ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ…


Τα τελευταία χρόνια ακούγονται έντονα στον κοινωνικό διάλογο λέξεις όπως «εθελοντισμός», «αλληλέγγυοι», «κοινότητες». Ίσως σαν χώρα, την λέξη «εθελοντισμός» να την ακούσαμε τόσες πολλές φορές, όσο ποτέ ξανά στην ζωή μας, το 2004 με τους τότε ολυμπιακούς αγώνες. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο όρος «εθελοντισμός» ακούγεται όμορφα έχοντας και μια αλτρουιστική χροιά. Άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια της «κρίσης» βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωσή τους. Κοινωνικά μοιάζουν να αναδύθηκαν εξαιτίας της ηθελημένης απουσίας του κράτους σε μια προσπάθεια διαχείρισης της κρίσης και της υποκατάστασης του κράτους.
Ωστόσο, σε αυτά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά, αφού άλλο η κοινωνική αλληλεγγύη και άλλο ο εθελοντισμός, ασχέτως αν η καθημερινή λεκτικότητα τείνει να εξομοιώνει τους όρους.
Όταν οι δήμοι, οι εταιρείες και άλλοι κρατικοί φορείς καλούν τους δημότες τους, άνεργους, απολυμένους, συμβασιούχους, φίλους και γείτονες (με την απαραίτητη προπαγάνδα των ΜΜΕ), να καλύψουν εθελοντικά (τζάμπα δουλειά δηλαδή) πάγιες και διαρκείς θέσεις τις οποίες κατείχαν εργαζόμενοι που απολύθηκαν (καθαριότητα, κοινωνική φροντίδα, περιβάλλον), έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη της εξαπάτησης, της ανθρώπινης βλακείας και της κατευθυνόμενης αποβλάκωσης. Όταν κρατικοί φορείς της εκπαίδευσης καλούν «εθελοντές» φοιτητές, εκπαιδευτικούς ή συνταξιούχους να στελεχώσουν «κοινωνικά προγράμματα» του δήμου τους για τους οικονομικά αδύναμους μαθητές, την ώρα που υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι και ελαστικά εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί, ΔΕΝ μιλάμε για εθελοντισμό αλλά για κοινωνική εξαπάτηση. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει με τους κάθε είδους αντίστοιχους «εθελοντές» (πυροσβέστες, νοσοκόμους, γιατρούς κλπ)
Το να πιστεύεις πως κάνεις κοινωνικό έργο καθαρίζοντας τοίχους από αφίσες, παγκάκια από τσίχλες και βάζοντας πουλοβεράκι σε δένδρα, σε κατατάσσει χαλαρά σε λοβοτομημένο υποκριτή, αφού στο δίπλα στενό πεθαίνουν άνθρωποι. Το να δουλεύεις τζάμπα για αυτούς που ξήλωναν παγκάκια από πλατείες για να μην κοιμούνται άστεγοι και που πετάξανε στα σκουπίδια κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά, δεν σε κάνει ακτιβιστή, μα κοινωνικά ηλίθιο και συνένοχο.
Το να μην βλέπεις πως είναι ξεκάθαρα πολιτική κατεύθυνση της εξουσίας να αντικαταστήσει την υποχρέωση της πολιτείας για δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές παροχές προς όλους τους πολίτες της, κάνει να δημιουργούνται ακανθώδεις ΜΚΟ που είναι πανάκριβα επιδοτούμενες, με μηδενική διαφάνεια και χωρίς ουσιαστικό έργο.

Συνέχεια