Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. O έμμεσος τεμαχισμός της εθνικής κυριαρχίας…


4343του Αυγερινού Χατζηχρυσού

Γενικά μιλώντας, στον καπιταλισμό ο κάθε εργαζόμενος «πουλάει» την εργατική του δύναμη σε αυτόν που του υπόσχεται ότι θα του προσφέρει εργασία, γνωρίζοντας ότι με αυτό θα «χάσει» τη συμμετοχή του στα κέρδη, αδυνατώντας να πουλήσει την εργασία του μόνος.

Στον 20ό αιώνα, λόγω του κομμουνιστικού «αντίπαλου δέους», αυτή η αδικία είχε αμβλυνθεί με τις εργατικές διεκδικήσεις που είχαν κερδηθεί με πολλούς αγώνες. Στη νεοφιλελεύθερη νέα τάξη, όμως, η εργασία δεν είναι αυτή που θεωρείται προϊόν, αλλά ο ίδιος ο εργαζόμενος! Επιστρέφουμε δηλαδή στη Φεουδαρχία, όπου οι σκλάβοι είχαν δικαίωμα στη ζωή μόνο όσο προσέφεραν εργασία, ως εργαλεία, και όχι ως πολίτες.
Ο θεσμός, λοιπόν, της ενοικιαζόμενης εργασίας είναι το νέο δουλεμπόριο, κατά το οποίο ο ενοικιάζομενος δεν εργάζεται για το δικό του συμφέρον, αλλά για τον Εργολάβο/ΜΚΟ στους οποίους τον ενοικιάζει κατά το δοκούν ως νταβατζής. Μάλιστα, στην τελευταία ψήφιση του πολυνομοσχεδίου πέρασε απαρατήρητο, πίσω από το ζήτημα με το γάλα, το γεγονός πως και το Δημόσιο πλέον θα μπορεί να χρησιμοποιεί ενοικιαζόμενους εργαζόμενους. Αποκορύφωμα όλων αυτών των μεθοδεύσεων είναι οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες (ΕΟΖ).

Συνέχεια