Συρία: Πολεμικές ιαχές και ηχηρές (συνένοχες) σιωπές …


Μια σειρά γεγονότων και «συμπτώσεων» διαμορφώνουν σκηνικό ευρύτερης σύρραξης

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη 

Στόχος επίθεσης αεροπορικής επιδρομής, έγινε αργά το πρωί της Δευτέρας 9 Απριλίου, βάση της συριακής αεροπορίας, γνωστή ως Τ4 ή Τιγιάς, η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην πόλη Χομς και στην αρχαία πόλη της Παλμύρας. Ρωσικές και συριακές ανακοινώσεις κάνουν λόγο για ισραηλινά αεροσκάφη F15 τα οποία εξαπέλυσαν την επίθεση, με την ανακοίνωση του ρωσικού στρατού να υποστηρίζει ότι η συριακή αεράμυνα εξουδετέρωσε 5 από τους 8 πυραύλους που εκτοξεύτηκαν.

Η ισραηλινή πλευρά, ακολουθώντας τη συνήθη τακτική που εφαρμόζει, άλλωστε, ακόμη και στο μείζον ζήτημα της κατοχής ή όχι πυρηνικών όπλων, απλώς αρνήθηκε να προβεί σε οποιοδήποτε σχόλιο. Από την άλλη πλευρά, το αμερικανικό Πεντάγωνο τόνισε ότι δεν έχει καμία σχέση με την επίθεση.

Τη βάση Τ4 φέρονται να χρησιμοποιούσαν ρωσικά αεροσκάφη, ωστόσο από ρωσικής πλευράς δεν υπήρξε καμία ανακοίνωση για τυχόν θύματα ή ζημιές. Καμία σχετική ανακοίνωση δεν έγινε ούτε από τη Δαμασκό. Άποψη, βέβαια, για το τι έγινε είχε το γνωστό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο πρακτικώς έχει έδρα το Κόβεντρι της Βρετανίας και αποτελείται, ουσιαστικά, από έναν Σύρο αντικαθεστωτικό που βρίσκεται εκτός χώρας από το 2000 αλλά υποστηρίζει ότι έχει δίκτυο πληροφοριοδοτών εντός Συρίας. Σύμφωνα με τον Ραμί Αμπντούλ Ραχμάν, λοιπόν, κατά την επίθεση σκοτώθηκαν 14 άνθρωποι, στην πλειοψηφία τους μέλη ιρανικών παραστρατιωτικών οργανώσεων που μάχονται στο πλευρό του συριακού στρατού.

«Σιγή ιχθύος» για τις ισραηλινές επιδρομές σε συριακό έδαφος

Να υπενθυμιστεί ότι η ισραηλινή ηγεσία έχει επανειλημμένως εκφράσει έντονες ανησυχίες και απειλές λόγω της παρουσίας μαχητών ιρανικών παραστρατιωτικών οργανώσεων στο συριακό έδαφος, όπως και για την παρουσία μαχητών της σιιτικής λιβανικής «Χεζμπολλάχ», θεωρώντας ότι οι πρώτοι βοηθούν τη δεύτερη να κατασκευάσει υψηλής τεχνολογίας αντιαεροπορικά ραντάρ τα οποία θα της επιτρέπουν να εντοπίζει εγκαίρως και ν’ αντιδρά σε ισραηλινές επιθέσεις (που να σημειώσουμε γίνονται επί λιβανικού εδάφους).  Γι αυτό και η ισραηλινή αεροπορία είχε πλήξει και τον περασμένο Φεβρουάριο τη βάση Ταγιάς.

Σύμφωνα με το συντηρητικό αμερικανικό think tank Stratfor αυτή είναι μια δορυφορική φωτογραφία που αποδεικνύει ότι η βάση Τ4 υπέστη μεγάλη καταστροφή

Η παράμετρος αυτή, δηλαδή το σταθερό ισραηλινό ενδιαφέρον αλλά και πίεση ακόμη και με εξαπόλυση επιθέσεων κατά συριακού εδάφους, συνήθως «ξεχνιέται»: παρά το ότι πρόκειται για επιθέσεις σε ξένο έδαφος και μάλιστα χωρίς να έχει προηγηθεί καμία απολύτως ενέργεια που να δίνει έστω ένα πρόσχημα για αυτές. Και εννοείται ότι εφόσον «περνούν απαρατήρητες», δεν καταδικάζονται κιόλας από κανέναν.

Κατά τον Guardian, η ισραηλινή ηγεσία είχε «δυσαρεστηθεί» με την πρόθεση του προέδρου Τραμπ να αποσύρει ένα μέρος των αμερικανικών δυνάμεων που βρίσκονται στη βόρεια Συρία. (Γιατί στη Συρία, στο πλαίσιο της «εκστρατείας κατά του ISIS, δρουν επίγειες δυνάμεις αλλά και αεροσκάφη, από σειρά τρίτων χωρών, όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία κλπ., πέραν όσων συστηματικά «πληροφορούμαστε» από τα ΜΜΕ και είναι κυρίως η Ρωσία, το Ιράν και η Τουρκία, προσφάτως, λόγω της εισβολής στη βόρεια Συρία και της κατάληψης της πόλης Αφρίν).

Χρονικές συμπτώσεις και επιλεκτικό ενδιαφέρον για «χημικές» καταγγελίες

Η χρονική συγκυρία και το γενικότερο σκηνικό που έχει στηθεί έχει επίσης πολύ μεγάλη σημασία. Η επίθεση στην αεροπορική βάση Ταγιάς συμπίπτει σχεδόν χρονικά με την άφιξη στην Ντούμα λεωφορείων για να μεταφέρουν προς τη βόρεια Συρία τους μαχητές της  ακραίας ισλαμιστικής οργάνωσης «Τζάις αλ Ισλάμ», η οποία ήταν και η μόνη που είχε παραμείνει στην πόλη καθώς οι άλλες, στο πλαίσιο αντίστοιχων συμφωνιών είχαν αποχωρήσει. Όπως έγινε γνωστό από κάθε άλλο παρά φιλοσυριακές ή φιλορωσικές πηγές, όπως πχ ο Guardian (και έχει τη σημασία του ότι ΔΕΝ διαψεύδεται από πηγές προσκείμενες στους τζιχαντιστές) στο πλαίσιο της συμφωνίας που «έκλεισε» οριστικά την Κυριακή το απόγευμα (δηλαδή λιγότερο από ένα 24ωρο μετά τις πληροφορίες για τη χρήση χημικών στην Ντούμα) οι μαχητές της «Τζάις αλ Ισλάμ», μαζί με τις οικογένειές τους όπως και όποιον άλλον πολίτη της Ντούμα το επιθυμεί, θα αποχωρήσουν για τη βόρεια Συρία, σε περιοχές που βρίσκονται υπό τον έλεγχο αντικαθεστωτικών δυνάμεων.  Έχει ενδιαφέρον ότι παρά το ότι επισήμως είναι γνωστό ότι η οργάνωση χρηματοδοτείται, καταρχήν, από τη Σ. Αραβία και μαχητές της εκπαιδεύονται, από το Πακιστάν, επισήμως οι «ευαίσθητες» σε τέτοια θέμα αμερικανικές και ευρωπαϊκές αρχές, δεν την χαρακτηρίζουν τρομοκρατική οργάνωση.

Μαχητές της Jaysh al Islam με τις οικογένειές τους αποχωρούν από την Ντούμα, το πρωί της Δευτέρας 9 Απριλίου 2018. Σύμφωνα με πληροφορίες που δεν έχουν διασταυρωθεί, αποχώρησαν λίγο περισσότερα από 150 άτομα.

Σύμφωνα με πληροφορίες από το Λευκό Οίκο,  τη Δευτέρα ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ συνομίλησε τηλεφωνικώς με τον Γάλλο ομόλογό του Μακρόν κατά την οποία συμφώνησαν να «ανταλλάξουν πληροφορίες για τη φύση των επιθέσεων με χημικά που καταγγέλθηκε ότι έγιναν το Σάββατο στην  Ντούμα και να συντονίσουν την αντίδρασή τους». Πάντως, προς το παρόν, η γαλλική προεδρία εμφανίζεται προσεκτική ως προς την υιοθέτηση εκδοχών για το ποιος ευθύνεται για την καταγγελθείσα επίθεση στην Ντούμα.

Υπενθυμίζεται ότι ο Γάλλος πρόεδρος, μόλις τον Φεβρουάριο, μετά από μια ανάλογη καταγγελία για επίθεση με χημικά από τις συριακές δυνάμεις είχε θέσει ως «κόκκινη γραμμή» για ενεργότερη, μαζικότερη στρατιωτική εμπλοκή της Γαλλίας στη Συρία τη χρήση χημικών. Ταυτόχρονα είχε παραδεχθεί ότι μέχρι στιγμής οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες ΔΕΝ έχουν αποδείξεις ότι οποτεδήποτε έγινε καταγγελία για χρήση χημικών στη Συρία τα τελευταία χρόνια, ένοχος ήταν ο συριακός στρατός και το καθεστώς Άσαντ.

Κούρδοι γιατροί στο Αφρίν καταγγέλλουν, σε συνέντευξη Τύπου, τη χρήση αερίου χλωρίνης από την τουρκική πλευρά

Και έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι οι εξαγγελίες του αυτές συνέπεσαν χρονικά με τις καταγγελίες Κούρδων για χρήση χημικών (και μάλιστα αερίου χλωρίνης όπως αυτό που τώρα καταγγέλλεται ότι χρησιμοποιήθηκε στην Ντούμα) από την εμπροσθοφυλακή του τουρκικού στρατού στην επιχείρηση «Κλάδος Ελαίας», δηλαδή από τους Σύρους αντικαθεστωτικούς του FSA –Ελεύθερος Συριακός Στρατός- που έχουν ενισχυθεί από σειρά μαχητών ακραίων ισλαμιστικών οργανώσεων-, οι οποίες ουδέποτε δημοσιοποιήθηκαν πλατειά αλλά δεν φάνηκε να ενοχλούν και κανέναν.  Ο Ερντογάν, στις καταγγελίες του Συμβουλίου Υγείας του Αφρίν, είχε απαντήσει ότι η χρήση έγινε από τους Κούρδους και τους συμμάχους τους που έχουν πρόσβαση σε τέτοια χημικά.

 Πληροφοριοδότες με ιστορικό ψευδών και διαστρέβλωσης

Όσον αφορά, δε, την επίθεση με χημικά στην Ντούμα υπάρχουν ορισμένα σημεία που και πάλι αξίζουν λίγο μεγαλύτερης προσοχής: Για άλλη μια φορά οι καταγγελίες προέρχονται από πηγές που έχουν αποδειχτεί ότι αποτελούν εκπροσώπους μόνο αντικαθεστωτικών και δεν είναι διόλου «ανθρωπιστικές οργανώσεις».  Οργανώσεις όπως το μονοπρόσωπο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Συρία με το θολό και ουδέποτε διασταυρωμένο «δίκτυο πληροφοριοδοτών» ή τα «Λευκά Κράνη» είναι πια γνωστό σχεδόν σε όλους (εντάξει, στο Χόλλυγουντ και στα Όσκαρ παίρνει λίγο χρόνο παραπάνω να φτάσουν οι ειδήσεις) ότι κάθε άλλο παρά αξιόπιστες πηγές μπορούν να θεωρηθούν. 

Μάλιστα, οι ισχυρισμοί τους σε σειρά περιπτώσεων, όπως το προπαγανδιστικό πυροτέχνημα της πολιορκίας της πόλης Μαντάγια το 2016 έχουν καταρριφθεί όχι μόνο ως ανυπόστατοι αλλά και ως μεθοδική διαστρέβλωση της πραγματικότητας, με βάση μαρτυρίες ΜΚΟ και οργανώσεων, που κάθε άλλο παρά φιλο-Ασαντικές τις λες, όπως πχ ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός ο οποίος συνεργάζεται με την Ερυθρά Ημισέληνο στη Συρία και της οποίας τα μέλη, παρά το ότι δρουν μέσα στις ίδιες περιοχές που διατείνονται ότι βρίσκονται τα «Λευκά Κράνη» και οι συναφείς «εθελοντές», υποστηρίζουν ότι έχουν αντιμετωπίσει περιστατικά με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα αλλά ποτέ δεν κατάφεραν, μέσα από τις εξετάσεις που έκαναν, να αποδείξουν ότι πρόκειται για χρήση χημικού παράγοντα στις περιοχές που οι αντικαθεστωτικοί υποστηρίζουν ότι έγιναν επιθέσεις από το καθεστώς Άσαντ.

Χαλέπι: χρήση αμάχων, κυρίως παιδιών, ως ανθρώπινη ασπίδα

Χαρακτηριστικό στοιχείο, επίσης, της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας, είναι ότι μετά από τις αλλεπάλληλες καταγγελίες από τις τζιχαντιστικές οργανώσεις που δρούσαν στο Χαλέπι ότι ο συριακός στρατός χρησιμοποιούσε αμάχους ως «ασπίδα», ειδική Επιτροπή του ΟΗΕ παρουσίασε έκθεση με στοιχεία που αποδείκνυαν το ακριβώς αντίθετο: ότι οι αντικαθεστωτικοί χρησιμοποιούσαν αμάχους ως ανθρώπινη ασπίδα. Και ούτε ο ΟΗΕ μπορεί να θεωρηθεί φιλο-Ασαντικός.

Σε όλα αυτά, θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει και μόνο την απλή λογική. Μια λογική που θέτει το εξής ερώτημα: Για ποιο λόγο, σε μια σύγκρουση, η πλευρά του νικητή, αυτού που ετοιμάζεται να επαναθέσει υπό τον έλεγχό του μια ολόκληρη περιοχή, (επίσης αυτό είναι μια παράμετρος που «παραβλέπεται» συνήθως: δεν πρόκειται για αμφισβητούμενες περιοχές αλλά για συριακό έδαφος και από μόνο του αυτό έχει μια σημασία), να ρίξει χημικά για να εξοντώσει ή τουλάχιστον να εξοργίσει όσο δεν πάει περαιτέρω, τον κόσμο που από την επόμενη μέρα θα βρίσκεται στη δικαιοδοσία του;  Πρόκειται περί ενός λογικού (και στρατιωτικού και πολιτικού) άτοπου που ουδείς μπορεί ν’ απαντήσει σοβαρά εκτός και αν επαναλάβει τα γνωστά περί «τόσο αιμοβόρου Άσαντ» που τον ενδιαφέρει να έχει γη χωρίς κόσμο. Ελαφρώς προβληματικό και αυτό εν τέλει ως προς τα συμφέροντα του ίδιου αυτού του «αιμοβόρου Άσαντ».

Αλλά και η πρόσφατη εμπειρία είναι διδακτική: η επίθεση που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και οι «πρόθυμοι» στο Ιράκ το 2003 έγινε με το πρόσχημα της ύπαρξης απαγορευμένων όπλων, κάτι που τελικά δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ. Το ίδιο έγινε και στην περίπτωση της Λιβύης, όπου επίσης δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ.  Αντίθετα, αποδεδειγμένες πρωτοφανείς σφαγές που αγγίζουν τα όρια της γενοκτονίας, όπως αυτή που βρίσκεται σε εξέλιξη όλα τα τελευταία χρόνια στην Υεμένη υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, παραμένουν επιμελώς στο περιθώριο της ειδησεογραφίας και κυρίως της οργής και του αποτροπιασμού.

Ποιος ελέγχει τι, στα τέλη Μαρτίου 2018, επί συριακού εδάφους

Με δύο βασικούς αντίπαλους άξονες ιμπεριαλιστικών – περιφερειακών δυνάμεων να έχουν σχεδόν διαμορφωθεί στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής και κεντρικό, προς το παρόν, πεδίο δράσης την πολύπαθη Συρία, η οποιαδήποτε ενέργεια, καταγγελία, δράση ή αντίδραση, δεν μπορεί παρά να εντάσσεται στο γενικότερο πλαίσιο. Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι θα μείνουν ως έχουν οι άξονες  μέχρι τέλους, ούτε ότι μπορεί κάτι να προβλεφθεί. Σίγουρα, όμως, δεν πρέπει να «αφομοιώνονται» βεβαιότητες χωρίς καν ερωτηματικά, ιδιαίτερα όταν υπάρχει «βεβαρημένο παρελθόν» όταν η «παρτίδα» αφορά την παγκόσμια ισορροπία δυνάμεων και εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές. Μοναδική βεβαιότητα μπορεί να είναι μόνο η υιοθέτηση μιας σαφούς ξεκάθαρης θέσης ενάντια σε οποιαδήποτε πολεμική κλιμάκωση στη Συρία ή στην ευρύτερη περιοχή που θα πυροδοτήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις, μιας θέσης ενάντια σε οποιονδήποτε «τείνει» να διαμορφώνει συνθήκες στην κατεύθυνση αυτή με οποιονδήποτε τρόπο, μιας θέσης ενάντια σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και σχεδιασμούς, στους οποίους ολοένα ενεργότερα εμπλέκεται μέσα από τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ και τις συμμαχίες της και η Ελλάδα.

 

–Στην κεντρική φωτογραφία του άρθρου απεικονίζεται ισραηλινό F15 κατά την απογείωσή του από στρατιωτική βάση στην έρημο Νεγκέβ, σε απροσδιόριστη χρονική στιγμή.


Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B9%CE%B1%CF%87%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7%CF%87%CE%B7%CF%81%CE%AD%CF%82-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD/#.WsvX0N_NFWc

Advertisements

Σκηνές μεταναστών στον χιονισμένο Σηκουάνα…


Εικόνες απανθρωπιάς στο «φωτεινό» Παρίσι

Σκηνές. Μουσαμάδες πάνω από τις σκηνές. Χιόνι. Κρύο. Ρούχα, παπούτσια και τα λιγοστά υπάρχοντα όλα βρεγμένα, νωτισμένα,  παγωμένα. Σκιές γύρω από φωτιές.  Προσπαθούν μάταια να ζεσταθούν. 

Δεν είναι κάποια απομακρυσμένη περιοχή του πλανήτη. Δεν είναι κάποιο ελληνικό νησί που έχει γίνει κολαστήριο για πρόσφυγες. Είναι οι ακτές του Σηκουάνα. Στην καρδιά της «πόλης του φωτός». Στην καρδιά της Ευρώπης. 

Τις τελευταίες ημέρες, που ο χειμώνας έκανε ιδιαίτερα αισθητή την εμφάνισή του κάνοντας τη γαλλική πρωτεύουσα ειδυλλιακή εικόνα για τουρίστες, υπάρχει ένα σημείο που το κρύβεται επιμελώς από τον «ευρωπαϊκό πολιτισμό». Είναι οι όχθες του Σηκουάνα στο βόρειο τμήμα του Παρισιού στην περιοχή Canal Saint-Martin.  

Εκεί, μέσα στο χιόνι, ζουν περίπου 278 ψυχές. Τουλάχιστον αυτή ήταν η καταμέτρηση στις 2 Φεβρουαρίου, σύμφωνα με τον υπεύθυνο της αρμόδιας υπηρεσίας Ασύλου. Στο σημείο, όπως λέει, «παραδοσιακά» συγκεντρώνονται Αφγανοί μετανάστες οι οποίοι περιμένουν να δουν πώς θα καταλήξει η αίτησή τους για χορήγηση ασύλου.

Είναι κυρίως άνδρες, νέοι σε ηλικία, που προσπαθούν να ζεσταθούν όπως όπως, με κουβέρτες, με διπλά χιλιοφορεμένα και υγρά ρούχα, με θερμός ζεστό τσάι που τους φέρνουν κάτοικοι της περιοχής που δηλώνουν έκπληκτοι διαπιστώνοντας ότι δεν υπάρχει κανένας αρμόδιος φορέας που να ασχολείται με το πώς θα ζεσταθούν και με το πώς θα επιβιώσουν οι άνθρωποι αυτοί σε θερμοκρασίες κάτω του μηδενός.

Οι τοπικές αρχές υποστηρίζουν ότι, τις μέρες αυτές του μεγάλου ψύχους, έχουν πολλαπλασιαστεί οι περιπολίες από κλιμάκια που παροτρύνουν τους μετανάστες να τους μεταφέρουν σε δομές φιλοξενίας κλειστές. Κάποιοι ανταποκρίθηκαν, όπως λένε, καθώς στα τέλη Ιανουαρίου στο σημείο ζούσαν περίπου 900 άνθρωποι. Ωστόσο «δεν πιέζεται κανείς να φύγει αν δεν θέλει» και αρκετοί δεν θέλουν καθώς παρά το κρύο και το χιόνι, νιώθουν πιο «ασφαλείς» όταν είναι όλοι μαζί φοβούμενοι ότι είναι πιο ευάλωτοι αν ο καθένας μεταφερθεί σε κάποιο άλλο σημείο.

Το συγκεκριμένο σημείο έχει και κατά το παρελθόν μετατραπεί σε πρόχειρο καταυλισμό μεταναστών καθώς βρίσκεται πολύ κοντά στα γραφεία υποβολής αιτήσεων ασύλου. Τον Νοέμβριο του 2016 εκεί ζούσαν 4.000 άνθρωποι, οι οποίοι απομακρύνθηκαν βιαίως με αστυνομικές επιχειρήσεις  σκούπα.

Κάπως έτσι, με ζεστό τσάι και λίγο ψωμί από τους γείτονες, με κουβέρτες, βρεγμένα ρούχα, φωτιές, περιπολίες και το διαρκή φόβο ότι ξαφνικά θα γίνει μια επιχείρηση – σκούπα και θα πάει χαμένη η αναμονή για το άσυλο κυλούν οι ημέρες. Στο χιονισμένο Παρίσι. Στην ΕΕ του «πολιτισμού» και των αξιών στις χώρες της οποίας χιλιάδες κατατρεγμένοι από πολέμους, διώξεις και βασανιστήρια, για τα οποία δεν ευθύνονται, από φτώχεια και εξαθλίωση, για την οποία επίσης δεν ευθύνονται, περιμένουν κάποιους γείτονες για να βγάλουν την ημέρα υπό το μηδέν.

Με πληροφορίες από AFP

 __________________________________________________________

Ιμπεριαλιστικές ρουτίνες …


Κάθε φορά που εκλέγεται καινούργιος πρόεδρος στη γαλλία, έρχεται στην Αφρική και βγάζει ένα λόγο αναγέλλοντας την αλλαγή των σχέσεων…

Αυτό λέει ο Ouiry Sanou, φοιτητής ακτιβιστής απ’ τη burkina faso. Έχει δίκιο. «Όπως κάθε φορά» έτσι και τώρα ο Macron κάνει μια τουρνέ σε μερικές απ’ τις γαλλικές «κτήσεις» στην υποσαχάρια Αφρική: ακτή του ελεφαντοστού, γκάνα (αυτή είναι πρώην αγγλική αποικία· θέλει να πει κάτι στο Λονδίνο ο κυρ Emmanouel;) και μπουρκίνα φάσο. Γεμάτος υποσχέσεις, σχέδια, και καλές («αντιαποικιακές») προθέσεις. Αλλά δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο δεύτερος που παίζει τον ίδιο ρόλο. Κανείς δεν θα τον πιστέψει.

Αντιϊμπεριαλιστικές κινήσεις υπάρχουν πάντα και στην Αφρική. Διαδηλώσεις εναντίον του Macron θα γίνουν. Αλλά οι «αρχές ασφαλείας» εδώ κι εκεί θα τις κρατήσουν μακριά και τα μήντια θα τις κάνουν αόρατες. Ωστόσο πριν προσγειωθεί ο Macron στo Ouagadougou (την πρωτεύουσα της burkina faso) κάποιοι φαίνεται ότι έριξαν χειροβομβίδα σε φυλάκιο γάλλων στρατιωτών· ενώ έπεσαν και πέτρες κατά του convoy του Macron, μέχρι να φτάσει στο ασφαλές ξενοδοχείο του.

Κανονικά θα έπρεπε να τον περιμένουν φορτηγά με τσιμεντόλιθους. Μιλώντας στο πανεπιστήμιο της Ouagadougou (σε κοινό που είχε περάσει πολλαπλούς ελέγχους «πιστοποίησης φρονημάτων»…) αναφώνισε:

… Who are the traffickers? Ask yourselves – being the African youth – that question.

You are unbelievable. Who are the traffickers? They are Africans, my friends. They are Africans. Ask yourselves the question.

“It’s not the French who are the traffickers, it’s the Africans. So everyone should understand the responsibility, and we’ve started to do that, to dismantle them. But stop the argument saying, ‘It’s someone else.’…

Που σημαίνει: Δεν φταίμε εμείς για τις παράνομες εισόδους μεταναστών στην ευρώπη (εμείς, απλά, φροντίζουμε να είναι παράνομες…) Εσείς φταίτε… Και επειδή φταίτε εσείς οι unbelievable, καλά θα κάνετε να βγάλετε τον σκασμό: θα φέρουμε περισσότερο στρατό για να σας ελέγχει!

Είναι πράγματι ένας γνήσιος ευρωπαίος, ένας γνήσιος πρωτοκοσμικός…

(φωτογραφία: Μπορεί να διαψεύδει την βροχή από πέτρες στην αυτοκινητοπομπή του, αλλά δεν μοιάζει σα να δείχνει από που ήρθαν;)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/11/iberialistikes-routines/

“Μιλάς & πεθαίνεις. Δε μιλάς & πάλι πεθαίνεις. Οπότε μίλα πριν πεθάνεις!»…


Rayhana Obermayer για τη γυναικεία καταπίεση, τον ρόλο της θρησκείας, την Αλγερία και την Δύση

22198995_177786652771063_1521943064_o

Γράφει ο Παναγιώτης Μπάρλας

Το «Ακόμη κρύβομαι για να καπνίσω», η ταινία που κέρδισε το Βραβείο Κοινού στο 57ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, βρήκε επιτέλους αυτές τις μέρες το δρόμο προς τις εγχώριες αίθουσες. Πρόκειται για ένα έργο που αρχικά γράφτηκε ως θεατρικό, το οποίο ανέβηκε με μεγάλη επιτυχία στο Παρίσι. Η σεναριογράφος, σκηνοθέτιδα και πρωταγωνίστρια της παράστασης, η αλγερινής καταγωγής Rayhana Obermeyer, ενώ οι παραστάσεις συνεχίζονταν, δέχτηκε επίθεση από φανατικούς Ισλαμιστές, οι οποίοι προσπάθησαν να την κάψουν ζωντανή! Την περιέλουσαν με εύφλεκτο υγρό και προσπάθησαν να της πετάξουν ένα αναμμένο τσιγάρο. Ευτυχώς δεν τα κατάφεραν και μάλιστα συνελήφθησαν.

Λίγες μέρες μετά τη δημοσιοποίηση του γεγονότος, η Michelle και ο Κώστας Γαβράς, ήρθαν να δουν την παράσταση της Obermeyer. Αμέσως αφού την παρακολούθησαν, της πρότειναν να το μεταφέρουν στον κινηματογράφο. «Στην αρχή αρνήθηκα!», θυμάται η Rayhana, στη συζήτηση που κάναμε λίγες ώρες μετά την προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Με μια ιδιαίτερη ζωντάνια και δίψα για να επικοινωνήσει το μήνυμά της, η κ. Obermeyer μας χάρισε μια μακροσκελή και πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, σε μια μικρή αποθήκη όπου κλειστήκαμε για να απομονωθούμε από τη χάβρα του φεστιβάλ.

«Τους είπα πως είμαι μια γυναίκα του θεάτρου, και πως δεν γνωρίζω πώς να κάνω μια κινηματογραφική ταινία. Τότε η Michelle Gavras (σ.σ. παραγωγός, πλέον, της ταινίας) μου είπε: “Αν ξέρεις πώς να σκηνοθετείς τους ηθοποιούς στο θέατρο, τότε δε θα έχεις πρόβλημα και με το σινεμά”. Έτσι, δέχτηκα. Βέβαια, στην πρώτη μου κινηματογραφική απόπειρα, δεν μπορούσα να παίξω και ως ηθοποιός, όπως έκανα στη θεατρική παράσταση.»

22199019_177786649437730_1442823447_o

Συνέχεια

Η υπόθεση στο δρόμο της …


Αποτέλεσμα εικόνας για Salah Abdeslam

Αφού «εξουδετερώθηκε» και ο τελευταίος «ύποπτος» (ακριβώς: ύποπτος…) για την σφαγή στη Βαρκελώνη, μπορεί ο κάθε φιλήσυχος πολίτης να ξανα-σιγουρευτεί για την αξιοπιστία του κράτους και των υπηρεσιών του…. Του ισπανικού σε πρώτο χρόνο· και κάθε άλλου παρόμοιου αμέσως μετά.

Για να καταλάβει κανείς το βάθος που πρέπει να έχει αυτή η σιγουριά οφείλουμε να θυμίσουμε κάτι. Στις 18 Μάρτη του 2016 «δέθηκε» στις Βρυξέλλες, στη γειτονιά που έμενε, ο «πιο καταζητούμενος τρομοκράτης» ever στην Eυρώπη, μετά τον “Carlos”…. Το γαλλικό κράτος τον είχε βαφτίσει «εγκέφαλο των επιθέσεων και των σφαγών στο Παρίσι», στις 13 Νοέμβρη του 2015 – και όλες οι αστυνομίες της ευρώπης τον κυνηγούσαν παντού. Ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι τον έβλεπαν επίσης παντού: να περνάει πότε τα χ σύνορα και πότε τα ψ, να οδηγεί πότε στην μία οτοστράντα της «ζώνης Σέγκεν» και πότε στην άλλη… κλπ κλπ….

Είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο γαλλομαροκίνος Salah Abdeslam δεν είχε μετακινηθεί απ’ την γειτονιά του για πολύ καιρό… Πήγαινε απ’ το σπίτι του σ’ εκείνο της μάνας του, και μετά σε φίλους και συγγενείς, στο ίδιο οικοδομικό τετράγωνο… Για καλή του τύχη τον εντόπισε η βελγική αστυνομία. Η οποία τον έδεσε πανεύκολα (ο «νο 1 τρομοκράτης» δεν είχε ούτε ένα πιστόλι μαζί του!), πυροβολώντας τον στο πόδι όταν προσπάθησε να ξεφύγει τρέχοντας (!!!). Σίγουρα το ξέρετε: ο κάθε «νο 1 τρομοκράτης», υπεύθυνος για σφαγές, με το αίμα ως τις ρίχες των μαλλιών του, αυτό κάνει: μόλις δει τους μπάτσους έξω απ’ το σπίτι του, βγαίνει άοπλος απ’ την εξώπορτα όπου είναι παρατεταγμένη η στρατοαστυνομία, και προσπαθεί να της ξεφύγει τρέχοντας στο πεζοδρόμιο! Το σχετικό video ήταν και είναι αδιάψευστος μάρτυρας: ο άνθρωπος ήταν τόσο άσχετος με “ισλαμική τρομοκρατία” ώστε το μόνο ανακλαστικό που διέθετε ήταν αυτό του κλεφτρονιού: τρέχω μπας και γλυτώσω!!! (Για όποιον το έφαγε ότι ο τύπος ήταν ο αλ Καπόνε της «ισλαμικής τρομοκρατίας»: καλά κρασιά!)

Όταν το Παρίσι απαίτησε (απαίτησε: δεν αιτήθηκε απλά…) την άμεση έκδοσή του στη γαλλία, η βελγική αστυνομία απάντησε ειρωνικά: εμείς, τουλάχιστον, τους πιάνουμε ζωντανούς· δεν τους σκοτώνουμε… Υποθέτουμε πως μπορείτε να καταλάβετε το δεικτικό νόημα της ειρωνείας. Θα μπορούσε να είναι: «ε, καλά, αν τον είχατε εντοπίσει εσείς, ούτε το πτώμα του δεν θα μπορούσε να εκδοθεί…»

Αυτός, λοιπόν, ο Salah Abdeslam, ο υποτιθέμενος νο 1 “αρχιτρομοκράτης” και “αρχισφάχτης” του Παρισιού, που η πιθανότερη σχέση του ήταν πως ήταν ένας απ’ τους δύο απλούς, χαζούς “πεζικάριους”, που πέταξαν το εκρηκτικό γιλέκο που φορούσαν έξω απ’ το Stade de France και την έκαναν γρήγορα και σβέλτα (οπότε κρυβόταν και από εκείνους του εμφανίστηκαν σαν “isis”), αυτός λοιπόν ο τρισάθλιος, που τον έδεσαν ζωνανό…. τι κάνει; Έχει ξανακούσει κανείς τίποτα για δαύτον; Όχι. Και ούτε θα ξανακούσει, αν μείνει ζωντανός στις γαλλικές φυλακές… Κρίμα: να έχουν οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες στα χέρια τους τον νο 1 δημόσιο κίνδυνο στην ευρώπη και να μην λένε τίποτα; Περίεργο…

Εκτός αν σε καμιά δεκαριά – δεκαπενταριά χρόνια κάποιοι δικηγόροι ασχοληθούν με την υπόθεσή του ζητώντας αναψηλάφιση, με σκοπό να ξεσκεπάσουν εκ των υστέρων τον γαλλικό παρακρατικό σχεδιασμό στο Bataclan και όχι μόνο. Όπως έγινε κάποια στιγμή για την “αλγερινή ισλαμική τρομοκρατία”. Ποιον σχεδιασμό; Ότι οι γαλλικές μυστικές υπηρεσίες «βάφτισαν» τον Abdeslam «αρχιτρομοκράτη» (ενώ ήξεραν ότι ήταν ένα εύπιστο παιδαρέλι που στο τέλος τα παράτησε κι όλας…) για να τον φάει η υπηρεσία δημόσιας τάξης, κι έτσι να κλείσει η υπόθεση της σφαγής στο Παρίσι… Θάβοντας οριστικά τα ένοχα μυστικά.

Γι’ αυτό «καθαρίζονται» οι «ύποπτοι» πολλών τέτοιων σφαγών στο ψαχνό… Για να αποφύγουν, οι έρμοι, τα ζόρια μιας «ακροαματικής διαδικασίας»…. Οι «έρμοι»; Οι πραγματικοί σχεδιαστές δηλαδή! Και για μην υπάρχει κίνδυνος να αποκαλυφθούν αυτά που είναι (παρα)κρατικά μυστικά…

Ούτε μετά από χρόνια…

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/i-ypothesi-sto-dromo-tis/

Toumast Tincha …


Σημαίνει «αυτοί που ξεπουλήθηκαν». Και οι μαλινέζοι tuareg Tinariwen, τραγουδούν ότι καμία ειρήνη δεν επιβάλλεται με βία ενώ καλούν σε αφύπνιση την ακεραιότητα, την αυτοπεποίθηση και την πνευματική ομορφιά της φυλής τους. Είναι τραγούδι του 2013 ή του 2014.Αφιερωμένο εξαιρετικά στον καινούργιο γάλλο «αυτοκράτορα»: ο στρατός του (ο ιμπεριαλισμός του) βρίσκεται στο βόρειο μάλι (και όχι μόνο) για να επιβάλλει δια της βίας την ειρήνη.

Δηλαδή τα γαλλικά συμφέροντα…


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/toumast-tincha/

L’état c’est moi…


Αποτέλεσμα εικόνας για Macron.

«Το κράτος είμαι εγώ»: η φράση του Λουδοβίκου του 16ου, βασιλιά της γαλλίας και της ναβάρα, θα βρίσκεται τώρα στο στόμα του Macron. Θα κυβερνήσει με απόλυτο έλεγχο του κοινοβουλίου· και χωρίς ουσιαστικά αντιπολίτευση εκεί.

Υπάρχει όμως και το έξω – από – κει. Οι δρόμοι. Μπορεί το βαριεστημένο “εκλογικό σώμα” της γαλλικής δημοκρατίας να παραχώρησε στον σοσιαλφιλελεύθερο, είτε άμεσα (ψηφίζοντάς τον) είτε έμμεσα (απέχοντας), ένα είδος “δημοκρατικής απολυταρχίας”, αλλά ακριβώς γι’ αυτό οι όποιες συγκρούσεις (και θα υπάρξουν τέτοιες) θα μεταφερθούν στο πεζοδρόμιο. Με λιγότερη έως ελάχιστη καθεστωτική πολιτική μεσολάβηση· ή, έστω, χωρίς την ψευδαίσθηση ότι τέτοιοι “εκπρόσωποι” έχουν κάποια σοβαρή ισχύ.

Απ’ αυτή την άποψη ίσως ο Macron βρεθεί μελλοντικά σε κάποια κατάσταση όπου θα προτιμούσε να μην είχε νικήσει τόσο πολύ!…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/06/letat-cest-moi/