Ελεύθερη Μετακίνηση στην Πόλη πέρα από το Χρήμα και την Αγορά…


Πέτρος Τζιέρης

Κάθε άλλο παρά μικρή ήταν η αναταραχή που προκάλεσε το σχέδιο ΟΑΣΑ και κυβέρνησης για την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς και την εγκατάσταση ειδικών μπαρών στους επιμέρους σταθμούς.

Ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός προσωπικών δεδομένων που καλείται να αποκαλύψει ο κάθε πολίτης για να αποκτήσει το ηλεκτρονικό εισιτήριο (ημερομηνία, ώρα, Αριθμός Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης-ΑΜΚΑ, ονοματεπώνυμο, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία γέννησης, φωτογραφία σε ηλεκτρονική μορφή, αριθμός τηλεφώνου, αριθμός κινητού τηλεφώνου, αριθμός fax, ταχυδρομική διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση κ.ά.) οδήγησε αρχικώς την αρχή προστασίας προσωπικών δεδομένων να βάλει προσωρινό φρένο στην εφαρμογή του, αφού πρώτα γίνουν ορισμένες τροποποιήσεις.

Εκτός από την προαναφερθείσα αρχή, ένα αξιοσημείωτο κομμάτι της κοινωνίας την πρώτη περίοδο των εξαγγελιών έδειξε έμπρακτα την αντίθεσή του σε αυτές, κάνοντας σαμποτάζ σε ακυρωτικά μηχανήματα και τις εγκατεστημένες μπάρες στους σταθμούς. Οι συγκεκριμένες κινήσεις προερχόμενες από ένα σύνθετο υποκείμενο πολιτικοποιημένων ανθρώπων ενάντια στο διευρυνόμενο πλαίσιο του ελέγχου, αλλά και απλών επιβατών των ΜΜΜ, λοιδορήθηκαν και χαρακτηρίστηκαν πράξεις τυφλής βίας από ΜΜΕ και κρατικούς εκπροσώπους.

Ωστόσο, η παραδοχή ακόμη και μιας ανεξάρτητης κρατικής αρχής ότι το φακέλωμα που προωθείται μέσα από την υιοθέτηση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου είναι τεραστίων διαστάσεων, τους στέρησε τη νομιμοποίηση στη λασπολογία. Πώς θα ήταν δυνατόν άλλωστε να μην υπάρχει αντίδραση, δεδομένου ότι το δικαίωμα στη μετακίνηση ανήκει στη σφαίρα των κοινών και δημόσιων αγαθών, είναι καθολικό, καθώς σχεδόν ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι της κοινωνίας κάνει χρήση του και είναι αδιανόητο για τη χρήση αυτή να απαιτείται ακόμη και η ελάχιστη παραβίαση προσωπικών δεδομένων.

Μην ξεχνάμε άλλωστε την κινηματική παρακαταθήκη που υπάρχει στην Ελλάδα για το συγκεκριμένο ζήτημα, ξεκινώντας από το κίνημα «Δεν πληρώνω» (πριν οδηγηθεί σε εκφυλισμό) και τις δράσεις του ενάντια στα ακυρωτικά μηχανήματα και τις μπάρες διοδίων, μέχρι τις διαδηλώσεις χιλιάδων ανθρώπων στο Περιστέρι, μετά τη δολοφονία του 19χρονου Θανάση Καναούτη από ελεγκτή σε τρόλεϊ το 2013. Αξίζει ακόμη να αναφερθεί ότι το ηλεκτρονικό εισιτήριο δεν έρχεται να προσφέρει καμία ανακούφιση σε σχέση με τις ήδη υπεραυξημένες τιμές των συμβατικών εισιτηρίων, γεγονός που προκύπτει από τις ήδη ανακοινωμένες ενδεικτικές τιμές.

Επίσης, αποκλείει το διευρυμένο φαινόμενο της «συνεπιβατικής αλληλεγγύης» με την προσφορά του ακυρωμένου εισιτηρίου στον συνεπιβάτη που δεν έχει (πρακτική που ακολουθεί, το 30% των επιβατών, σύμφωνα με την έρευνα athens transport 2014, ενώ 32% δεν χρησιμοποιεί εισιτήριο). Όσο δύσκολη και νωθρή κι αν φαντάζει αυτή η περίοδος, η δημιουργία ενός μαζικού κοινωνικού κινήματος από τα κάτω για τις μετακινήσεις είναι παραπάνω από αναγκαία για να μπλοκάρει τουλάχιστον την εφαρμογή του ηλεκτρονικού εισιτηρίου-φακελώματος, καθώς η αντίσταση που μπορεί να προβάλει μία θεσμική αρχή, εύκολα θα καμφθεί από ορισμένες ασήμαντες τροποποιήσεις που θα πιέσουν τη ρύθμιση στο όριο του νομότυπου.

Από κει και πέρα, είναι πάντα θεμιτό να ανοίξει ο δημόσιος διάλογος για το εάν και κατά πόσο θεωρείται αναγκαία και απαραίτητη η ύπαρξη ακόμη και του συμβατικού εισιτηρίου για τη χρήση των ΜΜΜ. Εάν αποδεχόμαστε ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες ανήκουν στη σφαίρα των δημόσιων υπηρεσιών που αφορούν όλους, όπως η παιδεία και η υγεία, τότε το να πληρώνουμε αντίτιμο για την καθημερινή τους χρήση είναι εξίσου παράλογο με το να πληρώναμε καθημερινά για να μπαίνουν τα παιδιά μας στα σχολεία ή οι ασθενείς στα νοσοκομεία.

Επιπλέον, η διαδικασία της μετακίνησης, δηλαδή της αλλαγής παραστάσεων και περιβάλλοντος, πέρα από επιτακτική ανάγκη των καιρών, είναι και θεμελιώδης πηγή ελευθερίας και αναζωογόνησης για τον άνθρωπο. Η σύνδεση αυτής της πηγής ελευθερίας με το χρήμα, μέσω της επιβολής αντιτίμου για τη μετακίνηση, αυτομάτως την περιορίζει, και ως τέτοια αλλά και ως δικαίωμα, και την καθιστά προνόμιο το οποίο απολαμβάνουν στο έπακρο, και σε αυτή την περίπτωση, οι έχοντες αυτού του πλανήτη.

Το παρόν κείμενο δημοσιεύεται στο Περιοδικό Βαβυλωνία #Τεύχος 19


Από:http://www.babylonia.gr/2017/11/03/eleftheri-metakinisi-stin-poli-pera-apo-chrima-kai-tin-agora/

Μια υποψία …


Είχαμε μια υποψία… μια υποψία που δεν την διατυπώσαμε δημόσια, επειδή δεν μπορούσαμε να την τεκμηριώσουμε. Μας γεννήθηκε εξαιτίας της “τρομοκρατικής ενέργειας” στη Νίκαια πέρυσι· και ύστερα στο Βερολίνο. Με χρήση φορτηγών. (Ας σημειώσουμε ότι τέτοιες μέθοδοι έχουν πράγματι χρησιμοποιηθεί, στη μέση Ανατολή: όχι οχήματα με εκρηκτικά αλλά απλά φορτηγά που πέφτουν πάνω σε κόσμο. Και ακριβώς επειδή έχουν χρησιμοποιηθεί αλλού σαν “η τρομοκρατία των αδυνάτων” είχαμε την υποψία: μήπως τα πρωτοκοσμικά συμπλέγματα της ασφάλειας τις αντιγράφουν;)

Οι περιπτώσεις και των δύο οδηγών ήταν, από μόνες τους, “σημαδούρες” προβοκατσιών. Αλλά αυτό ήταν άσχετο με την τεχνική πλευρά των υποψιών μας.

Ώσπου ήρθαν τα wikileaks να δημοσιοποιήσουν προχτές μια σειρά κλεμμένα ντοκουμέντα απ’ την δράση της cia.

… Σίγουρα τον Οκτώβρη του 2014 η cia ερευνούσε το να μπορεί να επηρεάσει τα συστήματα ελέγχου των σύγχρονων αυτοκινήτων και φορτηγών… Ο σκοπός αυτού του ελέγχου δεν ήταν διευκρινισμένος, αλλά θα επέτρεπε στη cia να κάνει τις σχεδόν τέλειες δολοφονίες…

Χμμμ… Η υποψία μας ήταν η εξής: είναι δυνατόν απλά να «πεισθεί» (ή να εξαγοραστεί) κάποιος για να οδηγήσει ένα φορτηγό μέχρι ένα συγκεκριμένο σημείο και, ύστερα να χάσει εντελώς τον έλεγχό του, κι αυτό να «οδηγηθεί» από απόσταση, πέφτωντας πάνω σε κόσμο και σκοτώνοντας αδιάκριτα ενώ ο (τυπικά) οδηγός του έχει παγιδευτεί;

Η απάντηση είναι πλέον «ναι» – και μάλιστα με know how μυστικών υπηρεσιών. Αλλά δεν είναι οι μοναδικές.

Συνέχεια

Η επιστήμη της προληπτικής καταστολής…


1

Του Τάσου Θεοφίλου

Όχι σε κάποιο άγνωστο και μακρινό δυστοπικό μέλλον αλλά το 2012, ήδη τέσσερα χρόνια πριν, τετρακόσιοι είκοσι περίπου πολίτες του Σικάγο ήρθαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη. Ενημερώθηκαν δι’ αλληλογραφίας ή σε άλλες περιπτώσεις δια ζώσης ότι βρίσκονται υπό επιτήρηση και ότι από δω και πέρα δεν έχουν καμιά δικαιολογία αν υποπέσουν σε κάποιο παράπτωμα ενώ παράλληλα ενημερώθηκαν για τρέχοντα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης. Είναι γεγονός ότι κάποιοι δεν βρεθήκαν προ εκπλήξεως. Είναι επίσης αλήθεια ότι αρκετοί, περισσότεροι από τους μισούς δεν μπόρεσαν αρχικά να ερμηνεύσουν αυτήν την προειδοποίηση.

Η αστυνομία του Σικάγο όπως συμβαίνει σε όλες τις ΗΠΑ δείχνει να ερμηνεύει την εγκληματικότητα και την διαχείριση της σαν να πρόκειται για κάποια μορφή επιδημίας. Στην πραγματικότητα έχει εμπεδωθεί η αντίληψη ότι το να πέσει κανείς θύμα κάποιας βίαιης ενέργειας έχει χαρακτηριστικά αντίστοιχα με το να πέσει θύμα κάποιας γρίπης. Αυτή η αντίληψη έχει επιβληθεί ως οδηγός εφαρμοσμένης πολιτικής.

Ο Andrew Papachristos κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο του Γιέιλ έχει αφιερώσει την καριέρα του στην προσπάθεια του να αναπτύξει ένα μοντέλο κοινωνικών δικτύων της παραβατικότητας παρατηρώντας τα ίχνη που αφήνουν στο παρελθόν όσοι έχουν πυροβοληθεί ή σκοτωθεί.

Συνέχεια

Πῶς μπορεῖ ἡ θεωρία νά συναντήσει τήν πραγματικότητα ὅταν ἡ πραγματικότητα ἔχει ἤδη συναντήσει τήν θεωρία;…


Τοῦ Ἰάσονα Κουτούφαρη-Μαλανδρίνου
_____________________________________________________________
Σχόλιο στήν ἑλληνική μετάφραση
Ἐπειδή τό ζήτησαν ἀρκετοί μή γαλλομαθεῖς φίλοι καί σύντροφοι, μεταφράζω παρακάτω τήν πρόσφατη εἰσήγησή μου στό Πανεπιστήμιο τῆς Λουβαίν. Μερικά μόνο μεταφραστικά σχόλια.
1. Ὅσον ἀφορᾶ τήν ὁρολογία τῆς Hannah Arendt, ἀκολούθησα κατά βάσιν τήν μετάφραση τῆς Βάνας Νικολαΐδου-Κυριανίδου (Περί βίας). Ἡ μετάφραση τοῦ Τίτου Πατρίκιου γιά τό Τί εἶναι ἡ αὐθεντία; τῆς ἰδίας, προσαρμόστηκε ἀναλόγως, μέ μνεία πάντως τῶν προτιμήσεων τοῦ μεταφραστῆ.
2. Τό κείμενο τοῦ Gilles Deleuze Post-scriptum sur les sociétés de contrôle, εἶναι γνωστό στό ἑλληνικό κοινό ἀπό δύο μεταφράσεις: τοῦ Παναγιώτη Καλαμαρᾶ καί τοῦ Ἀνδρέα Ντούνη.a Χωρίς νά ὑποτιμῶ τήν δυσκολία τοῦ μεταφραστικοῦ ἔργου (ἐγώ ὁ ἴδιος δυσκολεύτηκα νά μεταφράσω τό δικό μου κείμενο!), δέν μπορῶ νά μήν ἐπισημάνω τήν προχειρότητα τῶν μεταφραστῶν σέ ἀρκετά σημεῖα. Ἀκολούθησα γενικά τήν μετάφραση τοῦ Καλαμαρᾶ, διορθώνοντάς την ὅπου τό ἔκρινα ἀναγκαῖο.
3. Οἱ μεταφραστικές παρατηρήσεις καί διορθώσεις μποροῦν νά ἀνευρεθοῦν στίς ὑποσημειώσεις ὅπου ὁ ἀριθμός συνοδεύεται ἀπό γράμματα τοῦ λατινικοῦ ἀλφαβήτου.
4. Στόν πίνακα πού ἀκολουθεῖ, καταγράφονται ὅλες οἱ μεταφραστικές ἰσοτιμίες τοῦ κειμένου.

Συνέχεια

Κρυπτογράφηση και τρομοκρατία…


Nadim Kobeissi (Μετάφραση-Επιμέλεια: Barikat)

_______________________________________________

Λίγες μόνο μέρες χρειάστηκε να περάσουν μετά τις δίδυμες επιθέσεις σε Παρίσι και Λίβανο για να ξεκινήσει μια συζήτηση αναφορικά με τη χρήση κρυπτογραφημένων επικοινωνιών από τους δράστες και αν εν τέλει αυτό βοήθησε τον συντονισμό τους και εμπόδισε την πρόληψη της δράσης τους.

Σε αντίθεση με το πλαίσιο που εξελισσόταν ο διάλογος στο θέμα της παρακολούθησης των ψηφιακών επικοινωνιών και των αντιδράσεων που προέκυψαν μετά τις αποκαλύψεις Snowden, τα πρόσφατα γεγονότα ήταν η αφορμή ώστε να αντιστραφεί το κλίμα υπέρ της ατζέντας της κρατικής επιτήρησης.

Στη μετα-Snowden εποχή αυξήθηκε αισθητά η χρήση κρυπτογραφημένων επικοινωνιών από πολίτες αλλά και η δημιουργία νέων προγραμμάτων κρυπτογράφησης από κοινότητες ελεύθερου και ανοιχτού λογισμικού.

Σήμερα φαίνεται να οδηγούμαστε στην ενίσχυση της αυθαιρεσίας του κράτους σε θέματα παρακολούθησης με πρόσχημα τη καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Τα πρώτα αποτελέσματα φάνηκαν ήδη, καθώς χθες η Le Monde αποκάλυψε εσωτερικό έγγραφο βάση του οποίου προωθείται στο Γαλλικό κοινοβούλιο η απαγόρευση του TOR καθώς και η αναστολή λειτουργίας των ελεύθερων δημόσιων ασύρματων δικτύων σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

Ο Nadim Kobeissi, είναι προγραμματιστής, ερευνητής εφαρμοσμένης κρυπτογραφίας στο Ινστιτούτο INRIA στη Γαλλία και πολιτικός ακτιβιστής. Μεγάλωσε στη Βηρυτό και αργότερα μετακόμισε στη Γαλλία. Είναι γνωστός για τη συμβολή του στο λογισμικό Cryptocat το οποίο είναι ένα κρυπτογραφημένο chat που χρησιμοποιήθηκε εκτός των άλλων στην αραβική άνοιξη.

 «Αν παραδόσεις την ελευθερία σου για την ασφάλειά σου, δεν αξίζεις τίποτα από τα δύο». Benjamin Franklin Συνέχεια