Το κορίτσι με το γύπα…


170417143232-05-syria-photojournalist-rescue-super-169

Την Πέμπτη το πρωί ακόμα μία θηριωδία έλαβε μέρος στη Συρία. Βομβιστής αυτοκτονίας επιτέθηκε σε αυτοκινητοπομπή αμάχων που εγκατέλειπαν το ανατολικό Χαλέπι. Άμεσο αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν τουλάχιστον 128 άτομα, μεταξύ τους και 68 παιδιά. Ακόμα ένα στιγμιότυπο ενός πολέμου που συνεχίζει να διεξάγεται τα τελευταία 6 χρόνια. Ένα πεδίο πολέμου στο οποίο βρίσκονται να συγκρούονται οι παγκόσμιοι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί.

Η είδηση όμως δεν ήταν η ίδια η επίθεση. Άλλωστε δεν είναι ούτε η πρώτη, και προφανώς δεν πρόκειται να είναι και η τελευταία. Θα υπάρξουν αρκετοί χιλιάδες νεκροί στο μέλλον, στη Συρία, το Αφγανιστάν, στην Ευρώπη και παντού, για να γεμίσουν τις ειδήσεις, τις εφημερίδες και τις τηλεοπτικές εκπομπές. Είδηση ήταν ότι ένας Σύρος φωτορεπόρτερ αντί να συνεχίσει να τραβάει φωτογραφίες, σταμάτησε για μια στιγμή, προσπαθώντας να απομακρύνει ένα τραυματισμένο παιδί και στη συνέχεια κατέρρευσε. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο από το στιγμιότυπο ήταν ότι πρέπει, για να εξυμνηθεί ο άνθρωπος πίσω από το τόσο ριψοκίνδυνο αυτό επάγγελμα. Άλλωστε όπως συνεχίζουν να μας υπενθυμίζουν σε κάθε απώλεια ή τραυματισμό ενός πολεμικού ανταποκριτή, ο κόσμος των media έχει πληρώσει μεγάλο φόρο αίματος στην άγιο αυτό σκοπό της ενημέρωσης του υπόλοιπου κόσμου. Αυτού του κόσμου που δεν του φτάνουν οι απλές αναφορές για τις πολεμικές συρράξεις για να αντιληφθεί τη θηριωδία και τον πόνο που δημιουργείται γύρω από αυτές. Είναι αυτές οι εικόνες που χρειάζεται να δει, με λίγο από καμένη σάρκα, κανά κομμένο πόδι, και αν συνοδεύεται από το κατάλληλο τηλεοπτικό σηματάκι για την σκληρότητα της εικόνας άντε και κανά σκοτωμένο παιδάκι. Άλλωστε στην σύγχρονη κοινωνία του θεάματος, αν δεν έχει αποτυπωθεί κάτι σε εικόνα, τότε μάλλον δεν συνέβη ποτέ. Εκπαιδευμένος μάλιστα τώρα στις εικόνες αυτές, θα μπορέσει να συνεχίζει να ζει τη δικιά του μίζερη κανονικότητά και να τις προσπεράσει χωρίς καμία μεγάλη ταραχή. Ίσως δεν χρειαστεί καν να τις σχολιάσει όταν θα αράξει στη καφετέρια με την υπόλοιπη παρέα. Αυτό όμως που σίγουρα θα σχολιάσει είναι η αντίδραση του φωτορεπόρτερ. Θα κάνει και μερικά likes και retweets στην είδηση, παραχωρώντας στον εαυτό του ένα κομμάτι από την ενημέρωση του κόσμου. Είναι αυτή η «αυτοθυσία» του ρεπόρτερ αυτού, που αντί να συνεχίσει να κάνει κλικ με τη φωτογραφική του, ένοιωσε για μια στιγμή άνθρωπος και κατάλαβε ότι δεν είναι απλώς παρατηρητής και φωτογράφος του κόσμου αυτού. Ότι αν δεν κάνεις το αυτονόητο αυτό πράγμα τότε είσαι ένα ακόμα κάθαρμα, και όχι ήρωας για το αντίθετο.

Οι εικόνες από τέτοια καθάρματα άλλωστε μας είναι ζωντανές και κοντινές. Όταν δεκάδες τέτοια φωτο-κοράκια συνωστίζονταν στις παραλίες των νησιών του αιγαίου περιμένοντας τις βάρκες να βγουν και να τραβήξουν τις φωτογραφίες για τα πρακτορεία τους. Με τον κόσμο βρεγμένο, σοκαρισμένο και εξαντλημένο, να προσπαθεί να βγει από τις βάρκες, και αυτοί να συνωστίζονται για τη σωστή γωνία λήψης. Τα βραβεία φωτογραφίας είναι δεκάδες άλλωστε πια. Με μία συνταρακτική φωτογραφία θα μπορούσαν να βρεθούν με μία τιμητική πλακέτα στο χέρι και μία επιταγή στην τσέπη, ενώ θα συνέχιζαν να βγάζουν λογύδρια για το πώς ταραγμένοι από αυτό που έβλεπαν έπρεπε, για όλους εμάς πάντα, να συνεχίζουν να τραβάνε φωτογραφίες αντί να βοηθήσουν.

f089869e-2c47-481b-be03-db976b2ec9e1-1024x768

Είναι γνωστή η ιστορία του Kevin Carter, του νοτιο-αφρικανού φωτογράφου που αποθανάτισε τη φωτογραφία με το γύπα και το σκελετωμένο κορίτσι το 1993 στο Σουδάν. Μία φωτογραφία που μπορεί να του χάρισε ένα πούλιτζερ ένα χρόνο μετά, αλλά μάλλον απόκτησε μεγαλύτερη σημασία για την κριτική που του επέφερε για την επιλογή του να ασχοληθεί με τη λήψη της φωτογραφίας αντί να βοηθήσει το κορίτσι. Η ιστορία για αυτόν έγραψε ότι οι εικόνες που του προσέφεραν την δόξα και τα λεφτά που επιζητούσε, ήρθαν να τον στοιχειώσουν, συμβάλλοντας και αυτές στην απόφαση της αυτοκτονίας του.

Και τέλος ας μην κοροϊδευόμαστε. Για να μάθουμε για τον Σύρο φωτορεπόρτερ που σταμάτησε να βγάζει φωτογραφίες για να βοηθήσει, πάει να πει ότι κάποια άλλα καθάρματα τριγύρω του δεν το έκαναν

__________________________________________________________

Η «αποκαθήλωση» του ΔΟΛ … Ο μηντιακός καθρέφτης της κρίσης…


4831de9e20805c36c626879be5810d6e_XL

Ο Σταύρος Ψυχάρης προανήγγειλε από τη συνήθη στήλη του στο ΒΗΜΑ, στο πιθανότατα τελευταίο φύλλο της εφημερίδας, την αναστολή λειτουργίας των ΜΜΕ του ΔΟΛ σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Ποιος στραγγαλίζει τον Τύπο;». Πρόκειται για  μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη, με βάση τα δεδομένα του τελευταίου χρόνου και το κλείσιμο της στρόφιγγας από τις τράπεζες γενικότερα και ειδικότερα προς τα ΜΜΕ. Αυτό δεν σημαίνει, όμως, ότι παύει να προκαλεί έκπληξη η κατάρρευση του πάλαι ποτέ πανίσχυρου οργανισμού.

Η ερμηνεία της κρίσης του ΔΟΛ σχετίζεται με την κρίση του Τύπου γενικότερα, ωστόσο δεν είναι ουδέτερη ούτε αυτονόητη. Οι αιτίες που αναδεικνύει ή αποσιωπά κανείς, ως προς την κρίση αυτή, σχετίζονται με τη θέση που τηρεί ο ίδιος για το ζήτημα της ενημέρωσης αλλά και για την ελληνική κρίση και τη στάση του αναγνωστικού κοινού.

Aπό αυτή την άποψη, έχει αξία να σταθούμε στις επικρατέστερες ερμηνείες αλλά και στα όσα έγραψε ο ίδιος ο Ψυχάρης. Μέσα από την κριτική αυτών των απόψεων μπορούν να αναδειχθούν κρίσιμα ζητήματα για τα ΜΜΕ αλλά και για όσα τα ίδια αποσιωπούν για την κρίση τους. Πίσω από τον θρήνο για την απώλεια του «παλαιότερου εκδοτικού οργανισμού», υπάρχουν όμως πολλά να ψάξει κανείς.

Ερμηνείες… για να έχουμε να λέμε

Η δημοφιλέστερη ερμηνεία της κρίσης στον ΔΟΛ (όπως και γενικότερα στα κυρίαρχα ΜΜΕ εντός και εκτός Ελλάδας) εστιάζει στην επίδραση του διαδικτύου στην έντυπη ενημέρωση. Ενώ είναι προφανώς σωστή, δεν επαρκεί για να εξηγήσει το σύνολο του φαινομένου Είναι δεδομένο ότι το διαδίκτυο έχει αλλάξει το τοπίο της ενημέρωσης. Έχει μικρύνει ριζικά ο κύκλος ανακύκλωσης των ειδήσεων, οι εφημερίδες φαντάζουν ξεπερασμένες, ενώ το κόστος πρόσβασης στην είδηση στο διαδίκτυο είναι πολύ χαμηλό και ο Τύπος δεν μπορεί να το ανταγωνιστεί. Με την πληθώρα πηγών ενημέρωσης και άποψης, οδηγήθηκε σε αποτυχία η προσπάθεια των εφημερίδων διεθνώς να καθιερώσουν ηλεκτρονική συνδρομή ή πληρωμή ανά αριθμό άρθρων.

Σε αυτές τις συνθήκες, πολλές εφημερίδες έκλεισαν ή περιόρισαν την κυκλοφορία τους, ενώ άλλες επιβιώνουν, αξιοποιώντας το brand name τους για να αναδειχθούν στο διαδίκτυο. Ωστόσο, ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, τα διαφημιστικά έσοδα από το διαδίκτυο δεν αντισταθμίζουν την απώλεια από τη μείωση των πωλήσεων και τον περιορισμό των εσόδων από διαφήμιση στην έντυπη έκδοση. Παράλληλα, τα ΜΜΕ, ιδιαίτερα στην Ελλάδα, αποτελούν έναν από τα πιο «κραυγαλέα«» πλήγματα της κρίσης, όχι απλώς με μείωση μισθών και εισοδημάτων, αλλά με πλήρη κατάρρευση των όρων εργασίας, με αλλεπάλληλα κύματα απολύσεων και περικοπών, με υιοθέτηση, εκ των πρώτων, συνθηκών αδιανόητης «γαλέρας».  Και όλα αυτά ξεκίνησαν προ μνημονίων στα ΜΜΕ. Κατ’ επέκταση έχει υποβαθμιστεί και το περιεχόμενο και το εύρος της ενημέρωσης.

ΔΟΛ

Συνέχεια

«Ο κόσμος τό ‘χει τούμπανο»…


Καταστολή στο εσωτερικό και τζιχαντιστικά «τακίμια» στο εξωτερικό συνιστούν (και) την τρέχουσα πολιτική της Τουρκίας

στρουθοκαμηλισμος

Πριν λίγες μέρες, ομάδα δημοσιογράφων από διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και ο ανταποκριτής του Mega, Θανάσης Αυγερινός, συνοδεία Ρώσων στρατιωτικών και στο πλαίσιο δημοσιογραφικής αποστολής στην Συρία στο φόντο της συμφωνίας εκεχειρίας, δέχθηκε επίθεση με βλήματα όλμων περίπου 4 – 5 χιλιόμετρα από τα σύνορα με την Τουρκία,από περιοχή που ελέγχει η «αδερφή», με το ISIS, οργάνωση «Μέτωπο αλ Νούσρα».

Πριν λίγες ώρες, ο ίδιος ανέφερε σε ανάρτησή του σε κοινωνικό δίκτυο, ότι Ρώσοι αξιωματούχοι υπονόησαν πως οι οβίδες εναντίον δημοσιογράφων την Τρίτη ίσως συνδέονται με ανακοίνωση της Τουρκίας‬ για 50 βολές κατά ‪του ISIS.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ισλαμοφασίστες και Τουρκία βρίσκονται στις ίδιες προτάσεις. Ελάχιστοι, πλέον, διεθνώς, ανάμεσά τους και ο κόσμος όπως προκύπτει από μετρήσεις κοινής γνώμης, έχουν αμφιβολίες για τις αγαστές σχέσεις του τουρκικού καθεστώτος με τις «τζιχαντιστικές» οργανώσεις που λεηλατούν την Συρία.

Συνέχεια