Ελιτίστικα ντέρτια και ρατσιστικές γλυκατζούρες…


Στον όγδοο χρόνο της κρίσης, η δεξιά σκέψη στην Ελλάδα εξακολουθεί να μην έχει καταλάβει το κακό που της έχει πέσει στο κεφάλι από την περίοδο των Αγανακτισμένων και μετά· οι ιδεολόγοι της, αντί να προσπαθήσουν να βάλουν λίγο το κεφάλι τους να σκεφτεί, επιμένουν να το βαράνε στον τοίχο, ή να μαστιγώνουν τη θάλασσα που είναι ταραγμένη, ρίχνοντας το φταίξιμο στο λαό επειδή εκείνος δεν τους καταλαβαίνει.

Αυτό συνάγεται με ευχέρεια, για πολλοστή φορά, από όσα κατατέθηκαν στο «Φόρουμ των Δελφών», αλλά και από όσα γράφηκαν με σκοπό να τα παρουσιάσουν, να τα προπαγανδίσουν και να τα εκλαϊκεύσουν. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το φτηνό και αφελές άρθρο του Άγγελου Κωβαίου στο Protagon (6 Μαρτίου 2017) με τον αμίμητο τίτλο «Γιατί δεν αντιδρούν οι Ελληνες; Κι όμως, υπάρχει απάντηση…».

Η απάντηση αυτή, εάν υπάρχει, πάντως δεν ανευρίσκεται πουθενά στο άρθρο[1]. Καλά καλά δενανευρίσκεται απάντηση στο ερώτημα σε τι άραγε ανέμενε ο αρθρογράφος να «αντιδράσουν» οι Έλληνες, και πώς. Το πιθανότερο είναι ότι ανέμενε απλώς να ψηφίσουν Μητσοτάκη.

Αυτό βέβαια δεν είναι από μόνο του πρόβλημα. Ο καθένας μπορεί να έχει μια πολιτική προτίμηση. Το πρόβλημα είναι ότι το άρθρο παραθέτει τοποθετήσεις δύο συγκεκριμένων προσώπων στο προαναφερθέν Φόρουμ, παρουσιάζοντάς τες, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως ερμηνείες όχι μόνο για την αδράνεια των «Ελλήνων» απέναντι στην κρίση, αλλά και για την ίδια την κρίση. Τη στιγμή που μόνο αυτό δεν είναι.

Μέχρι να φτάσουμε στη στιγμή να διαβάσουμε τι τέλος πάντων είπαν ο Δερτιλής και η Γλύκατζη-Αρβελέρ, έχουμε υποστεί έναν ολόκληρο διαφημιστικό carpet bombing που μας προετοιμάζει για κάποια συγκλονιστική αποκάλυψη: «μία άλλη αναζήτηση είναι φανερό ότι επιχειρείται – τουλάχιστον από κάποιους» … Ποιους κάποιους; μα, «όσους αγωνιούν». Αυτή η «άλλη αναζήτηση» των αγωνιώντων αναδεικνύει «μία άλλη διάσταση της κρίσης», και μάλιστα ρίχνει «φως στην βαθύτερη αιτία της κρίσης».

Ποια είναι αυτή η άλλη διάσταση και η βαθύτερη αιτία;

Είναι ότι «τα ζητήματα δεν είναι μόνο οικονομικά» ή πολιτικά ώστε να «ξεπερνιούνται με συνθήματα και πολιτικές αερολογίες».

Τι είναι τότε;

Συνέχεια