Αμερικανικές εκλογές Κλίντον vs Τραμπ: Όταν ακόμη και η λογική του «μη χείρον βέλτιστον» μοιάζει να παραπαίει…


azz2lknje6qwru8aifd7drtpkhmw2kgq-large

Γράφουν: Ελένη Μαυρούλη, Αλέξανδρος Μινωτάκης

Η αυλαία μίας από τις πιο, κατά κοινή ομολογία, χαμηλού επιπέδου, από όλες τις απόψεις, λαϊκίστικες προεκλογικές προεδρικές εκστρατείες στις ΗΠΑ έπεσε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που κύλησαν και όλοι οι τελευταίοι μήνες: με προσωπικές σκληρές επιθέσεις, με υπονοούμενα για εξωθεσμικές παρεμβάσεις, με προειδοποιήσεις για μη αναγνώριση του αποτελέσματος (μια μάλλον πρωτόγνωρη παράμετρος), με μια τρελή κούρσα μέχρι την τελευταία στιγμή στις κρίσιμες, για το αποτέλεσμα, πολιτείες. Θα μπορούσε να είναι άλλη μία προεδρική προεκλογική εκστρατεία. Δεν φαίνεται όμως να είναι τόσο απλό.

Η πρώτη σαφής ένδειξη της διαφοράς ήταν η εμφάνιση και η άνοδος του υποψηφίου για το χρίσμα των Δημοκρατικών Μπέρνι Σάντερς. Όχι τόσο για τον ίδιο τον Σάντερς, όσο για τα όσα είπε και κυρίως ως προς τον, πράγματι, εντυπωσιακό σε αριθμό, παλμό και όγκο, κόσμο που τον ακολούθησε μέχρι τέλους, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι τον ακολουθεί και στην στήριξη της Κλίντον έναντι του Τραμπ.

Η δεύτερη ένδειξη ότι αυτή η εκστρατεία δεν ήταν όπως οι προηγούμενες καταγράφεται με γλαφυρό τρόπο σε δημοσκόπηση που δημοσίευσαν η εφημερίδα New York Times και το δίκτυο CBS, μόλις λίγες μέρες πριν τις κάλπες. Σε αυτήν, το εντυπωσιακό 81% των ερωτώμενων, δήλωσαν ότι η προεκλογική εκστρατεία και των δύο βασικών υποψηφίων τους δημιούργησε «απέχθεια»! Αν μη τι άλλο, πρόκειται για την πρώτη φορά που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών που ασχολούνται με την πολιτική στις ΗΠΑ δηλώνει τόσο ανοιχτά και κατηγορηματικά την απόστασή της από το παραδοσιακό δικομματικό πολιτικό σύστημα, το οποίο, κατά κοινή ομολογία, βίωσε μέσα σε αυτήν την εκστρατεία χείριστες στιγμές παρακμής.

Συνέχεια

Dοn Brown: Σοβιετική τοπική διοίκηση (1945)


don brown soviet local govt 1945

σημ.Αμετανόητου: Σπάνιο κείμενο.Για αρχείο.Πολύ επίκαιρο επίσης, διότι έχουμε ΚΑΙ εκλογές… και εξαιρετικά κατατοπιστικό για το Κοινωνικό σύστημα και την καθημερινή ζωή στην πρώην Σοβιετική Ενωση.Ο συγγραφέας επιχειρεί και συγκρίσεις με την Μ.Βρετανία.Αξίζει να διαβαστεί έως τέλους…

Πριν από 10 χρόνια, μια ομάδα αρχιτεκτόνων και μηχανικών πάλευαν κατά μήκος της θαλασσοδαρμένης ακτής της Κασπίας. Η χερσόνησος Ασφερόν φαινόταν αφιλόξενη, αλλά ένας από τους αρχιτέκτονες έλεγε «Εδώ θα έχουμε ένα θέατρο, κι εκεί έναν κινηματογράφο. Σε αυτό το ύψωμα θα φτιάξουμε ένα ξενοδοχείο, με αρκετή θέα προς τη θάλασσα».

Αυτή ήταν η σχεδιασμένη έναρξη οικοδόμησης της σοβιετικής πόλης Σουμγκάιτ στο Αζερμπαϊτζάν. Το σχέδιο προέβλεπε μια ταχύτατη κατοίκηση από 100.000 ανθρώπους, με όλα όσα μια σύγχρονη πόλη θα απαιτούσε.

Αυτή ήταν μια μέθοδος για να αποκτήσει ένα άγονο κομμάτι σοβιετικής γης ζωή.

Έπειτα υπήρξε η πρόσφατα δημιουργημένη πόλη Ιγκάρκα- πάνω από τον Αρκτικό κύκλο- τα υλικά οικοδόμησης της οποίας ξεκίνησαν από το Άρχανγκελσκ και το Βλαδιβοστόκ. Αυτές οι «κιβωτοί του Νώε» ξεκίνησαν με τις προκατασκευές τους τον Ιούλη του 1936 και η Ιγκάρκα, πλέον καλά οικοδομημένη στην πετρελαιοφόρα περιοχή Νορντβικ, αποτελεί μια βάση καυσίμων που διπλασιάζει τη φορτωτική ικανότητα των πλοίων κατά μήκος της διαδρομής της βόρειας θάλασσας.

Ελάχιστες τοπικές κυβερνήσεις ξεκινούν εντελώς από την αρχή, ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση. Αλλά πριν τον πόλεμο, 270 σοβιετικές πόλεις είχαν ξανασχεδιαστεί, και τώρα υπάρχει το σοβαρό καθήκον της αποκατάστασης των καταστροφών του πολέμου- με την οποία έχει καταπιαστεί το 4ο 5χρονο πλάνο.

Είναι τα τοπικά σοβιέτ που πρέπει να μετατρέψουν αυτά τα σχέδια σε έργα.

Πώς μια τοπική κυβέρνηση λειτουργεί; Πώς εκλέγεται; Και πού βρίσκει τα χρήματα; Είναι δημοκρατική;

Η δομή της τοπικής διοίκησης Συνέχεια