Εντουάρντο Γκαλεάνο…Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής…


Από

Το κείμενο είναι από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο, Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, εκδ. Θεωρία, Αθήνα, 1982. Η μετάφραση είναι του Φώντα Κονδύλη.

Εισαγωγή.

Εκατόν είκοσι εκατομμύρια παιδιά στο κέντρο της καταιγίδας

Η παγκόσμια κατανομή της εργασίας έχει ως αποτέλεσμα το διαμοιρασμό των χωρών σ’ αυτές που κερδίζουν και σ’ αυτές που χάνουν. Η δική μας περιοχή της γης, που σήμερα ονομάζεται λατινική Αμερική, είχε το θλιβερό προνόμιο να χάνει ευθύς εξαρχής, απ’ τις παλιές εκείνες εποχές όπου οι Ευρωπαίοι και η Αναγέννηση ρίχτηκαν στη θάλασσα για να μπήξουν τα δόντια τους στο λαιμό της.

Η λατινική Αμερική είναι η ήπειρος με τις ανοιχτές φλέβες.

Η λατινική Αμερική είναι η ήπειρος με τις ανοιχτές φλέβες.

Οι αιώνες πέρασαν και η λατινική Αμερική τελειοποίησε το ρόλο της. Δεν είναι πια το βασίλειο των θαυμάτων, όπου η φαντασία ωχριούσε μπροστά στα τρόπαια της κατάκτησης, στα ορυχεία χρυσού και στα βουνά από ασήμι. Διατήρησε όμως την υπηρετική της σύσταση. Παραμένει στην υπηρεσία των ξένων αναγκών, όντας η πηγή και αποθήκευση πετρελαίου και σίδερου, χαλκού και κρέατος, καφέ και φρούτων, πρώτων υλών και ειδών διατροφής γι” αυτές τις πλούσιες χώρες οι οποίες, καταναλίσκοντας όλα τούτα, κερδίζουν πολύ περισσότερα απ’ όσα κερδίζει παράγοντάς τα η λατινική Αμερική. Οι φόροι που εισπράττουν οι αγοραστές είναι πολύ πιο υψηλοί απ’ τα ποσά που καταβάλλονται στους πωλητές. Και, στο κάτω της γραφής, όπως δήλωσε τον Ιούλιο του 1968 ο Covey Τ. Oliver, συντονιστής του Συνδέσμου για την Πρόοδο, «το να μιλάμε σήμερα για δικαιοσύνη τιμών, αυτό είναι μεσαιωνική αντίληψη. Ζούμε στην εποχή της εμπορικής ελευθερίας…» Μα όσο πιο πολύ δεχόμαστε την ελευθερία στις εμπορικές μας υποθέσεις, τόσο πιο πολύ πρέπει να χτίζουμε φυλακές γι’ αυτούς που δεν ευνοούνται απ’ τις υποθέσεις αυτές. Τα συστήματά μας, σε ανακριτές και δήμιους, λειτουργούν όχι μόνο σε όφελος της εξωτερικής καπιταλιστικής αγοράς, μα προστατεύουν και σημαντικές εισοδηματικές πηγές που προέρχονται από τα δάνεια και τις ξένες επενδύσεις μέσα στις ελεγχόμενες εσωτερικές αγορές. «Ακούσαμε να μιλούν για προνομιακές παραχωρήσεις που έκανε η Αμερική στο ξένο κεφάλαιο, μα όχι και για τις παραχωρήσεις που έκαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες στο κεφάλαιο άλλων χωρών… Είναι που δεν κάνουμε παραχωρήσεις», υπογράμμιζε στα 1913 ο πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον. Διαβεβαίωνε ακόμα ότι «μια χώρα καταπιέζεται και κυριαρχείται από το κεφάλαιο που έχει επενδυθεί στη χώρα αυτή». Είχε δίκιο. Με το πέρασμα του χρόνου, χάσαμε ως και το δικαίωμα να λεγόμαστε Αμερικανοί, παρόλο που οι Αϊτινοί και οι Κουβανοί εμφανίζονται στην Ιστορία ως καινούργιοι λαοί έναν αιώνα προτού οι μετανάστες του Mayflower πατήσουν το πόδι τους στις ακτές του Πλύμουθ. Σήμερα, για ολόκληρο τον κόσμο, Αμερική σημαίνει: Ηνωμένες Πολιτείες. Εμείς όλοι, το πολύ πολύ, κατοικούμε σε μιαν υπο-Αμερική, μιαν Αμερική δεύτερης διαλογής και απροσδιόριστης ταυτότητας.

Συνέχεια

Ένας χρόνος χωρίς τον Εντουάρντο Γκαλεάνο…


Το δικαίωμα στο παραλήρημα…

 

           Είπε πως η ουτοπία βρίσκεται στον ορίζοντα, 
         γνωρίζω πολύ καλά πως ποτέ δεν θα την πλησιάσω, 
   πως αν κάνω δέκα βήματα,  αυτή θα απομακρυνθεί δέκα βήματα, 
     όσο περισσότερο την ψάχνω, τόσο λιγότερο θα τη συναντώ, 
         γιατί αυτή απομακρύνεται, όσο εγώ την πλησιάζω.
            Καλή ερώτηση, έτσι; Σε τι χρησιμεύει ; 

      Λοιπόν, η ουτοπία χρησιμεύει σ' αυτό: στο να περπατάς.

Ιδιωτική παράσταση του Εντουάρντο Γκαλεάνο…


cinema

Ο κομαντάντε Τομάς Μπόργκε με κάλεσε σε δείπνο. Δεν τον γνώριζα. Οι φήμες έλεγαν πως ήταν ο πιο σκληρός , ο πιο απαίσιος απ όλους. Εκτός από μένα υπήρχαν κι άλλοι καλεσμένοι, όλοι έκτακτοι άνθρωποι. Ο Τομάς μιλούσε λίγο. Με κοίταξε , με μέτρησε.

Την επόμενη φορά ήμασταν μόνοι στο τραπέζι. Τώρα ήταν πιο ομιλητικός, χωρίς δισταγμό απάντησε στις ερωτήσεις μου για τα πρώτα χρόνια του απελευθερωτικού μετώπου των Σαντινίστας. Και γύρω στα μεσάνυχτα, σαν να ΄θελε ν αλλάξουμε θέμα , είπε:

«Τώρα θα μου διηγηθείς μια ταινία»

Συνέχεια

Ένας εργάτης στη Νικαράγουα (αφιερωμένο στους 299 νεκρούς ανθρακωρύχους στην Τουρκία)


Ο Χοσέ Βιγιαρέινα είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά.

Μεταλωρύχος στην αμερικανική εταιρεία Rosario Mines, που πριν από εβδομήντα χρόνια έριξε τον πρόεδρο Σελάγια.

Από το  1952  ο Βιγιαρέινα εξορύσσει χρυσάφι στις στοές του Σιούνα, όμως τα  πνευμόνια του δεν έχουν ακόμα σαπίσει.

Στη μιάμιση το μεσημέρι της 3ης Ιουλίου 1979, ο Βιγιαρέινα σκύβει σε έναν φωταγωγό της στοάς, κι ένα βαγόνι τού κόβει το κεφάλι.

Τριάντα πέντε λεπτά αργότερα, η εταιρεία ειδοποιεί τον νεκρό ότι σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 18,115 και 119 του Κώδικα Εργασίας απολύεται λόγω μη τήρησης του συμβολαίου.

(Εντουάρντο Γκαλεάνο, Σιούνσ/1979, μνήμη της φωτιάς/ο αιώνας του ανέμου)

Σύντομη Περιγραφή:

Εντουάρντο Γκαλεάνο
Ο Χοσέ Βιγιαρέινα είναι παντρεμένος, με τρία παιδιά.  Μεταλωρύχος στην αμερικανική εταιρεία Rosario Mines, που πριν από εβδομήντα χρόνια έριξε τον πρόεδρο Σελάγια.  Από το  1952  ο Βιγιαρέινα εξορύσσει χρυσάφι στις στοές του Σιούνα, όμως τα  πνευμόνια του δεν έχουν ακόμα σαπίσει.