Τι ήταν και γιατί παραμένει επίκαιρη η ΕΠΟΝ…


23 Φλεβάρη του 1943: Η ίδρυση και η εκκίνηση της δράσης της

Φ.Α.ΑΣΚΙ.Κ13.00Β9στ (008)

Γράφει ο Κώστας Φουρίκος

Ίδρυση και δράση

Η ίδρυση της πραγματοποιήθηκε μετά από πρωτοβουλία της ΟΚΝΕ (Ομοσπονδία Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας , οργάνωση νέων που είχε ιδρύσει το ΣΕΚΕ (ΚΚΕ) από το 1922) και του ΕΑΜ Νέων (το «νεολαίστικό τμήμα» του ΕΑΜ που είχε ιδρυθεί ένα χρόνο νωρίτερα). Η ίδρυσή της σήμανε την αυτοδιάλυση του ΕΑΜ-Ν, της ΟΚΝΕ αλλά και των άλλων οργανώσεων που τη συγκρότησαν (όπως η Λαϊκή Επαναστατική Νεολαία της ΕΛΔ, η Αγροτική Νεολαία της Ελλάδας του ΑΚΕ, η Λεύτερη Νέα, η Φιλική Εταιρεία Νέων κ.α.) και αποτύπωσε την πιο ευρεία και μαζική συσπείρωση νεολαιίστικων, αριστερών, σοσιαλιστικών και προοδευτικών οργανώσεων και ανένταχτων αγωνιστών που είχε υπάρξει μέχρι τότε.

Η ΕΠΟΝ έγραψε απαράμιλλες σελίδες ηρωισμού στα χρόνια της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και μετά την απελευθέρωση, μέχρις ότου τέθηκε εκτός νόμου, τον Φεβρουάριο του 1947.Αναπτύχτηκε ταχύτατα και υπολογίζεται ότι λίγο πριν την απελευθέρωση στις γραμμές της βρίσκονταν περισσότεροι από 500.000 νέοι και νέες, από τους οποίους ένα μεγάλο ποσοστό εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ. Χιλιάδες υπήρξαν οι αντάρτες και οι αντάρτισσες της ΕΠΟΝ που έπεσαν ηρωικά  στα πεδία των μαχών αλλά και στις διαδηλώσεις των πόλεων, στις εκτελέσεις, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης ή στις φυλακές και τα βασανιστήρια των αρχών κατοχής και των οργάνων τους.

Συνέχεια

Από τη σύντομη αντιφασιστική συμμαχία στην αντικομμουνιστική εθνική ενότητα – Δημήτρης Κουσουρής: «Δίκες δοσιλόγων 1944-1949»


kousouris
«Γράφει ο Δημοσθένης Παπαδάτος – Αναγνωστόπουλος»
______________________________________

Δημήτρης Κουσουρής: «Δίκες δοσιλόγων 1944-1949. Δικαιοσύνη, συνέχεια του κράτους και εθνική μνήμη». | Εκδόσεις Πόλις | Αθήνα | σελ: 679 

Από τη σύντομη αντιφασιστική συμμαχία στην αντικομμουνιστική εθνική ενότητα: Η συνέχεια του πολέμου με δικαστικά μέσα

Μερικούς μήνες μετά την Απελευθέρωση, στον απόηχο πια των Δεκεμβριανών, ο Μανόλης Αναγνωστάκης γράφει ότι «κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ». Η πικρή υπόμνηση δεν αφορά μόνο την κατάσταση στην Ελλάδα· με τα λόγια του τσέχου φιλοσόφου Jan Patoĉka, σε ολόκληρη την Ευρώπη ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος «μεταλλάχθηκε σε κάτι παράξενο, που δεν έμοιαζε μήτε με πόλεμο, μήτε με ειρήνη». Η μετάλλαξη αυτή συντελέστηκε σε μεγάλο βαθμό διά της  δικαστικής οδού – με τη συγκρότηση δηλαδή έκτακτων δικαστηρίων στη βάση έκτακτων νόμων. Οι νόμοι αυτοί θα όριζαν αναδρομικά το έγκλημα της συνεργασίας με τον εχθρό – κυρίως, όμως, θα δημιουργούσαν ένα πλαίσιο εξατομίκευσης/αποπολιτικοποίησης της ευθύνης για τη συνεργασία με τον κατακτητή που συμπεριελάμβανε κρατικά και οικονομικά εγκλήματα – ένα πλαίσιο στον αντίποδα πειραμάτων «λαϊκής δικαιοσύνης» και αντάρτικου πόλης που εφάρμοζαν οι αντιστασιακές οργανώσεις απέναντι στους δοσίλογους. Αν κάθε νόμος αποτελεί συμπύκνωση μιας πολιτικής στρατηγικής, η εσωτερίκευση των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου από τα κράτη αποσκοπούσε στην επιβεβαίωση της ηθικής υπεροχής των νικητών και το κλείσιμο των λογαριασμών του παρελθόντος – με όριο, ωστόσο, την διαχείριση των νέων πολιτικών και κοινωνικών ισορροπιών.

Συνέχεια

Μνήμη 3ης Δεκέμβρη 1944… η πρώτη ένοπλη επέμβαση εναντίον των δυνάμεων της αντιφασιστικής αντίστασης στην Ευρώπη…


λαος toperiodiko2
Γράφει: o Δημήτρης Κουσουρής

#

«Όμως ο πόλεμος δεν τελείωσε ακόμα

Γιατί κανένας πόλεμος δεν τελείωσε ποτέ!».

Μ. Αναγνωστάκης

Η ουτοπία της Απελευθέρωσης στο τέλος του πολέμου, η προσδοκία ενός καινούριου κόσμου που ανατέλλει πάνω στα ερείπια της βαρβαρότητας, κράτησε λίγο στην Ελλάδα. Αιτία ήταν πως υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από ουτοπία, αφού είχε ήδη βρει τους τόπους της, πολύ πριν τη γερμανική υποχώρηση, στα βουνά της Ελεύθερης Ελλάδας. Το σύντομο επεισόδιο της Απελευθέρωσης ξεκίνησε με μια μαζική σφαγή στις 15 Οκτωβρίου 1944 άοπλων διαδηλωτών από τους ένοπλους συνεργάτες των Γερμανών, που είχαν ταμπουρωθεί στα ξενοδοχεία γύρω από την Ομόνοια. Τελείωσε με τον ίδιο τρόπο, με την επίθεση της αστυνομίας στην ΕΑΜική διαδήλωση της Κυριακής 3 Δεκέμβρη 1944.

Συνέχεια