Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ … Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης…


4831de9e20805c36c626879be5810d6e_XL

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς.

Ερμηνείες… για να έχουμε να λέμε

Η δημοφιλέστερη ερμηνεία της κρίσης στον ΔΟΛ (όπως και γενικότερα στα κυρίαρχα ΜΜΕ εντός και εκτός Ελλάδας) εστιάζει στην επίδραση του διαδικτύου στην έντυπη ενημέρωση. Ενώ είναι προφανώς σωστή, δεν επαρκεί για να εξηγήσει το σύνολο του φαινομένου Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έχει αλλάξει το τοπίο της ενημέρωσης. Έχει μικρύνει ριζικά ο κύκλος ανακύκλωσης των ειδήσεων, οι εφημερίδες φαντάζουν ξεπερασμένες, ενώ το κόστος πρόσβασης στην είδηση στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλό και ο Τύπος δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί. Με την πληθώρα πηγών ενημέρωσης και άποψης, οδηγήθηκε σε αποτυχία η προσπάθεια των εφημερίδων διεθνώς να καθιερώσουν ηλεκτρονική συνδρομή ή πληρωμή ανά αριθμό άρθρων.

Σε αυτές τις συνθήκες, πολλές εφημερίδες έκλεισαν ή περιόρισαν την κυκλοφορία τους, ενώ άλλες επιβιώνουν, αξιοποιώντας το brand name τους για να αναδειχθούν στο διαδίκτυο. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, τα διαφημιστικά έσοδα από το διαδίκτυο δεν αντισταθμίζουν την απώλεια από τη μείωση των πωλήσεων και τον περιορισμό των εσόδων από διαφήμιση στην έντυπη έκδοση. Παράλληλα, τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αποτελούν έναν από τα πιο «κραυγαλέα«» πλήγματα της κρίσης, όχι απλώς με μείωση μισθών και εισοδημάτων, αλλά με πλήρη κατάρρευση των όρων εργασίας, με αλλεπάλληλα κύματα απολύσεων και περικοπών, με υιοθέτηση, εκ των πρώτων, συνθηκών αδιανόητης «γαλέρας».  Και όλα αυτά ξεκίνησαν προ μνημονίων στα ΜΜΕ. Κατ’ επέκταση έχει υποβαθμιστεί και το περιεχόμενο και το εύρος της ενημέρωσης.

ΔΟΛ

Συνέχεια