Όταν το “όχι” σημαίνει…


Διαδηλώσεις σε γειτονιές της Istanbul εναντίον της απόφασης του “ανώτατου εκλογικού συμβουλίου” να απορρίψει όλες τις ενστάσεις κατά της εγκυρότητας του δημοψηφίσματος. “Αντίσταση”, “το ‘όχι’ είναι παντού!”, “η Istanbul μας ανήκει” μερικά απ’ τα βασικά συνθήματα.

Αν η απόρριψη του προεδροκεντρικού μοντέλου που επικράτησε στο δημοψήφισμα πηγαίνει πέρα απ’ τον Ερντογάν (κάτι τέτοιο θα ήταν το σωστό κατά την ταπεινή μας άποψη), τότε υπάρχει ένας δύσκολος μεν αλλά δημιουργικός και αποτελεσματικός δρόμος για την πραγματική διεύρυνση των ελευθεριών στην τουρκική κοινωνία: η δημιουργία δυναμικών κοινωνικών κινημάτων με τις δικές τους αντι-θεσμίσεις· που μεσοπρόθεσμα θα ανα-διαμορφώσουν τις συνειδήσεις, “απ’ τα κάτω”. Και υπάρχει τέτοιο πεδίο σημαντικό και ανεξερεύνητο εκεί.

Αν, αντίθετα, ο νταλκάς είναι προσωποποιημένος, τότε η μάχη έχει χαθεί, άσχετα αν θα την κερδίσει ο Ερντογάν ή οι επόμενοι καραβανο-πραξικοπηματίες…

Μιλώντας κάπως πιο γενικά: “τα παιχνίδια κορυφής” είναι εξ’ αρχής υπονομευμένα… Δείτε τα τέτοιου είδους τραγικά λάθη του κινήματος της 16 Απρίλη στην αίγυπτο τα προηγούμενα χρόνια: έβγαλαν τον Σίσι…

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/otan-to-ochi-simeni/

 

Τουρκικό δημοψήφισμα: νίκη ή …


8446300-3x2-700x467

Το καθαρό αποτέλεσμα της διαδικασίας μαθηματικοποίησης της θέλησης ή αλλιώς δημοψήφισμα, στην Τουρκία, έδωσε προβάδισμα στο ΝΑΙ (EVET) 51,41% έναντι 48,59% του ΟΧΙ. Σε αυτό το πρώτο σχόλιο για αυτή την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διαδικασία από πολιτική άποψη (του πως δηλαδή η Δημοκρατία καταργεί τον εαυτό της όχι με Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης, αλλά μέσα από τη Βούληση του Λαού) θα παραμείνουμε στην νομικομαθηματική φόρμουλα και στις αντιφάσεις της.

Οι αντιφάσεις της Δημοκρατίας εκδιπλώνονται σε τέτοιες οριακές καταστάσεις: μια μαθηματική φόρμουλα κι ένας καθαρός αριθμός προσπαθεί να παραστήσει τη βούληση του Λαού ενοποιημένη εντός του διαχωρισμού της προκειμένου, ύστερα, κάτι τέτοιο να μετατραπεί στη νομική μορφή καικάτι να γίνει πραγματικότητα δράσης μέσα από τη συνηθισμένη δημοκρατική διαδικασία: επίκυρωση, νόμος του κράτους, εκτελεστική κυβέρνηση, κρατικά όργανα να εφαρμόζουν ή/και να εποπτεύουν την εφαρμογή του νόμου.

Η ύψιστη αφαίρεση εκκινεί απο το συγκεκριμένο, φτάνει στα δυσθώρητα ύψη της κενής νομικής φόρμουλας και επιστρέφει ύστερα, να επιβάλει στην πραγματικότητα, στο συγκεκριμένο την απόφαση που συγκέντρωσε τον μεγαλύτερο απόλυτο αριθμό. Κάτι τετοιο μακρυά από το να αποτελεί, στην συγκεκριμένη περίπτωση, την ”δικτατορία του Ερντογάν” είναι η καθιερωμένη ύπαρξη του Κράτους εν μέσω Δημοκρατίας: ως το ενεργητικό θέαμα της κοινωνίας, το κράτος αφαιρεί συνεχώς από το περιεχόμενο της προκειμένου να επιστρέψει σε αυτήν με τα πειστήρια της δράσης του, εντός της και ενάντιά της.

Ωστόσο, η λαθροχειρία είναι εμφανής: δεν υπάρχει βούληση του Λαού επαρκώς εκφρασμένη σε καθαρούς αριθμούς και αν η διαφορά δεν είναι αρκετή ώστε από μόνη της να θεωρηθείποσοτικά νόμιμη τότε υπάρχει πρόβλημα. Αυτό ακριβώς, υποδεικνύει την ανεπάρκεια της μαθηματικοποίησης που προτάσσουν οι εκλογές. Το 51% του ΝΑΙ δεν είναι νόμιμο, ακόμα κι αν είναι τυπικά. Οι αντίπαλοί του λαμβάνουν ένα τέτοιο αποτέλεσμα καθαρά ως σήμα δραστηριότητας ενάντια στην μη-νομιμότητά του και η ίδια η δραστηριότητά τους συνιστά περαιτέρω απονομιμοποίηση του καθαρού αποτελέσματος. Είναι σαν ένα προϊόν να πουληθεί σε οριακά χαμηλότερη τιμή από αυτή που η “κοινή λογική” μπορεί να δεχθεί, το δίχως άλλο ο ιδιοκτήτης του θα αντιδράσει.

Έτσι, το μόνο που κατάφερε ο Ερντογάν είναι να οξύνει την πάλη ενάντια στο καθεστώς εν μέσω έκτακτης ανάγκης, κάτι που θα κρίνει την νομιμοποίηση του ΝΑΙ ή όχι. Η βούληση του Λαού στις επαρχίες που υποστηρίζουν τον Ερντογάν μπορεί να συμβολοποιήθηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό από το κομμάτι που δεν τον υποστηρίζει ωστόσο, η ταξική πάλη είναι κάτι που δεν ταυτίζεται με τις δημοκρατικές διαδικασίες και το κέντρο της δεν είναι το πολιτικό θέαμα ούτε το κενό πρόσωπο του ηγέτη. Η νίκη του ΝΑΙ μετατράπηκε σε προσωρινό σύμβολο πάλης ενάντια στην αδικία τόσο της νοθείας όσο και της οριακότητας των αριθμών που θέλουν να επιβάλλουν ”κομμάτια θέλησης” επάνω σε άλλα. Το άλυτο αίνιγμα της δημοκρατικής απόφασης δημιουργεί αποσταθεροποίηση διότι οι βάσεις του δεν είναι στέρεες, ενώ οι δικτατορικές μορφές επιτείνουν απλά την κρίση.

Το κράτος δεν είναι το απόμακρο μυστικό κέντρο ευφυίας που γνωρίζει ό,τι η κοινωνία δεν μπορεί να καταλάβει, το κράτος είναι τυφλό.

_______________________________________________________________________

Το ΟΧΙ του ιταλικού λαού…


Του Davide Costa Curcuruto

Το δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος έληξε και ο ιταλικός λαός γύρισε πίσω με 59,11%, τη συνταγματική μεταρρύθμιση, που γράφτηκε από την κυβέρνηση Renzi και την επιθυμούσαν στη πραγματικότητα όλες οι ισχυρές εθνικές και διεθνείς δυνάμεις: εξέφραζε δημόσια την επιθυμία της πρεσβείας του Ναι (των ΗΠΑ), της γερμανικής κυβέρνησης, του επικεφαλής της ΕΚΤ και του Συνδέσμου Ιταλών Βιομηχάνων.

Πρόκειται για ένα Όχι που παίρνει ακόμα πιο ισχυρή και σημαντική αξία λαμβάνοντας υπόψη τον βομβαρδισμό των μέσων ενημέρωσης και την πολιτική θύελλα που επικρατούσε τους τελευταίους μήνες στη χώρα μας: τηλεόραση, λεωφορεία, youtube, facebook, αφίσες, δεν υπήρχε τίποτα που να μην καλούσε να ψηφίσουμε Ναι.

Το Δημοκρατικό Κόμμα, το έμβλημα των χειρότερων μεταμορφώσεων της σοσιαλδημοκρατίας, σήμερα (στις 4 Δεκέμβρη), ψήφησε σε απόλυτη ευθυγράμμιση με το καπιταλιστικό σύστημα και, όπως είχε δηλώσει, η επιτυχία αυτής της μεταρρύθμισης ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την τύχη της κυβέρνησής του Δημοκρατικού Κόμματος.

Ως εκ τούτου δεν αποτελεί έκπληξη ούτε είναι αξιέπαινη η παραίτηση του πρωθυπουργού Matteo Renzi, η οποία  ανακοινώθηκε λίγο μετά την δημοσιοποίηση των πρώτων αποτελεσμάτων.

Συνέχεια

Ιουλιανά 2015: «Σκασμός!!! Τώρα μιλάμε εμείς!» Η οργισμένη εξέγερση του τηλεθεατή…


φωτο εξωφύλλου

«Σήκω από τον καναπέ!», «ο καναπές σου η συνενοχή σου», «Σου κλέβουν τη ζωή, πας και τους ψηφίζεις και ύστερα από τον καναπέ σου κάθεσαι και τους βρίζεις»! Ο καναπές, διθέσιος, τριθέσιος, με μαξιλάρες, αναπαυτικός, στο σαλόνι, πάντα μπροστά από την τηλεόραση, έχει πολλάκις στοχοποιηθεί. Σύμβολο της αδράνειας, της απάθειας, της παραλυτικής αποχαύνωσης, της εμπέδωσης και αναπαραγωγής της τηλεοπτικής προπαγάνδας έχει προκαλέσει εδώ και χρόνια τη μήνιν όσων επιμένουν ότι η «επανάσταση δεν θα μεταδοθεί από την τηλεόραση» ή ότι «ο πόλεμος δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις, στο δρόμο γεννιούνται συνειδήσεις».

φωτο 1
Πρώτιστος στόχος αυτής της επιθετικής κινηματικής «προσέγγισης» του τηλεθεατή είναι τα συστημικά ΜΜΕ, της διαπλοκής, της χειραγωγούμενης ενημέρωσης, της παραπληροφόρης που καταλήγει πολλές φορές σε συστηματική προπαγάνδα υπέρ των συμφερόντων των ιδιοκτητών τους. Τα συνθήματα«Μπάτσοι, TV, νεοναζί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί», «Η Ανατροπή δεν είναι εκπομπή, Πρετεντέρη ψόφα να κάνουμε γιορτή», αλλά και το άδικο (καθώς τσουβαλιάζει όλους τους δημοσιογράφους, δικαίως και αδίκως) «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»συμπυκνώνουν την οργή μερίδας της κοινωνίας απέναντι στα ανυπόληπτα ΜΜΕ.

φωτο 2

Ωστόσο… τα σκάγια παίρνουν και τον ανώνυμο τηλεθεατή, που παθητικός και αδιάφορος καταναλώνει αμάσητα τα τηλεοπτικά σκουπίδια. Όλη αυτή η συνθηματολογία επιδιώκει να του καταδείξει το προφανές, πως καμία εμπιστοσύνη δεν πρέπει να έχει ο πολίτης στα μίντια της μίζας, της διαπλοκής, των συμφερόντων των μεγαλο-καναλαρχών και των μεγαλο-δημοσιογράφων, παράλληλα όμως στοχεύει να εξεγείρει, να ξεσηκώσει, να σπρώξει τον τηλεθεατή να πάψει να είναι θεατής «της έγχρωμης TV» και κυρίως της «ασπρόμαυρης ζωής» του.

Συνέχεια

Σλάβοϊ Ζίζεκ: Θα μπορούσε το Brexit να δώσει νέα πνοή στην Αριστερά;…


του Σλάβοϊ Ζίζεκ (μετάφραση: Γιώργος Τσάνης)

Το χάος μετά το δημοψήφισμα θα δώσει χώρο στην Αριστερά να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό της;

Προς το τέλος της ζωής του, ο Φρόυντ έθεσε το περίφημο ερώτημα «Τι θέλει μια γυναίκα;», παραδεχόμενος τη σύγχυση του μπροστά στο αίνιγμα της γυναικείας σεξουαλικότητας. Μια παρόμοια σύγχυση προκαλείται και σήμερα με τη ευκαιρία του βρετανικού δημοψηφίσματος – τι θέλει η Ευρώπη;

Το αληθινό διακύβευμα αυτού του δημοψηφίσματος γίνεται φανερό αν το δούμε μέσα στο μεγαλύτερό του ιστορικό πλαίσιο. Στη Δυτική και στην Ανατολική Ευρώπη, υπάρχουν σημάδια μιας μακροπρόθεσμης αναδιάταξης της πολιτικής. Μέχρι πρόσφατα, ο πολιτικός χώρος κυριαρχούνταν από δύο κύρια κόμματα που απευθύνονταν στο σύνολο του εκλογικού σώματος, ένα Κεντροδεξιό κόμμα (Χριστιανοδημοκρατικό, φιλελεύθερο-συντηρητικό, λαϊκιστικό) και ένα Κεντροαριστερό κόμμα (σοσιαλιστικό, σοσιαλδημοκρατικό), με τα μικρότερα κόμματα να απευθύνονται σε ένα περιορισμένο κομμάτι του εκλογικού σώματος (οικολόγοι, νεοφασίστες). Τώρα, ένα αξιοσημείωτο κόμμα αναδύεται το οποίο αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο καπιταλισμό, συνήθως με σχετική ανοχή απέναντι σε θέματα όπως η έκτρωση, τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, οι θρησκευτικές και εθνικές μειονότητες· ενάντια σε αυτό το κόμμα είναι ένα δυνατότερο ξενοφοβικό λαϊκιστικό κόμμα το οποίο, στις παρυφές του, συντροφεύεται από ρατσιστικές και νεοφασιστικές ομάδες.

Συνέχεια

Η θέση του Θεού για την παραμονή ή μη της Βρετανίας στην ΕΕ Η Εκκλησία της Αγγλίας έφτιαξε προσευχή – παρέμβαση ενόψει του δημοψηφίσματος…


εκκλησια-αγγλια-εε

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Οι άθεοι ας το ξανασκεφτούν μέρες πού “ναι: Οχι μόνο υπάρχει ο Υψιστος αλλά είναι και πολιτικά ενεργός! Μπορεί να είναι κάπως διακριτικός σε ό,τι αφορά στα γυναικόπαιδα που πνίγονται στην Μεσόγειο προσπαθώντας να ξεφύγουν από τον πόλεμο και την εξαθλίωση – προφανώς θα έχει τους μυστήριους λόγους Του – αλλά ακόμη και Αυτός έχει όρια στην υπομονή Του!

Ετσι, το franchise Του στην Βρετανία, η Εκκλησία της Αγγλίας, δημοσιοποίησε προσευχή, με την οποία Τον παρακαλεί να παρέμβει υπέρ της παραμονής της χώρας στην ΕΕ, μπροστά στο επερχόμενο δημοψήφισμα της 23ης Ιουνίου.

Στην προσευχή, οι αγγλικανοί παπάδες ζητούν από την χάρη Του να ευλογήσει τους εκλογείς με«διορατικότητα», ώστε η Βρετανία να μπορέσει «να ευημερήσει και μαζί με όλους του λαούς της Ευρώπης, να εργαστεί για το κοινό καλό».

Συνέχεια

Οι «ευρωπαϊκές» αρχές και η «Σωφρονιστική αποικία» …


/var/www/rednotebook.gr/httpdocs/wp content/uploads/2015/07/150708 11056073 674799872652818 7957913191217467582 n

Toυ Νίκου Σκοπλάκη


Ι) Ανεξαρτήτως συσχετισμών δύναμης στην Ε.Ε. (διότι αυτά είναι οικουμενικά και δεν έχουν σχέση με πρόσκαιρους ή διαρκέστερους πολιτικούς συσχετισμούς) καταγράφω ένα απόσπασμα από την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948): «Η βούληση του λαού είναι το θεμέλιο της αρχής των δημόσιων εξουσιών». Όποιος, λοιπόν, εύχεται μια ενιαία λαϊκή βούληση στην Ε.Ε., ας δημιουργήσει μία πολιτική ένωση, μία κοινή οικονομία, ένα χρέος, μία ενιαία διοίκηση με μεταφορά πόρων (όπως συμβαίνει σε όλα τα ομοσπονδιακά κράτη του πλανήτη), ένα ευρωπαϊκό κοινοβούλιο με διαφανείς, αποφασιστικές και ελεγκτικές αρμοδιότητες και στενή διασύνδεση με τα τοπικά κοινοβούλια.

ΙΙ) Μέχρι τότε, η ελληνική κοινωνία δεν είναι υποχρεωμένη να εκβιάζεται αιματηρά, επειδή οι δύο βασικοί νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί άξονες της Ε.Ε. δεν θέλουν να αποδεχτούν τι ακριβώς έκαναν και με ποιούς πολιτικούς ομόλογους-συνεργάτες στην Ελλάδα. Δεν είναι υποχρεωμένη να εκχωρήσει τη βούλησή της, επειδή ο «Βούλγαρος», ο «Σλοβάκος» ή ο «Αυστριακός» υποτάσσονται (εφόσον όντως το επιλέγουν) σε ένα κοινωνικό και οικονομικό πρότυπο, που γίνεται όλο και πιο αβίωτο. Είναι ευρωπαϊκή προοπτική ο ανταγωνισμός ως προς την έκταση της φτώχειας; Σαφέστατα πια, η Ε.Ε. πασχίζει να παγιώσει τις ανισορροπίες της σε επίπλαστη ενότητα, μέσα σε ένα κράμα ετεροβαρών εθνικών ανταγωνισμών και τροφοδοτούμενων εθνικών αυτοματισμών.

ΙΙΙ) Αυτό είναι και το έδαφος όπου αναπτύσσονται οι ακροδεξιές, οι οποίες, αναλόγως με τις τοπικές τους ιδιαιτερότητες, υιοθετούν και μια διαφορετική οπτική για το τακτικό τους παιχνίδι. Η εκπαίδευση ευρύτερων στρωμάτων στον κοινωνικό δαρβινισμό του κεντρικά σχεδιασμένου νεοφιλελευθερισμού εξηγεί γιατί οι λεγόμενοι σοσιαλδημοκράτες ομονοούν με την ακροδεξιά της λιτότητας για τους άλλους, δηλαδή με την CSU. Η αποδοχή των ιδεολογημάτων της «μηδενικής ανοχής» και η αναγόρευσή τους σε «κεντρώα» αντιμεταναστευτική πολιτική και σε όργανο για τους διακανονισμούς ισχύος εδραιώνει την Λε Πεν, παρά τη φτηνή σπέκουλα του αντι-ΣΥΡΙΖΑ τόξου, ελλείψει στερεότερων πολιτικών επιχειρημάτων. Και, τέλος, αυτός που με διπλή γλώσσα, εμπάργκο χρήματος και αντιπολιτικές συνωμοσίες προσπαθεί να συνθλίψει μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση είναι ακροδεξιός χωρίς δεύτερη κουβέντα: το πραξικόπημα, μουλωχτό ή απροκάλυπτο, δεν είναι συμβατό με κανένα φιλελεύθερο σύνταγμα από το 1791 και δώθε.

Συνέχεια