Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις και το ζήτημα της πολιτικής βίας…


Του Κώστα Σταύρου

Εισαγωγή

Η αναθεώρηση αποτελεί ένα εγγενές φαινόμενο της πολιτικής επιστήμης και της ίδιας της ιστορίας. Σε οποιαδήποτε απόπειρα να εξεταστεί το παρελθόν με τα δεδομένα του παρόντος, τίθενται νέα ερωτήματα και αναπτύσσονται νέες μέθοδοι προσέγγισης ιστορικών περιόδων και φαινομένων. Η ιστορία αποτελεί ένα ευρύ πεδίο εντός του οποίου μπορούν να αναπτυχθούν πολιτικές συγκρούσεις, αντιθέσεις αναθεωρήσεις και ανασυνθέσεις. Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί που αποτυπώνονται σε κάθε συγκυρία, είναι καθοριστικοί για τον τρόπο που μελετάται το παρελθόν, για τα ερωτήματα που τίθενται και για την κατεύθυνση των ιστορικών ερευνών. Ακόμη, σε πολλές ιστορικές μελέτες και έρευνες η υποκειμενικότητα του ερευνητή, οι παραλείψεις ή οι εμφάσεις σε ιδιαίτερα σημεία, η αναπόφευκτη επιλογή στρατοπέδων που προκαλείται από την επιλεκτικότητα που έχει καθένας στα ιστορικά γεγονότα, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται και κατανοείται η ιστορία σε κάθε ιστορικό παρόν.

Η εξάρθρωση και η δίκη της Επαναστατικής Οργάνωσης της 17ης Νοέμβρη το 2002, οι βίαιες επιθέσεις νέων οργανώσεων του ευρύτερου αναρχικού χώρου, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και κάθε μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας που παίρνει έντονα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, αποτελούν για τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις ευκαιρία για να ανοίξει ένας κύκλος συζήτησης για τα φαινόμενα πολιτικής βίας. Ένας κύκλος συζήτησης που τις περισσότερες φορές ανοίγει, για να κλείσει αμέσως μετά, μέσα από τις ιαχές των κυρίαρχων συγκροτημάτων του Τύπου, που αντί να διαφωτίσει, συσκοτίζει, αντί να ερμηνεύσει, καταδικάζει. Σήμερα, μετά και την έξαρση δράσεων από τη μεριά του ακρο-δεξιού χώρου και υπό το θεωρητικό σχήμα των δύο άκρων, επιχειρείται ένα χοντροκομμένο «τσουβάλιασμα» κάθε βίαιης μορφής διαμαρτυρίας, από την μαχητική δράση έως την τρομοκρατία και αρκετές φορές κιόλας ταυτίζοντας τον ευρύτερο αριστερό χώρο με την ακρο-δεξιά, μη διακρίνοντας μορφές, ιδεολογικές αφετηρίες, κίνητρα, την ηθική που υπακούει η καθεμιά, προκειμένου να ανασυντεθεί η πολιτική εκπροσώπηση με βάση νέους πόλους, όπως το συνταγματικό ή το δημοκρατικό τόξο πολιτικών δυνάμεων. Η δημόσια συζήτηση, έτσι όπως διεξάγεται και με τις πολιτικές σκοπιμότητες που πιθανότατα εξυπηρετεί, αρνείται να αναγνωρίσει την πολιτική διάσταση του φαινομένου των βίαιων μορφών πολιτικής δράσης, προκειμένου μέσα από τη νομική του απο-πολιτικοποίηση, ο κρατικός μηχανισμός, που πάσχει από την εγγενή σε κάθε εξουσία τάση προς τον ολοκληρωτισμό,1 να θέσει τις βάσεις για την επανίδρυση της δημοκρατίας σε αυταρχικότερο πλαίσιο.

Συνέχεια

Παράσιτα, αναρχικοί και άλλα επαναστατικά πλάσματα …


Μετάφραση από CrimethInc

Δύο μήνες διαμαρτυρίας και καταπίεσης στη Λευκορωσία

Μια σειρά έντονων διαμαρτυριών ξέσπασε σε όλη τη Λευκορωσία τον Φεβρουάριο του 2017 και συνεχίστηκε τον Μάρτιο, κλονίζοντας συθέμελα την κυριαρχία δεκαετιών του Λουκασένκο. Οι αναρχικοί βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή, ριζοσπαστικοποιώντας τόσο τις συγκρούσεις στους δρόμους όσο και τις προτάσεις που προωθούσε το κίνημα. Οι αναρχικές τακτικές εξαπλώθηκαν σε πολλούς άλλους συμμετέχοντες, οι οποίοι και συνέδραμαν με τους  αναρχικούς για να αντισταθούν στη βίαιη καταστολή της αστυνομίας. Συζητήσαμε με τους αναρχικούς της Λευκορωσίας που συμμετείχαν στο κίνημα για την προετοιμασία αυτής της αναφοράς:

Ο Λευκορώσος πρόεδρος Αλεξάντερ Λουκασένκο, ανέλαβε την εξουσία πρώτη φορά το 1994 και το φθινόπωρο του 2015 κατέκτησε για πέμπτη φορά την ανανέωση τη θητείας του. Έχει γίνει διαβότητος για τη βίαιη καταστολή των κοινωνικών κινημάτων αλλά και οποιαδήποτε μορφής αντιπολίτευσης. Η μικρή αλλά δραστήρια αναρχική και αντιφασιστική σκηνή έχει υποστεί σοβαρή καταστολή για πολλά χρόνια, με πολλούς συντρόφους να εκτίουν μακρές ποινές φυλάκισης.

Η ποινικοποίηση της φτώχειας / Οι παράσιτοι αντιπαλεύουν

Η Λευκορωσία έχει βιώσει μια βαθιά ύφεση εδώ και πολλά χρόνια λόγω των ισχυρών οικονομικών της δεσμών με τη Ρωσία. Κατά συνέπεια, η κυβέρνηση έχει πραγματοποιήσει σοβαρές οικονομικές περικοπές στο κράτος πρόνοιας. Ωστόσο, αυτή η πιο πρόσφατη προσπάθεια να τιμωρηθούν και να ταπεινωθούν τα πιο ευάλωτα τμήματα της κοινωνίας της Λευκορωσίας ώθησε τους ανθρώπους στα όριά τους. Το 2015, ο Λουκασένκο εισήγαγε νέο νόμο ο οποίος ορίζει ότι όσοι δεν κατείχαν δουλειά το τελευταίο εξάμηνο πρέπει να καταβάλουν ειδικό φόρο στο κράτος για να καλύψουν τα έξοδα της δημόσιας υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης. Τα φτωχότερα μέρη του πληθυσμού περιγράφηκαν ως “κοινωνικά παράσιτα” και ο μόνος τρόπος να αποφύγουν τον φόρο ήταν να περάσουν από μια εξευτελιστική διαδικασία εξήγησης των οικονομικών συνθηκών τους σε μια ειδική κυβερνητική επιτροπή. Σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις, ο νόμος επηρέασε περίπου μισό εκατομμύριο ανθρώπων. Εκείνοι που δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν τον φόρο θα μπορούσαν να καταδικαστούν σε 15 ημέρες καταναγκαστικής εργασίας.

 

Συνέχεια

Δηλώσεις του EZLN κατά το κλείσιμο της δεύτερης περιόδου του Πέμπτου Συνεδρίου του CNI…


Subcomandante Insurgente Moisés (μετάφραση: Barikat)

  Εθνικοαπελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας

                                                                               Μεξικό

1η Ιανουαρίου 2017.

Αδελφοί και αδελφές του Εθνικού Συνεδρίου Αυτοχθόνων:

Συντρόφισσες και σύντροφοι της εθνικής και διεθνούς σέχτας:

Λαοί του Μεξικό και του κόσμου:

Πάνε 23 χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε τον ένοπλο αγώνα μας ενάντια λήθη.

H αγανάκτηση και η απελπισία μας ανάγκασαν να είμαστε διατεθειμένοι να πεθάνουμε, προκειμένου να μπορέσουμε να ζήσουμε.

Για να μπορέσουμε να ζήσουμε με το μόνο τρόπο που αξίζει να ζει κανείς: με ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Ο λαός του Μεξικό μας κοίταξε και μας μίλησε, μας είπε πως ο αγώνας μας και τα αιτήματά μας είναι δίκαια, αλλά πως δε συμφωνεί με τις πρακτικές βίας.

Καθώς έγιναν γνωστές οι απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε και πεθαίνουμε, σε κάθε μέρος της χώρας μας έγινε κατανοητό πως οι αιτίες της εξέγερσής μας δε μπορούσαν να αμφισβητηθούν, ωστόσο δεν ίσχυσε το ίδιο και για τις μεθόδους με τις οποίες εκφράστηκε η αντικαθεστωτική μας δράση.

Τώρα οι συνθήκες ζωής του λαού του Μεξικό τόσο στην επαρχία όσο και στις πόλεις είναι πια χειρότερες από ότι ήταν 23 χρόνια πριν.

Τώρα πια η φτώχεια, η απελπισία, ο θάνατος, η καταστροφή δεν αφορούν μόνο τους γηγενείς πληθυσμούς, που πρώτοι κατοίκησαν τούτη τη γη.

Τώρα πια η δυστυχία τους αγγίζει όλους και όλες.

Η κρίση πια επηρεάζει κι εκείνους που πίστευαν ότι είναι ασφαλείς, και θεωρούσαν ότι ο εφιάλτης αφορούσε μόνο εκείνους που ζουν και πεθαίνουν στα κατώτερα λαϊκά στρώματα.

Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, με διαφορετικό χρώμα και σημαίες, και το μόνο που κάνουν είναι να επιδεινώνουν την κατάσταση στη χώρα.

Το μόνο που κατορθώνουν με τις πολιτικές τους είναι να προκαλούν τη δυστυχία, την καταστροφή και το θάνατο σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Τώρα οι αδελφές και οι αδελφοί μας από όλους τους οργανισμούς, τις γειτονιές, τα έθνη, τις φυλές, και τους αυτόχθονους λαούς, συσπειρώθηκαν στο Εθνικό Συνέδριο Αυτοχθόνων. Αποφάσισαν πια να φωνάξουν ΑΡΚΕΤΑ.

Έχουν αποφασίσει ότι δεν θα επιτρέψουν την περαιτέρω καταστροφή της χώρας μας.

Έχουν αποφασίσει να μην επιτρέψουν ο λαός και η ιστορία του να σβήσουν από την ασθένεια που ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα.

Ένα σύστημα που, σε παγκόσμιο επίπεδο, εκμεταλλεύεται, στερεί, καταστέλλει και περιφρονεί τον άνθρωπο και τη φύση.

To Εθνικό Συμβούλιο Αυτοχθόνων έχει αποφασίσει να αγωνιστεί για να θεραπεύσει τη γη και τον ουρανό μας.

Και έχει αποφασίσει να το πράξει αυτό χρησιμοποιώντας μέσα πολιτισμένα και ειρηνικά.

Οι λόγοι είναι δίκαιοι, αδιαμφισβήτητοι.

Ποιος θα μπορούσε τώρα να αμφισβητήσει το δρόμο που έχουν επιλέξει, και για ποιο λόγο θα μπορούσαν να μας εγκαλέσουν όλες και όλους.

Εάν δε γίνει σεβαστό, εάν δε χαιρετιστεί, εάν δεν υποστηριχθεί ο αγώνας και η πορεία έκφρασής του την οποία επέλεξαν, τότε τι είδους μήνυμα θα δίναμε ως κοινωνία; Τι επιλογές αφήνουν μετέπειτα στους εξεγερμένους;

Πάνε 23 χρόνια που ξεκινήσαμε την εξέγερσή μας, αλλά ο δρόμος που είχαμε επιλέξει απέκλειε πολύ κόσμο, δεν  μπορούσαν να συμμετάσχουν όλες και όλοι.

Τώρα το Εθνικό Συμβούλιο των Αυτοχθόνων μας καλεί σε μια μάχη στην οποία μπορούμε να συμμετέχουμε όλες και όλοι ανεξάρτητα από την ηλικία, το χρώμα, το ανάστημα, τη φυλή, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τις οικονομικές απολαβές, το επίπεδο μόρφωσης, τη σωματική δύναμη, την κουλτούρα, τη σεξουαλική προτίμηση.

Συνέχεια

Οι Ζαπατίστας* και η πρότασή τους για τις Προεδρικές εκλογές 2018…


Του Λεωνίδα Οικονομάκη

Η είδηση έσκασε σα βόμβα.

«Οι Ζαπατίστας κατεβαίνουν στις εκλογές» έγραψαν κάποιοι. «Πάει…τους χάσαμε κι αυτούς» αναφώνησαν άλλοι απογοητευμένοι. Ο ηγέτης της MORENA, του αριστερού κόμματος της Μεξικανικής αντιπολίτευσης, Andrés Manuel López Obrador (AMLO) τους κατηγόρησε την άλλη μέρα κιόλας ότι είναι «το αυγό του φιδιού» και ότι «παίζουν το παιχνίδι τoυ PRI» του κυβερνώντος κόμματος, στοχεύοντας να διασπάσουν τις ψήφους της Αριστεράς στο Μεξικό. Τόσο παγκοσμίως όσο και στην Ελλάδα, «Ζαπατολόγοι» και Λατινοαμερικανιστές, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί απόρησαν κι αιφνιδιάστηκαν.
 «Αλλά άτομα που περνιούνται για καλλιεργημένα και σκεπτόμενα, που υποτίθεται ότι ξέρουν να διαβάζουν και να γράφουν, και έχουν μια κάποια ελάχιστη πληροφόρηση, δίνουν μαθήματα σε ανώτατα εκπαιδευτικά κέντρα, είναι επίτιμοι, εισπράττουν τακτικά τις υποτροφίες και τους μισθούς τους, ταξιδεύουν πουλώντας «γνώση», δεν διαβάζουν αυτό που το κείμενο «Ας σείεται στα κέντρα της η γη» λέει ξεκάθαρα, και λένε και γράφουν κάθε είδους κοτσάνες είναι -πώς να το πω κόσμια;- ωραία, είναι ξεδιάντροποι και τσαρλατάνοι.»[1]

Αυτή ακριβώς ήταν η αντίδραση των Εξεγερμένων Υποδιοικητών Galeano (πρώην Marcos) και Moises. Και έχουν δίκιο.

Συνέχεια

* «Πεταίν, γύρνα πίσω, ξέχασες τα σκυλιά σου»*… Ο αγώνας στη Γαλλία συνεχίζεται…


Του Πιέρ Σαλιέ. Ανταπόκριση από το Παρίσι

30/May/2016

  Η ανταπόκρισή μας στα τέλη Μαρτίου έκλεινε με μία απορία αναφορικά με τις προοπτικές μαζικοποίησης της πρωτοβουλίας του κινήματος Nuit Debοut που τότε μετρούσε μερικές μέρες ύπαρξης. Ο Μάρτης ήταν ένας κομβικός μήνας για τη γέννηση αυτού του πολύμορφου και χωρίς συνοχή κινήματος, που συγκλονίζει εδώ και οκτώ εβδομάδες τη Γαλλία. Κατ’αρχήν έδωσε μια εικόνα, όχι τόσο για το οργανωτικό μοντέλο που θα μπορούσε να πάρει ένα μαζικό κίνημα αμφισβήτησης στη γαλλική κοινωνία (παρότι έθεσε χωρίς αμφιβολία τις βάσεις για την ανάπτυξή του), όσο για το πώς θα απαντούσε το Κράτος και η πολιτική ηγεσία απέναντι σε μια τέτοια απειλή: Τα υποκριτικά καλέσματα της κυβέρνησης Βαλς για κοινωνικό διάλογο με τα συνδικάτα των μαθητών/φοιτητών ακυρώθηκαν στη πράξη από εκατοντάδες περιστατικά ωμής αστυνομικής βίας που ανέδειξαν τις πραγματικές προθέσεις της.

Το άρθρο έκλεινε με μία απορία που συνόψιζε τα εξής ουσιώδη, για εκείνη τη χρονική περίοδο, επίδικα του κινήματος: Πρώτον, κατά πόσον οι μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις θα έχαναν ή όχι την ισχύ τους στο προσεχές διάστημα. Δεύτερον, εάν οι αντιδράσεις ενάντια στο νόμο της κυβέρνησης Βαλς θα έβρισκαν πρόσφορο έδαφος και σε άλλα στρώματα και οργανωμένες ομάδες της γαλλικής κοινωνίας- κυρίως στα συνδικάτα. Τρίτον, εάν η πρωτοβουλία του Nuit Debout, που είχε καταλάβει τη κεντρική παριζιάνικη πλατεία République, θα κατάφερνε να εξελιχθεί σε κάτι περισσότερο και διαφορετικό από τα κινήματα των πλατειών που εμφανίστηκαν τη περίοδο 2011-2012. Και τέλος, μια απορία αναφορικά με τις μορφές που θα έπαιρνε η στάση του Κράτους απέναντι σε αυτές τις κινητοποιήσεις.

Merci patron!

Συνέχεια

Ανταπόκριση από το Παρίσι …


Π.Σ

 Με συνθήματα όπως «Όλος ο κόσμος μισεί την αστυνομία», «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», «Πεταίν, γύρνα πίσω, ξέχασες τα σκυλιά σου», υποδέχθηκαν αντιφασίστες και αγωνιστές τη συγκέντρωση «Ενάντια στο μίσος για τους αστυνομικούς» που διοργάνωσαν συνδικάτα της Γαλλικής Αστυνομίας σήμερα το πρωί στη Πλατεία Ρεπουμπλίκ.
 Η αντί-συγκέντρωση, οργανώθηκε από τη πρωτοβουλία «Επείγον: Η Αστυνομία δολοφονεί» (Urgence: Notre police assassine) παρά την απαγόρευση που της είχε δοθεί το προηγούμενο βράδυ από τη Κεντρική Αστυνομική Διεύθυνση του Παρισιού, όπου σε ανακοινωθέν που εξέδωσε χαρακτήριζε τα μέλη της «βίαια» και «εξτρεμιστικά στοιχεία».

 Πριν καν φτάσουν στη πλατεία, οι διαδηλωτές χτυπήθηκαν βίαια από τις γαλλικές δυνάμεις καταστολής που προχώρησαν σε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων με αποτέλεσμα το μπλοκ τους να «σπάσει» και να διασκορπιστούν άτακτα στους γύρω -από τη Ρεπουμπλίκ- δρόμους. Αφού ανασυντάχθηκαν, οι περίπου 100 αντιφασίστες που είχαν απομείνει κυνηγήθηκαν από τις αστυνομικές δυνάμεις. Φτάνοντας στο κανάλι Σεν Μαρταίν, μερικά εκατοντάδες μέτρα πιο πάνω, οι διαδηλωτές πέρασαν στην αντεπίθεση πετώντας μπουκάλια και πέτρες στην αστυνομία ενώ το pièce de la résistance – η πινελιά- του όλου πρωινού ήταν το κάψιμο ενός περιπολικού από το οποίο όπως- όπως πρόλαβαν να βγουν οι δύο αστυνομικοί που ήταν μέσα.

 Κατά τ’άλλα, η συγκέντρωση των αστυνομικών εξελίχθηκε ομαλά με μουσική υπόκρουση των AC/DC, την Μαριόν Λεπέν -τη κόρη της Αρχηγού- να βγάζει φωτογραφίες με χαμογελαστά όργανα, τα οποία διαμαρτύρονταν σε δημοσιογράφους ισχυριζόμενοι ότι οι κάτοικοι στα προάστια τους βρίζουν και τους εξευτελίζουν όταν κάνουν περιπολίες στους γειτονιές τους (αντί να τους μοιράζουν τριαντάφυλλα), ενώ, τέλος, ζήτησαν να τεθούν επ’ αόριστον σε κατ’ οίκον περιορισμό οι «casseurs» («μπάχαλοι»)

____________________________________________________________

Aπό:

https://barikat.gr/content/antapokrisi-apo-parisi

La France sous tension. Το Χρονικό της Εξέγερσης*…


Ανταπόκριση από το Παρίσι. Του Πιέρ Σαλϊέ

*Rêve Générale: Ένα λογοπαίγνιο με την φράση «Γενική Απεργία» που αναφέρεται εν τέλει στη δυνατότητα να υπάρξει ένα «Γενικό Όνειρο», που δεν θα επικεντρωθεί σε απλές μεταρρυθμίσεις αλλά στην ολοκληρωτική συστημική αλλαγή.

 

Ζητώντας την απόσυρση του νέου νόμου για τα εργασιακά της Υπουργού Εργασίας Ελ Χομρί, μαθητικά, φοιτητικά και εργατικά συνδικάτα βρίσκονται επί ποδός σε όλη τη Γαλλία για πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα σε μία σειρά διαδηλώσεων που έχουν βάλει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Είναι η πρώτη φορά μετά το κύμα διαδηλώσεων ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού το 2010 που η Γαλλία, από το λιμάνι της Χάβρης μέχρι τη Μασσαλία, συντάρασσεται από μαζικές κινητοποιήσεις. Στη πρώτη γραμμή του πυρός μαθητές και φοιτητές που θεωρούν ότι ο νέος νόμος για τα εργασιακά στοχοποιεί πρωτίστως εκείνους.

Συνέχεια