Εργαζόμενοι με αλυσίδες; Όχι δα! Με microchip…


Πως οι εργαζόμενοι «διευκολύνονται» να τους παρακολουθεί παντού η εργοδοσία

3CF51F3700000578-4203148-Belgian_marketing_firm_NewFusion_is_offering_its_staff_the_chanc-a-21_1486556352160

Σε μέγεθος ενός κόκκου ρυζιού, η σουηδική start up «Epicenter» εμφυτεύει στο χέρι των εργαζομένων της ένα microchip.  Έτσι, όπως υποστηρίζει, γλιτώνουν χρόνο καθώς με αυτό ξεκλειδώνουν πόρτες, βάζουν σε λειτουργία μηχανήματα και κάνουν ακόμη και αγορές! Ο χρόνος είναι χρήμα. Και το Big Brother προϊστορία, τόσο σε εύρος όσο και σε ουσία.  Κάποια χρόνια νωρίτερα, πολλές επιχειρήσεις τοποθετούσαν κάμερες μέσα στις εγκαταστάσεις τους προφασιζόμενες λόγους ασφαλείας και των ίδιων των εργαζομένων, αλλά πετυχαίνοντας, έτσι, την παρακολούθησή τους κάθε στιγμή παραμονής τους μέσα στο χώρο. Τώρα, η παρακολούθηση αυτή, στο όνομα της «ευκολίας», επεκτείνεται και εκτός χώρων εργασίας μετατρέποντας τον κάθε ένα σε σκλάβο με ηλεκτρονικές αλυσίδες.

Όπως δηλώνει στο σχετικό ρεπορτάζ της εφημερίδας Los Angeles Times, ο Patrick Mesterton, συνιδρυτής και διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας «το μεγαλύτερο όφελος είναι η ευκολία!» Βιολογικά τα microchips είναι ασφαλή. Ο εργαζόμενος κερδίζει χρόνο ενώ η εταιρεία γνωρίζει σχεδόν ανά πάσα στιγμή που βρίσκεται, τι ώρα ήρθε στη δουλειά, τι ώρα έφυγε, ποια μηχανήματα λειτούργησε, ποιες πόρτες άνοιξε αλλά και τι αγόρασε. Και έχει και ένα μεγάλο προσόν: ο εργαζόμενος δεν μπορεί ν’ απαλλαγεί από αυτό. Δεν μπορεί να το αφήσει στο σπίτι, δεν μπορεί να το ξεχάσει ή και να το χάσει, όπως μπορεί να συμβεί με το οποιοδήποτε άλλο προϊόν νέας τεχνολογίας καταγράφει στοιχεία μας: τα smartphones πχ ή τις πιστωτικές κάρτες

Η «Epicenter», όπως αναφέρει το άρθρο,  φιλοξενεί πάνω από 100 εταιρείες και περίπου 2.000 εργαζομένους και άρχισε την εμφύτευση των microchips στους εργαζόμενους τον Ιανουάριο του 2015. Τώρα, περίπου 150 εργαζόμενοι διαθέτουν microchip ενώ μια εταιρεία με έδρα στο Βέλγιο «προσφέρει» επίσης τους υπαλλήλους της για εμφύτευση και υπάρχουν μεμονωμένες περιπτώσεις σε όλο τον κόσμο όπου λάτρεις της τεχνολογίας το έχουν δοκιμάσει τα τελευταία χρόνια.

Τα εμφυτεύματα χρησιμοποιούν τεχνολογία κοντινού πεδίου επικοινωνίας, ή NFC, το ίδιο όπως και οι ανέπαφες συναλλαγές με τις πιστωτικές κάρτες ή τις πληρωμές μέσω κινητού τηλεφώνου. Όταν ενεργοποιείται από έναν σαρωτή σε μερικά εκατοστά απόσταση, μια μικρή ποσότητα δεδομένων ρέει μεταξύ των δύο συσκευών μέσω ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων.

_________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82-%CF%8C%CF%87%CE%B9-%CE%B4%CE%B1-%CE%BC%CE%B5-microchip/#.WOaeKFSLQ2o

Καθήκον πίστης προς τον εργοδότη, καθήκον πίστης προς τη νομιμότητα Το νόμιμο, άρα το ηθικό …


img_1723

Γράφει η Μαριάνθη Πελεβάνη

Συνταγματικά και νόμιμα οι εργοδότες θα μπορούν να χρησιμοποιούν στα δικαστήρια, στοιχεία που είναι καταγεγραμμένα στον σκληρό δίσκο των υπολογιστών των εργαζόμενων, αφού οι εργαζόμενοι αυτοί παραιτήθηκαν και ανέλαβαν εργασία σε άλλη επιχείρηση.

Αυτή είναι η υπ΄ αριθμ 1/2017 απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, η οποία δημοσιεύθηκε την Κυριακή (!).

Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια και στην πράξη; Παράδειγμα. Αν κάποιος απασχολούμενος σε μια επιχείρηση έστελνε e-mails με επιχειρηματικές πληροφορίες (εν αγνοία του εργοδότη του) σε άλλη ανταγωνιστική επιχείρηση, στην οποία στη συνέχεια ανέλαβε εργασία, πήγε να εργαστεί εκεί δηλαδή, τότε ο εργοδότης θα μπορεί να χρησιμοποιήσει ό,τι έχει καταγραφεί στον σκληρό δίσκο του υπολογιστή του εν λόγω εργαζόμενου ενώπιον του δικαστηρίου σε ενδεχόμενη αστική αλλά και ποινική διεκδίκηση.

Μάλιστα, αναφέρεται ότι δεν τίθεται θέμα παραβίασης του συνταγματικά κατοχυρωμένου απορρήτου προσωπικών δεδομένων, αλλά ούτε πρέπει να υπάρχει η συναίνεση των υπαλλήλων για να ανασυρθούν στοιχεία από τον υπολογιστή της εταιρείας που χρησιμοποιούν οι εν λόγω υπάλληλοι.

Το «αποκορύφωμα» της απόφασης του ΣτΕ, το καταστάλαγμα του συλλογισμού της είναι πως «οι εργαζόμενοι έχουν καθήκον πίστης προς τον εργοδότη τους και υποχρεούνται να μην ενεργούν ανταγωνιστικές πράξεις οι οποίες να βλάπτουν τα συμφέροντα του εργοδότη τους, όπως είναι η άσκηση για δικό τους λογαριασμό, με άγνοια του εργοδότη, εμπορικών εργασιών, ομοίων ή παρόμοιων με αυτών του εργοδότη που εργάζονται».

Συνέχεια

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ … Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης…


4831de9e20805c36c626879be5810d6e_XL

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς.

Ερμηνείες… για να έχουμε να λέμε

Η δημοφιλέστερη ερμηνεία της κρίσης στον ΔΟΛ (όπως και γενικότερα στα κυρίαρχα ΜΜΕ εντός και εκτός Ελλάδας) εστιάζει στην επίδραση του διαδικτύου στην έντυπη ενημέρωση. Ενώ είναι προφανώς σωστή, δεν επαρκεί για να εξηγήσει το σύνολο του φαινομένου Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έχει αλλάξει το τοπίο της ενημέρωσης. Έχει μικρύνει ριζικά ο κύκλος ανακύκλωσης των ειδήσεων, οι εφημερίδες φαντάζουν ξεπερασμένες, ενώ το κόστος πρόσβασης στην είδηση στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλό και ο Τύπος δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί. Με την πληθώρα πηγών ενημέρωσης και άποψης, οδηγήθηκε σε αποτυχία η προσπάθεια των εφημερίδων διεθνώς να καθιερώσουν ηλεκτρονική συνδρομή ή πληρωμή ανά αριθμό άρθρων.

Σε αυτές τις συνθήκες, πολλές εφημερίδες έκλεισαν ή περιόρισαν την κυκλοφορία τους, ενώ άλλες επιβιώνουν, αξιοποιώντας το brand name τους για να αναδειχθούν στο διαδίκτυο. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, τα διαφημιστικά έσοδα από το διαδίκτυο δεν αντισταθμίζουν την απώλεια από τη μείωση των πωλήσεων και τον περιορισμό των εσόδων από διαφήμιση στην έντυπη έκδοση. Παράλληλα, τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αποτελούν έναν από τα πιο «κραυγαλέα«» πλήγματα της κρίσης, όχι απλώς με μείωση μισθών και εισοδημάτων, αλλά με πλήρη κατάρρευση των όρων εργασίας, με αλλεπάλληλα κύματα απολύσεων και περικοπών, με υιοθέτηση, εκ των πρώτων, συνθηκών αδιανόητης «γαλέρας».  Και όλα αυτά ξεκίνησαν προ μνημονίων στα ΜΜΕ. Κατ’ επέκταση έχει υποβαθμιστεί και το περιεχόμενο και το εύρος της ενημέρωσης.

ΔΟΛ

Συνέχεια

196.695 επιχειρήσεις – 1.371.450 οι εργαζόμενοι σε όλη την Ελλάδα


Βρούτσης

Σημ.Αμετανόητου: O Υπουργός Ανεργίας της δωσιλογικής κυβέρνησης του Βερολίνου και των Βρυξελλών,Βρούτσης, πανηγυρίζει ότι ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ νοικοκύρεψε το Υπουργείο…Τώρα ότι και να πούμε περιττεύει…το τί γίνεται στην Ελλάδα, αποτυπώνεται παντού…εντός και εκτός συνόρων.Ο κόσμος της εργασίας τσακίστηκε στην Ελλάδα για να «προστατέψει» τα κέρδη των ραντιέρηδων…

Παραθέτω ένα πολύ μικρό απόσπασμα από το σημερινό «διθυραμβικό» λόγο του για το σύστημα «Εργάνη».

Ολος ο λόγος εδώ: http://www.taxheaven.gr/news/news/view/id/16426

Ξέρω,ξέρω δεν θα το διαβάσετε,αλλά ΑΝ τον διαβάσετε μείνετε μακριά από παράθυρα και αιχμηρά αντικείμενα…

[…] Συγκεριμένα, στο ετήσιο δελτίο του συστήματος «ΕΡΓΑΝΗ» που παρουσιάζουμε σε αυτή την εκδήλωση, καταγράφεται – για πρώτη φορά στη χώρα μας – το σύνολο των μισθωτών εργαζομένων (ιδιωτικού δικαίου), αλλά και το σύνολο των επιχειρήσεων, οργανισμών και φορέων που απασχολούν μισθωτούς εργαζομένους, ανεξάρτητα από τον φορέα κύριας ασφάλισής τους.
Έτσι, προκύπτουν εξαιρετικά χρήσιμα και ενδιαφέροντα στοιχεία που βλέπουν το φως της δημοσιότητας για πρώτη φορά.
Ενδεικτικά και μόνο, αναφέρω κάποια από αυτά: Συνέχεια