Λιθουανία: Τιμά θύματα του Ολοκαυτώματος αρκεί να μην πολέμησαν τους Ναζί…


Όταν το χυδαίο και τραγικό αγγίζει το γελοίο με την εξίσωση ναζισμού – κομμουνισμού

t1larg.yadvashem

Το Πανεπιστήμιο του Βίλνιους στη Λιθουανία ανακοίνωσε ότι θα τιμήσει μετά θάνατο τους εβραίους φοιτητές που έχασαν τη ζωή τους στο Ολοκαύτωμα, υπό έναν όρο όμως: Να μην έχουν πολεμήσει με τους αντάρτες εναντίον των Ναζί γιατί οι αντάρτες που πολέμησαν τους Ναζί, στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν, ήταν κομμουνιστές ή φιλο-Σοβιετικοί!

Σε ανακοίνωση που δημοσιεύθηκε την περασμένη εβδομάδα στην ιστοσελίδα του Πανεπιστημίου,  καλούνται οι συγγενείς των νεκρών φοιτητών να κάνουν σχετική αίτηση για την απόδοση τιμής με την σαφή διευκρίνιση ότι θα πρέπει να προσκομίσουν και σειρά έγγραφων στοιχείων που ν’ αποδεικνύουν ότι δεν είχαν καμία σχέση με τη Σοβιετική Ένωση.  Δεν πρόκειται φυσικά για κάποια ιδιαιτερότητα της διοίκησης του Πανεπιστημίου. Πρόκειται για εφαρμογή της νομοθεσίας, η οποία ενσωματώνει την επίσημη κρατική αφήγηση της μετα-Σοβιετικής Λιθουανίας, σύμφωνα με την οποία η κομμουνιστική και η ναζιστική ιδεολογία είναι παρόμοιες και το Γ’ Ράιχ μαζί με την ΕΣΣΔ είναι ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Η αντίληψη αυτή δεν είναι ούτε αποκλειστικό προνόμιο της Λιθουανίας, ούτε ορισμένων μόνο χωρών του πρώην σοβιετικού μπλοκ, άλλωστε, αλλά επίσημη άποψη της ΕΕ.  Η Λιθουανία βέβαια έχει κάνει ένα βήμα παραπάνω καθώς είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που χαρακτηρίζει γενοκτονία, χωρίς φυσικά να υπάρχει κανένα από τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά που ορίζουν τη γενοκτονία, την περίοδο που βρισκόταν στους κόλπους της ΕΣΣΔ!

77608

Οι δύο φωτογραφίες του κειμένου, από το Μουσείο του Ολοκαυτώματος στις ΗΠΑ και στο Ισραήλ, αποτυπώνουν πογκρόμ κατά των εβραίων από Λιθουανούς παραστρατιωτικούς συνεργάτες των Ναζί

Μάλιστα, σε μια αντικομμουνιστική έξαρση, το 2008, οι λιθουανικές αρχές προσπάθησαν να σύρουν σε δίκη για εγκλήματα πολέμου πρώην  αντάρτες, εβραίους, που πολέμησαν μαζί με τους Σοβιετικούς τους Ναζί χωρίς να είναι όμως κομμουνιστές, κατηγορώντας τους για εγκλήματα πολέμου, στα οποία συμπεριλάμβαναν και δολοφονίες συνεργατών των Ναζί κατακτητών. Η δίκη δεν έγινε ποτέ καθώς προκλήθηκε παγκόσμια κατακραυγή, αρχής γενομένης από το γεγονός ότι ένας εκ των …«κατηγορουμένων» ήταν ο μετέπειτα διευθυντής του μουσείου για το Ολοκαύτωμα στο Ισραήλ «Γιάντ Βασέμ», Γιτζάκ Αράντ. Ο Αράντ  δήλωνε ξεκάθαρα ότι ο ίδιος ουδέποτε υπήρξε κομμουνιστής, αντίθετα με πάρα πολλούς Λιθουανούς εβραίους, αλλά ουδέποτε μετάνιωσε που πολέμησε τους Ναζί μαζί με τους Σοβιετικούς, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρχε τότε κανένας άλλος τρόπος να σώσεις τη ζωή σου απέναντι στις ανεξέλεγκτες σφαγές που εξαπέλυσαν κυρίως οι Λιθουανοί συνεργάτες της ναζιστικής κατοχής.

Μεθοδευμένη διαστρέβλωση της ιστορίας χαρακτηρίζει την επίσημη λιθουανική αυτή αφήγηση και ο Εφραίμ Ζούροφ, γνωστός «κυνηγός» Ναζί ανά τον κόσμο και επικεφαλής του ισραηλινού γραφείου του γνωστού κέντρου Σιμόν Βίζενταλ, που ουδεμία σχέση με κομμουνιστές και ΕΣΣΔ έχει. Ο Ζούροφ υποστηρίζει ότι οι, μετα-σοβιετικές, ηγεσίες της Λιθουανίας έχουν υιοθετήσει με τόσο επιμονή και πάθος αυτήν την εξίσωση μεταξύ Ναζί – Σοβιετικών θέλοντας να αποκρύψουν το τεράστιο ποσοστό συνεργασίας του πληθυσμού με τις κατοχικές ναζιστικές δυνάμεις, θυμίζοντας ότι περίπου το 95% του εβραϊκού πληθυσμού της χώρας, που αριθμούσε περί τα 230.000 άτομα, εξοντώθηκε μέσα σε τρία χρόνια.  «Είναι μια προσπάθεια να παρουσιαστεί η Λιθουανία σαν θύμα χωρίς να δώσει ποτέ εξηγήσεις για το ρόλο πολλών Λιθουανών  ως συνενόχων των Ναζί» εκτιμά και έχει θέσει ως στόχο δικό του και του κέντρου ν’ αποκατασταθεί κάποια στιγμή η αλήθεια ως προς τις διώξεις κατά των εβραίων της Λιθουανίας.

__________________________________________________________

Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%BB%CE%B9%CE%B8%CE%BF%CF%85%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1-%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AC-%CE%B8%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1/#.WPfdNVSLQ2o

Μπάμπι Γιαρ: Το ναζιστικό σφαγείο που στοιχειώνει το σημερινό καθεστώς του Κιέβου…


75 χρόνια από την έναρξη της φασιστικής «κρεατομηχανής» στην κατεχόμενη, από τους ναζί, Σοβιετική Ουκρανία

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%815

Επιμέλεια – μετάφραση: Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η φετινή, 75η τραγική επέτειος της σφαγής του Μπάμπι Γιαρ στην κατεχόμενη, από τους ναζί, Σοβιετική Ουκρανία, το 1941, βρίσκει σήμερα την χώρα βουτηγμένη στο αίμα του εμφυλίου και με το καθεστώς του Κιέβου να συνεργάζεται πλήρως με τους σημερινούς πολιτικούς απογόνους των σφαγέων, να δίνει θεσμική «άφεση αμαρτιών» στους σφαγείς, αναγνωρίζοντας τις προδοτικές, φασιστικές, εθνικιστικές ουκρανικές οργανώσεις που συνεργάστηκαν με τους ναζί και να ταυτίζει τους τελευταίους… με τον κομμουνισμό, σε ένα απόλυτο παραληρηματικό «κρεσέντο» πλήρους διαστρέβλωσης της ιστορίας. Ενταγμένου απόλυτα στο ανάλογο, επίσημο ιδεολόγημα της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Ο ματωμένος Σεπτέμβρης στο Μπάμπι Γιαρ συνιστά μία οργανωμένη, προσχεδιασμένη και μεθοδικά εκτελεσμένη μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια μαζική εκτέλεση άμαχου πληθυσμού, κυρίως ηλικιωμένων και γυναικόπαιδων, Εβραίων, Ουκρανών, Ρώσων, Ρομά. Στο Μπάμπι Γιαρ άφησαν την τελευταία τους πνοή κομμουνιστές μαζί με όλη τους την οικογένεια μετά από ασύλληπτα βασανιστήρια, αιχμάλωτοι πολέμου, οι θρυλικοί παίκτες της «Ντιναμό Κιέβου» που έδωσαν εκείνο τον αξέχαστο ποδοσφαιρικό αγώνα ξεφτιλίζοντας τους ναζί, παρτιζάνοι,αντιστασιακοί των παράνομων μηχανισμών των κατεχόμενων πόλεων, ναύτες του στόλου του Δνείπερου, ορθόδοξοι ιερείς που αρνήθηκαν να προσευχηθούν για τον Χίτλερ και προσπάθησαν να φυγαδεύσουν Εβραίους.

Συνέχεια

O Νετανιάχου, ο Χίτλερ, η Ιστορία και η μεταφυσική της Κατοχής…


Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu gestures while addressing the 2015 American Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Policy Conference in Washington, Monday, March 2, 2015. (AP Photo/Cliff Owen)

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη


#«Ο Χίτλερ δεν ήθελε να εξοντώσει τους εβραίους αλλά να τους απελάσει και άλλαξε γνώμη υπό την επιμονή του τότε ηγέτη των Παλαιστινίων Χατζ Αμίν αλ Χουσεϊνί.» Αυτό υποστήριξε σε ομιλία του στο 37ο Παγκόσμιο Σιωνιστικό Συνέδριο στην Ιερουσαλήμ, την Τρίτη, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου σε μια απροκάλυπτη προσπάθεια να συνδέσει την ιστορικώς αποδεδειγμένη θετική στάση αρκετών αραβικών ηγεσιών, που είχε αρκετά μάλλον περισσότερα στοιχεία αντίδρασης απέναντι στην βρετανο-γαλλική αποικιοκρατία, η οποία έφτασε και στο επίπεδο της συμμαχίας με τους Ναζί, με την τωρινή κατάσταση σε Ισραήλ και Παλαιστίνη. Μια προσπάθεια φυσικά που «ξεχνά» και όλους τους Άραβες που πολέμησαν απέναντι στους Ναζί, καθώς ασχέτως ευκαιριακών συμμαχιών, για το Τρίτο Ράιχ παρέμεναν πάντα «υποδεέστεροι» της Άριας Φυλής.

Να σημειωθεί ότι η «ερμηνεία» Νετανιάχου έγινε λίγες ώρες πριν πάρει το αεροπλάνο για το Βερολίνο, όπου έχει συναντήσεις με την γερμανική ηγεσία και την Άγκελα Μέρκελ, σε μια χρονική συγκυρία που η Γερμανία, ως ΕΕ, μοιάζει να «παζαρεύει» με την Τουρκία οικονομικά αλλά και γεωπολιτικά ανταλλάγματα προκειμένου να εκμαιεύσει την «συνεργασία» της Άγκυρας στην «αναχαίτιση» των προσφυγικών κυμάτων προς την Ευρώπη. Από ένα τέτοιο «μεγάλο παζάρι», η ισραηλινή ηγεσία φυσικά δεν θα έπαιρνε απουσία.

Συνέχεια

Ο Ύπουλος Αντισημιτισμός Του Mel Gibson…


Γράφει ο Κωνσταντίνος Σαπαρδάνης 

«Αυτή είναι μια ταινία για ένα θέμα που κανένας δεν θέλει να αγγίξει, όπου ομιλούνται δύο νεκρές γλώσσες˙ στο Λος Άντζελες πιστεύουν ότι είμαι τρελός, και μπορεί να είμαι». Ο Μελ Γκίμπσον αποφάσισε να αναλάβει, εκτός από το σενάριο και τη σκηνοθεσία (σε συνεργασία με το Άγιο Πνεύμα, όπως είπε ο ίδιος), και την παραγωγή της ταινίας του για τα Πάθη του Χριστού, όταν αντιμετώπισε αντιδράσεις ήδη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της. Όταν ολοκλήρωσε το φιλμ, χαρακτηρίστηκε σαν αντισημιτικό και τα στούντιο αρνήθηκαν να το διανείμουν, οπότε ο Γκίμπσον ανέλαβε και την προώθηση και διανομή της, με μετριοπαθή προβολή στα ΜΜΕ. Το φιλμ το πρότειναν μέσα σε εκκλησίες οι παπάδες στους πιστούς τους, αφού πολλοί το θεωρούσαν έναν καλό τρόπο να προσηλυτισθούν οι μη θρησκευόμενοι. Σαν εργαλείο προσηλυτισμού μάλλον δεν είναι πολύ αποτελεσματικό, αφού δεν προβάλλεται σχεδόν καθόλου το μήνυμα του Ιησού (οι διδαχές του), αλλά μόνο τα βασανιστήρια των τελευταίων ωρών της ζωής του, κάνοντας το θέαμα μάλλον νοσηρό για κάποιον που δεν ξέρει ήδη το περιεχόμενο της Καινής Διαθήκης. Για τον Γκίμπσον, αυτές οι στιγμές της ζωής του Ιησού είναι «οι πιο συναρπαστικές, οι πιο οδυνηρές, οι πιο σκληρές, οι πιο όμορφες».

Στα γυρίσματα

 

Στα γυρίσματα


Η χρήση των αραμαϊκών και των λατινικών στην ταινία, και η έντονα ρεαλιστική απεικόνιση των βασανιστηρίων του πρωταγωνιστή, της δίνει μια επίφαση αληθοφάνειας˙ η ταινία μας προτείνεται σχεδόν σαν ντοκιμαντέρ. Πέρα όμως από το προφανές ότι όλοι οι Εβραίοι (τουλάχιστον οι…καλοί της υπόθεσης) αναπαριστώνται από λευκούς Ευρωπαίους (η Μόνικα Μπελούτσι σε μια παντελώς ανούσια παρουσία), η ταινία δεν είναι πιστή αναπαράσταση της Ιστορίας, ούτε καν πιστή αναπαραγωγή της βιβλικής αφήγησης. Βέβαια, κάθε σεναριοποίηση οποιουδήποτε βιβλίου ή ιστορικού γεγονότος, αναγκαστικά θα είναι επιλεκτική, αυτά όμως που επιλέγει ο κάθε συγγραφέας προδίδουν και τον χαρακτήρα του. Ο Γκίμπσον προσθέτει στοιχεία που δεν υπάρχουν στη Βίβλο, όπως την εικόνα του Σατανά σαν «ανδρόγυνη φιγούρα» (επηρεασμένος από την Kαθολική εικονογράφηση του διαβόλου), την εφεύρεση των σύγχρονων ψηλών τραπεζιών από τον ξυλουργό Ιησού (!?) και τον Ιούδα να κατατρέχεται από δαίμονες και από παιδιά με τερατώδη πρόσωπα πριν καταλήξει στην αυτοκτονία (αφού μετανόησε για την προδοσία του, γιατί δε τον συγχωρεί ο Γκίμπσον;).

Συνέχεια

Ισραήλ της φτώχειας και της μετανάστευσης


Το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Γεντιότ Αχρονότ»

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

Μπορεί ο θάνατος του Αριέλ Σαρόν να μονοπωλεί τα ισραηλινά ΜΜΕ, μερικές ημέρες ωστόσο πριν βασικό θέμα που απασχόλησε την κοινή γνώμη ήταν ο επί μέρες κλιμακούμενος αγώνας των Αφρικανών μεταναστών, καθώς και η απεργία στην οποία προχώρησαν ξένοι εργάτες και εργάτριες που εργάζονται ως βοηθητικό προσωπικό για τη φροντίδα ηλικιωμένων κλπ.

 Εξέλιξη που ήλθε να μας υπενθυμίσει τα σοβαρά κοινωνικά προβλήματα με τα οποία βρίσκεται αντιμέτωπη η ισραηλινή κοινωνία.

  Την περασμένη Κυριακή(05/01) περί τους 30.000 Αφρικανούς πρόσφυγες από την Ερυθραία και το Σουδάν κατέκλυσαν την κεντρική πλατεία Ράμπιν στο Τελ Αβίβ-την πλατεία στην οποία δολοφονήθηκε το 1992 ο πρώην Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτσχάκ Ράμπιν -διαμαρτυρόμενοι για τα περιοριστικά μέτρα της κυβέρνησης, που εμποδίζουν την ελεύθερη μετακίνησή τους και τη δυνατότητα να εργαστούν, καθώς και για τις καθυστερήσεις στην προώθηση του αιτήματος τους για χορήγηση ασύλου.

 Με βάση την ισραηλινή νομοθεσία οι Αφρικανοί μετανάστες απαγορεύεται να εργάζονται έως ότου εγγραφούν ως αιτούντες άσυλο, κάτι σχεδόν αδύνατον. Οι ισραηλινές αρχές χορηγούν άσυλο σε λιγότερο από 1% όταν με βάση τα στοιχεία των Ηνωμένων Εθνών ο μέσος εθνικός όρος είναι 39%.
 Εκτός από τους Αφρικανούς πρόσφυγες, περί τους 60.000 ξένους εργάτες και εργάτριες που εργάζονται στο Ισραήλ ως υπηρετικό-βοηθητικό προσωπικό και σε σπίτια φροντίζοντας ηλικιωμένους κατέβηκαν σε τριήμερη απεργία και πορεία στο Τελ Αβίβ, ζητώντας εργασιακά δικαιώματα. Οι ξένοι εργάτες και εργάτριες εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς, καθώς οι αρχές τους παρακρατούν τα διαβατήρια, με πολύ χαμηλά μεροκάματα και χωρίς τα αντίστοιχα εργασιακά δικαιώματα των Ισραηλινών εργαζομένων. Συνέχεια

Γιατί η Χ.Α. «πούλησε» πολύ στις ΗΠΑ


ΣΑΜΑΡΑΣ_AJC

Το ταξίδι Σαμαρά, οι ευαισθησίες του εβραϊκού λόμπι και η απελπισμένη έξοδος στις αγορές.

Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου

Το προφανές, εσωτερικής χρήσης κίνητρο της όψιμης αντιναζιστικής αφύπνισης της κυβέρνησης είναι πολιτικό, και ολίγον εκλογικό, αλλά δεν είναι το μόνο. Υπήρξε και ένα κίνητρο… εξωτερικής χρήσης. Έγινε φανερό κατά την επίσκεψη Σαμαρά στις ΗΠΑ και θα ξαναγίνει φανερό κατά την επίσκεψή του στο Ισραήλ, από Δευτέρα. Ο πρωθυπουργός είχε στις ΗΠΑ συναντήσεις με την Κ. Λαγκάρντ, μίλησε στο Peterson, όπου «κάρφωσε» με κυνισμό το «άλλο άκρο», μίλησε στην American Jews Committee, συναντήθηκε με εκπροσώπους «ιεράκων» των αγορών. Είχε να τους πει πολλά για ελληνικό success story, πρωτογενές πλεόνασμα, μεταρρυθμιστικούς άθλους, αλλά επειδή αυτά οι ακροατές του τ’ ακούνε «βερεσέ», το πιο χειροπιαστό που είχε να τους «πουλήσει» ήταν η επιχείρηση κατά της Χ.Α. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται παράδοξο. Τι ενδιαφέρει τα «γεράκια» αν θα διαλυθεί ή όχι η ναζιστική συμμορία;

Ο πρώην υπουργός Δικαιοσύνης Αντ. Ρουπακιώτης, σε ραδιοφωνική του συνέντευξή, το είπε ευθέως. «Αμερικανοεβραϊκές και αμερικανοελληνικές οργανώσεις έρχονταν στην Ελλάδα και πίεζαν για τη Χ. Α., σαφώς ο πρωθυπουργός έπρεπε να τους πει κάτι», είπε. Πράγματι, ο εβραϊκός παράγοντας, με το μεγάλο ειδικό βάρος του στην αμερικανική- και όχι μόνο- οικονομία και πολιτική, έχει ειδική ευαισθησία σ’ αυτό. Στις αρχές του καλοκαιριού η American Jews Committee είχε εκδώσει ανακοίνωση κατά της αντισημιτικής και ρατσιστικής δράσης της Χ.Α., ενόψει επίσκεψης Σαμαρά στις ΗΠΑ (είχε κληθεί να μιλήσει σε εκδήλωση της AJC, στις αρχές Ιουλίου). Τελικώς η επίσκεψη Σαμαρά δεν έγινε τότε, επειδή δεν είχε κλείσει ραντεβού στον Λευκό Οίκο, αλλά η εβραϊκή κοινότητα των ΗΠΑ είχε στείλει σαφέστατο μήνυμα, σε μια περίοδο που το Μαξίμου θεωρούσε αδιανόητο να ανοίξει μέτωπο με τη Χ.Α. και ο χαρακτηρισμός «νεοναζί» απαγορευόταν διά ροπάλου. Συνέχεια