Η Αριστερά, η Δεξιά και η Γερμανία… Παναγιώτης Κονδύλης …


αποσπάσματα*

[…] Οι μεν εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς “αριστερούς”, παρόλο που, συγχρόνως, διεκδικούν την κληρονομιά του “πραγματικού φιλελευθερισμού”, δηλώνοντας έτσι απλώς – και άθελά τους – την προσαρμογή τους στην πραγματικότητα της δυτικής μαζικής δημοκρατίας. Οι δε  διαφοροποιούνται προσκολλώμενοι στο φάντασμα ενός “συντηρητισμού” ο οποίος έχει πεθάνει προ πολλού και τον οποίον καμία “συντηρητική επανάσταση” δεν πρόκειται να αναστήσει. Βέβαια η επίκληση της “επανάστασης” διανοίγει καινοφανείς δυνατότητες χαλαρών συμμαχιών με δυνάμεις που δεν αυτοχαρακτηρίζονται “συντηρητικές” αλλά “εθνικές” ή “αντιδυτικές”  […]

Foundation of the German Empire in Versailles, 1871. Bismarck is at the centre in a white uniform
Foundation of the German Empire in Versailles, 1871. Bismarck is at the centre in a white uniform

Η Δύση δεν υπάρχει πια. “Δύση” ήταν το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο (διαφορετικά Ιαπωνία και Ν. Κορέα δεν θα ανήκαν στη “Δύση”). Οσοι – και κυρίως οι κοσμοπολίτες “αριστεροί” – θεωρούν ότι η συνοχή της Δύσης στηρίζεται απλώς στις κοινές της αξίες είναι πολιτικά και ιστορικά αφελείς. Οι κοινές αξίες καθεαυτές δεν δημιουργούν κοινά συμφέροντα – το αντίθετο, ναι, μπορεί να συμβεί – ούτε εμπόδισαν ποτέ τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανικών ή φιλελεύθερων λαών. Το πολιτικά σημαντικό ερώτημα είναι: τι εννοούμε όταν λέμε δυτικός προσανατολισμός και τι μπορεί να σημαίνει  δυτικός προσανατολισμός για τη Γερμανία αν η Δύση διασπαστεί και η Γερμανία χρειαστεί να επιλέξει πχ μεταξύ ενός ευρωπαϊκού χώρου και της φιλίας με τις ΗΠΑ ή, αντίστροφα, εάν η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνει υπό προϋποθέσεις που η πλειονότητα του γερμανικού λαού θα απέρριπτε;  Διότι η ώρα της αλήθειας θα σημάνει όταν θα χρειαστεί να γίνει κατανομή όχι πλέον των ωφελημάτων της ευημερίας αλλά του παθητικού και των χρεών.[…]

Η γερμανική κοσμοπολίτικη “αριστερά”, σε συμμαχία πλέον με τις πολυεθνικές, διακηρύττει το ξεπέρασμα του εθνικισμού […]

Η επιβίωση της Ευρώπης δεν είναι τόσο αυτονόητη όσο νομίζουν μερικοί. Ο Γερμανός “δεξιός” μπορεί να μην χωνεύει τους Αγγλους ή τους Γάλλους, ενδέχεται όμως να χωνεύει ακόμη λιγότερο τους Κινέζους. Η εθνικιστική “δεξιά” σκέψη τείνει στην ομφαλοσκόπηση παραμελώντας την πλανητική διάσταση. Το στρατηγικό ζήτημα όμως είναι: Τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά κράτη θα αποτελέσουν, είτε μέσω συναίνεσης είτε μέσω αμοιβαίων παραχωρήσεων, μία πολιτική ενότητα που θα λειτουργεί αποτελεσματικά ή θα χρειαστεί η ντε φάκτο ηγεμονία ενός έθνους – κάτι που θα ήταν προτιμότερο από το να βουλιάξουν όλοι μαζί; Στην πρώτη περίπτωση η γερμανική εθνικιστική “δεξιά” θα πρέπει να επανεξετάσει τη στάση της έναντι των Αγγλών και των Γάλλων. Στη δεύτερη περίπτωση θα πρέπει να υπερβεί τη μνησικακία του ηττημένου έναντι των Αμερικανών. Διότι όσο οι ΗΠΑ παραμένουν η μοναδική ουσιαστικά πλανητική δύναμη, η υποστήριξή τους για την επίτευξη της [γερμανικής] ηγεμονίας [στην Ευρώπη] είναι απαραίτητη.

Μια τρίτη εντούτοις προοπτική μου φαίνεται πιθανότερη για το εγγύς μέλλον: η διελκυστίνδα μεταξύ των ευρωπαϊκών εθνών συνεχίζεται υπό το σύνθημα ”ο σώζων εαυτόν σωθήτω” και αναζωογονούνται παλαιοί συσχετισμοί δυνάμεων προς ικανοποίησιν της εθνικιστικής “δεξιάς”. Βέβαια η πλανητική σημασία και η ένταση αυτών των παιχνιδιών θα είναι πολύ μικρότερη από ότι στο παρελθόν. Και ο επαρχιωτισμός της εθνικιστικής “δεξιάς” θα ήταν απλώς η αντεστραμμένη όψη της κοσμοπολίτικης ελαφρότητας της “αριστεράς”. Και οι δύο δεν μπορούν ούτε να θέσουν ούτε να απαντήσουν στο ερώτημα: υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ευρώπη, ποια πλανητική πολιτική οντότητα είναι βιώσιμη;  Και το ερώτημα αυτό τίθεται ανεξάρτητα από το πώς αξιολογεί κάποιος το μέλλον και την αναγκαιότητα του εθνικού κράτους.

ΠΗΓΗ: Πρωτότυπο: P. Kondylis, Die Rechte, die Linke und Deutschland (1994) [in: P. Kondylis, Das Politische im 20. Jahrhundert. Manutius Verlag, Heidelberg 2001]. Μετάφραση: σ.μ., http://kondylis.wordpress.com/2010/02/26/de/


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2013/08/01/%CE%B7-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%AC-%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BE%CE%B9%CE%AC-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B1/

Ιουλιανά 1965: Η αποτύπωση και η ερμηνεία των συμβάντων διαμαρτυρίας στο τύπο της Δεξιάς. Οι περιπτώσεις της «Καθημερινής» και της «Βραδυνής»…


Του Κωνσταντίνου Λαμπράκη*

Στις 15 Ιουλίου του 1965, στις 7.00 το απόγευμα, ο πρωθυπουργός της κυβέρνησης της Ένωσης Κέντρου (ΕΚ), Γ. Παπανδρέου συναντήθηκε στα ανάκτορα με τον νεαρό βασιλιά Κωνσταντίνο. Λίγα λεπτά αργότερα αποχώρησε έχοντας υποβάλλει την παραίτηση του. Στις 8.30 είχε ήδη ορκιστεί ο πρώτος πυρήνας της νέας κυβέρνησης, με επικεφαλής τον βουλευτή της ΕΚ, Γεώργιο Αθανασιάδη- Νόβα. Η ημερομηνία αυτή, έχει μείνει στην ιστοριογραφία ως η αφετηρία των «Ιουλιανών». Μέχρι και τις 24 Σεπτεμβρίου του 1965, όπου η κυβέρνηση Στεφανόπουλου κατάφερε να λάβει την ψήφο εμπιστοσύνης με 152 ψήφους, είχαν ήδη κατατεθεί 3 εντολές σχηματισμού κυβέρνησης και 2 κυβερνήσεις είχαν καταψηφισθεί στην βουλή.

Βέβαια, στις 70 ήμερες που μεσολάβησαν, το τόνο έδωσε η μαζική κοινωνική πίεση με κυρίαρχο αίτημα την πτώση των κυβερνήσεων των «αποστατών», όπως σχηματικά αποκαλέστηκαν, και την εντολή στον αρχηγό του κόμματος της πλειοψηφίας ή την προκήρυξη εκλογών. Στην διάρκεια των 70 ημερών έλαβαν χώρα πολλές δεκάδες κινητοποιήσεις πανελλαδικά, αρκετές από αυτές μαχητικές, οι όποιες στις περισσότερες περιπτώσεις αντιμετωπίστηκαν με την βία και την καταστολή. Οι συλληφθέντες των «70 ημερών» έφτασαν τους εκατοντάδες, σε μεγάλο ποσοστό από αυτούς απαγγέλθηκαν κατηγορίες ή προφυλακίστηκαν, μεταξύ αυτών και κορυφαία συνδικαλιστικά στελέχη. Εκατοντάδες ήταν και οι τραυματίες των διαδηλώσεων, στις οποίες υπήρξε και ένας νεκρός, ο Σωτήρης Πέτρουλας , 23 ετών, φοιτητής της Ανωτάτης Εμπορικής.

Η αιχμή των κινητοποιήσεων και ταυτόχρονα η αφορμή για τις συγκρούσεις διαδηλωτών-αστυνομίας ήταν η πορεία (και η αποτροπή αυτής) προς την Βουλή. Οι πορείες στο κέντρο της Αθήνας κατά τα Ιουλιανά, κατά κανόνα1,λάμβαναν χώρα μετά το πέρας συγκεντρώσεων που καλούσαν συνδικαλιστικοί φορείς και δημοκρατικές οργανώσεις (συνήθως η ΕΦΕΕ, Ομοσπονδία εργατών τύπου, Οικοδόμοι, Ένωση δημοκρατικών δικηγόρων, πρ. διοίκηση ΓΣΕΕ μέχρι και τον ανασχηματισμό της την 19 Αυγούστου) είτε στα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, είτε στα παρακείμενα θέατρα της Ιπποκράτους, είτε λιγότερο συχνά, στο γήπεδο του Παναθηναϊκού. Μετά το τέλος των συγκεντρώσεων, στις περισσότερες των περιπτώσεων, συγκροτούταν πορεία των συγκεντρωμένων με κατεύθυνση την πλατεία Ομονοίας. Όταν οι πορείες έφθαναν στην πλατεία μερίδα των διαδηλωτών επιχειρούσε να ανέλθει την Σταδίου με κατεύθυνση το Σύνταγμα όπου και βρίσκονταν μπλόκα της αστυνομίας είτε στο ύψος της σημερινής πλ. Κοραή, είτε στην συμβολή Χρ. Λαδά και Εδ. Λω, κάποιες φορές και πιο χαμηλά προς Ομόνοια, στην Εμμ. Μπενάκη. Οι σφοδρότερες συγκρούσεις των διαδηλωτών με την αστυνομία στις 21 Ιουλίου (όπου σκοτώθηκε ο Σ. Πέτρουλας) , στις 19 Αυγούστου και 20 Αυγούστου του 1965, ακολουθούσαν το υπόδειγμα που περιγράφτηκε παραπάνω και δυναμιτίζονταν από την προσπάθεια της αστυνομίας να μπλοκάρει την πορεία των διαδηλωτών προς την Βουλή και να διαλύσει βίαια την συγκέντρωση.

Συνέχεια

1989 λέξεις για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη…


1989 λέξεις για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη

του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

Ανήκω σε μια γενιά που πολιτικοποιήθηκε βίαια και απότομα κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Έχοντας περάσει όλη την παιδική μας ηλικία, δημοτικό και γυμνάσιο, στην πρώτη 8ετία του ΠΑΣΟΚ, ένα είδος εποχικής dolce vita στην ελληνική ιστορία, ακούγοντας κάποιοι από εμάς ιστορίες για την «δεξιά», την ταυτίζαμε εκείνη την εποχή με τις βιντεοταινίες του Ψάλτη και τις επιθεωρήσεις στο Δελφινάριο. Και μια μέρα ξυπνήσαμε με το μελανιασμένο πρόσωπο του Νίκου Τεμπονέρα στις πρώτες σελίδες των εφημερίδων. Και με την αστυνομία να δέρνει κόσμο στις στάσεις του ΗΣΑΠ. Και με τον πατέρα του συμμαθητή μας να απολύεται.

Μπορώ να καταλάβω ότι για όποιον/αν γεννήθηκε μετά το 1976 ή το 1977, όλα αυτά δεν σημαίνουν πολλά. Αφηρημένες ή συγκεκριμένες έννοιες, όπως αρχαιοκάπηλος, πλαστογράφος, συκοφάντης μοιάζουν με θραύσματα ενός γενικευμένου βερμπαλισμού, άλλες πάλι, όπως το βρυκόλακας, μπορεί να μοιάζουν γκροτέσκ.
Χωρίς να ελπίζω ότι οποιαδήποτε σύνοψη μπορεί να αντικαταστήσει το βίωμα, θέλω να προσπαθήσω να ανακαλέσω τον βίο του ανδρός.

Γεννημένος μέσα στην οικογένεια Βενιζέλου (του Ελευθέριου, όχι του άλλου του χλεχλέ), δηλαδή αυτήν που ανέλαβε να πάρει τον ελληνικό καπιταλισμό από το χέρι και να τον βγάλει στο δρόμο, ο Μητσοτάκης είχε ίσως περισσότερο από κάθε άλλον πολιτικό στην Ελλάδα ανεπτυγμένη την αίσθηση της ταξικής συνείδησης. Μόνο που, αντίθετα από το στερεότυπο που θέλει τον «πραγματικό αστό» να είναι ένας καλλιεργημένος ευπατρίδης, η αληθινή ταξική συνείδηση του αστού περιλαμβάνει όλη τη βρώμα και τη δυσωδία, τη βία, τη μικροψυχία, την εκδικητικότητα και την ελεεινότητα που κουβάλησε σε όλη της τη ζωή η μορφή του Μητσοτάκη.
Πολιτευτής στην Κρήτη στη νεανική του ηλικία, ο Μητσοτάκης είναι αυτός που θα συνδεθεί στον πόλεμο με τις ομάδες των κρητικών ταγμάτων ασφαλείας του Μπαντουβά και του Γύπαρη, θα συμμετάσχει ενεργά στην απόφαση να μην αφοπλιστούν οι γερμανικές δυνάμεις μετά τη συνθηκολόγηση και θα οργανώσει την εξόντωση των αριστερών της Κρήτης, την οποία θα προπαγανδίζει μέσω της εφημερίδας που αρχίζει να εκδίδει τον «Κήρυκα των Χανίων» (ναι, ναι, τον ίδιο αυτόν με τα τραπεζικά δάνεια), στον οποίον αρθρογραφεί σταθερά και ο ίδιος ο Παύλος Γύπαρης, ο διαβόητος μαχαιροβγάλτης φονιάς των «Δημοκρατικών Ταγμάτων Ασφαλείας».
Χρόνια αργότερα, ο Μητσοτάκης θα καταπιαστεί με αφοσίωση στην προσπάθεια να ξαναγραφτεί η ιστορία, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως συμφιλιωτή και πλαστογραφώντας το έγγραφο ειρήνευσης μεταξύ του ΕΑΜ Κρήτης και της ΕΟΚ, προκειμένου να προστεθεί το όνομά του.

Συνέχεια

τέσσερα σχόλια για την Κυριακή…


γράφουν οι: Αγγελική Μπούμπουκα, Γιώργος Δομιανός, Χρήστος Σύλλας, το βυτίο | φωτογραφίες: Pen Tri

 

Ένας Φασίστας Έκατσε Σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενος την Ανυπαρξία του  Γιώργος Δομιανός

το βράδυ των εκλογών του Οκτωβρίου του 1981 με βρήκε εννέα χρονών στον άσπρο καναπέ που υπήρχε στο ατελιέ του πατέρα μου, σε μία μικρή κάθετο της σόλωνος, την σουλίου. ο πατέρας μου ήταν γραφίστας. και εκείνη την εποχή που δεν υπήρχαν τα κανάλια, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, τα σόσιαλ μίντια και όλα αυτά τα μέσα προβολής για τους επίδοξους βουλευτές, τα φυλλάδια έδιναν και έπαιρναν. μέσα σε όλες τις δουλειές που είχε κάνει -σχεδόν για κάθε κόμμα- ήταν και το φυλλάδιο (ή προσπέκτους, είναι πιο 80s) ενός υποψήφιου της νέας δημοκρατίας, του απόστολου κράτσα. μετά τα πρώτα αποτελέσματα και ενώ η αθήνα γέμιζε με κόρνες αυτοκινήτων και ανυποψίαστα για το μέλλον χαμόγελα ο πατέρας μου με πήρε από το χέρι να δω αυτό το περίεργο θέαμα: την δεξιά να ηττάται. περπατήσαμε στην ακαδημίας και μετά πήγαμε προς το γραφείο του κράτσα. ήθελε λέει να μάθει πιο σίγουρα αποτελέσματα αφού οι υποψήφιοι είχαν άλλη πληροφόρηση. μπήκαμε στο γραφείο αλλά δε θυμάμαι πολλά πολλά. ένα συνονθύλευμα μουρμουρητών, τσιγαρίλας και κατήφειας υπήρχε εκεί μέσα.

Συνέχεια

Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα είναι και ήταν πιο φοβερή από οποιαδήποτε αφίσα ταινίας τρόμου…


«Τὸ Κομμουνιστικὸν Κόμμα Ἑλλάδος, τὸ Ἐθνικὸν Ἀπελευθερωτικὸν Μέτωπον (ΕΑΜ) καὶ ἡ Ἐθνικὴ Ἀλληλεγγύη προπαρασκευάσαντα καὶ ἐνεργοῦντα τὴν κατὰ τῆς ἀκεραιότητος τῆς Χώρας προδοτικὴν ἀνταρσίαν διαλύονται.» Με αυτόν τον τρόπο ξεκινάει ο νόμος 509 που κατατέθηκε από την κυβέρνηση Σοφούλη, σαν σήμερα (27 Δεκεμβρίου) το 1947 και έθεσε το ΚΚΕ και το ΕΑΜ εκτός νόμου. Με τον ίδιο νόμο, ο κομμουνισμός θεωρείται ποινικό αδίκημα και όσοι προπαγανδίζουν τις αρχές του απειλούνται με ποινές, που φθάνουν έως τον θάνατο. Η συγκεκριμένη κίνηση επικύρωσε ουσιαστικά μια σειρά αυταρχικών εκτροπών από την πλευρά της οικονομικής και επίσημης πολιτικής εξουσία της χώρας. Όμως η μάχη εναντίον του κομμουνισμού δεν αποτέλεσε Ελληνική ιδιαιτερότητα. Η Ψυχροπολεμική αυταρχική πολιτική που επιβλήθηκε σε όλα τα αστικά κράτη εκτός από την καταστολή επιφύλασσε και άφθονη προπαγάνδα. Η έκθεση που θα δείτε παρακάτω αποτελεί αναδημοσίευση από το io9.com που συγκεντρώνει μερικές από τις πιο τρομακτικές αντικομμουνιστικές αφίσες στην ιστορία

Βρετανικό Συντηρητικό κόμμα, 1909

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Τι φέρνει ο μπολσεβικισμός στον λαό, μία Ρώσικη αντικομμουνιστική αφίσα από το 1918

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Ο Μπολσεβικισμός φέρνει πόλεμο, ανεργία και πείνα, μια Γερμανική αφίσα του 1918

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Το ιδανικό μέλλον της Γερμανίας υπό την ηγεσία των Μπολσεβίκων, 1919

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Ένα Γαλλικό βιβλίο, με τίτλο «Αυτό είναι το τι θα φέρουν οι Μπολσεβίκοι στην Ευρώπη, δημοσιευμένο το 1934 ή 1935

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Θα ήθελες να ζεις στην σκιά του; Μία Νορβηγική αντικομμουνιστική αφίσα

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Ayay)

Ο Μπολσεβικισμός αποκαλύπτεται, WWII

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Reddit)

Είναι αυτό το αύριο;, ένα εξώφυλλο από προπαγανδιστικό βιβλίο κόμικ, 1947

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Πολιτισμός ή βαρβαρότητα- Ακόμα δεν καταλαβαίνεις; Μια Ολλανδική αφίσα από την δεκαετία του 1940

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

(μέσω Reddit)

Κοίταξε πίσω από την μάσκα! Ο Κομμουνισμός είναι θάνατος, δεκαετία 1950

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Καυκάσιος χωρός: Ο Στάλιν έχοντας χώσει το μαχαίρι  στην Ουγγαρία, τη Ρουμανία και την Κίνα, γυρίζει προς την Γαλλία, ενώ περιβάλλεται από τους Γάλλους κομμουνιστές Duclos και Thorez. Αντικομμουνιστική αφίσα από το κίνημα «Paix et Liberte», 1951

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Amazon)

Προστατέψτε μας!. Εκλογική αφίσα του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, 1953

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Wikimedia Commons)

Αναπαράγει η τουαλέτα σας, Μπολσεβίκους;, μια διαφήμιση της Scot towel

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Reddit)

Σίγουρα, θέλω να πολεμήσω τον κομμουνισμό- αλλά πως;

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Denge Denge)

 Ο Στάλιν σαν ένας προστάτης της ειρήνης, από την Γαλλική αντικομμουνιστική ομάδα Paix et Liberte, 1951

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω Designer Daily)

Ο κομμουνισμός φορά ένα λανθασμένο προσωπείο. Το σκληρό μοχθηρό πρόσωπο του κομμουνισμού, κρύβεται πίσω από την μάσκα της ειρήνης, μια διαφήμιση της επιχείρησης Bohn Aluminum & Brass από τον Robert Tohm, 1952

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Και άλλες διαφημίσεις για την Bohn από τον Robert Tohm του 1951 και του 1952

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Σε περίπτωση που οι κομμουνιστές, κυριαρχήσουν, οι γυναίκες μας θα είναι αβοήθητες μπροστά στις μπότες των Ρωσοασιατών, 1953

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω James Vaughan)

Κομμουνισμός και Χριστιανισμός από την Canadair το 1955

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Το κόκκινο παγόβουνο, ένα βιβλίο κόμικ που προειδοποιεί τα παιδιά για τους κινδύνους του κομμουνισμού, εκτυπωμένο, από τους την αντικομμουνιστική Καθολική Καθεδρική ένωση, το 1960

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω CUNY)

Καλέ μου υιε, λυπάμαι τόσο που θα πρέπει να ζήσεις υπό τον κομμουνισμό. Μία διαφήμιση του Ιδρύματος Ελευθερίας από το 1961

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster
(μέσω The Society Pages)

Κοιτάξτε τι χτίζουν οι Ρώσσοι μόλις 40 μίλια από τις ΗΠΑ. Σαν Αμερικάνος θα έπρεπε να το προσέξετε. Μία διαφήμιση από την Εxpo toy 1967 που διεξήχθη στο Μόντρεαλ

Anti-Communist propaganda is more awesome than any horror movie poster

Πηγή.http://afterhistory.blogspot.gr/2013/12/blog-post_27.html

Ο Σαμαράς αναβιώνει το σκληρό κράτος της «επαράτου» δεξιάς. Αυταρχισμός, εκβιασμοί και τρομοκρατία το νέο δόγμα.


Στάθης_ΔιομήδηςΣτάθης Διομήδης

Η κυβέρνηση ,για ακόμη μία φορά, φέρνει με τη διαδικασία του κατεπείγοντος προς ψήφιση, ένα κατάπτυστο πολυνομοσχέδιο. Ένα νομοσχέδιο που στόχο έχει την εξαθλίωση και την τρομοκρατία του Ελληνικού Λαού. Έχοντας αναγάγει το Ελληνικό κοινοβούλιο σε χωματερή αισχρών νομοθετημάτων, καταστρατηγώντας κάθε Συνταγματικό διαδικασία, ο Σαμαράς και το κονκλάβιο του επιβάλλουν με εκβιαστικές τακτικές τον αυταρχισμό και την τρομοκράτηση των Ελλήνων.

Αναφέρω μόνο μία από τις διατάξεις του κατάπτυστου εκτρώματος-νομοθετήματος των Σαμαροστουρνάρων που αποδεικνύει τη φασίζουσα πολιτική που ακολουθεί η κυβέρνηση Σαμαρά και το υπηρετικό προσωπικό που τον στηρίζει: «το δημόσιο, ακόμη και αν έχει χορηγήσει ρύθμιση τμηματικής εξόφλησης στην οποία ο οφειλέτης είναι συνεπής, μπορεί να λάβει μέτρα αναγκαστικής είσπραξης εφόσον η οφειλή δεν είναι εξασφαλισμένη. Για παράδειγμα, μπορεί να εγγράφει υποθήκες σε περιουσιακά στοιχεία, ακόμη και να προχωρά σε κατασχέσεις!, και να μην χορηγεί αποδεικτικό ενημερότητας». Συνέχεια

Αντονι Γκίντενς: Υπάρχουν ακόμα η Δεξιά και η Αριστερά;


Anthony_GiddensΙδέες παλιές και νέες

 Από τον Θανάση Γιαλκέτση

Σ.απ.γαλ.: Δεν χρειάζεται να πούμε για την βαρύτητα που δίνουν όλοι στα γραπτά του Anthony Giddens...επηρέασε πάρα πολλούς.Με σωστό τρόπο ; με λάθος ; δεν ξέρω,η ιστορία θα δείξει. Πάντως, γενικώς δεν συμφωνώ με το πνεύμα του…Τρίτος δρόμος με το πνεύμα του Giddens δεν βλέπω να υλοποιείται… μίλησα γενικά και έχοντας διαβάσει και άλλα κείμενα του στο παρελθόν και δεν εννοώ τη διαφωνία μου σε επιμέρους ζητήματα του άρθρου.

Ο Βρετανός Αντονι Γκίντενς είναι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους κοινωνιολόγους. Συγγραφέας πολλών έργων, έχει διατελέσει διευθυντής του London School of Economics. Ως θεωρητικός του λεγόμενου «Τρίτου Δρόμου», ο Γκίντενς έχει επεξεργαστεί μια σφαιρική πρόταση για την ανανέωση της σοσιαλδημοκρατικής στρατηγικής. Σε ζητήματα ταυτότητας και στρατηγικής της Αριστεράς αναφέρεται και το ακόλουθο άρθρο του.

Δεξιά και Αριστερά είναι μήπως έννοιες ξεπερασμένες, πεπαλαιωμένες, στερούμενες νοήματος, όπως υποστηρίζουν σήμερα ορισμένοι; Δεν συμφωνώ. Ο Νορμπέρτο Μπόμπιο έλεγε ότι το νόημα της Δεξιάς και της Αριστεράς αλλάζει συνεχώς και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σήμερα και οι δύο όροι σημαίνουν κάτι διαφορετικό σε σχέση με το παρελθόν. Παρ’ όλα αυτά, παραμένουν δύο πολιτικές έννοιες βαθιά διαφορετικές και συνεχίζουν να έχουν ιδιαίτερη αξία ακόμα και στον τωρινό παγκοσμιοποιημένο κόσμο.

Η σημερινή παραδοσιακή Δεξιά στην Ευρώπη και γενικά στη Δύση πιστεύει στην ελεύθερη αγορά, σε ένα κράτος ελάχιστα παρεμβατικό και περιορισμένο, σε έναν κοινωνικό συντηρητισμό στην ιδιωτική σφαίρα. Η Αριστερά πιστεύει σε μια ενεργητική κυβέρνηση μάλλον παρά στον κρατισμό, σε μεγαλύτερη ρύθμιση της αγοράς, στον κοινωνικό φιλελευθερισμό. Οι διαφορές μεταξύ των δύο παρατάξεων είναι πολύ φανερές, αν και δεν είναι πλέον τόσο σαφείς όσο άλλοτε. Στην Αριστερά δεν υπάρχει πλέον η σοσιαλιστική ουτοπία. Στη Δεξιά μπορεί να υπάρξουν ανοίγματα στο κοινωνικό πεδίο, όπως δείχνει ο Ντέιβιντ Κάμερον στην Αγγλία τασσόμενος υπέρ του γάμου των ομοφυλοφίλων, συναντώντας άλλωστε ισχυρές αντιστάσεις από πολλά μέλη του ίδιου του κόμματός του. Επιπλέον, σήμερα υπάρχουν ζητήματα, όπως αυτό του περιβάλλοντος, που δεν είναι πλέον της «Δεξιάς» ή της «Αριστεράς» με βάση τις παλαιές παραμέτρους.

Η κλιματική αλλαγή είναι ένα πρόβλημα σοβαρό, επείγον και βαθύ, που υπερβαίνει κάθε ιδεολογική παράταξη, εφόσον το εξετάσουμε χωρίς παρωπίδες. Εν μέρει είναι αληθινό αυτό που έγραψε ο Τόνι Μπλερ στην πολιτική του αυτοβιογραφία, μετά την απομάκρυνσή του από την Downing Street: Σήμερα υπάρχουν δυνάμεις που διακρίνονται από το «άνοιγμά» τους προς την κοινωνία και άλλες που διακρίνονται, αντίθετα, από ένα «κλείσιμο». Δύο διαφορετικές νοοτροπίες, δύο τρόποι αντιμετώπισης της πραγματικότητας: άνοιγμα προς τη μετανάστευση, τις νέες τεχνολογίες, τις κοινωνικές αλλαγές, σε αντίθεση με όσους θα προτιμούσαν να κλείσουμε τα σύνορα, να απορρίψουμε τις ανανεώσεις, να διατηρήσουμε το status quo. Αλλά αυτή η αντίθεση δεν αρκεί για να ορίσουμε τον πολιτικό αγώνα. Αντιπροσωπεύει ένα πρόγραμμα και ένα όραμα που είναι πολύ περιορισμένα. Και είναι φορέας συχνών αντιφάσεων: υπάρχουν κόμματα που είναι πάρα πολύ ανοιχτά όταν η συζήτηση αναφέρεται στην ελεύθερη αγορά, την οποία θα ήθελαν χωρίς κανέναν κανόνα ή περιορισμό, και έπειτα είναι πάρα πολύ κλειστά στο θέμα της μετανάστευσης, χωρίς να κατανοούν ότι αυτή η τελευταία είναι θεμελιώδης συνιστώσα του φιλελευθερισμού και ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ανοιχτή» αγορά με κλείσιμο των συνόρων στους μετανάστες.

Η συζήτηση για την υποτιθέμενη υπέρβαση εννοιών όπως η «Δεξιά» και η «Αριστερά» έχει εξάλλου και ένα βαθύ ελάττωμα: μας οδηγεί να πιστέψουμε ότι στον σημερινό κόσμο χρειαζόμαστε λιγότερη πολιτική απ” ό,τι στο παρελθόν, δηλαδή λιγότερη ιδεολογία, λιγότερα κόμματα, λιγότερη διακυβέρνηση, λες και όλα εξαρτώνται από το αν είμαστε διαθέσιμοι ή αντίθετοι στην αλλαγή, νοούμενη ως γενική πρόοδο της ανθρωπότητας. Αντίθετα, θεωρώ ότι σήμερα χρειαζόμαστε περισσότερη πολιτική απ” ό,τι πριν, επειδή τα παγκόσμια προβλήματα, από τη δραματική οικονομική κρίση ώς το φαινόμενο του θερμοκηπίου, καταδεικνύουν ότι μόνο μια συλλογική παρέμβαση, προγραμματισμένη, μια ορθή διεθνής διακυβέρνηση μπορεί να βάλει τον πλανήτη μας στον σωστό δρόμο. Ενας καλύτερος ορισμός της σύγχρονης πολιτικής αντιπαράθεσης θα στρεφόταν επομένως γύρω από έναν όρο που έχει γίνει αρκετά δημοφιλής, αν και χρησιμοποιείται συχνά εσφαλμένα: μεταρρυθμιστής.

Σήμερα όλοι ή τουλάχιστον πάρα πολλοί αυτοπροσδιορίζονται έτσι. Αλλά ποιος είναι, τι είναι ένας αληθινός μεταρρυθμιστής ή ρεφορμιστής; Στην Ευρώπη είναι εκείνος που κατανοεί το βάθος και τη σοβαρότητα της κρίσης που περνάμε και αντιλαμβάνεται ότι είναι αναγκαίες ριζοσπαστικές απαντήσεις προκειμένου να την υπερβούμε. Σήμερα όλες οι βιομηχανικά αναπτυγμένες χώρες είναι πολύ χρεωμένες. Ολες, άλλες περισσότερο άλλες λιγότερο, έχουν χάσει ανταγωνιστικότητα στις αγορές. Μέχρι τώρα έχουν υποδειχτεί και συζητηθεί δύο διέξοδοι από αυτήν την κατάσταση: να υποστηρίξουμε την οικονομική ανάπτυξη με δημόσιες επενδύσεις ή να στηριχθούμε στην αυστηρότητα, στις περικοπές δημόσιων δαπανών, στην αύξηση της φορολογίας, με δυο λόγια στη λιτότητα.

Η επαναπρόταση όμως της εναλλακτικής επιλογής μεταξύ της κεϊνσιανής μεθόδου και του μονεταρισμού μπορεί να μην είναι πλέον αρκετή. Σίγουρα οι περικοπές είναι σε κάποιο βαθμό αναγκαίες. Κατά τη γνώμη μου, ωστόσο, είναι σαν τα φάρμακα: αν δεν τα παίρνεις αρρωσταίνεις, αλλά αν πάρεις πάρα πολλά, πήρες υπερβολική δόση και κινδυνεύεις να αρρωστήσεις ακόμα χειρότερα. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Αυτό που ένας αυθεντικός Ευρωπαίος μεταρρυθμιστής θα έπρεπε να θέτει ως στόχο είναι η βιώσιμη ανάκαμψη. Μια ανάκαμψη ικανή να διαφυλάξει ένα κράτος πρόνοιας, το οποίο χρειάζεται βέβαια περικοπές και προσαρμογές, προκειμένου να αναμετρηθεί με ένα νέο δημογραφικό και κοινωνικό σενάριο, αλλά που ταυτόχρονα δεν θα κατευθύνει τα κύρια οφέλη της ανάπτυξης στο 1% του πληθυσμού, δηλαδή στις κατηγορίες με τα υψηλότερα εισοδήματα. Βιώσιμη ανάπτυξη σημαίνει ένα οικονομικό μοντέλο που θα αποτρέπει την καταστροφή του περιβάλλοντος και της μεσαίας τάξης.

Δεν πιστεύω ότι η Δύση θα βγει από την κρίση και θα γίνει πιο ανταγωνιστική απλώς πουλώντας όλο και περισσότερα αυτοκίνητα στην Κίνα, μέχρις ότου οι Κινέζοι αποκτήσουν τόσα όσα και εμείς ή και περισσότερα. Ούτε με το να συνεχίζει να χρεώνεται, ώστε να περιμένουμε έπειτα οι σημερινοί νέοι, πολλοί από τους οποίους είναι άνεργοι, να πληρώνουν τα χρέη μας όταν ενηλικιωθούν. Πώς μπορούμε να πραγματοποιήσουμε ένα τόσο δύσκολο και πολύπλοκο εγχείρημα; Εγώ συνεχίζω να πιστεύω ότι μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε μέσα από έναν αυθεντικό αριστερό ρεφορμισμό. Με το ίδιο πνεύμα εκείνου του Τρίτου Δρόμου, στον οποίο έχω αφιερώσει ένα μέρος των θεωρητικών μου μελετών, δηλαδή με έναν προοδευτισμό ικανό να κερδίζει συναινέσεις στο κέντρο, κατανοώντας τις θεμιτές ανησυχίες των μεσαίων στρωμάτων για ζητήματα όπως η ασφάλεια, η φορολογία και η μετανάστευση, χωρίς όμως να απαρνιέται τις επιδιώξεις για μια πιο δίκαιη και πιο εξισωτική κοινωνία, που έχουν γίνει ακόμα πιο επιτακτικές σήμερα εξαιτίας των συνεπειών του χρηματοπιστωτικού κραχ και των απειλών της κλιματικής αλλαγής.

Ο Τρίτος Δρόμος πρέπει γι’ αυτό να προσαρμοστεί στα προβλήματα του 21ου αιώνα αλλά και στις νέες ευκαιρίες που διαφαίνονται, με πρώτη εκείνη μιας νέας βιομηχανικής και τεχνολογικής επανάστασης, που θα καταστεί αναγκαία επειδή καμιά χώρα δεν θα μπορέσει να βγει από την κρίση αν δεν παράγει πλέον τίποτα. Είναι ένα σενάριο που απαιτεί αισιοδοξία, αλλά είναι ένα εφικτό σενάριο. Υπό τον όρο ότι θα χρησιμοποιήσουμε περισσότερη πολιτική και όχι λιγότερη πολιτική. Και ότι θα πιστέψουμε πως «Δεξιά» και «Δριστερά» είναι λέξεις που έχουν ακόμα κάτι να μας πουν.

Αντονι Γκίντενς (KOINΩΝΙΟΛΟΓΟΣ)

17/02/2013

Πηγή.   http://www.efsyn.gr/?p=24325