Πλεονασματικό για πρώτη φορά από το 1948 το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών της χώρας


?????????????

Πλεόνασμα ύψους 1,2 δισ. ευρώ παρουσίασε το 2013 το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών της χώρας, σύμφωνα με στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος.

Σημ.Αμετανόητου: Αν «ξεπαστρέψουν»…2-3 εκατομμύρια Ελληνες ακόμα…όχι μόνο απλά πλεονασματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών θα εμφανίζουμε…!!!! ΝΟΡΒΗΓΙΑ θα γίνουμε και θα χρηματοδοτούμε και εμείς  ΜΚΟ εκτός συνόρων,όπως αυτοί.Τις ΜΚΟ «εντός»…  θα εξακολουθούμε βέβαια να τις τροφοδοτούμε…

 
Σημειώνεται ότι είναι η πρώτη φορά που το Ισοζύγιο κλείνει με πλεόνασμα, από το 1948 που υπάρχουν διαθέσιμα στατιστικά στοιχεία.

 

 

Η εξέλιξη αυτή αντανακλά, κατά κύριο λόγο, τη σημαντική μείωση του εμπορικού ελλείμματος κατά 2,4 δισ. ευρώ και ακολούθως την αύξηση των πλεονασμάτων των ισοζυγίων τρεχουσών μεταβιβάσεων κατά 3 δισ. ευρώ και υπηρεσιών κατά 1,7 δισ. ευρώ, ενώ αντίθετα αυξήθηκε το έλλειμμα του ισοζυγίου εισοδημάτων.

 
Όπως προκύπτει από τα στοιχεία της Τραπέζης της Ελλάδος, ο περιορισμός του εμπορικού ελλείμματος οφείλεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του στη σημαντική μείωση των πληρωμών για εισαγωγές αγαθών κατά 4,5%, αλλά και στην άνοδο των εξαγωγικών εισπράξεων κατά 2,3%. Συνέχεια

Ο Αρμαγεδδών του Μνημονίου με αριθμούς


Η «δημοσιονομική προσαρμογή» μάς στοίχισε 73 δισ. ευρώ, ενώ η ελληνική οικονομία διαρκώς συρρικνώνεται, η ανάπτυξη επιμένει να μην έρχεται και σταθερές της ζωής των πολιτών, ήτοι εργασία, ιδιωτική περιουσία και καταθέσεις, εξαϋλώνονται…

Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια δημοσιονομικής προσαρμογής και εισοδηματικής λιτότητας, κατά τις επιταγές δύο Μνημονίων, και η ελληνική οικονομία παραμένει βαθιά χωμένη στην ύφεση, με την κοινωνία εξαθλιωμένη και διαλυμένη.

Μεταξύ 2009 και 2013, η ελληνική οικονομία (ΑΕΠ) συρρικνώθηκε κατά 48 δισ. ευρώ σε ονομαστικούς όρους, με την κατανάλωση των νοικοκυριών να χάνει 36 δισ., τις ακαθάριστες επενδύσεις παγίου κεφαλαίου να μειώνονται κατά 19 δισ., ενώ μόνο οι εξαγωγές αγαθών και υπηρεσιών κερδίζουν 7 δισ. ευρώ, υπολειπόμενες ωστόσο κατά 4 δισ. από τα επίπεδα του 2008. Συνέχεια

Το μεγάλο ψέμα περί «κράτους-Σοβιέτ» και η Ελλάδα του Καπιταλισμού


(Άρθρο του  Νικόλαου Μόττα )

«Ένα ψέμα», έλεγε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, «κάνει το γύρο του κόσμου πριν η αλήθεια προλάβει να φορέσει το παντελόνι της». Ως πολιτικός εκφραστής της βρετανικής αστικής τάξης, ο Τσώρτσιλ γνώριζε αν μη τι άλλο πολύ καλά την χρησιμότητα του ψέματος στην χειραγώγηση των μαζών. Όπως πολύ καλά την γνωρίζουν και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της καθ’ ημάς αστικής τάξης και οι ιδεολογικοί τους υπερασπιστές και υπέρμαχοι. Ένα ψέμα λοιπόν που, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, έχει «κάνει το γύρο της Ελλάδας» είναι πως η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι «η τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης». Το επιχείρημα αυτό έχει δύο σκέλη: Αφενός προσπαθεί να πείσει ότι η κρίση δεν οφείλεται στο ίδιο το DNA του καπιταλιστικού συστήματος και στην υπερσυσσώρευση πλούτου, αλλά στη δήθεν «σοβιετοποιημένη» (κατ’ αυτούς) δομή του ελληνικού κρατικού οικοδομήματος. Αφετέρου, επιχειρεί να περάσει τις αντιδραστικές, αντιλαϊκές, φιλομονοπωλιακές«μεταρρυθμίσεις» στην οικονομία και το κράτος ως αναγκαίες για την (δήθεν) «αποσοβιετικοποίηση»της χώρας και την έξοδο απ’ την κρίση.
Υπάρχει όμως ένα βασικό πρόβλημα με την παραπάνω άποψη: δεν συμφωνεί μαζί της η πραγματικότητα. Και αυτό διότι αυτή η δήθεν «τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης» (η μεταπολιτευτική Ελλάδα) έχει τόση σχέση με το σοσιαλιστικό σύστημα των σοβιετικών δημοκρατιών του 20ου αιώνα όση έχουν οι ιδέες του Σαμαρά με το Λένιν. Απολύτως καμία δηλαδή. Αντιθέτως, η Ελλάδα της μεταπολίτευσης χτίστηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του δυτικού καπιταλιστικού μοντέλου, βασιζόμενη στην εδραιωμένη κυριαρχία της αστικής τάξης και των πολιτικών εκφραστών της που επεκράτησαν μετά το τέλος του Εμφυλίου.

Στο ελληνικό μεταπολιτευτικό οικοδόμημα, αυτό που ονομάζουν ως «τελευταίο σοβιετικό καθεστώς», τα μέσα παραγωγής βρισκόντουσαν – και βρίσκονται – στα χέρια της πλουτοκρατίας. Εκτός κι’ αν οι μεγάλες επιχειρήσεις (εργοστάσια, βιομηχανικές μονάδες, λιμάνια, ναυπηγεία κλπ.) τελούσαν υπό εργατικό έλεγχο και δεν το γνωρίζαμε…
Σε αυτήν, λοιπόν, την κατά τους ινστρούκτορες του καπιταλισμού, «σοβιετική Ελλάδα»:
  • Την περίοδο 1980-1997 τα ποσοστά κέρδους του κεφαλαίου στον επιχειρηματικό τομέα της ελληνικής οικονομίας διατηρήθηκαν με αυξανόμενη τάση πάνω από το 23%. Την ίδια περίοδο στην ίδια την ΕΟΚ/ΕΕ το αντίστοιχο ποσοστό δεν ξεπέρασε το 14,6%. (Στοιχεία: ΟΟΣΑ, 1997,1999). Συνέχεια