννοια- για την ένωση. Ο “πόλεμος του άνθρακα” ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός, ο οποίος κινητοποίησε την κοινή γνώμη και τελικά έγινε σημείο αναφοράς στο κύμα της βιομηχανικής βίας που είχε ήδη ξεσπάσει και οδήγησε το εργατικά συνδικάτα σε νίκες.

Tον Απρίλη του 1914, στο Λάντλοου της πολιτείας του Κολοράντο οι ανθρακωρύχοι και εργαζόμενοι στην εταιρία Colorado Fuel and Iron Company, ιδιοκτησίας Ροκφέλερ μετρούσαν ήδη επτά μήνες απεργιακών κινητοποιήσεων. Από τις αρχές του 1913 το συνδικάτο United Mine Workers, προσπαθεί να οργανώσει τους –περίπου-11.000 εργάτες. Οι περισσότεροι ήταν μετανάστες από τη Νότια Ευρώπη και τα Βαλκάνια και εργάστηκαν στη βάση μιας νέας “εργασιακής σχέσης”, της “επί συμβάσει δουλείας” (indentured servitude). Ζούσαν και εργάζονταν σε συνθήκες βιομηχανικής δουλείας, σε πόλεις γκέτο, χωρίς περίθαλψη ενώ ανήκαν εξολοκλήρου στην εταιρία της οικογένειας Ροκφέλερ αφού ακόμα και η αμοιβή που λάμβαναν ως μισθό, αποτελούνταν από κουπόνια (τα λεγόμενα scrip) τα οποία οι εργαζόμενοι ήταν υποχρεωμένοι να εξαργυρώσουν στις επιχειρήσεις τις εταιρίας. Ο θάνατος ενός εργάτη δε σήμαινε τίποτα και φυσικά δεν ανέκοπτε τη παραγωγική διαδικασία.

Η υποτυπώδης εργατική νομοθεσία δεν αποτελούσε εμπόδιο για τους Ροκφέλερ, γιατί απλά δεν την τηρούσαν. Στις απεργιακές κινητοποιήσεις οι διεκδικήσεις των εργαζομένων αφορούσαν στη τήρηση του οκταώρου καθως οι εργαζόμενοι πολλές φορές ξεπερνούσαν τις δώσεκα ώρες εργασίας, στην υγειονομική περίθαλψη, στην αύξηση του πενιχρού εισοδήματός των εργατών, στη καταβολή της αμοιβής σε πραγματικό χρήμα αντί των κουπονιών, στη κατάργηση του συστήματος μισθωμένων εταιρικών φρουρών, στη πληρωμή και για το “νεκρό χρόνο” εργασίας (υλοτομία, τοποθέτηση ραγών τρένου κτλ), στο σταθερό ημερομίσθιο καθώς η αμοιβή τους εξάρτώνταν από τη πόσοτητα άνθρακα που θα εξήγαγαν ανά ημέρα, ενώ διεκδικούσαν το δικαίωμα να ζουν και βγαίνουν έξω από την εργατούπολη.

Συνέχεια

Η Λιτότητα ως τακτική επιλογή. Η “ανάπτυξη” ως στρατηγικός στόχος…


Μνημόνια και καταστολή πάνε μαζί

Το δόγμα “νόμος και τάξη” δηλώνει βροντερό παρών με τις αλησμόνητες επιχειρήσεις “αρετής”να αποτελούν το απαραίτητο εργαλείο καταστολής ακόμα και της πιο μικρής μονάδας αντίστασης. Οι εισβολές και οι εκκενώσεις καταλήψεων στέγης όπου φιλοξενούνται κατά κύριο λόγο πρόσφυγες έχουν ξεκινήσει από το καλοκαίρι του 2016. Οι διακηρύξεις για κλείσιμο των στρατοπέδων συγκέντρωσης αποδείχθηκαν πολύ γρήγορα κενό γράμμα και μακρινό παρελθόν. Πλέον, τα στρατόπεδα είναι η απαραίτητη συνθήκη για να εφαρμοστεί η απόλυτη στέρηση δικαιωμάτων και παράλληλα να συντηρείται το παραμύθι του κινδύνου και της ασφάλειας. Το ολοκληρωτικό κράτος δεν αποκηρύχτηκε ποτέ. Η ρατσιστική και ξενοφοβική πολιτική του Δένδια βρήκε τον πιο “άξιο” συνεχιστή της. Κάθε νησίδα αξιοπρέπειας αποτελεί στόχο, ενώ  η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων βρήκε τον πιο ιταμό εκφραστή της.

Σαράντα χρόνια πριν, o Ενρίκο Μπερλινγκουέρ αφού έβαλε την υπογραφή του στον “Ιστορικό Συμβιβασμό” εντός μιας ακόμα περιόδου οικονομικής κρίσης και καταστολής, σε μια δηλωτική θεωρητική ακροβασία, δήλωνε: “Λιτότητα σημαίνει αυστηρότητα, αποτελεσματικότητα, σοβαρότητα και, εν τέλει, δικαιοσύνη· το αντίθετο δηλαδή όλων όσων έχουμε γνωρίσει και πληρώσει μέχρι τώρα, και το οποίο μας οδήγησε σε βαρύτατη κρίση.”

Η υιοθέτηση, εκ μέρους του ΚΚΙ, του συνόλου της -τότε ανερχόμενης- νεοφιλελεύθερης ερμηνείας της οικονομικής κρίσης, καλώντας την εργατική τάξη να αναλάβει το “καθήκον” της υποστήριξης της ταξικής λιτότητας στο.. δρόμο προς το σοσιαλισμό, σφράγισε και την ιδεολογική του χρεοκοπία, με την πολιτική και εκλογική του συρρίκνωση να ακολουθεί σε δεύτερο χρόνο.

Συνέχεια

Το εγχείρημα του «ειρηνικού δρόμου». Όψεις του αριστερού κυβερνητισμού στον 20ό αιώνα…


του Δημήτρη Μπελαντή

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

Από τον Ευρωκομμουνισμό στην Ευρωαριστερά: O «δημοκρατικός δρόμος» από στρατηγική κοινωνικής μετάβασης σε γενεαλογία ενός ηθικού credo1. Οι ήττες της εργατικής τάξης και ο ρόλος της Αριστεράς.

Οι περιπτώσεις της Βρετανίας και της Ιταλίας

Από τα τέλη του 1970 και εξής, η κυρίαρχη στρατηγική του αστισμού στη Δύση δεν είναι, πλέον, το κοινωνικό συμβόλαιο αλλά η καπιταλιστική αναδιάρθρωση.

Η κινητήρια δύναμη αυτής της διαδικασίας είναι η οξυμένη εκδήλωση της καπιταλιστικής κρίσης υπερσυσσώρευσης και της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους με επίκεντρο τις δυο πετρελαϊκές κρίσεις του 1973 και 1979.

Δεν θα σταθούμε εδώ στα αίτια της κρίσης, οι ερμηνείες για τα οποία ποικίλλουν ακόμη και εντός του μαρξιστικού στρατοπέδου. Σε κάθε περίπτωση, όμως, θα επισημάνουμε το σημαντικό ρόλο της ίδιας της επιθετικής ταξικής πάλης εκ μέρους της εργατικής τάξης και των συμμάχων της στα τέλη του ’60 και αρχές του ’70. Ένα μοντέλο ερμηνείας θεμελιωμένο αποκλειστικά στην άνοδο της τεχνικής σύνθεσης του κεφαλαίου (ο λόγος σ/μ) και στην αύξηση του σταθερού κεφαλαίου (σ) στη σχέση του προς το μεταβλητό κεφάλαιο (μ) δεν θα ήταν επαρκές: θα παρέβλεπε τελείως τις εκρηκτικές συνέπειες της αναταραχής του ’60, την ανατίναξη της ταιυλορικής οργάνωσης της εργασίας και τη σημαντική πτώση του ποσοστού εκμετάλλευσης (υ/μ) ακριβώς εξαιτίας της καμπής αυτής της ταξικής πάλης.1

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η ανάλυση του Γιόαχιμ Χιρς. Ο Χιρς ξεκινά από την «κλασική» μαρξιστική θεωρία της πτώσης του ποσοστού κέρδους, η οποία θεωρεί την κρίση ως εξέλιξη εγγενών αντιφάσεων εντός της κεφαλαιακής σχέσης και των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων παραγωγής (μεταξύ αυτών και της τάσης για αύξηση του λόγου σ/μ). Η «αναβαθμισμένη» μορφή της (όπου εδώ εντάσσει κυρίως τη «θεωρία της ρύθμισης», ιδίως το έργο του M. Aglietta, αλλά εν μέρει και τη θεωρία των «μακρών κυμάτων» του Ερνέστ Μαντέλ) προϋποθέτει μια σύνθετη στρατηγική εκ μέρους της άρχουσας τάξης για την μη εκδήλωση της κρίσης ή τη μετάθεσή της, την ύπαρξη δηλαδή ενός ηγεμονικού μηχανισμού εξαπόλυσης αντίρροπων τάσεων προς την όξυνση της κρίσης. Σε κάθε περίπτωση, ο Χιρς επιχειρεί να αποστασιοποιηθεί από μια μηχανιστική ερμηνεία της κρίσης, η οποία είτε θα κατανοούσε την κρίση ως «τάση κατάρρευσης» είτε θα την εξηγούσε βάσει σιδερένιων οικονομικών νόμων χωρίς καμία εκτίμηση του πολιτικοιδεολογικού στοιχείου, του θεσμικού στοιχείου και τελικά της πάλης των τάξεων. Απαντώντας ουσιαστικά στην κριτική που έχει διατυπωθεί στις γερμανικές μαρξιστικές θεωρίες για λειτουργισμό και μηχανικισμό, ο Χιρς καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «οι δομικές κρίσεις του καπιταλισμού συμβαίνουν, όταν μέσα στο πλαίσιο ενός δεδομένου μοντέλου συσσώρευσης και ηγεμονικής δομής (ενός Reproduktionsmodus κατά την προσφιλή έκφραση του συγγραφέα) δεν είναι πλέον δυνατή η κινητοποίηση επαρκών αντίρροπων τάσεων στην πτώση του ποσοστού κέρδους και όταν η περαιτέρω αξιοποίηση του κεφαλαίου απαιτεί μετασχηματισμό αυτής της δομής, δηλαδή την επιβολή ενός νέου καπιταλιστικού σχηματισμού» («Φορντισμός και Μεταφορντισμός…», όπ.π. σ. 22).

Συνέχεια