Ποινική δίωξη κατά του Β. Μαρινάκη για την υπόθεση Noor 1…Μια «μεγάλη» είδηση στα «μικρά» της ειδησεογραφίας…


Είναι σίγουρα από τις ειδήσεις που θεωρητικώς κάποιος θα ανέμενε να βρίσκονται μεταξύ των πιο προβεβλημένων αλλά τελικά μόνο που δεν πέρασε από τα «ψιλά» δίπλα στα φαρμακεία και στα εφημερεύοντα νοσοκομεία στην πλειοψηφία των μεγάλων ΜΜΕ της χώρας. Από μόνο του αυτό το φαινόμενο αποτελεί ικανή τροφή για σκέψη και συμπεράσματα ως προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς των ΜΜΕ και το πώς αυτό καθορίζει συχνά, χωρίς κανένα άλλο κριτήριο παρά μόνο το συμφέρον της εκάστοτε ιδιοκτησίας ή τις επιχειρηματικές και πολιτικές ισορροπίες που πρέπει να διατηρηθούν, το τι σημαίνει είδηση.

Για την ιστορία και μόνο όμως αξίζει να αναρτηθεί αυτή η είδηση.

Την Παρασκευή 23 Μαρτίου 2018, η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πειραιά, Ειρήνη Τζίβα, άσκησε ποινική δίωξη κατά του εφοπλιστή Βαγγέλη Μαρινάκη και συνεργατών του για την πολύκροτη υπόθεση του «Noor One».

Η δίωξη αφορά στις κατηγορίες για χρηματοδότηση και αποθήκευση ναρκωτικών ουσιώνεγκληματική οργάνωση για τη μεταφοράδιακίνηση και πώληση ναρκωτικών ουσιών. (σημ. δική μας: συνεπώς μπορούμε ευλόγως να συμπεράνουμε ότι πιθανότατα δεν φορτώθηκαν εντελώς μόνα τους τα ναρκωτικά στο Noor 1 όπως ήταν η επικρατούσα εκδοχή μέχρι τώρα). Η δίωξη ασκήθηκε έπειτα από την ολοκλήρωση της προκαταρκτικής εξέτασης, στο πλαίσιο της οποίας ελέγχθηκαν εμβάσματα σχετικά με τη χρηματοδότηση του πλοίου που μετέφερε μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών.

Εκτός από τον ιδιοκτήτη της ΠΑΕ Ολυμπιακός, δίωξη ασκήθηκε και σε άλλα τρία άτομα και πιο συγκεκριμένα, κατά του πρώην διευθύνοντα συμβούλου της ναυτιλιακής εταιρείας Capital Νίκου Συντιχάκη, του δικηγόρου Βαγγέλη Μπαϊρακτάρη και του ναυτασφαλιστή Ηλία Τσακίρη. Στους διωκόμενους απαγορεύθηκε η έξοδος από τη χώρα.

Με την παραγγελία της εισαγγελέως ζητείται να γίνει και περαιτέρω διερεύνηση για λαθρεμπορία καυσίμωνκαι ξέπλυμα μαύρου χρήματος από παράνομες δραστηριότητες και πάλι στο πλαίσιο εγκληματικής οργάνωσης. Εξαιτίας της σοβαρότητας της υπόθεσης, η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Ξένη Δημητρίου, με έγγραφό της ζήτησε η δικογραφία να ανατεθεί σε ανακριτή κατά της διαφθοράς.

Μετά από αρκετές ώρες, τα ξημερώματα του Σαββάτου 24 Μαρτίου, ο Β. Μαρινάκης εξέδωσε απαντητική ανακοίνωση όπου καταγγέλλει σκευωρία σε βάρος του μιλώντας για εγκληματικό σχέδιο και για κατάλυση του κράτους δικαίου και υπονόμευση της δημοκρατίας (!). Επίσης, αφού καταγγέλλει ουσιαστικά την κυβέρνηση ότι βρίσκεται πίσω από την σκευωρία, επιτίθεται και στους δικαστικούς λειτουργούς που έχουν αναλάβει την υπόθεση σε μια κίνηση που, σε άλλες περιπτώσεις, (πχ την άσκηση κριτικής στη στάση δικαστικών λειτουργών στην υπόθεση της Ηριάννας και του Περικλή ή στην υπόθεση αθώωσης του φασιστικού ρατσιστικού παραληρήματος του Αμβρόσιου), έχει δεχτεί ανηλεή πυρά ως «παρέμβαση στη δικαιοσύνη». Μέχρι στιγμής, αρκετές ώρες μετά την ανακοίνωση του Β. Μαρινάκη, ουδείς έχει επικρίνει την τοποθέτησή του και ως προς αυτό. Πρόκειται, σίγουρα, για μια ακόμη ενδιαφέρουσα παρατήρηση.

Αναλυτικά η ανακοίνωση:
«Η εναντίον μου δίωξη είναι προϊόν σκευωρίας και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την αλήθεια. Το σχέδιο είχε από καιρό αποκαλυφθεί. Και δεν είναι απλώς ένα σχέδιο προκλητικό και αποκρουστικό, αλλά κυριολεκτικώς εγκληματικό. Το κράτος δικαίου καταλύεται και η δημοκρατία υπονομεύεται.

Δεν είχα ποτέ και δεν έχω καμία απολύτως σχέση με τις πράξεις για τις οποίες πρόκειται να διενεργηθεί ανακριτική έρευνα, το αποτέλεσμα της οποίας είμαι απολύτως βέβαιος ότι θα είναι η επιβεβαίωση της αθωότητάς μου. Δεν υπάρχει εις βάρος μου ούτε το ελάχιστο αποδεικτικό στοιχείο και η εναντίον μου ενέργεια είναι αυθαίρετη.

Για μεγάλο χρονικό διάστημα στελέχη της συγκυβέρνησης, με επίμονο τρόπο, με έχουν στοχοποιήσει και σταθερά προαναγγέλλουν τις δικαστικές ενέργειες.

Σε διατεταγμένη υπηρεσία εναντίον μου, χειραγωγούν και χρησιμοποιούν συγκεκριμένα δημοσιογραφικά δίκτυα και δημοσιογράφους με βαρύ «μητρώο», για να προκαλέσουν ή να εκβιάσουν δικαστικές εξελίξεις. Στο ίδιο αποκρουστικό σχέδιο και προανακριτικοί υπάλληλοι, που συστηματικά καταπιέζουν και επίμονα «πολιορκούν» κατάδικο, στον οποίο υπόσχονται μεγάλα οικονομικά ανταλλάγματα και αποφυλάκιση, προκειμένου να με ενοχοποιήσει, λέγοντας τερατώδη ψέματα.

Δυστυχώς τις επιδιώξεις αυτές προθυμοποιήθηκαν να εξυπηρετήσουν και συγκεκριμένοι λειτουργοί της δικαιοσύνης, που επιθυμούν να είναι αρεστοί στην κυβέρνηση.

Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι σύντομα θα αποκαλυφθεί περίτρανα στους Έλληνες πολίτες ποιοί είναι οι αρχιτέκτονες της άθλιας σκευωρίας: Οι συγκυβερνήτες της πιο επικίνδυνης κυβέρνησης που έχει γνωρίσει ο τόπος, προκειμένου να αποπροσανατολίσουν τον Ελληνικό λαό από τα αδιέξοδα στα οποία τον έχουν οδηγήσει, με την ελπίδα φίμωσης κάθε ανεξάρτητης φωνής.

Ας είναι βέβαιοι οι σκευωροί ότι δεν πρόκειται να συμβιβαστώ, να συνθηκολογήσω και να υποκύψω, όπως νομίζουν και επιδιώκουν.»


http://www.toperiodiko.gr/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%88%CE%B9%CE%BB%CE%AC-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%AF%CF%89%CE%BE%CE%B7-%CE%BA%CE%B1/#.WrgD799wJWcAπό:

ένα κάποιο ξέφωτο…


της Μαριλένας Παπαϊωάννου | εικόνα: Zirlar Mord Ω’

 

η συγγραφέας Μαριλένα Παπαϊωάννου γράφει ένα γράμμα στη Μάγδα Φύσσα

Νομίζω πως η γλώσσα επινοήθηκε για να μπορούν οι άνθρωποι ν’ ανταλλάζουν ψυχές. Τα μάτια για ν’ ανταλλάζουν όνειρα. Τα χέρια για ν’ ανταλλάζουν υφές, τα πόδια για να βοηθούν στο πέταγμα, το δέρμα για να θωρακίζει τις κρυφές επιθυμίες, το στέρνο για ν’ αντέχει τα χτυπήματα. Ολόκληρο το σώμα φτιάχτηκε τελικά για να φτάνει σε κορυφές που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε˙ για να κατεβαίνει σε βάθη που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε. Είμαι πλέον πεπεισμένη πως η φύση προικίζει κάθε κορμί με το βιολογικό του ύψος, μόνο και μόνο για να ξεπερνιέται από το ψυχικό του – εσύ αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη˙ είσαι μια από τις γυναίκες που σηκώνουν το μπόι τους πιο ψηλά από ’κει που τους είχαν πει ότι φτάνουν.

Μήνες τώρα σε παρακολουθώ να κάθεσαι σε αίθουσες δικαστηρίων, ντυμένη στα μαύρα, πενθούσα αλλά ποτέ νικημένη. Μπροστά σ’ αυτούς που σκοτώσανε τον Παύλο, δεν λυγίζεις. Ούτε ένα δάκρυ δεν στάζεις. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες, είμαι σίγουρη ότι κάθε βράδυ που γυρνάς στο σπίτι σου, λύνεσαι κρυφά σε λυγμούς. Δημόσια όμως, ποτέ. Το λες και μόνη σου άλλωστε, δεν θα τους δώσεις αυτό που θέλουν, να σε δουν δηλαδή να εγκαταλείπεις. Θα είχες κάθε δικαίωμα και κάθε δίκιο να το κάνεις, μα αρνείσαι πεισματικά. Μένεις εκεί όρθια, αγέρωχη. Εσύ, ο άνθρωπος που –απ’ όποιον νόμο της φύσης κι αν το δεις, σε όποιο οικοσύστημα κι αν το τοποθετήσεις– δικαιωματικά έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη χωρίς να πρέπει να ανασυγκροτηθεί, εσύ λοιπόν, η Μάνα, δεν λυγίζεις το στέρνο, δεν χαμηλώνεις το ύψος σου. Στέκεσαι γερά στα πόδια σου, κι ας έχεις γεμίσει θρύψαλα εσωτερικά.

Μήνες τώρα αμήχανα σε παρακολουθώ να υψώνεις το ανάστημά σου –και τι ανάστημα, αλήθεια– απέναντι σε αυτούς που σου στέρησαν, πέρα από όλα τ’ άλλα, ένα αξεπέραστο, αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα της μάνας να φεύγει πριν από το παιδί.

Αποδεικνύεται όμως τελικά, ότι αυτό είναι η δική μου, πολύ στενή, οπτική. Εσύ δείχνεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς την απώλειά σου. Το μεγαλύτερο σακί στην πλάτη δεν φαίνεται να είναι ότι έθαψες το δικό σου παιδί˙ άλλο είναι το βαρύ φορτίο που κουβαλάς – ότι αφαιρέθηκε η ζωή ενός ανθρώπου από μια αγέλη ανθρωποειδών που αυθαίρετα ορίζουν ποιος δικαιούται να ζει και ποιος να πεθαίνει.

Κι εγώ αναρωτιέμαι με ντροπή, πού το βρίσκεις τόσο κουράγιο ρε γαμώτο, ποια πηγή ενέργειας τροφοδοτεί την ασύλληπτη επιμονή σου για απονομή δικαιοσύνης; Ποια δύναμη σου μπολιάζει το σώμα για να μένει ακόμα αλώβητο, περήφανο και αποφασισμένο να φτάσει ώς το τέλος; Πού στο διάολο βρίσκεις την αντοχή να βλέπεις καθημερινά απέναντί σου όσους μάτωσαν τη μπλούζα του γιου σου και να μην καταρρέεις; Πώς μπορείς και δεν χυμάς καταπάνω τους, πώς κρατιέσαι και πώς δεν ουρλιάζεις από πόνο˙ πώς δεν εξαϋλώνεσαι;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω ποια ουσία οπλίζει τις ψυχές και τα σώματα όλων των μανάδων κάθε γωνιάς της γης, κάθε είδους του ζωικού βασιλείου, κάθε χρώματος, κάθε τάξης, θρησκείας ή φυλής. Δεν ξέρω ποια πνευματική διαύγεια υπερνικά τα καταπονημένα κορμιά των μανάδων που ’χουν χάσει γιους και κόρες, ώστε να συνεχίζουν να ζουν, δεν ξέρω πώς αρματώνουν τις καρδιές τους οι γυναίκες που ’ταν κάποτε μάνες μα ξαφνικά δεν είναι, ώστε να ορκίζονται πως θα τα βάλουν με θεούς και δαίμονες για να κερδίσουν δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους. Δεν ξέρω ποιο μαγικό χέρι σηκώνει κάθε πρωί τα μαυροφορεμένα σώματά τους απ’ τα κρεβάτια και τα σπρώχνει στους δρόμους, στις αυλές, στα βουνά, στις θάλασσες, στις αγκαλιές των άλλων παιδιών τους, στα μέσα και στα έξω, στα πάνω και στα κάτω, ώστε να συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για έναν σκοπό.

Πραγματικά δεν ξέρω, υποθέτω όμως ότι είναι κάτι που θα μάθω μόνο αν γίνω μάνα.

Μέχρι τότε θα μένω θαμπωμένη από το μεγαλείο της ψυχής σου. Την αδιανόητη δύναμή σου, το πείσμα, την επιμονή, τη μαρτυρική υπομονή σου, την άσβεστη θέλησή σου για δικαιοσύνη. Και κυρίως απ’ την –απολύτως συνειδητή– απόφασή σου να γίνεις φάρος για όλους εμάς που κάποτε στη ζωή μας φοβηθήκαμε ή θα φοβηθούμε να υψώσουμε ανάστημα απέναντι σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα παραμένω θαμπωμένη απ’ την απόφασή σου να μην αφήσεις ούτε αυτούς, αλλά ούτε και εμάς, να ξεχάσουμε. Να στρογγυλέψουμε τις πράξεις, να λειάνουμε τις γωνίες, να λησμονήσουμε ποιος έκανε τι, πότε και γιατί.

Για όλα αυτά λοιπόν –για την περήφανη υπόστασή σου ως Μάνα, για τη μεγάλη δύναμη που κρύβεις μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα–, αλλά και για τόσα άλλα που δεν περιγράφονται με λόγια, υποκλίνομαι μπροστά σου με δέος, και, ανήμπορη όπως νιώθω για οτιδήποτε άλλο, σου γράφω αυτές τις λέξεις για να τις έχεις συντροφιά στο οδυνηρό ταξίδι που ξεκίνησες εδώ και μήνες, με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσεις σ’ ένα κάποιο ξέφωτο.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο

_______________________________________________________

Από:http://thecricket.gr/2017/07/to-magda-fissa/

Κείμενο του Τάσου Θεοφίλου για την αθώωσή του…


Του Τάσου Θεοφίλου

Το βάθος και η ένταση της ευγνωμοσύνης μου για τους ανθρώπους που με οποιονδήποτε τρόπο με στήριξαν όλα αυτά τα χρόνια υπερβαίνουν κατά πολύ τη δυνατότητά μου να τις εκφράσω. Συγχρόνως η απαλλαγή μου από όλες τις κατηγορίες είναι γεγονός πολύ μεγαλύτερης σημασίας από μια προσωπική δικαίωση. Είναι μια νίκη του κόσμου του αγώνα απέναντι στην καταστολή. Μια νίκη των από τα κάτω απέναντι στο βαθύ αστυνομικό κράτος. Μια νίκη των κινηματικών και εναλλακτικών μέσων απέναντι στα κυρίαρχα μίντια. Μια νίκη της αντιπληροφόρησης απέναντι στην καθεστωτική προπαγάνδα. Μια νίκη του κινήματος απέναντι στην παρακμή της εξουσίας.

Όπως στο πρωτόδικο έτσι και στο εφετείο, οποιοδήποτε δικαστήριο ερχόταν αντιμέτωπο με μια τόσο ογκώδη δικογραφία, από την οποία όμως έλειπε το παραμικρό στοιχείο, η απόφαση που θα έπαιρνε δεν θα μπορούσε να είναι παρά μόνο πολιτική. Σε αντίθεση όμως με το πρωτόδικο, η πλειοψηφία των μελών της σύνθεσης του Α’ Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων είχε την εντιμότητα να παραμείνει συνεπής στις διακηρύξεις της -κατά τ’ άλλα δομικά ταξικής- ποινικής δικαιοσύνης και να μην υποκύψει στις πιέσεις του λόμπι της «αντιτρομοκρατικής» σταυροφορίας, αλλά να αφουγκραστεί το κίνημα αλληλεγγύης απαλλάσσοντάς με τελικά από όλες τις κατηγορίες.

Έτσι λοιπόν η απόφαση αυτή είναι συγχρόνως κι ένα πρώτο όριο στις μεθοδεύσεις της «αντιτρομοκρατικής» και της βιομηχανίας διώξεων που έχουν ως αιχμές τον 187Α (τρομονόμο) και το ψευδοεπιστημονικό στοιχείο του DNA .

Το πεδίο της ποινικής δικαιοσύνης μπορεί και πρέπει να είναι ένα ακόμη πεδίο αγώνα, καθώς οι επί μέρους αποφάσεις των δικαστηρίων αποκρυσταλλώνουν αλλά και καθορίζουν -στα όρια πάντα που επιβάλλει το ταξικό τους πρόσημο- κοινωνικούς και πολιτικούς συσχετισμούς. Αυτός ο αγώνας έχει και επόμενους σταθμούς. Από την αίτηση αποφυλάκισης της Ηριάννας που εκδικάζεται στις 17 Ιούλη μέχρι τη δίκη της υπόθεσης των Σκουριών τον ερχόμενο Σεπτέμβρη, και από την όποια δίωξη διαδηλωτή μέχρι την κάθε τρομοδίκη.

 

Από το προφίλ του Τάσου Θεοφίλου στο facebook


Aπό:https://barikat.gr/content/keimeno-toy-tasoy-theofiloy-gia-tin-athoosi-toy

Καταδίκη Σεϊσίδη: Η δικαιοσύνη δεν είναι τυφλή… γιατί «κλείνει» σαφώς το μάτι…


Statue of justice

Γράφει ο Κώστας Φουρίκος

Οι «ληστές με τα μαύρα» (πόσες ώρες τηλεοπτικού ρεπορτάζ αλήθεια έχουν καταναλωθεί για να «στηθεί» αυτό το θέμα με «αποκλειστικές πληροφορίες») δεν υπάρχουν.  Αυτό σφράγισε και με τη βούλα σήμερα το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων. Και ο Μάριος Σεϊσίδης αθωώθηκε για έξι ληστείες για τις οποίες είχε κατηγορηθεί. Επιπλέον αθωώθηκε για τα αδικήματα της συγκρότησης οργάνωσης και της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομη δραστηριότητα.

Και έτσι δεν θα εκτελεστεί, ούτε θα εκτίσει ισόβια. Αλλά …μόνο 36 χρόνια κάθειρξης (με τα 25 υποχρεωτικά πίσω από τα κάγκελα) για ληστεία! Για τη ληστεία της Εθνικής Τράπεζας στο κέντρο της Αθήνας, το 2006 και για τρεις πράξεις απόπειρας ανθρωποκτονίας κατά του φύλακα της τράπεζας και δύο ειδικών φρουρών που ενεπλάκησαν στο επεισόδιο, κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά ο Γιάννης Δημητράκης. Ο τελευταίος αθωώθηκε για τις δύο απόπειρες, αλλά καταδικάστηκε μόνο για απλή συνέργεια στην τρίτη. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, επίσης,  απέρριψε το αίτημα της υπεράσπισης να έχει αναστέλλουσα ισχύ η έφεση.

Οι ανύπαρκτοι «ληστές με τα μαύρα» και μια απόφαση χωρίς στοιχεία


Με την αθώωση για τις έξι ληστείες και τη σύσταση εγκληματικής οργάνωσης οι Εφέτες καταρχήν ουσιαστικά απέρριψαν την τότε διαδεδομένη άποψη (από τα Media και τους γνωστούς πρωταγωνιστές «δημοσιογράφους» που πάντα κάνουν έγκυρο «ρεπορτάζ» με τη …βοήθεια της ΕΛ.ΑΣ.) πως οι ληστές ήταν οργανωμένη εγκληματική ομάδα που αποκαλούνταν “ληστές με τα μαύρα”. Αυτό άλλωστε ήταν κάτι που τόσο ο Σεϊσίδης, όσο και ο σύντροφος του Γιάννης Δημητράκης, που είχε τραυματιστεί στην ληστεία της Εθνικής και είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 12,5 ετών, από την αρχή δεν δέχθηκαν ποτέ ότι υπήρξε.

Ο συνήγορος υπεράσπισής του Σεϊσίδη, Κώστας Παπαδάκης, δήλωσε ότι η ετυμηγορία ελήφθη «χωρίς κανένας μάρτυρας να τον αναγνωρίσει και χωρίς κανένα άλλο στοιχείο, εκτός από το DNA του, που «τακτοποιήθηκε» σε σημεία της διαφυγής των δραστών και του οποίου η διαδικασία λήψης, επεξεργασίας και ταυτοποίησης έχει επανειλημμένα καταγγελθεί ως παράνομη».

μπατσοι


Εχθρός του κράτους


Και τίθενται, προφανώς, ορισμένα απλά ερωτήματα, ασχέτως της ιδεολογικής συμφωνίας ή της ταύτισης από τον οποιονδήποτε με τις επιλογές και τις απόψεις που ανοιχτά και ευθαρσώς έχει διατυπώσει ο Μ. Σεϊσίδης:

Από πότε μια ληστεία τράπεζας τιμωρείται με 36 χρόνια κάθειρξης;  Από πότε σοβαρές κατηγορίες όπως η απόπειρα ανθρωποκτονίας αποδεικνύονται με εν αμφιβόλω, μισά ευρήματα «σε σημεία διαφυγής»; Όταν ακόμη και σε κατηγορούμενους με βαρύτερα ποινικά αδικήματα που πέραν πάσης αμφιβολίας διέπραξαν, αναγνωρίζονται ελαφρυντικά, γιατί δεν αναγνωρίστηκαν στην περίπτωση του Μ. Σεϊσίδη; Βρίθει το δικαστικό ρεπορτάζ με περιπτώσεις πλήρους αναντιστοιχίας σε καταδικασθέντες για το ίδιο ή και πιο βαριά αδικήματα που έτυχαν καλύτερης μεταχείρισης από το δικαστικό σύστημα.

Για κάποιους, ίσως, αυτό θεωρείται δικαιοσύνη.  Κάποιος να καταδικάζεται για μια ληστεία τράπεζας 36 χρόνια και να τρέχει από πίσω του όλη η αστυνομία για να τον συλλάβει λες και είναι κατά συρροή δολοφόνος και κάποιος άλλος που έχει ομολογήσει δολοφονία (ένα τυχαίο παράδειγμα θα μπορούσε να είναι ο Γ. Ρουπακιάς που ομολόγησε ότι δολοφόνησε τον Π. Φύσσα), να πηγαινοέρχεται, αν θέλει, ελεύθερος αφού παρήλθε το 18μηνο της προφυλάκισής του,  σε μια δίκη που σέρνεται χειρότερα από το γιοφύρι της Άρτας.

Φαίνεται όμως τελικά, πως ο τίτλος του «πολιτικού κρατούμενου» που το Κράτος δεν αποδίδει επίσημα σε ανθρώπους σαν τον Σεϊσίδη, είναι τίτλος που τον «κερδίζουν» από τον τρόπο που το Κράτος το ίδιο τους συμπεριφέρεται. Φαίνεται επίσης και σε αυτή την περίπτωση, πως ορθά και κυνικά είχε υπογραμμίσει στο παρελθόν, ένας σημαντικός διανοητής – θιασώτης του ολοκληρωτισμού, ο Καρλ Σμιτ,  όσον αφορά τη σημασία της διάκρισης  σε «φίλο και εχθρό» στην πολιτική.

Γιατί η ετυμηγορία που ακολουθεί τον Σεϊσίδη δεν αφορά σε τελική ανάλυση την επίσημη απόφαση, περί του αδικήματος της ληστείας τράπεζας (ήδη θανάσιμο αμάρτημα ουσιαστικά και συμβολικά για κάθε σοβαρό υπερασπιστή της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων). Είναι βαθύτερη και πολύ βαρύτερη και έχει να κάνει με τις ιδέες του, τον τρόπο που τις συνδέει με τη δράση του και το γεγονός ότι αρνείται να τις αποκηρύξει δηλώνοντας μετανοημένος. Βγήκε από ανώτερο, σκιώδες δικαστήριο και σε αυτήν αναγράφονται απλά και κυνικά τρεις λέξεις: Εχθρός του κράτους. Τι σημασία έχουν μπροστά σε αυτή την ετυμηγορία τα πραγματικά περιστατικά, τα στοιχεία και άλλες λεπτομέρειες;

Όσοι έχουν ζήσει τι σημαίνει αυτό το κράτος, ειδικά τα τελευταία χρόνια, καταλαβαίνουν ότι εύκολα μπορούν να χαρακτηριστούν αντίστοιχα εχθροί του. Δεν χρειάζεται και πολλά, αρκεί να διαμαρτυρηθούν, να αντισταθούν, να διεκδικήσουν κόντρα στα συμφέροντα που αυτό εκπροσωπεί. Του ενός ή του άλλου επιχειρηματία, των θεσμών, της τράπεζας, της τρόικας ή της …ανάπτυξης. Τότε καταλαβαίνουν ότι η υπόθεση (και) του Σεϊσίδη τους αφορά. Μπορεί να είναι και δική τους υπόθεση. Μια υπόθεση που δεν αφορά απλά μια επίθεση στο πρόσωπο του, αλλά μια επίθεση και στις δικές τους ελευθερίες και δικαιώματα.

Ίσως σε μια τέτοια βάση, ανεξάρτητα από την συμφωνία ή τη διαφωνία με την προτέρα δράση του, για αυτούς, τους πολλούς, ο Σεϊσίδης να μπορεί να θεωρηθεί και φίλος

 ______________________________________________________

Η τρομοκρατία του άρθρου 187Α – Κατηγορούμενοι διά βίου …


11-dikastirio-630.jpg

Συντάκτης: 

Εχουμε ασχοληθεί συχνά στο παρελθόν με το σκληρό άρθρο 187 Α του Ποινικού Κώδικα και τη διεθνή πολιτική συγκυρία που έγινε αφορμή να υιοθετηθεί ένα «ειδικό», ακραία τιμωρητικό, αλλά και οριακό ως προς βασικές αρχές της δικαιοσύνης νομικό πλαίσιο.

Μάλιστα, υιοθετήθηκε ενώ ήδη υπήρχε το άρθρο 187 (1) περί εγκληματικής οργάνωσης.

Είναι γνωστό ότι η «17 Νοέμβρη», η υπόθεση ΕΛΑ, αλλά και σήμερα η Χρυσή Αυγή δικάστηκαν και δικάζονται με το άρθρο 187 (1), όπως και όλες οι οργανώσεις που επιδίδονται σε βαριά κακουργηματικές πράξεις.

Σήμερα θα καταγράψουμε με ποιον πρωτοφανή τρόπο εφαρμόζεται αυτό το νομικό πλαίσιο και πού ακριβώς έχει οδηγήσει μια σειρά ανθρώπων που κρίθηκαν μέλη της οργάνωσης «Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς (ΣΠΦ)». Σημειώνουμε ότι με το πλαίσιο αυτό έχουν καταδικαστεί σε πολλές δεκάδες χρόνια κάθειρξη και όσοι κρίθηκαν μέλη του «Επαναστατικού Αγώνα».

Συνέχεια

Αγγλία: Η παιδική πορνογραφία είναι πταίσμα εάν είσαι αρκετά πλούσιος…


b2ap3_thumbnail_Andrew-Boeckman-Picard.jpg

Ένας 17χρονος πλούσιος Βρετανός, ο Andrew Boeckman, συνελήφθη να έχει στην κατοχή του 1.185 φωτογραφίες και βίντεο με σκληρή παιδική πορνογραφία. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατείχε – μεταξύ άλλων – βίντεο με βιασμό τρίχρονης και βίντεο με κτηνοβασία-βιασμό σε παιδιά. Ο δικαστής δήλωσε ότι δεν μπορούσε καν να περιγράψει αυτά που είδε στο κατασχεθέν υλικό, το οποίο ο 18χρονος πλέον Boechman, παραδέχθηκε ότι είχε διανείμει σε αρκετές περιπτώσεις.

Ο Andrew Boechman ήταν μαθητής του περίφημου ιδιωτικού κολλεγίου Eton, όπου ως γνωστόν φοιτεί η αφρόκρεμα της Βρετανικής κοινωνίας που προορίζεται για τη διακυβέρνηση της χώρας. Εκεί εντοπίστηκε το ίχνος του υπολογιστή του, όταν προσπάθησε να ανταλλάξει φωτογραφίες με έναν αστυνομικό, υπό το ψευδώνυμο AP16MUK. Η επαφή τους έγινε μέσω ενός chat room για εφήβους ενώ στη συνέχεια, έστειλε τις φωτογραφίες μέσω skype.

Συνέχεια

Ο ύπνος του Δικαίου: 17 χρόνια στο Ιμραλί…


συνέντευξη: khalida & Αγγ. Μπούμπουκα | βίντεο, φωτογραφίες: Γιάννης Νικολόπουλος

IMG_5780

Δυόμισι, πέντε, δεκαεφτά, είκοσι δύο χρόνια φυλακής πρέπει να έχουν νόημα. Αντέχονται μόνο αν έχουν νόημα. Οι μεγάλες θυσίες, οι θυσίες ζωής, γίνονται για ένα νόημα ζωής. Εδώ και 17 χρόνια ο Αμπντουλάχ Οτσαλάν, ο αρχηγός του PKK, βρίσκεται φυλακισμένος στο Ιμραλί, ένα νησί – φυλακή – στρατιωτική βάση στη Θάλασσα του Μαρμαρά. Καταδικασμένος ισόβια, προαυλιζόμενος δύο ώρες την ημέρα σε ένα μικρό ακάλυπτο σκεπασμένο με σύρμα, χωρίς μέσα ενημέρωσης, χωρίς δυνατότητα επισκεπτηρίου, χωρίς καμία επαφή με τους δικηγόρους του από το 2011, ο Οτσαλάν παραμένει ο ηγέτης των Κούρδων και οι δηλώσεις του ορίζουν το πλαίσιο της συζήτησης γύρω από το Κουρδικό ζήτημα.

Με μια Ευρώπη που καταδικάζει ασθενικά, αλλά βασικά στρέφει το βλέμμα αλλού, όταν πρόκειται για τις συνθήκες κράτησης του Οτσαλάν, εκείνος και οι δικηγόροι του έχουν διαλέξει το δρόμο του «δικαστικού ακτιβισμού» εντός και εκτός Τουρκίας. Αιτήσεις επί αιτήσεων, αγωγές, προσφυγές και πάλι από την αρχή. Για τη στέρηση των νόμιμων δικαιωμάτων του πρώτα ως κατηγορούμενου κι έπειτα ως κρατούμενου, για την τύφλωση και την αργοπορία της δικαιοσύνης ειδικά όταν πρόκειται για εκείνον, για την παραβίαση, εκ μέρους της Τουρκίας και αρκετών ακόμη χωρών, κάθε αρχής διεθνούς δικαίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων γύρω από το πρόσωπό του, για την ανάδειξη του Κουρδικού ζητήματος και των συμφερόντων των μεγάλων καπιταλιστικών χωρών που ενεπλάκησαν και τελικά γιατί μια ζωή στη φυλακή έχει νόημα και ύπαρξη μόνο στο πλαίσιο ενός αγώνα ελευθερίας.

Συνέχεια