ο πόλεμος των δύο κόσμων …


Είμαστε στις αρχές της δεκαετίας του ’30. Τα σοσιαλιστικά μηνύματα για τη δυνατότητα ύπαρξης μιας άλλης, καλύτερης κοινωνίας εξαπλώνονται ραγδαίως σε όλη την «Δύση», έχοντας  ιδιαίτερη απήχηση στα φτωχά, εργατικά στρώματα που πλειοψηφούν στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Οι Αγγλογάλλοι νταβατζήδες ανησυχώντας για την επέλαση του Κομμουνισμού, αποφασίζουν να στηρίξουν κρυφά τις φασιστικές δυνάμεις σε Ιταλία και Γερμανία. Αυτό εκφράζεται κυρίως μέσω της «Πολιτικής Κατευνασμού» (‘Appeasement’) μέρος της οποίας ήταν και η ανοχή του Γερμανικού επανεξοπλισμού και η ανακατάληψη του Σάαρ, κατά παραβίαση της Συνθήκης των Βερσαλλιών που με ένοχη σιωπή αποδέχονται οι Άγγλοι και οι Γάλλοι. Παράλληλα και στο παρασκήνιο, μεγάλες εταιρίες από Αγγλία, Γαλλία και ΗΠΑ στέλνουν άφθονο, ζεστό χρήμα, για να στηρίξουν τις επενδύσεις τους, οι οποίες είναι πολλές λόγω του φθηνού εργατικού δυναμικού της κατεστραμένης Γερμανίας.

Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης, έτσι και στην Ισπανία το πολιτικό κλίμα είναι ιδιαίτερα τεταμένο. Η χώρα είχε απαλλαγεί απ’την Μοναρχία και η Αριστερά διεκδικεί την αναδιανομή της γης, την αυτονομία των περιοχών που συνιστούσαν την Ισπανία (Καταλονία, Βασκωνία κλπ) και τον περιορισμό της δύναμης της πανίσχυρης Καθολικής Εκκλησίας.

Στην κορύφωση όλων αυτών, το 1936 οι Δημοκρατικές δυνάμεις συνασπίζονται και καταφέρνουν να κερδίσουν για πρώτη φορά στις εκλογές. Από την πρώτη μέρα στην εξουσία η Κεντροαριστερή κυβέρνηση υπονομεύεται χοντρά απ’τους φιλοβασιλικούς, αλλά και το αναρχικό κίνημα που είναι ιδιαίτερα δυνατό και δραστήριο. Οι στρατιωτικοί από την πλευρά τους επιχειρούν αυτό που ξέρουν καλά να κάνουν και κάνανε τα προηγούμενα 200 χρόνια: πραξικόπημα. Επιχειρούν 2 ανεπιτυχή πραξικοπήματα. Στο 2ο συμμετέχει και ο στρατηγός Φράνκο, που είναι και διοικητής της αξιόμαχης και φιρμάτης Ισπανικής Λεγεώνας των Ξένων.

Το πραξικόπημα αποτυγχάνει και ο Φράνκο καταφεύγει στο Μαρόκο που είναι Ισπανική αποικία. Εκεί ανασυντάσσεται και με την στρατιωτική συνδρομή της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας, αλλά και την οικονομική ενίσχυση από πλούσιους φιλοκαθεστωτικούς Ισπανούς, μέσω της γειτονικής Πορτογαλίας του δικτάτορα Σαλαζάρ, αποφασίζει να εισβάλλει στην Ισπανία.

 

Η απόβαση με την στήριξη της Λουτφάβε από αέρα, αρχίζει στις 17 Ιουλίου 1936 και μαζί της αρχίζει ο Ισπανικός Εμφύλιος που θα διαρκέσει 3 χρόνια. Μέσα σ’αυτή τη τριετία συνέβησαν πολλά, άσχημα και φονικά που στην ουσία προετοίμασαν και το έδαφος για τη θηριωδία του Β’ΠΠ. Δεν ήταν ένας «απλός» εμφύλιος. Ήταν περισσότερο ένας πόλεμος μεταξύ δύο κόσμων, σαφώς οριοθετημένων και εκ διαμέτρου αντίθετων, που συμπύκνωσε σε γεγονότα και βία όλη την ουσία της (πάντα παρούσας) ταξικής πάλης.

Από τη μια πλευρά οι Ισπανοί Εθνικιστές, υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Φράνκο και την έμπρακτη συμπαράσταση (στρατιωτική και οικονομική) της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας. Στο πλευρό τους ήταν οι Δεξιοί και οι Ακροδεξιοί φαλαγγίτες, οι φιλοβασιλικοί, οι κτηματίες, η πλουτοκρατία, όσοι πίστευαν ότι η Ισπανία βρίσκεται υπό «ερυθρή απειλή» και φυσικά η πανίσχυρη Καθολική Ισπανική Εκκλησία.

Από την άλλη πλευρά οι Δημοκρατικοί, υπό την καθοδήγηση του Προέδρου της Β΄ Ισπανικής ΔημοκρατίαςΜανουέλ Αθάνια, έχοντας συσπειρώσει όλους τους Αριστερούς, Κομμουνιστές, Αναρχικούς, φιλελεύθερους αστούς, Σοσιαλιστές, Τροτσκιστές, ακτήμονες και γύρω στις  50000 αντιφασιστών από όλο τον κόσμο (και από Ελλάδα) που εμπνεύστηκαν απ’τον αγώνα των συντρόφων τους και συμμετείχαν εθελοντικά στις Διεθνείς Ταξιαρχίες. Στο πλευρό τους στάθηκε και η εθνικιστική Βασκωνία (χώρα των Βάσκων), που διεκδικούσε, όπως και η Καταλονία, μεγαλύτερη αυτονομία από την κυβέρνηση της Μαδρίτης. Από ξένες δυνάμεις βοήθησε στην αρχή μόνο η Γαλλία και σταθερά τα δύο πρώτα χρόνια η Σοβιετική Ένωση και το Μεξικό. Η Αγγλία και οι ΗΠΑ (και πολύ γρήγορα και η Γαλλία), βλέποντας στους εφιάλτες τους την Ιβηρική Χερσόνησο να γίνεται Κομμουνιστική, επέλεξαν πονηρά να κρατήσουν κι εδώ την ουδέτερη στάση της «μη εμπλοκής», που στην ουσία βοηθούσε τον Φράνκο.

Στην Ελλάδα τότε είχαμε το φασιστικό καθεστώς της 4ης Αυγούστου. Ο δικτάτορας Μεταξάς, παρά την ιδεολογική του συγγένεια με τον Φράνκο, δεν δίστασε να πουλήσει πολεμοφόδια στους Δημοκρατικούς, σε μια εποχή που η χώρα μας είχε ανάγκη από ξένο συνάλλαγμα. Τη «δουλειά» ανέλαβε να διεκπεραιώσει ο περίφημος Μποδοσάκης με την «Ελληνική Εταιρία Πυριτιδοποιείου και Καλυκοποιείου».

Ο εμφύλιος ήταν από την αρχή του ιδιαίτερα άγριος και ανελέητος. Οι Δημοκρατικοί στην επίθεση των δυνάμεων του Φράνκο απάντησαν με επιθέσεις εναντίον βιομηχάνων, μεγαλοϊδιοκτητών αλλά και της Καθολικής Εκκλησίας, που θεωρούνταν καταπιεστικός θεσμός και υποστηρικτής του παλαιού καθεστώτος, με σφαγές του κλήρου και εκτεταμένες πυρπολήσεις ναών και μοναστηριών.

Οι Εθνικιστές από την πλευρά τους, προέβησαν σε μαζικές εκκαθαρίσεις αλλά και στοχευμένες επιθέσεις εναντίων αντιπάλων και διαφωνούντων, δρόμο με δρόμο, πόρτα με πόρτα, εκμισθώνοντας συχνά και τις υπηρεσίες ανθρώπων του υποκόσμου. Πιο γνωστό θύμα τους, ο διάσημος θεατρικός συγγραφέας, ποιητής και αντιφασίστας Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, που τον εκτέλεσαν με συνοπτικές διαδικασίες και χωρίς δίκη, με μοναδικό κατηγορητήριο την ομοφυλοφιλία του.

Γενικά οι δυνάμεις του Φράνκο υπερτερούσαν σε αριθμό και είχαν την καλύτερη ποιότητα οπλισμού, αφού Γερμανία και Ιταλία του προσέφεραν συνεχώς και αδιάλειπτα το καλύτερο ως τότε πολεμικό υλικό στον κόσμο και επίλεκτα πολεμικά σώματα, που συχνά δρούσαν αυτόνομα και στην πρώτη γραμμή. Επιπλέον είχαν και αεροπορία. Πραγματοποίησαν εκτεταμένους βομβαρδισμούς με αεροπλάνα, που έθεσαν στη διάθεσή τους ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι. Ο βομβαρδισμός της βασκικής πόλης Γκερνίκα (Guernica), κατά τον οποίο σκοτώθηκαν μόνο άμαχοι και η πόλη ισοπεδώθηκε, έμεινε στην ιστορία, χάρις στον περίφημο και ομώνυμο πίνακα του Πάμπλο Πικάσο, που αποτύπωσε μοναδικά τη φρίκη του πολέμου και έγινε ένα από τα σύμβολα του αντιφασιστικού αγώνα.

Από το φθινόπωρο του 1938 άρχισε να φαίνεται ότι η μάχη θα γείρει υπέρ του Φράνκο. Η επίμονη άρνηση βοήθειας από τη δημοκρατική Δύση (σχεδόν όλες οι «δημοκρατίες» της Ευρώπης κράτησαν επισήμως ουδέτερη στάση) δεν άφηνε πολλά περιθώρια αισιοδοξίας στις δημοκρατικές δυνάμεις, οι οποίες το μόνο που θέλανε ήταν λίγη βοήθεια για να αντέξουν μέχρι τον Β’ΠΠ που ερχόταν καλπάζοντας. Υπήρχε η ελπίδα ότι τότε θα απολάμβαναν, όντας στο αντιχιτλερικό στρατόπεδο, την επίσημη αναγνώριση και υποστήριξη που οι «Μεγάλες Δημοκρατίες» της Ευρώπης τους είχαν αρνηθεί μέχρι τότε. Όντως τον Σεπτέμβρη 1939 ο Β’ΠΠ ξεκίνησε, αλλά η Κομμουνιστική Ισπανία είχε ήδη καταθέσει τα όπλα τον Απρίλη του ίδιου χρόνου, ενώ Αγγλία και Γαλλία είχαν ήδη αναγνωρίσει τον Φράνκο ως τον επίσημο εκπρόσωπο της Ισπανίας.

Ο Φράνκο σαν κάθε φασίστας που σέβεται τον εαυτό του, επέβαλε μία στυγνή δικτατορία, η οποία κατέρρευσε με τον θάνατό του το 1975, οπότε η Ισπανία ανέπνευσε ξανά τον αέρα της Δημοκρατίας.

πηγές: wikipedia sansimera

by Dr.Fake (κατά κόσμον Κλαρκ Γκέϊμπελ) 

 

 

____________________________________________________________

Aπό:http://kato-kefali.blogspot.com/2018/07/blog-post.html#more

 

Οι εχθροί του θεού…


Η τρυφερή προσφώνηση «αγγελέ μου» μπορεί να απευθυνθεί το ίδιο σε άντρες και σε γυναίκες. Αυτό είναι η καθημερινή κοινωνική επιβεβαίωση της θεϊκής βούλησης.

Γιατί, ως γνωστόν, ο big boss έφτιαξε για πάρτη του έναν ολόκληρο στρατό από ανθρωπόμορφα φτερωτά πλάσματα, στα οποία έδωσε γυναικεία μορφή και ρούχα – και αντρικά ονόματα. Επιπλέον έφτιαξε έναν ακόμα μεγαλύτερο στρατό από άλλα πλάσματα, ένα είδος λευκών μωρών ανθρωποκλωσσόπουλων, με ξανθά μπουκλάκια, που ακόμα κι όταν εμφανίζονται τσίτσιδα δεν μπορείς να καταλάβεις αν είναι άφυλα, αμφίφυλα, ή το σκέφτονται. Αυτή η τελευταία στρατιά αποδεικνύει ότι ο μεγαλοδύναμος δεν είχε κανένα ταμπού του είδους «κάτω από 15 χρονών; Πα – πα – πα!!». Αντίθετα, προκειμένου να γεμίσει την παραδεισένια αυλή του με όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας σε ετοιμοπόλεμο προσωπικό, αυτά που λέγονται «φύλα» και «είδη» επί της γης τα ανακάτεψε όπως και όσο γούσταρε. (Μπορεί και να σκέφτηκε: αμάν πια με τους Αδάμ και τις Εύες! Ο.Κ., μια χαρά είναι, αλλά γιατί να στυλιζαριστώ; Ας αφήσω την δημιουργική τέχνη μου να ξεχυθεί…) Σκεφτείτε μόνο αυτό: έφτιαξε ένα πουλί (που μοστράρεται σαν «περιστέρι», ιπτάμενο ποντίκι δηλαδή) χωρίς να μας πει τι είναι. Αρσενικό; Θηλυκό; Ουδέτερο; Τρανσέξουαλ; Μάλλον το τελευταίο…

Μετά απ’ αυτά τα πασίγνωστα, ερώτηση: τότε γιατί σκούζει πάλι η κεντρική επιτροπή της συμμορίας με τα μαύρα, που δήθεν εκπροσωπεί τον big boss, για την διευκόλυνση της νομικής κατοχύρωσης της αλλαγής φύλου; Απάντηση: πρώτον, επειδή είναι παπάδες αλλά δεν είναι χριστιανοί· και δεύτερον: επειδή ζηλεύουν.

Πάνε να σκάσουν: το τρυφερό «αγγελέ μου» δεν θα το αξιωθούν ποτέ…

(Να και μία απ’ τις πολλές αποδείξεις: ο “ευαγγελισμός”. Γαβριήλ σαν «κωδικός» της αποστολής αναπαραγωγής του αφεντικού, Γαβριέλα σαν εικογράφηση. Καθότι την εμπιστευτική αποστολή με τον κρίνο την ανέλαβε το επιτελείο της επουράνιας αυλής, και μάλιστα υψηλόβαθμος αξιωματικός· για το φύλο, το ντύσιμο και τη “νομική υπόσταση” του οποίου – είναι σαφές – το μόνο που δεν απασχόλησε τον μεγαλόδυναμο ήταν η έγκριση των επί της γης εκπροσώπων του… Αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, τέτοιες εικόνες δεν θα είχαν υπάρξει ποτέ!)

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/10/i-echthri-tou-theou/

Άσιμος, Σαββόπουλος και Ριάνα οι νέοι εχθροί της Εκκλησίας Η συνδιαμόρφωση του νέου βιβλίου θρησκευτικών οδηγεί σε…παράνοια…


thriskeytika-620x330

Μετά την ταπείνωση της αριστεροσύνης του Φίλη και του ευρύτερου ΣΥΡΙΖΑ, που βαυκαλίζονταν ότι θα καταργούσε τα θρησκευτικά, η αναβάμθιση του ρόλου της εκκλησίας είναι εμφανής. Τώρα, κάνοντας ένα βήμα, ή καλύτερα…άλμα παραπέρα, η ιερά Σύνοδος, μετά από πρόταση του μητροπολίτης Ύδρας Εφραίμ, αποφάσισε να αρχίσει την αγαπημένη τακτική της λογοκρισίας, ξεκινώτας από τα πιο απίθανα πράγματα.

Πρώτα θύματα του νέου μεσαίωνα έπεσαν ο Νικόλας Άσιμος, ο Σαββόπουλος αλλά και η… Ριάνα ενώ η λίστα περιλαμβάνει ακόμα γελοιογραφίες και διάφορες άλλες αναφορές. Οι απαγορεύσεις αφορούν το νέο βιβλίο των θρησκευτικών, είναι όμως ενδεικτικές για το πως σκέφτεται η ηγεσία της Εκκλησίας και το πόσο χώρο στην παράνοια είναι διατεθειμένο να δώσει το Υπουργείο Παιδείας.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με όσα ανέφερε ο μητροπολίτης Ύδρας Εφραίμ από το βιβλίο της Α’ Λυκείου κόπηκαν:

-Ένα ινδιάνικο παραδοσιακό παραμύθι για τον «Άνεμο» που απήγαγε την όμορφη κόρη ενός ινδιάνου φυλάρχου.
-Οι στίχοι από το τραγούδι «Ο Μπαγάσας» του Νικόλα Άσιμου (Ρε μπαγάσα, περνάς καλά εκεί πάνω…).
-Η «Συννεφούλα», του Σαββόπουλου.
-Το τραγούδι «Umbrella» της Ριάνα.
-Μια γελοιογραφία του Economist καθώς σύμφωνα με την εκκλησία εξέτρεφε «αντιθρησκευτικά» αισθήματα στους μαθητές, προωθώντας τους την ιδέα πως οι θρησκείες είναι υπαίτιες για τη βία. Στη γελοιογραφία απεικονίζεται ένα πεδίο μάχης γεμάτο με νεκρούς και ένας ενας, που έχει επιζήσει, αναφέρει: «όλα ξεκίνησαν με μια διαφωνία ποιανού ο Θεός ήταν πιο ειρηνικός, καλοσυνάτος και συγχωρητικός».

Αλλαγές έγιναν ακόμα και στο κομμάτι για την ελευθερία και το αυτεξούσιο του ανθρώπου, καθώς η εκκλησία έκρινε πως δεν τονίζεται αρκετά το ελληνορθόδο στοιχείο. Ενδεικτικά, η έκθεση αναφέρει πως για το το ζήτημα «έχει συνεισφέρει τόσες πολλές και κεφαλαιώδεις προτάσεις η ορθόδοξη πατερική και εν γένει θεολογική γραμματεία», ωστόσο το βιβλίο «περιορίζεται σέ ἐκπαιδευτικό ὑλικό μέ πατερικά κείμενα μόλις 1 σελίδας καί ἐμπλέκεται μέ ἄσχετα πρός τήν ὀρθόδοξη ὀπτική, δοκίμια γιά τούς φυλακισμένους, στίχους ἀπό ἑλληνικό παραδοσιακό τραγούδι γιά τήν φυλακή, στίχους γιά τήν «Ἔξοδο» τῶν Ἑβραίων, ἀπό ξένα τραγούδια (spirituals, ὅπως τό «Go Down Moses» τοῦ Louis Armstrong κ.λπ.). Εἶναι σαφές καί ἐδῶ ποῦ πέφτει τό κέντρο βάρους: ἡ βασική θέαση τοῦ ζητήματος τῆς ἐλευθερίας μέ ἀφετηρία τήν κοσμική ὀπτική διαφόρων τεχνῶν καί ἐπιστημῶν (πολιτική, κοινωνιολογία κ.λπ.) στήν ὁποία ἁπλῶς συνεισφέρει καί συμβάλλει ἡ θεολογική προσέγγιση.»

Θυμίζουμε ξανά τι ενόχλησε τους αγίους ανθρώπους της Ιεράς Συνόδου:

Με πληροφορίες από το tvxs


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%AC%CF%83%CE%B9%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B1%CE%B2%CE%B2%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BD%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CE%BD%CE%AD%CE%BF%CE%B9-%CE%B5/#.WVVI21SLRWc

Mixtape : Μουσική για τους τιμημένους εκπροσώπους του Θεού…


«Διάολε φύγε από μπροστά μου, μου κρύβεις το θεό»

ekklisia

Γράφει ο Μιχάλης Παπαμακάριος

Δράττουμε την ευκαιρία μέσα στο κλίμα θρησκευτικής κατάνυξης των ημερών να υπενθυμίσουμε τα ιερά και άγια της εκκλησίας και των εκπροσώπων του Θεού επί της γης. Με ένα mixtape από κομμάτια κριτικής της σύγχρονης εκκλησίας και της εκμετάλλευσης του θρησκευτικού συναισθήματος από την πλευρά πολλών επιφανών ταγών της…

(Κεντρική φωτογραφία από ορκωμοσία της Βουλής μετά τις εκλογές τον Γενάρη του 2015 / Φωτό : Μάριος Λώλος)


Ξεκινάμε με το Αιρετικό του Γιάννη Αγγελάκα και των Επισκεπτών από τον δίσκο Από εδώ και πάνω του 2005, σε μια live εκτέλεση.


Για τα Μεγάλα μαύρα ράσα ραπάριζε ο B.D.Foxmoor στο Wasted in Hiphopoly το 2005 και δεν θα μπορούσε βέβαια να λείψει από αυτό το mixtape


Όπως και οι Βαβυλώνα με το Pisti Boys από το συλλογικό άλμπουμ Kamiza II του 2004.


Η πρόκληση χτυπάει κόκκινα με τους Στίχοιμα και το κομμάτι τους «Για ένα μεγάλο εθνάρχη» το οποίο τους στοίχισε μια μήνυση από την αρχιεπισκοπή και αρκετά τραβήγματα… Από το άλμπουμ τους «Η πτώση των Αγγέλων» του 2003


Από το hip hop των Στίχοιμα στο crossover των Μαύρη Μαγιονέζα και την «Προσευχή» από το«Κατέβασε το» του 2010.


Συνεχίζουμε με το ροκ των Skunk Anansie σε μια ξεκάθαρη δήλωση για την εμπορευματοποίηση της θρησκείας και τις επιπτώσεις της. Selling Jesus από το δίσκο Paranoid & Sunburnt του 1995.


Στάση σε έναν από τους πιο κριτικούς καλλιτέχνες της σύγχρονης μουσικής. Ο Michael Frantieμε τους The Disposable Heroes Of Hiphopricy στα 1992 και το Satanic Reverses από ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ του Αμερικάνικου hip hop: Hipocricy Is The Greatest Luxury.


Big Mouth Strikes Again δεν μας τραγούδησαν μόνο οι Smiths αλλά και οι Chumbawambaυπογραμμίζοντας την μεγαλοστομία του ιερατείου. Από το άλμπουμ Shhh του 1992.


Και ναι, δεν έχουμε ανάγκη κάποια θρησκεία για να ζήσουμε, όπως ακομπλεξάριστα μας τραγουδούν οι Vodka Juniors στο No Religion από το διπλό άλμπουμ τους Dark Poetry του 2007.


Την σεξουαλική υποκρισία που επιδεικνύεται από την Εκκλησία χτυπούν αλύπητα οι Ska-P, αγαπημένοι αυτής της στήλης στο Sexo Y Religion από το δίσκο El Vals Del Obrero του 1996.


Κλείνουμε το mixtape μας με το συγκλονιστικό Intervention των Arcade Fire από το άλμπουμ τους Neon Bible του 2007. «Working for the church while your life falls apart…»

 

Καλό Πάσχα….

_________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/mixtape-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%82-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%83%CF%8E-2/#.WPKXwlSLQ2o

GRE-EKKLISHA…


του Άκη Γαβριηλίδη

Όπως είναι γνωστό, από πολλούς τα τελευταία χρόνια διατυπώνονται ανησυχίες ότι η ελληνική γλώσσα υπάρχει κίνδυνος να «χαθεί» (ή «να μας την πάρουν», όπως το διατύπωσε πρόσφατα ο υφυπουργός παιδείας). Στις κινδυνολογίες πρωταγωνιστούν και άτομα που ανήκουν ή πρόσκεινται στην εκκλησία.

Μία από τις βασικότερες απειλές που φέρεται ότι προκαλούν αυτόν τον κίνδυνο είναι η χρήση των λεγόμενων «Greeklish». Με τον όρο αυτό νοείται (μάλλον ανακριβώς) η χρήση του λατινικού αλφαβήτου για τη γραφή ελληνικών λέξεων και φράσεων, η οποία χρήση υποτίθεται ότι «αποξενώνει τους νέους από το οπτικό ίνδαλμα των λέξεων». Για να αποτραπεί αυτή η αποξένωση, συνιστάται η αποκλειστική χρήση του ελληνικού αλφαβήτου.

Ποιο είναι όμως το ελληνικό αλφάβητο, και πώς το ξεχωρίζουμε από το «αγγλικό» (δηλ. το λατινικό);

Τα γράμματα a και c άραγε ανήκουν σε αυτό, ή όχι;

Με τα συμβατικά κριτήρια, τα γράμματα αυτά σαφώς δεν περιλαμβάνονται σε αυτά που έχει καθιερωθεί να αποκαλούμε «ελληνικά». Εξίσου σαφώς όμως περιλαμβάνονται σε ένα ιδιόμορφο βυζαντινοφανές αλφάβητο που χρησιμοποιεί συχνά η ορθόδοξη εκκλησία, ή παράγοντες προσκείμενοι σε αυτήν. Π.χ.:

sideridis1

Aυτός ο τρόπος γραφής του Α και του Σ χρησιμοποιούνταν πάγια στη βυζαντινή αγιογραφία, και γι’ αυτό θεωρείται ότι εισφέρει κύρος, αρχαιότητα και σεβασμό· έτσι, τείνει να ακολουθείται σε αναλογικά, ψηφιακά και ενίοτε χειρόγραφα κείμενα ή ανακοινώσεις εντός ή πέριξ εκκλησιών.

 

Ένα φαινόμενο που, όπως έχω ήδη σημειώσει στο παρελθόν, παρατηρείται και στην ίδια τη γλώσσα: συχνά οι ιεράρχες, προς εντυπωσιασμό του ποιμνίου, τείνουν να διανθίζουν τις δηλώσεις ή τα γραπτά τους με διάφορες αρχαιοπρεπείς εκφράσεις, με αποτέλεσμα ως επί το πλείστον να προκύπτει ένας γλωσσικός αχταρμάς με αρκετά λάθη, ασάφειες και σολοικισμούς.

Το γεγονός ότι κανείς εκ των γλωσσαμυντόρων που θέλουν να μας προστατέψουν από τα «Greeklish» δεν έχει ενοχληθεί από τη χρήση αυτών των δύο ψηφίων στα εκκλησιαστικά κείμενα, δείχνει πρώτα απ’ όλα ότι στη σχετική κινδυνολογία ακολουθούνται δύο μέτρα και δύο σταθμά, και ότι το κριτήριο για την καμπάνια δεν είναι αμιγώς γλωσσικό αλλά κοινωνιογλωσσικό, ή και απλώς κοινωνικό: μια πρακτική που ακολουθούν οι «νέοι μας» είναι πολύ πιθανότερο να κριθεί απειλητική, παρεκκλίνουσα, άξια πειθάρχησης, απ’ ό,τι η ίδια –ή μία παραπλήσια- πρακτική που ακολουθούν οι γέροντές μας.

12592227_545105465666572_4557363691113835400_n.jpg

Πέρα από το ηθικό ζήτημα, όμως, αυτά τα διπλά στάνταρ δείχνουν κάτι βαθύτερο: πόσο αστάθμητες και ρευστές είναι συχνά οι διακρίσεις πάνω στις οποίες βασίζονται παρόμοιες εκστρατείες ηθικού πανικού, όσο κι αν τείνουμε να τις θεωρούμε δεδομένες και αυτονόητες. Διότι αν η γραφή εξάψαλμοςείναι το «κανονικό» οπτικό ίνδαλμα το οποίο «μας συμφιλιώνει με την ορθογραφία της λέξης και τη σημασία της», γιατί άραγε η γραφή exapsalmos θέτει πρόβλημα ενώ το (κατά προσέγγιση) εξaψaλμοc δεν θέτει κανένα; Πού χαράσσουμε τη γραμμή; Τα σύμβολα που χρησιμοποιούνται στην τελευταία γραφή για το α, το σ (ς), αλλά και το ξ και το ψ, ξενίζουν τον σημερινό μέσο χρήστη της ελληνικής και διαφέρουν αρκετά από τις περισσότερες τυποποιημένες γραμματοσειρές που έχει αυτός προ οφθαλμών.

Θα αντιτείνει κανείς ότι ναι μεν αυτό συμβαίνει τώρα, αλλά στο παρελθόν οι μορφές αυτές χρησιμοποιούνταν ευρύτατα στα ελληνικά. Αυτό είναι ορθό, αλλά εν τοιαύτη περιπτώσει αρχίζει να γίνεται δυσδιάκριτη η ίδια η διάκριση ανάμεσα στο «ελληνικό» και το «λατινικό» (δηλ. αγγλικό) αλφάβητο. Διότι το ίδιο ακριβώς ισχύει για όλα ανεξαιρέτως τα γράμματα του αλφαβήτου που ονομάζουμε σήμερα λατινικό: και αυτά, σε διάφορους τόπους και σε ένα λιγότερο ή περισσότερο μακρινό παρελθόν, επίσης έχουν χρησιμοποιηθεί για να αποδώσουν φθόγγους ελληνικών γλωσσών.

Εάν λοιπόν λάβουμε υπόψη πόσο προβληματική είναι η χάραξη μίας ξεκάθαρης συναφούς διάκρισης, ίσως αρχίσουμε να υποψιαζόμαστε ότι ο όρος Greeklish, τόσο ως σημαίνον όσο και ως σημαινόμενο, δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως ένα πρόσφατο τερατούργημα, μία ανίερη ανάμιξη ετερόκλητων στοιχείων, αλλά ως ένα υβρίδιο που έχει εξίσου μακραίωνη –και άρα, ενδεχομένως, εξίσου νόμιμη- ύπαρξη όσο και η υποτιθέμενη καθαρότητα των δύο (τριών, τεσσάρων …) στοιχείων που τον απαρτίζουν.

Ο ρόλος της εκκλησίας κατά την «Τουρκοκρατία»…


Χωρίς να μπορούμε σε ένα άρθρο να αναλύσουμε πλήρως το ρόλο της ορθόδοξης εκκλησίας και του πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως (Ιστανμπούλ) κατά την προεπαναστατική περίοδο στον ελλαδικό χώρο, αξίζει να αναφέρουμε πώς έβλεπαν οι ζώντες την περίοδο εκείνη κάτοικοι του ελλαδικού χώρου το ρόλο της που αναμφισβήτητα αποδεικνύει το μίσος της για την ελευθερία.

Δεν είναι τυχαίο που ο Ανώνυμος στην Ελληνική Νομαρχία αναφέρεται στον κλήρο και την εκκλησία στο τέταρτο βιβλίο του με τίτλο  «Οι Συνεργοί της Τυραννίας». Δε διστάζει, όταν αναφέρεται περί τυραννίας,  «…μία ανεξάρτητος και απολελυμένη αρχή ενός προς τους άλλους», να μην συμπεριλάβει απλά τους Οθωμανούς αλλά και την εκκλησία, λέγοντας «…δια μέσου της θρησκείας και των νόμων, εκτελούσι τα όσα η κακία τους τούς διδάσκει..».

Είναι φανερό ότι την εποχή εκείνη ο πληθυσμός του ελλαδικού χώρου δεν διακρίνει την εκκλησία σαν φορέα απελευθέρωσης αλλά αντίθετα σαν το «χέρι» του σουλτάνου στο ρωμαίικο πληθυσμό. Και συνεχίζει να αναφέρεται στη «…μιαρά Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως…» λέγοντας ότι «Εσύ, τους πτωχούς δεν καταδέχεσι ούτε καν να τους ιδής, ουχί δε να τους βοηθήσεις. Η λύσσα σου διά τα χρήματα είναι απερίγραπτος», περιγράφοντας πλήρως το θεσμικό της ρόλο στη διατήρηση της κυριαρχίας των Οθωμανών στη βαλκανική χερσόνησο.

Συνέχεια

Ρουβίκωνας, Παρέμβαση στο γηροκομείο Πειραιά: Ασκήσεις Θείας εξουσίας…


Φωτογραφία αρχείου: Eurokinissi/Στέλιος Στεφάνου
Σήμερα το μεσημέρι ομάδα συντρόφων/ισσων έκαναν παρέμβαση στο γηροκομείο του Πειραιά απαιτώντας μαχητικά το σταμάτημα και την ανάκληση των εγκληματικών εκδιώξεων τροφίμων του γηροκομείου

Αυτές τις μέρες έχει ξεσπάσει μια σκιαμαχία που έβαλε το λιθαράκι της κι αυτή, μαζί με άλλες αντίστοιχες, στο να επισκιαστεί εντελώς το νέο πολυνομοσχέδιο και να δρομολογείται ο τελικός κύκλος ιδιωτικοποιήσεων μπροστά στα μάτια όλων χωρίς να το βλέπει κανένας. Η «σύγκρουση» της κυβέρνησης με την εκκλησία είναι ένα πυροτέχνημα, μια απάτη αριστοτεχνικά στημένη για να κινητοποιήσει αντανακλαστικά ένθεν και ένθεν και να αποπροσανατολίσει. Στην πραγματικότητα το κράτος, ειδικά το ελληνικό κράτος, είναι οσμωμένο με την εκκλησιαστική ιεραρχία και ο Σύριζα σφύζει (και δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς) από καθεστωτικό ρεαλισμό.

Δεν είναι μόνο το τμήμα του πλούτου και μέσων παραγωγής που αρμέγεται απο την εργασία για να μοιραστεί στο εκκλησιαστικό πεδίο. Ούτε μόνο οι βουλευτές που εκλέγει, ούτε μόνο το πόδι σε υπουργεία όπως το παιδείας ή τα νταραβέρια με το κεφάλαιο. Είναι ο ρόλος της στον κοινωνικό ιστό.

Συνέχεια