Το κουνάβι που βρυχάται …


φωτογραφία: AP images

Απείλησε με “φωτιά και οργή που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος”. Αλλά μπορεί να το είπε πάνω στα νεύρα του – τόχει το ελάττωμα. Το σίγουρο είναι ότι το επόμενο τιτίβισμά του ήταν αφιερωμένο στο Μεγάλο Εγώ του:

… Το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ανέλαβα τα καθήκοντά μου ήταν να διατάξω τον εκσυγχρονισμό του πυρηνικού οπλοστασίου μας. Έτσι τώρα είναι πιο έτοιμο και αποτελεσματικό από ποτέ… Ελπίζω ότι δεν θα χρειαστεί να το χρησιμοποιήσουμε…

Το ψόφιο κουνάβι ανέλαβε στις 20 του περασμένου Γενάρη. Το ότι (νομίζει και φωνάζει πως) μέσα σε κάτι λιγότερο από 7 μήνες τα πυρηνικά όπλα των ηπα εκσυγχρονίστηκαν (κατόπιν της διαταγής του φυσικά…) επιβεβαιώνει απλά ότι δεν έχει καν γνώσεις λυκείου για το θέμα.

Θα μπορούσε, λοιπόν, να θεωρηθεί “ακίνδυνος”. Ακόμα και “γραφικός”: στις αρχές της περασμένης άνοιξης είχε “προειδοποιήσει” την Πγιονγκγιάνγκ με τον “καλύτερο στρατό του κόσμου”…. Πιο συγκεκριμένα, με μια αεροναυτική αρμάδα με επικεφαλής το αεροπλανοφόρο Carl Vinson, που πλησίαζε υποτίθεται ολοταχώς την κορεατική χερσόνησο, με άγριες διαθέσεις… Μόνο για να αποδειχθεί ότι η περιβόητη αρμάδα βρισκόταν χιλιάδες μίλια μακριά, στον ινδικό, σε ασκήσεις με το αυστραλέζικο ναυτικό…

Άσχετος λοιπόν, και αλαζόνας. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα με δαύτον και με την λειτουργία του σαν “βιτρίνα”. Αυτά που λέει και ο χαρακτήρας του είναι ιδανικά για να γίνει κάποια προβοκάτσια (εν αγνοία του) τέτοια που να πρέπει μετά αυτό το Κολοσσιαίο Εγώ Του να διατάξει μια επίθεση κατά της βόρειας κορέας. Έχει δώσει εξετάσεις (και τις πέρασε) όταν διέταξε την επίθεση με κρουζ κατά του Άσαντ, την περασμένη άνοιξη….

Όσο ακίνδυνο κι αν είναι, λοιπόν, το ψόφιο κουνάβι όταν βρυχάται, άλλο τόσο επικίνδυνο είναι όταν χτενίζει την φράτζα του στον καθρέφτη του. Το δεύτερο είναι η βασική «προεδρική λειτουργία» του Τραμπ – και υποθέτουμε ότι η ιστορία θα τον θυμάται γι’ αυτό και μόνο. Αν (του) φτιάξουν / στήσουν μια «αφορμή» κι αν κάποιοι «διπλανοί» του (κανάς «τρελός σκύλος» Mattis και σία…) τον σκουντήσουν λίγο, είναι όντως ικανός να συμπεριφερθεί σαν ο μεγαλύτερος στρατηγός όλων των εποχών… (Και ύστερα, αν χρειαστεί, αν κάτι δεν πάει καλά, οι διάδοχοί του θα τον ξεφορτωθούν σαν «τρελό» – αφού πρώτα, όμως, έχει κάνει την δουλειά…)

(Ο υπ.εξ. Tillerson είναι πιο καθησυχαστικός. Αλλά είναι ένας φτωχός και μόνος υπ.εξ., που πρέπει να παίζει τον «καλό μπάτσο»…. Ένας προσωρινός Kerry για την καινούργια συντηρητική διοίκηση. Πρόκειται για έναν ρόλο άνευ σημασίας και περιεχομένου αν δεν υπάρχει και «κακός μπάτσος»…)

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/to-kounavi-pou-vrychate/

Ουάσιγκτον – Πγιονγκγιανγκ – Ουάσιγκτον…


Αναταραχή σε όλο τον πλανήτη - Η Βόρεια Κορέα εφάρμοσε πυρηνικές κεφάλες στους πυραύλους της

Η βόρεια κορέα καλύτερα να σταματήσει να απειλεί τις ηπα… γιατί θα απαντήσουμε με φωτιά και οργή τέτοια που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος…

Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε την Αποκάλυψη! Βρίσκεται σε διακοπές, για τις οποίες έχει γκρινιάξει ήδη πολύ ότι δεν τον αφήνουν ήσυχο, ότι όλο τον καλούν στο τηλέφωνο, και ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί… Έχει νευράκια λοιπόν· και φαντάζεσθε πόσο νευριάζουν οι “πετυχημένοι” όταν νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν τον χρόνο τους… Επιπλέον την δήλωση την έκανε στη διάρκεια ομιλίας του για τους ηρωϊνοεξαρτημένους, στο N. Jersey. Και πάλι θα πρέπει να είχε τα νεύρα του…

Πιο ενδιαφέρον είναι ίσως ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (εντελώς συμπτωματικά, και οι ιαπωνικές…) φέρονται να αλλάζουν άρδην πρόσφατες εκτιμήσεις τους και να συμπεραίνουν τώρα ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει το know how να βιδώσει πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους του. Επειδή όλο ο κόσμος (οφείλει να) έχει εμπιστοσύνη στα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών, συμπεραίνουμε ότι κάποιοι «σπρώχνουν». Για κάτι πιο aggressive απ’ τις κυρώσεις, εναντίον της βόρειας κορέας. Ίσως παίζει τον ρόλο της και η (τακτική) ήττα στο συριακό πεδίο μάχης.

Είναι εύκολο; Πριν λίγες ημέρες η Ουάσιγκτον (η γραμματεία του ψόφιου κουναβιού) κάλεσε την Σεούλ (την γραμματεία του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in) για κουβέντα κορυφής. Ήταν αμέσως μετά την τελευταία βορειοκορεατική πυραυλική δοκιμή. Η απάντηση της γραμματείας του Moon Jae-in θα πρέπει να άφησε κάγκελο την αμερικανική προεδρική γραφειοκρατεία: ο πρόεδρος βρίσκεται σε διακοπές… θα ασχοληθεί με αυτά τα θέματα μετά την επιστροφή του, σε 15 ημέρες… Ουάου! Ακριβώς αυτό: οι διακοπές στη νότια κορέα είναι ιερές, και ο (όχι και τόσο «φιλοαμερικάνος» καινούργιος πρόεδρος) δεν εννοούσε να τις χαλάσει. Να μια διαφορά με τα αμερικανικά ήθη: ο Moon Jae-in δεν απαντάει στα τηλέφωνα όταν έχει άδεια… Ούτε δηλώσεις κάνει! Ούτε τιτιβίζει! Και δεν γκρινιάζει!

Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα. Ή, ίσως, η Ουάσιγκτον να βρίσκεται (πραγματικά) σε μεγάλη απελπισία. Που μεσοπρόθεσμα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη αν αποφασίσει να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με την βόρεια κορέα με ψοφιοκουναβικό τρόπο: με τον αντίχειρα του αυτοκράτορα στραμμένο κάτω…

Οι ορθολογικές εκτιμήσεις (μας) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει αλλά δεν έχει πολλά περιθώρια να “κάψει” το σαμάρι – βόρεια κορέα· ειδικά όταν απ’ αυτό θα επωφεληθεί με διάφορους τρόπους το γαϊδούρι, η κίνα. Αλλά στην ιστορία οι “πρωταγωνιστές” δεν δρούσαν πάντα ορθολογικά, έτσι δεν είναι;

Η βόρεια κορέα καλύτερα να σταματήσει να απειλεί τις ηπα… γιατί θα απαντήσουμε με φωτιά και οργή τέτοια που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος…

Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε την Αποκάλυψη! Βρίσκεται σε διακοπές, για τις οποίες έχει γκρινιάξει ήδη πολύ ότι δεν τον αφήνουν ήσυχο, ότι όλο τον καλούν στο τηλέφωνο, και ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί… Έχει νευράκια λοιπόν· και φαντάζεσθε πόσο νευριάζουν οι “πετυχημένοι” όταν νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν τον χρόνο τους… Επιπλέον την δήλωση την έκανε στη διάρκεια ομιλίας του για τους ηρωϊνοεξαρτημένους, στο N. Jersey. Και πάλι θα πρέπει να είχε τα νεύρα του…

Πιο ενδιαφέρον είναι ίσως ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (εντελώς συμπτωματικά, και οι ιαπωνικές…) φέρονται να αλλάζουν άρδην πρόσφατες εκτιμήσεις τους και να συμπεραίνουν τώρα ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει το know how να βιδώσει πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους του. Επειδή όλο ο κόσμος (οφείλει να) έχει εμπιστοσύνη στα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών, συμπεραίνουμε ότι κάποιοι «σπρώχνουν». Για κάτι πιο aggressive απ’ τις κυρώσεις, εναντίον της βόρειας κορέας. Ίσως παίζει τον ρόλο της και η (τακτική) ήττα στο συριακό πεδίο μάχης.

Είναι εύκολο; Πριν λίγες ημέρες η Ουάσιγκτον (η γραμματεία του ψόφιου κουναβιού) κάλεσε την Σεούλ (την γραμματεία του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in) για κουβέντα κορυφής. Ήταν αμέσως μετά την τελευταία βορειοκορεατική πυραυλική δοκιμή. Η απάντηση της γραμματείας του Moon Jae-in θα πρέπει να άφησε κάγκελο την αμερικανική προεδρική γραφειοκρατεία: ο πρόεδρος βρίσκεται σε διακοπές… θα ασχοληθεί με αυτά τα θέματα μετά την επιστροφή του, σε 15 ημέρες… Ουάου! Ακριβώς αυτό: οι διακοπές στη νότια κορέα είναι ιερές, και ο (όχι και τόσο «φιλοαμερικάνος» καινούργιος πρόεδρος) δεν εννοούσε να τις χαλάσει. Να μια διαφορά με τα αμερικανικά ήθη: ο Moon Jae-in δεν απαντάει στα τηλέφωνα όταν έχει άδεια… Ούτε δηλώσεις κάνει! Ούτε τιτιβίζει! Και δεν γκρινιάζει!

Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα. Ή, ίσως, η Ουάσιγκτον να βρίσκεται (πραγματικά) σε μεγάλη απελπισία. Που μεσοπρόθεσμα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη αν αποφασίσει να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με την βόρεια κορέα με ψοφιοκουναβικό τρόπο: με τον αντίχειρα του αυτοκράτορα στραμμένο κάτω…

Οι ορθολογικές εκτιμήσεις (μας) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει αλλά δεν έχει πολλά περιθώρια να “κάψει” το σαμάρι – βόρεια κορέα· ειδικά όταν απ’ αυτό θα επωφεληθεί με διάφορους τρόπους το γαϊδούρι, η κίνα. Αλλά στην ιστορία οι “πρωταγωνιστές” δεν δρούσαν πάντα ορθολογικά, έτσι δεν είναι;

Η βόρεια κορέα καλύτερα να σταματήσει να απειλεί τις ηπα… γιατί θα απαντήσουμε με φωτιά και οργή τέτοια που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος…

Μην βιαστείτε να συμπεράνετε ότι το ψόφιο κουνάβι ανήγγειλε την Αποκάλυψη! Βρίσκεται σε διακοπές, για τις οποίες έχει γκρινιάξει ήδη πολύ ότι δεν τον αφήνουν ήσυχο, ότι όλο τον καλούν στο τηλέφωνο, και ότι δεν μπορεί να ξεκουραστεί… Έχει νευράκια λοιπόν· και φαντάζεσθε πόσο νευριάζουν οι “πετυχημένοι” όταν νοιώθουν ότι δεν ελέγχουν τον χρόνο τους… Επιπλέον την δήλωση την έκανε στη διάρκεια ομιλίας του για τους ηρωϊνοεξαρτημένους, στο N. Jersey. Και πάλι θα πρέπει να είχε τα νεύρα του…

Πιο ενδιαφέρον είναι ίσως ότι οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες (εντελώς συμπτωματικά, και οι ιαπωνικές…) φέρονται να αλλάζουν άρδην πρόσφατες εκτιμήσεις τους και να συμπεραίνουν τώρα ότι το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει το know how να βιδώσει πυρηνικές κεφαλές στους βαλλιστικούς πυραύλους του. Επειδή όλο ο κόσμος (οφείλει να) έχει εμπιστοσύνη στα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών, συμπεραίνουμε ότι κάποιοι «σπρώχνουν». Για κάτι πιο aggressive απ’ τις κυρώσεις, εναντίον της βόρειας κορέας. Ίσως παίζει τον ρόλο της και η (τακτική) ήττα στο συριακό πεδίο μάχης.

Είναι εύκολο; Πριν λίγες ημέρες η Ουάσιγκτον (η γραμματεία του ψόφιου κουναβιού) κάλεσε την Σεούλ (την γραμματεία του νοτιοκορεάτη προέδρου Moon Jae-in) για κουβέντα κορυφής. Ήταν αμέσως μετά την τελευταία βορειοκορεατική πυραυλική δοκιμή. Η απάντηση της γραμματείας του Moon Jae-in θα πρέπει να άφησε κάγκελο την αμερικανική προεδρική γραφειοκρατεία: ο πρόεδρος βρίσκεται σε διακοπές… θα ασχοληθεί με αυτά τα θέματα μετά την επιστροφή του, σε 15 ημέρες… Ουάου! Ακριβώς αυτό: οι διακοπές στη νότια κορέα είναι ιερές, και ο (όχι και τόσο «φιλοαμερικάνος» καινούργιος πρόεδρος) δεν εννοούσε να τις χαλάσει. Να μια διαφορά με τα αμερικανικά ήθη: ο Moon Jae-in δεν απαντάει στα τηλέφωνα όταν έχει άδεια… Ούτε δηλώσεις κάνει! Ούτε τιτιβίζει! Και δεν γκρινιάζει!

Αν δεν ήταν η νότια κορέα που βάζει φρένο στις πολεμικές φιλοδοξίες της Ουάσιγκτον (και του Τόκιο) η «φωτιά και η οργή» θα είχαν εκδηλωθεί ίσως. Αλλά η Σεούλ δεν θέλει να γίνει ερείπια, και έχει δίκιο. Απομένει μόνο να αποφασίσει η Ουάσιγκτον να την «θυσιάσει». Αλλά αν το κάνει, θα πρέπει να εγκαταλείψει οριστικά τις βάσεις της και τις όποιες φιλοδοξίες της στην κορεατική χερσόνησο: όσοι νοτιοκορεάτες επιζήσουν απ’ τα βορειοκορεατικά αντίποινα σε μια αμερικανική επίθεση στην Πγιονγκγιάνγκ θα είναι σκληρά αντιαμερικάνοι για πολλές γενιές.

Οπότε; Ίσως η Πγιονγκγιάνγκ δεν ξανακάνει απειλητικές δηλώσεις… για τον επόμενο μήνα. Ή, ίσως, η Ουάσιγκτον να βρίσκεται (πραγματικά) σε μεγάλη απελπισία. Που μεσοπρόθεσμα θα γίνει ακόμα μεγαλύτερη αν αποφασίσει να «ξεκαθαρίσει τους λογαριασμούς της» με την βόρεια κορέα με ψοφιοκουναβικό τρόπο: με τον αντίχειρα του αυτοκράτορα στραμμένο κάτω…

Οι ορθολογικές εκτιμήσεις (μας) καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να θέλει αλλά δεν έχει πολλά περιθώρια να “κάψει” το σαμάρι – βόρεια κορέα· ειδικά όταν απ’ αυτό θα επωφεληθεί με διάφορους τρόπους το γαϊδούρι, η κίνα. Αλλά στην ιστορία οι “πρωταγωνιστές” δεν δρούσαν πάντα ορθολογικά, έτσι δεν είναι;

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/ouasigkton-pgiongkgiangk-ouasigkton/

Ο πρόεδρας …


Το παρακάτω βίντεο είναι ενδεικτικό (και κατά τη γνώμη μας όχι υπερβολικό) του τι φυράματος είναι η τωρινή αμερικανική διοίκηση. Δυστυχώς πρέπει να ξέρει κανείς μερικά αγγλικούλια για να το παρακολουθήσει.

 

Κατά τα υπόλοιπα, η βιτρίνα αυτής της διοίκησης, το ψόφιο κουνάβι, έχει πείσει ότι είναι, στα γεράματά του, ο εξής τύπος: αν πάει και τον σκουντήσει κάποιος λέγοντάς του είσαι άντρας ρε; αν είσαι ρίξε καμιά 20αριά πυραύλους στην βόρεια κορέα! αυτός θα δώσει την διαταγή.

Πίνοντας την σαμπάνιά του και κλάνοντας. Όμως τι άλλο αξίζει μια αυτοκρατορία που παρακμάζει εκτός από έναν Κόμμοδο;

________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/05/o-proedras/

Της κορέας 2…3…


2…

Η Ουάσιγκτον και η Σεούλ επιταχύνουν την εγκατάσταση του αντιπυραυλικού συστήματος THAAD (Termonal High Altitude Area Defence), ισραηλινής κατασκευής, στη νότια κορέα. Υποτίθεται ότι το σύστημα είναι ανάλογο των patriot, και ότι μπορεί να αναχαιτίσει πυραύλους μέσου βεληνεκούς (από 880 μέχρι 5.500 χιλιόμετρα). Αν είναι λίγοι…

Και ιδού ένας λόγος που το Πεκίνο ίσως θυμώνει με την Πγιονγκγιάνγκ. Επιδεικνύει έναν στρατιωτικό τσαμπουκά που δεν μπορεί να οδηγήσει με επιτυχία ως το τέλος του μόνη της, χωρίς κινεζική βοήθεια· και απ’ την άλλη νομιμοποιεί την εντατικοποίηση της αμερικανικής παρουσίας στη νότια κορέα, κάτι που το Πεκίνο θεωρεί εχθρικό. Μ’ άλλα λόγια: το βορειοκορεατικό καθεστώς αντικειμενικά δουλεύει υπέρ των αμερικανικών (και ιαπωνικών) συμφερόντων, και εναντίον των κινεζικών.

Εκτός εάν το Πεκίνο εφαρμόζει την συμβουλή: έχε τους φίλους κοντά και τους εχθρούς κοντύτερα.

(φωτογραφία: τα συστατικά του THAAD δεν γίνονται απ’ όλους δεκτά στη νότια κορέα… Εδώ δεν φαίνονται οι διαδηλωτές, μόνο ένα πανό: το πλάνο είναι γεμάτο μπάτσους…)

3…

Σε άρθρο των global times, που θεωρούνται ότι εκφράζουν την κεντρική επιτροπή του κομμουνιστικού κόμματος της κίνας, αφήνεται η υπόνοια ότι το Πεκίνο θα μπορούσε, ίσως (…) να ανεχτεί μια περιορισμένης έκτασης «χειρουργική» αεροπορική επίθεση των ηπα στη βόρεια κορέα… Σε καμία περίπτωση όμως εισβολή του στρατού της νότιας στο βορειοκορεατικό έδαφος.

Είναι αυτό μια σταθερή θέση; Ή μια τελευταία προειδοποίηση προς την Πγιονγκγιάνγκ ότι δεν μπορεί να κάνει μαγκιές με ξένα (δηλαδή κινεζικά) κόλλυβα;

Δεν βάζουμε στοίχημα. Ειδικά για τις ιμπεριαλιστικές τακτικές «μεγάλων δυνάμεων» στην ασία. Όμως υπάρχουν (ή έτσι τα βλέπουμε) κάποια «δευτερεύοντα» σημάδια που δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να είναι ευχαριστημένη προς το παρόν με την αυξημένη στρατιωτική παρουσία της στην ευρύτερη περιοχή της κορεατικής χερσονήσου· με την προϋπόθεση ότι το καθεστώς της βόρειας κορέας δεν θα κάνει κάποια καινούργια «απαγορευμένη δοκιμή».

Εξάλλου δεν είναι ακόμα βέβαιο (και πως θα μπορούσε;) ότι η νότια κορέα (κατά κύριο λόγο) θα ήταν διατεθεμένη να υποστεί τα αντίποινα μιας αμερικανικής επίθεσης αν δεν πρόκειται να δοκιμάσει να καταλάβει εδάφη της βόρειας κορέας – κάτι που το Πεκίνο θεωρεί casus belli.

Οι επόμενες ημέρες και νύχτες θα δείξουν τι είναι που εγκυμονείται…

___________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tis-koreas-2/

http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tis-koreas-3/

Της κορέας…


Η συγκέντρωση στρατών γύρω απ’ την κορεατική χερσόνησο και η φιλοπόλεμη ρητορική της Ουάσιγκτον πολλαπλασιάζουν τις πιθανότητες ανάφλεξης στο κυρίως μέτωπο του 4ου παγκόσμιου πολέμου. Φαίνεται πως ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός προσπαθεί να κερδίσει το έδαφος που έχει χάσει στην ανατολική ασία στη διάρκεια της φιλόδοξης μεν αλλά όχι ιδιαίτερα πετυχημένης εκστρατείας “Asian pivot” της προηγούμενης διοίκησης (Ομπάμα). Μια ακόμα απόδειξη της συνέχειας στην αμερικανική «εξωτερική πολιτική».

Κάνουμε ωστόσο την σκέψη ότι ο αποφασιστικός παράγοντας για το τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες και βδομάδες εκεί ΔΕΝ είναι ο διακηρυγμένος αμερικανικός τσαμπουκάς αλλά οι αδήλωτες προθέσεις του Πεκίνου. Κάνει μεγάλη διαφορά αν το κινεζικό καθεστώς ξεκαθαρίσει στην Ουάσιγκτον ότι οποιαδήποτε επίθεση κατά της Πγιονγκ Γιανγκ θα θεωρηθεί επίθεση και κατά του Πεκίνου, ή όχι.

Το είδος των όπλων που μαζεύει η Ουάσιγκτον στην κορεατική χερσόνησο κάνει για αεροπορικές επιδρομές κατά της βόρειας κορέας, και ως εκεί. Παρότι το βορειοκορεατικό καθεστώς διαθέτει 1200 (ρωσικής κατασκευής) αεροπλάνα, τόσο αυτά όσο και το σύστημα αεράμυνάς του θεωρείται «παλιομοδίτικο» και όχι ιδιαίτερα αποτελεσματικό· πράγμα που θα έκανε ευκολότερη την δουλειά της αμερικανικής αεροπορίας και των συμμάχων της. Το είδος της απάντησης που το βορειοκορεατικό καθεστώς έχει «δουλέψει» επί χρόνια είναι πυραυλική. Με ή χωρίς πυρηνικά. Αρχίζοντας με το ευκολότερο, επειδή είναι κοντά: με στόχους στη νότια κορέα ή/και στην ιαπωνία. Και οι δύο έχουν εξοπλιστεί με (αμερικανικά) αντιπυραυλικά συστήματα, που σημαίνει ότι το βορεοκορεατικό καθεστώς θα έχει ελπίδες «να βρει στόχο» όσο περισσότερους πυραύλους εκτοξεύσει μαζί και ταυτόχρονα.

Η Ουάσιγκτον δεν θα χαλιόταν ιδιαίτερα αν υπήρχαν σοβαρές απώλειες στους δύο «συμμάχους» της, τη νότια κορέα ή/και την ιαπωνία – μάλλον θα χαιρόταν (κρυφά) επειδή έτσι θα αναγκάζονταν να δεθούν ακόμα περισσότερο στο δικό της άρμα. Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι από οικονομική άποψη ο ιαπωνικός καπιταλισμός είναι σταθερά ανταγωνιστικός του αμερικανικού…

Όμως η άμεση στρατιωτική εμπλοκή του κινεζικού στρατού στην υπόθεση (για να μην μιλήσουμε για τον ρωσικό…) είναι εντελώς διαφορετικό ζήτημα. Γιατί σε αντίθεση με το καθεστώς της Πγιονγκ Γιανγκ το Πεκίνο έχει την δυνατότητα να κτυπήσει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα· αποφεύγοντας το έδαφος της νότιας κορέας ή/και της ιαπωνίας. Κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ άσχημο «νέο» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, που θα έπρεπε υποχρεωτικά να κλιμακώσει τον πόλεμο, με εξαιρετικά αβέβαια αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση το να χάσουν έστω και ένα αεροπλανοφόρο θα ήταν για τους αμερικάνους το τέλος της ηγεμονίας τους στις θάλασσες του πλανήτη.

Κρίνουμε, λοιπόν, ότι το «κλειδί» βρίσκεται στο Πεκίνο. Αν, δηλαδή, έχει τους δικούς του (όχι γνωστούς…) λόγους να «αφήσει» την Πγιονγκ Γιανγκ για «λίγο στην τύχη» της, δηλαδή σε μια ορισμένη ήττα. Μια «ελεγχόμενη» ήττα που θα συνοδευτεί από σοβαρές ζημιές (σε καπιταλιστικές υποδομές) τόσο της νότιας κορέας όσο και της ιαπωνίας, εξαιτίας της όποιας βορειοκορεατικής «άμυνας». Αν δεν έχει τέτοιους λόγους, κι αν δεν θέλει επ’ ουδενί να έχει η Ουάσιγκτον μια στρατιωτική επιτυχία κάτω απ’ την μύτη του, τότε εικάζουμε ότι η Ουάσιγκτον με το μέγεθος των «αρμάδων» που έχει μεταφέρει στην περιοχή, θα περιοριστεί σε μια παρέλαση… Ενόσω το βορειοκορεατικό καθεστώς θα εμφανίσει κάποια στοιχεία «υποχώρησης» και «διάθεσης για διάλογο». (Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι τέτοιος είναι ο βασικός στόχος της Ουάσιγκτον προς το παρόν: με μια καλή ένοπλη παρέλαση να αναγκάσει το Πεκίνο να «μαζέψει» την Πγιονγκ Γιανγκ…).

Σε κάθε περίπτωση ακούγεται μακιαβελικό το ότι οι συγκρούσεις ενός παγκόσμιου πολέμου δεν είναι υποχρεωτικά «ευθύγραμμες». Πρέπει να σημειώσουμε πάντως ότι αυτή τη στιγμή ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός έχει αρχίσει να αποκτάει πρόβλημα και στο αφγανικό πεδίο μάχης… Που σημαίνει (κατ’ εμάς) ότι επείγεται, προς το παρόν, για «εύκολες νίκες» και όχι για έναν full παγκόσμιο πόλεμο.

Ακούγεται αισιόδοξο; Ίσως. «Προς το παρόν».

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/tis-koreas/

Προβοκάτσια στη συρία: μια πρώτη αποτίμηση…


Απ’ την στενά εννοημένη γεωπολιτική άποψη, απ’ την σκοπιά δηλαδή του ζητήματος σε ποιο βαθμό η Ουάσιγκτον κατάφερε με την πρόσφατη πυραυλική επίθεση να ξαναεδραιωθεί στο συριακό πεδίο μάχης, δεν θα βιαστούμε να δώσουμε οριστική απάντηση. Κι αυτό το πεδίο, όπως επίσης το ιρακινό, το αφγανικό και το υεμενίτικο, είναι «ανοικτό» εδώ και χρόνια: θέατρα ενός αργού, φονικού και μακρόσυρτου πολέμου όπου μπορούν να συμβαίνουν μικρότερες ή μεγαλύτερες αλλαγές συσχετισμών…

Από «ψυχο-πολιτική» άποψη όμως η προβοκάτσια / επίθεση ήταν, κρίνουμε, επιτυχημένη. Κι αυτό φαίνεται απ’ το πως μπορεί να δουλέψει σαν «προηγούμενο» για μια (ευρύτερη) απειλούμενη ή πιθανή επίθεση στη βόρεια κορέα (για παράδειγμα…).

Α) Το καθεστώς της Δαμασκού, για ελάχιστο ιστορικό χρόνο, φάνηκε ότι βγαίνει απ’ το στόχαστρο της Ουάσιγκτον. Αντίθετα εκείνο της Pyongyang είναι κηρυγμένο επίσημα και μόνιμα σαν «στόχος», απ’ την εποχή του Μπους του Β, αν όχι νωρίτερα. Συνεπώς η ιδεολογική προεργασία (για τη νομιμοποίηση μιας επίθεσης) εναντίον του δεύτερου είναι υπερώριμη, σε αντίθεση με την συριακή περίπτωση.

Β) Το καθεστώς της Δαμασκού κατηγορήθηκε για «χρήση χημικών» στο πόδι, και χωρίς καμία απόδειξη. Αντίθετα εκείνο της Pyongyang κατηγορείται για κατοχή πυρηνικών, και υπάρχουν αρκετές αποδείξεις γι’ αυτό. Συνεπώς δεν χρειάζεται «σκηνοθεσία της επικινδυνότητας».

Γ) Το καθεστώς της Δαμασκού δεν έχει στοχοποιήσει αμερικανικό «πολεμικό υλικό» (ζωντανό ή «πάγιο»…). Αντίθετα εκείνο της Pyongyang αναπτύσσει σταθερά την πυραυλική του τεχνολογία (χωρίς να το κρύβει) και θεωρείται πως έχει ήδη στην ακτίνα δράσης του αμερικανικές βάσεις στην ιαπωνία, στη νότια κορέα, και στον ειρηνικό. Θεωρητικά θα μπορούσε, κάνοντας ένα άλμα, να αποκτήσει βαλιστικούς πυραύλους που να φτάνουν στο σύνολο της αμερικανικής επικράτειας. Συνεπώς ενώ το συριακό καθεστώς είναι αντίπαλος δεύτερης ή τριτης σειράς για την Ουάσιγκτον, το βορειοκορεατικό είναι πρώτης.

Δ) Τέλος η βόρεια κορέα ανήκει στο «μέτωπο του ειρηνικού», που είναι το βασικό για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Αφού, λοιπόν, το ψοφιοκουναβικό καθεστώς κατάφερε το ελάσσον (την επίθεση στη συρία) με απόλυτα καουμπόικο τρόπο και, παρ’ όλα αυτά, είχε την χαρά να απολαύσει απλόχερα υποστήριξη ή, έστω, συμπάθεια, τι εμπόδιο θα συναντήσει αν επιδιώξει το μείζον (μια επίθεση στην βόρεια κορέα);

Αυτό είναι το εμπόδιο: εκεί, στον Ειρηνικό, στο κύριο μέτωπο του 4ουπαγκόσμιου, είναι κι άλλοι «με το όπλο παρα πόδα». Όχι αμελητέοι: το Πεκίνο και η Μόσχα. Δεν επιδιώκουν, βέβαια, μια μετωπική αναμέτρηση με την Ουάσιγκτον· πόσο αδρανείς όμως μπορούν να μείνουν στις πολεμικές «πρωτοβουλίες» της; Στον Ειρηνικό ο 4ος παγκόσμιος είναι κυριολεκτικός: διακρατικός, χωρίς proxies, χωρίς προσχήματα.

Σε κάθε περίπτωση, το «ψυχοπολιτικό» κέρδος της Ουάσιγκτον μεταξύ των «δυτικών πληθυσμών» αποτελεί ένα είδος ιδεολογικού κεφαλαίου. Το πως και πότε ακριβώς θα επιχειρήσει να το αξιοποιήσει (ή, απλά, να το φρεσκάρει) είναι κάτι που μένει να το δούμε. Ωστόσο δεν θα το αφήσει να πάει χαμένο…

(φωτογραφία: Δικέ μου τους βλέπεις αυτούς τους τομαχώκ που ρίχνω στη συρία; Έχω και καλύτερους για τη γούνα σου!…)

_______________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/provokatsia-sti-syria-mia-proti-apotimisi/

Φραγκίσκα Μεγαλούδη: Η Βόρεια Κορέα μέσα από τα μάτια μιας Ελληνίδας


ΜΕΓΑΛΟΥΔΗ

Χρήστος Δεμέτης, news247, 08 Απριλίου 2013

Η Φραγκίσκα Μεγαλούδη ζει με τον άνδρα της και τον 4χρονο γιο της στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας από τον Ιανουάριο του 2013, ενώ είχε στο παρελθόν επισκεφθεί τη χώρα άλλες δύο φορές.

Την προηγούμενη Δευτέρα, έφυγε από τη χώρα κατόπιν δικής της επιλογής, όπως διευκρινίζει, μαζί με άλλες γυναίκες και παιδιά διπλωματών και στελεχών του ΟΗΕ, που υπηρετούν στη Βόρεια Κορέα.

Η ίδια, είναι συνεργάτης του δημοσιογραφικού τμήματος IRIN του ΟΗΕ, διαμένει στην Πιονγκ Γιαγκ, όπου υπηρετεί ο πατέρας του παιδιού της, ως στέλεχος του ΟΗΕ.

Η κ. Μεγαλούδη είχε επιβεβαιώσει αρχικά στο Αθηναϊκό Πρακτορείο την εσπευσμένη αναχώρηση τους για το Πεκίνο, λόγω της κλιμάκωσης της κρίσης.

«Θα μείνουμε στο Πεκίνο για λίγες μέρες και ελπίζουμε πως δεν θα συμβεί τίποτα και θα επιστρέψουμε στην Πιονγκ Γιανγκ» είπε.

Πρόσθεσε δε πως το κλίμα στην πρωτεύουσα της Βόρειας Κορέας είναι ήρεμο «αν και υπάρχει κάποια ένταση».

«Δεν υπάρχει εδώ ένας κακός που απειλεί τον πλανήτη, αλλά παίζεται ένα πολιτικό, στρατιωτικό παιχνίδι για το οποίο σε μεγάλο βαθμό φταίνε και οι ΗΠΑ που δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ για ουσιαστική διπλωματική λύση», είχε αναφέρει χαρακτηριστικά. Συνέχεια