Βρετανικές εκλογές: Οι κάλπες ήταν μόνο η αφορμή…


Στοιχήματα χάθηκαν, βεβαιότητες διαψεύστηκαν και πολλά ζητήματα μόλις άνοιξαν

dowining 10

Γράφουν η Ελένη Μαυρούλη και ο Αλέξανδρος Μινωτάκης

Eιναι πλέον σαφές: Τα «στοιχήματα» δεν «βγαίνουν» στους Βρετανούς Συντηρητικούς. Όχι  γιατί είναι άτυχοι. Αλλά γιατί πια είναι ξεκάθαρο ότι στο εσωτερικό τους αντανακλάται η διχογνωμία της βρετανικής αστικής τάξης, η αντικειμενική αδυναμία  τους  να υπερασπίσουν,  με τους γνωστούς τρόπους τους, τον καπιταλισμό και τη σκληρότερη έκφρασή του, τον άκρατο νεοφιλελευθερισμό, τον οποίο προώθησαν με κάθε τρόπο, η ανημποριά τους να εμφανιστούν, παρά τις αλλεπάλληλες λεκτικές προπαγανδιστικές εκκλήσεις, ως «στήριγμα σταθερότητας για την βρετανική εργατική τάξη».

Το «εύκολο στοίχημα» που έγινε εκλογικός εφιάλτης

Η Τερέζα Μέι, όταν προκήρυξε,  έκτακτες εκλογές στις 18 Απριλίου, έβαλε  ένα «στοίχημα» παρόμοιο με αυτό που είχε θέσει ο πρώην πρωθυπουργός, επίσης επικεφαλής των Συντηρητικών, Ντέιβιντ Κάμερον, όταν ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος για την παραμονή του Ηνωμένου Βασιλείου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι στόχοι της Μέι κινούνταν σε πολλά επίπεδα. Επεδίωκε, από τη μία, την ενίσχυση της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας και την περαιτέρω αποδυνάμωση των Εργατικών και, από την άλλη, την εξασφάλιση νωπής λαϊκής εντολής για το συγκεκριμένο σχέδιο Brexit που προωθεί.  

Το στοίχημα της Μέι φαινόταν, αρχικά, αρκετά ασφαλές, όπως βέβαια και του Κάμερον. Οι πρώτες δημοσκοπήσεις μετά την ανακοίνωση των εκλογών έφερναν τους Συντηρητικούς να κινούνται από 12 μέχρι και 16 μονάδες μπροστά από τους Εργατικούς και απόλυτα ικανούς να κατακτήσουν απόλυτη πλειοψηφία του κοινοβουλίου και, συνεπώς, να μην είναι υποχρεωμένου να προχωρήσουν σε μια κυβερνητική  συμμαχία με άλλα κόμματα, όπως έκαναν με τους Φιλελεύθερους το 2010. Ωστόσο, ακριβώς όπως και στην περίπτωση του Κάμερον, οι εξελίξεις διαψεύδουν ηχηρά τις προσδοκίες και τους σχεδιασμούς του κυβερνώντος κόμματος.  Με τις 649 από τις 650 συνολικά έδρες να έχουν κατανεμηθεί μέχρι την ώρα που γράφονταν οι γραμμές αυτές, οι Συντηρητικοί της Μέι εξασφαλίζουν τις 318, αντί 326 που χρειάζονταν για την αυτοδυναμία, ενώ είχαν 360 πριν τις εκλογές. Οι Εργατικοί του Κόρμπιν φαίνεται πως εξασφαλίζουν 261 έδρες, ενώ το υπερσυντηρητικό Δημοκρατικό Ενωτικό Κόμμα της Β.Ιρλανδίας (DUP) κερδίζει 10 έδρες, αρκετές, αν και οριακά, για να παράσχει χείρα βοηθείας στην Μέι.

 

may

Αυτή τη φορά,  οι δημοσκοπήσεις δεν έπεσαν έξω. Όλη την προηγούμενη περίοδο κατέγραφαν σταθερά το ροκάνισμα της διαφοράς, την πτώση των Συντηρητικών και τη σταθερή άνοδο των Εργατικών αλλά και του Κόρμπιν προσωπικά, με ορισμένες, λίγες μέρες πριν τις εκλογές, να προβλέπουν μέχρι και μείωση της διαφοράς στις 3 μονάδες. Η διαδικασία αυτή συνδέεται, σε επικοινωνιακό επίπεδο τουλάχιστον, με μία σταθερή μετατόπιση της προεκλογικής ατζέντας και την αντίστοιχη αποτυχία των Συντηρητικών να την περιορίσουν σε ορισμένα θέματα που θεωρούσαν προνομιακά. Η Μέι, με κεντρικό σύνθημα το “Strong and Stable” έχτιζε το προφίλ μιας ισχυρής  ηγετικής φιγούρας, ικανής να αντιπαρατεθεί με τους ευρωπαίους αξιωματούχους, να εξασφαλίσει την καλύτερη συμφωνία για το Brexit και να αντιμετωπίσει τις τρομοκρατικές επιθέσεις. Οι επικριτές της, ακόμη και εντός του κόμματός της, την κατηγορούν ότι επέδειξε αλαζονεία, επιλέγοντας τα ακροατήρια στα οποία μίλησε, ότι εμφανίστηκε απόμακρη από τον κόσμο και ότι αναλώθηκε σε προσωπικές επιθέσεις κατά του Κόρμπιν, όταν τα «πράγματα» άρχισαν να «στριμώχνονται», ενισχύοντας τη θετική εικόνα του αντιπάλου της, τελικά.

Η τρομοκρατία, η μπλερική κληρονομιά των επεμβάσεων, τα αντιπολεμικά αντανακλαστικά

Ένα πρώτο πολύ ενδιαφέρον, κυρίως πολιτικά, στοιχείο είναι ότι, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει συνήθως, η Μέι και οι Συντηρητικοί δεν κατάφεραν να αξιοποιήσουν τις τρομοκρατικές επιθέσεις σε Μάντσεστερ και Λονδίνο, που σημάδεψαν την προεκλογική εκστρατεία και τους έδωσαν  την ευκαιρία να «παίξουν μπάλα» σε ένα «γήπεδο», αυτό της ασφάλειας και της καταστολής, που, συνήθως, είναι προνομιακό για συντηρητικές και δεξιές πολιτικές δυνάμεις. Κι όμως.. Καταρχήν, γιατί, όπως υποστήριξε η αντιπολίτευση, όταν έχεις προχωρήσει σε περικοπές θέσεων εργασίας στα σώματα ασφαλείας για λόγους λιτότητας, δύσκολα πείθεις μετά ότι θα κάνεις τη χώρα «φρούριο». Πρόκειται για μια πτυχή, που δεν άγγιξε διόλου τους ψηφοφόρους άλλων κομμάτων, όμως για το κλασικό παραδοσιακό συντηρητικό ακροατήριο ήταν πολύ σημαντικό σημείο. Και γενικώς, ιστορικά, οι Βρετανοί ψηφοφόροι, ασχέτως το που τοποθετούν πολιτικά τον εαυτό τους, «τιμωρούν» με την ψήφο ή την μη ψήφο, αν κρίνουν ότι είναι αναγκαίο.

antiwar

Την ώρα που η Μέι δήλωνε διατεθειμένη να αναιρέσει νόμους σχετικούς με τα ανθρώπινα δικαιώματα προκειμένου να εμποδίσει τους τρομοκράτες, ο Κόρμπιν επαναλάμβανε τη θέση που πάντα είχε, και από θέση μειοψηφούσας εσωκομματικής αντιπολίτευσης στους Εργατικούς: ότιπροφανώς δεν είναι άσχετη η άμεση και αιματηρή εμπλοκή της Βρετανίας στην εισβολή, κατοχή και ισοπέδωση του Ιράκ το 2003 και αργότερα, το 2011 στη διάλυση και στο χάος στη Λιβύη, για την εμφάνιση ισλαμιστικού εξτρεμισμού μέσα στο ίδιο το βρετανικό έδαφος από  Βρετανούς πολίτες. Η περίπτωση του Βρετανο-Λίβυου δράστη στο Μάντσεστερ είναι χαρακτηριστικό. Ανέδειξε επίσης την ….ελαφρά αντίφαση του να πουλάς όπλα τελευταίας τεχνολογίας σε χώρες που, κατά κοινή παραδοχή, στηρίζουν την τρομοκρατία (πετρελαιομοναρχίες σ.σ. Σ. Αραβία και Κατάρ, κ.λπ.),  και ταυτόχρονα να εξοργίζεσαι όταν η λογική αυτή που ενίσχυσες με τα όπλα σου, στρέφεται εναντίον σου.

Ο Κόρμπιν, που εξόργισε τόσο τους Συντηρητικούς όσο και όλη την μπλερική πτέρυγα του Εργατικού Κόμματος για προφανείς λόγους (πρωτεργάτης της βρετανικής ιμπεριαλιστικής ανάμιξης στο Ιράκ ήταν ο Μπλερ) και χαρακτηρίστηκε ακόμη και «εχθρός του βρετανικού έθνους»,  δεν είπε κάποια πρωτοφανή, για τα βρετανικά δεδομένα, αλήθεια. Στη Βρετανία αναπτύχθηκε ένα από τα μαζικότερα αντιπολεμικά κινήματα παγκοσμίως, πριν και κατά τη διάρκεια της εισβολής στο Ιράκ το 2003, του οποίου η επίδραση και οι ρίζες είναι βαθιές. Είναι, δε, πολύ ενθαρρυντικό ότι τις αντιπολεμικές αυτές απόψεις μοιράζεται μεγάλο κομμάτι της νεολαίας που, αν και δεν έχει προσωπική εμπειρία από πόλεμο, φαίνεται ν’ αντιλαμβάνεται τι σημαίνει αυτό για τους λαούς όλου του κόσμου και τον βρετανικό. Και διαδήλωση και κατά των βομβαρδισμών στην Λιβύη και στη Συρία. Άλλωστε, αν κάποιος είναι να σκοτωθεί στους, μπλερικού τύπου, «ανθρωπιστικούς πολέμους», τότε σίγουρα αυτός δεν θα προέρχεται τα στελέχη του Σίτυ. Κι αυτό είναι κάτι που επίσης μετρά.

Το NHS σημαντικότερο από το Brexit

Σε αντίθεση με την κυρίαρχη αντίληψη στα ελληνικά ΜΜΕ ότι το αποτέλεσμα των εκλογών στη Βρετανία είναι ένα ηχηρό «ράπισμα» στο Brexit (μια θέση που παπαγαλίζεται για προφανή πολιτικά λόγο, πλην μάλλον εκτός βρετανικής πραγματικότητας όπως υποστηρίζουν όλοι όσοι βρίσκονται στη Βρετανία), όσοι έζησαν από κοντά την προεκλογική εκστρατεία, διαβεβαιώνουν ότι το Brexit, ως γεγονός και όχι ως τρόπος εφαρμογής, είναι ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν λιγότερο από όλα. Αντίθετα, κυριάρχησαν τα θέματα κοινωνικής πολιτικής, παρά την πίεση που άσκησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις.

Ο Κόρμπιν έθεσε σε προτεραιότητα την κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας (NHS) που αντιμετωπίζει σημαντικά οικονομικά προβλήματα, ειδικά μετά τις περικοπές που έχει επιβάλλει τα τελευταία χρόνια η κυβέρνηση των Συντηρητικών, και προανήγγειλε αναθεώρηση του σχεδίου κλεισίματος ολόκληρων νοσοκομείων και της περαιτέρω μείωσης προσωπικού και παροχών. Η ιδιαίτερα μαζική απεργία των νοσοκόμων μέσα στην προεκλογική περίοδο με αίτημα την ουσιαστική αύξηση του μισθού τους, πάνω από τον πληθωρισμό, «ήρθε και έδεσε» με την προεκλογική διακήρυξη των Εργατικών για σημαντική αύξηση των δαπανών στην υγεία. Αντίστοιχα, στο θέμα των πανεπιστημιακών διδάκτρων, που τριπλασιάστηκαν το 2011 από την κυβέρνηση Συντηρητικών-Φιλελεύθερων και έφτασαν το αστρονομικό ποσό των 9 χιλιάδων λιρών ετησίως, η απερχόμενη κυβέρνηση ανακοίνωσε σχέδιο νόμου που θα επιτρέπει στα πανεπιστήμια να τα αυξήσουν κι άλλο. Από την άλλη, οι Εργατικοί ανακοίνωσαν ότι σχεδιάζουν την κατάργηση των διδάκτρων και τη σημαντική μείωση του χρέους όσων έχουν αποφοιτήσει και αναγκάστηκαν να πάρουν δάνεια.

NHS

Κατά τα «γνωστά», επικρίθηκαν για «λαϊκισμό» και στο δημόσιο λόγο εμφανίστηκε η έκφραση του «money tree» που χρησιμοποιήθηκε από τους Συντηρητικούς για να επικρίνουν την αντιπολίτευση ότι τάζει χρήματα που δεν υπάρχουν πουθενά.  Επικρίθηκε, επίσης, ο Κόρμπιν για την πρόταση αύξησης της φορολογίας στα πραγματικά μεγάλα εισοδήματα, προκειμένου να χρηματοδοτηθεί το πρόγραμμά του, καθώς και για την μικρή αύξηση που πρότεινε στη φορολογία των επιχειρήσεων. 

Επιπλέον, ειδική πλευρά στο πρόγραμμα των Εργατικών ήταν η πρόταση κρατικοποίησης τομέων της οικονομίας που είχαν περάσει σε χέρια ιδιωτών τις τελευταίες δεκαετίες, με έμφαση στους σιδηροδρόμους, τα ταχυδρομεία αλλά και η ισχυροποίηση του ρόλου του κράτους στο πεδίο της ενέργειας. Οι απόψεις αυτές θεωρήθηκαν ότι συνιστούν μια επαναφορά στο πολιτικό πρόγραμμα του ηγέτη των Εργατικών, Μάικλ Φουτ, , ο οποίος ηττήθηκε κατά κράτος από τη Θάτσερ το 1983, προβάλλοντας ένα ιδιαίτερα ριζοσπαστικό, για την εποχή, πρόγραμμα. Πιθανότατα, το επιτελείο των Συντηρητικών εκτίμησε ότι θα υπάρξουν αντίστοιχα αποτελέσματα και αυτή τη φορά και ενέτεινε ακόμα περισσότερο την προσπάθεια οικοδόμησης ενός προφίλ νέας «Σιδηράς Κυρίας» για τη Μέι, που, μάλλον, έδιωξε παρά συσπείρωσε ψηφοφόρους.

Και συνοπτικά για τώρα και για μετά..

Τι μπορεί κανείς να κρατήσει ως σημαντικό από την προεκλογική εκστρατεία και τα αποτελέσματα των βρετανικών εκλογών;

Το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι πολύ δύσκολο για την κ. Μέι και τους αντιδραστικούς κυβερνητικούς της εταίρους. Με μια, όπως προδιαγράφεται τουλάχιστον, ισχνή πλειοψηφία θα επιδιώξει να ηγηθεί της εξόδου της Βρετανίας από την ΕΕ, μια ιστορική και πρωτοφανή  εμπειρία. Θα πρέπει να ισορροπήσει τόσο μέσα στο κόμμα της όσο και απέναντι στην αντιπολίτευση. Ο στόχος δεν είναι εύκολος αλλά ούτε ακατόρθωτος. Σε συνδυασμό, πάντως, με την πολιτική λιτότητας και περικοπών που συνεχίζει να πρεσβεύει ενώ ένα ολοένα μεγαλύτερο κομμάτι πολιτών αποδοκιμάζει, μοιάζει σχεδόν αδύνατος.  Και αν σε αυτό προστεθούν οι αντιδραστικές – ακροδεξιές απόψεις των εταίρων της, μυρίζει μπαρούτι. Ευλόγως μπορεί κάποιος ν’ αναρωτηθεί αν θα χρησιμοποιήσει την άρση νομοθεσίας για τα ανθρώπινα δικαιώματα απέναντι σε ισλαμιστές τρομοκράτες ή σε όσους κάλλιστα μπορεί να εναντιωθούν δυναμικά στους δρόμους στα σχέδιά της.

Τα αποτελέσματα των εκλογών διέψευσαν σαφώς τις εκτιμήσεις περί «ρατσιστικού και ακροδεξιού» υπόβαθρου στο Brexit. Οι κύριοι εκφραστές του Brexit (πχ UKIP) καταποντίστηκαν ηχηρά.  Αναδείχτηκε καθαρότερα όμως το ταξικό υπόβαθρο του Brexit. Και ταξικό δεν σημαίνει ότι όσοι το στήριξαν συνειδητά επιδιώκουν τη διάλυση της ΕΕ ή την ανατροπή του καπιταλισμού ή την επανάσταση. Σημαίνει όμως ότι «απέδωσαν» στην ΕΕ και στις πολιτικές της και στο κυρίαρχο αφήγημά της,  όλα όσα εκτιμούσαν ότι κάνουν χειρότερη τη ζωή τους, τους κάνουν να μην βρίσκουν δουλειά, να δουλεύουν σε δεινές εργασιακές συνθήκες, να χάνουν τα επιδόματά τους, να βλέπουν το βιοτικό τους επίπεδο να συρρικνώνεται. Αυτό ήταν το μήνυμα του Brexit, κατά πλειοψηφία, και ήρθε από τα χαμηλότερα κοινωνικο-οικονομικά στρώματα. Όποιος δεν το άκουσε, ή κάνει ότι δεν το ακούει (και αυτό αφορά και την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος που είδε στο δημοψήφισμα τους ψηφοφόρους του να φυλλορροούν), θα το βρει μπροστά του.

corbyn

Η νεολαία συμμετείχε με εντυπωσιακό, για τα βρετανικά δεδομένα των τελευταίων δεκαετιών, ποσοστό στις εκλογές και σύμφωνα με έρευνες στήριξε πλειοψηφικά Κόρμπιν. Πολλοί το ερμηνεύουν ως στήριξη στο Bremain.  Επιμένουν, όμως, να αγνοούν το γεγονός ότι η νεολαία νιώθει περισσότερο  από άλλους ότι την αφορά το να μην έχει δημόσιο σύστημα υγείας, το να μην έχει περίθαλψη, επιδόματα, δουλειά, ασφάλιση, συνθήκες εργασίας, πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση λόγω των υψηλών διδάκτρων. Την αφορά το να μην πάει σε έναν πόλεμο και να μην σκοτώνεται στα γήπεδα και στις συναυλίες, στις πάμπ και στις πλατείες από φανατικούς καμικάζι. Την αφορά να έχει μέλλον και να μην πηγαίνει από part time job σε part time job. Θεώρησε ότι οι ανησυχίες αυτές εκφράζονται από τον Κόρμπιν.  Ασχέτως του τι άποψη έχει κάποιος για τις απόψεις του, η εμπλοκή μαζικά της νεολαίας στις διαδικασίες αυτές και η ηχηρή απόρριψή της οπτικής του νεοφιλελευθερισμού, της ιδιωτικοποίησης των πάντων, της κατάργησης κάθε κρατικής παρέμβασης και έκφανσης, έστω και δια μέσου μιας πολιτικής δύναμης που ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι πρεσβεύει κάτι ριζοσπαστικό, είναι μια θετική πτυχή χωρίς να θεωρεί κανείς ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα προς το σοσιαλισμό. Σίγουρα, όμως, πρόκειται για άλλο ένα ηχηρό πλήγμα στους νεοφιλελεύθερους «μονοδρόμους» για τα οφέλη, την αξία και την αναγκαιότητα των οποίων πείθονται ολοένα λιγότεροι. Ο συνδυασμός, δε, με τα αντιπολεμικά αισθήματα μεγάλου μέρους της βρετανικής κοινής γνώμης, τα οποία αντικειμενικά έρχονται σε σύγκρουση με τις βλέψεις του βρετανικού ιμπεριαλισμού, είναι ελπιδοφόρος.

– Τέλος, ο Κόρμπιν, του οποίου την αποχώρηση από την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, προεξοφλούσαν αναλυτές εδώ και μήνες μέχρι και προ ημερών, τόσο εντός όσο και εκτός Βρετανίας ακόμη και στην Ελλάδα, χαρακτηρίζοντάς τον «μοιραίο», εδραιώνεται στη θέση του. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι όταν διέρρευσαν οι βασικές θέσεις του προεκλογικού του μανιφέστου, 100 Εργατικοί βουλευτές δήλωναν ανοιχτά ότι δεν πρόκειται να το στηρίξουν γιατί είναι «παλιομοδίτικα αριστερό» και πάει το Εργατικό Κόμμα στο παρελθόν. Ο Κόρμπιν, προφανώς, δεν ευαγγελίζεται ούτε την καπιταλιστική ανατροπή, ούτε την κοινωνική επανάσταση. Είναι, μάλλον, μια κλασική σοσιαλδημοκρατική φιγούρα βρετανικής πολιτικής κοψιάς (γιατί έχει τη σημασία της και η διαφορά ανάμεσα στους Βρετανούς Εργατικούς και στους άλλους Ευρωπαίους Σοσιαλδημοκράτες) ο οποίος αντιτίθεται με «βελτιώσεις» και κρατικό καπιταλισμό στον άκρατο νεοφιλελευθερισμό. Μια θέση που, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, αποδεικνύεται, στην πράξη, ανεπαρκής και ανέφικτη. Ωστόσο, το θέμα δεν είναι τι πιστεύει ο ίδιος ο Κόρμπιν ή το κόμμα του, αλλά τι διαδικασίες και αλυσιδωτές αντιδράσεις, σε κοινωνικό επίπεδο και σε επίπεδο κινήματος, μπορούν να πυροδοτήσουν έστω και αυτές οι «κολοβές» προτάσεις, έξω και πέρα από τις προθέσεις και τους σχεδιασμούς του ιδίου ή των Εργατικών.


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B2%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82-%CE%B5%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AD%CF%82-%CE%BF%CE%B9-%CE%BA%CE%AC%CE%BB%CF%80%CE%B5%CF%82-%CE%AE%CF%84%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CF%8C%CE%BD/#.WTxrhVSLQ2o

 

Τζων Ράσκιν: Μια φωνή από τον 19ο αιώνα μιλά για τις σημερινές κοινωνίες της ανισότητας …


του Μάικλ Νόρρις

© Literary Kicks – Michael Norris: Unto this Last: John Ruskin’s Economic and Political Writings, 1.9.2008

Τι μπορεί να σημαίνει «δίκαιη ανταμοιβή» της εργασίας; Ποιός αξιολογεί, ποιός ορίζει κανόνες, ποιός τους διασφαλίζει; Έχει ρόλο το κράτος, είναι ανάγκη να υπάρχει ως κράτος πρόνοιας; Είναι η δημοκρατική πολιτική αυτή που πρέπει να ορίζει τους κανόνες;
Υπήρχαν πάντα εποχές όπως η τωρινή, στις οποίες πολλοί επικαλέστηκαν «αξιοκρατία»(meritocracy)· άλλοτε την έβλεπαν υπό πρίσμα ηθικοπλαστικό, τώρα εννοούν ένα είδοςπροσοντοκρατίας. Παραβλέπουν όμως πόσο εξαρτημένο είναι το τί θεωρείται αξιοσύνη και τίθεωρείται προσόν, από το αποτέλεσμα της εργασίας και τον προορισμό της, όπως αυτά γίνονται«δεύτερη φύση» στον δεδομένο τύπο κοινωνίας· το ποιός είναι άξιος κρίνεται με βάση «αξίες» που χρειάζονται προσδιορισμό με επίθετο ή με άλλο ουσιαστικό.
Και πώς θα επιβιώνουν οι «λιγότερο άξιοι», οι «περιττοί άνθρωποι» με τις «σπαταλημένες ζωές»(Ζίγκμουντ Μπάουμαν), που πάντοτε θα υπάρχουν και θα είναι πολλοί; Το να προτείνεις ή νααποδέχεσαι ως μοίρα τους τον Καιάδα, είναι η ακραία βαρβαρότητα. Το να κάνεις πως δεν βλέπεις τους «λιγότερο άξιους», λές και δεν ξέρεις ότι θα υπάρχουν πάντα, εκτός από ακραία ανευθυνότηταείναι ακραίος ανορθολογισμός: Καταστρέφει ολόκληρες κοινωνίες και αφανίζει τη δημοκρατία. Τέτοιαθέματα απασχόλησαν τον Τζων Ράσκιν στα κοινωνικοπολιτικά γραπτά του, όπως είναι το Unto This Last (1860), ή στο υπέροχο παραμύθι του Ο Βασιλιάς του Χρυσού Ποταμού.
Οι κοινωνικές φιλοσοφίες του Ράσκιν και του σύγχρονού του Φρίντριχ Ένγκελς διαμορφώθηκαν σεμια περίοδο γιγάντωσης της βιομηχανικής παραγωγής και της Βικτωριανής πόλης. Και οι δύο είδαντη βρωμιά, τη χυδαιότητα, τον αχαλίνωτο εγωισμό και απληστία ως σύμβολα όλων των συμφορών του βιομηχανικού καπιταλισμού. Όλα τα δεινά της κοινωνίας ήταν ήδη φανερά στη Βρετανία τηςδεκαετίας του 1840. Αλλά τα οράματα των δύο ανδρών για μια σοσιαλιστική εναλλακτική λύσηοδηγούσαν σε πολύ διαφορετικά μέλλοντα για την πόλη, την κοινωνία, τον κόσμο: Για τον Ένγκελς, τον σοσιαλιστή εργοστασιάρχη του Μάντσεστερ με τον ακλόνητο ηθικό ανθρωπισμό (βλ. το νεανικό βιβλίο του Condition of the working classes in England, 1844 – ελληνικά), τον αρνητή της κοινωνικής τάξης του, το μέλλον ανήκε στη νεωτερικότητα, σε έναν εξανθρωπισμένο βιομηχανικό πολιτισμό μεαταξική κοινωνία. Για τον Ράσκιν, τον ασυμβίβαστο κριτικό της τέχνης, της πολιτισμικής κατάστασηςκαι της κοινωνίας του καιρού του, τον ζωγράφο και δάσκαλο, αξιοπρεπές μέλλον υπήρχε στηδιατήρηση ή αναστήλωση προβιομηχανικών-προκαπιταλιστικών παραδόσεων που περιείχαν μιαν«άλλη αξιοκρατία».

Συνέχεια

Προσφυγόπουλα – σκλάβοι στην Γαλλία…


Από τη “ζούγκλα” του Καλαί, στα κέντρα υποδοχής και από κει στην καταναγκαστική εργασία – Αποκαλυπτικό άρθρο του Guardian

%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%b94

Μεταφράζει και επιμελείται ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Η Λίστα των εγκλημάτων του καπιταλισμού είναι ατελείωτη. Το κέρδος μπαίνει πάνω απ’ όλα και η ανθρώπινη ζωή εκμηδενίζεται. Του εργάτη φυσικά, του αδύναμου που μετέχει δια της οικονομικής βίας σε μια άθλια, χυδαία συναλλαγή. “Αν θες να ζήσεις γίνε σκλάβος” και οι διαχειριστές του συστήματος θα σου που ότι μετέχεις στη “μισθωτή εργασία”.

Στην περίπτωση των ανθρώπων που αναγκάζονται να αφήσουν την πατρίδα τους λόγω ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων, δεν υπάρχουν προσχήματα. Η αστική δημοκρατία δεν σέβεται ούτε τους δικούς της κανόνες και νόμους και επιτρέπει χωρίς αιδώ τη σκλαβιά ανηλίκων! Ο “πολιτισμός” της Δύσης βρωμάει υποκρισία, προχωράει σαδιστικά και διαδίδει την απανθρωπιά και τη βαρβαρότητα.

Τα παιδιά πρόσφυγες που στάλθηκαν από τη “ζούγκλα” του Καλαί σε υποτιθέμενα ασφαλή κέντρα υποδοχής στην Γαλλία, καταγγέλλουν ότι έχουν εξαναγκαστεί σε καταναγκαστική εργασία. Συνεντεύξεις με ασυνόδευτους ανήλικους από το στρατόπεδο προσφύγων μέχρι τα επίσημα κέντρα υποδοχής, αποκάλυψαν καταγγελίες ότι παιδιά έχουν σταλεί για αμισθί εργασία σε φάρμες ώστε να μαζέψουν μήλα για τα γαλλικά σουπερμάρκετ. Οι νεαροί δήλωσαν ότι ήταν πολύ φοβισμένοι για να αρνηθούν μια και ανησυχούν ότι θα βλάψει την προσπάθειά τους να ζητήσουν άσυλο στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Συνέχεια

Trenitalia: για επιβάτες τέταρτης κατηγορίας…


Οι σιδηρόδρομοι αποτελούσαν ανέκαθεν καθρέφτη του κυρίαρχου οικονομικού συστήματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, η διαχείρισή τους αποτέλεσε μνημείο οικονομικής υποτέλειας αλλά και αποτυχίας των κυρίαρχων οικονομικών δογμάτων.

Αν φτάσεις να πεις σε κάποιους ανθρώπους ότι δεν μπορούν να ανέβουν στο τρένο, έχεις φτάσει στο σημείο διάλυσης της κοινωνίας
Μπρους 
Σπρίνγκστιν

Πριν από μερικά χρόνια η ιταλική Trenitalia (θυγατρική της κρατικής εταιρείας σιδηροδρόμων Ferrovie dello Stato Italiane S.p.A, που αγοράζει την ΤΡΑΙΝΟΣΕ) παρουσίασε μια διαφήμιση στο Ιντερνετ που προκάλεσε σάλο στην Ιταλία.

Στόχος ήταν να ανακοινώσει ότι στο εξής δεν θα υπάρχει μόνο πρώτη και δεύτερη θέση επιβατών, αλλά τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες. Οσοι πλήρωναν το φτηνότερο εισιτήριο δεν θα είχαν πρόσβαση στην καφετέρια αλλά θα ήταν ουσιαστικά «κλειδωμένοι» για να μην μπορούν ούτε να διασχίσουν τα βαγόνια στα οποία κάθονταν τα ανώτερα… εισοδηματικά στρώματα.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως ήταν ότι οι φωτογραφίες της διαφήμισης έδειχναν λευκούς καλοντυμένους επιβάτες να κάθονται στις τρεις πρώτες κατηγορίες, ενώ στην τέταρτη θέση καθόταν μια οικογένεια μαύρων.

Οι σιδηρόδρομοι είχαν πάντα μια μοναδική ικανότητα να εκφράζουν, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, τους ταξικούς διαχωρισμούς που επιφύλασσε μια κυβέρνηση στους πολίτες της.

Συνέχεια

Ο πόλεμος στο Ιράκ, ο Τόνι Μπλερ και η έκθεση Chilcot #βίντεο…


H έρευνα του κ. Chilcot για τη συμμετοχή της Βρετανίας στον πόλεμο του Ιράκ κράτησε επτά χρόνια και κόστισε περισσότερο από10 εκατομύρια λίρες. Την Τετάρτη 6 Ιουλίου 2016 δημοσίευσε την έκθεσή του, η οποία επικρίνει τον πρώην πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ, τις μυστικές υπηρεσίες, τους διπλωμάτες και τις ένοπλες δυνάμεις, με τον πρώην πρωθυπουργό Τόνι Μπλερ ν΄αντιμετωπίζει κατηγορίες για εγκλήματα πολέμου.

Στο βίντεο (με ελλ. υπότιτλους) παρουσιάζονται τα γεγονότα που οδήγησαν στην εισβολή η οποία θεωρείται ευρέως πως είναι το μεγαλύτερο λάθος της εξωτερικής πολιτικής της Βρετανίας από την κρίση του Σουέζ το1950.

Συνέχεια

Tα Wikileaks αποκαλύπτουν μυστική συμφωνία για να μπει η Σ. Αραβία στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ…


Δύο χρόνια μετά τον αμφιλεγόμενο διορισμό της Σαουδικής Αραβίας στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, διπλωματικά τηλεγραφήματα, που διέρρευσαν, αποκάλυψαν, ότι  το Ηνωμένο Βασίλειο αποτέλεσε βασικό παράγοντα στην εκλογή του κράτους του Κόλπου ─ παρά την τρομακτική κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σαουδική Αρβαία.

Το Συμβούλιο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι επιφορτισμένο με την προώθηση και την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτό όμως που είναι αξιοσημείωτο (χωρίς να προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη) είναι ο ισχυρισμός, ότι ο περιβόητος καταπατητής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, η Σαουδική Αραβία, υποσχέθηκε $ 1 εκατομμύριο δολλάρια στο Συμβούλιο των Η.Ε για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πριν να κατακτήσει τα ματωμένα καθισμάτα.

Αυτό που προκαλεί έκπληξη είναι το επόμενο κεφάλαιο αυτής της επικής φάρσας.

Σε μια κλασική περίπτωση της τακτικής «βοήθησέ με, για να σε βοηθήσω», τα τηλεγραφήματα που διέρευσασαν ─ μεταφρασμένα από τους επιτηρητές του ΟΗΕ ─ ισχυρίζονται ότι έγινε μια μυστική διαπραγματευτική συμφωνία, από τη Βρετανία και τη Σαουδική Αραβία για να εξασφαλιστεί, ότι και οι δύο χώρες θα εκλεγούν στο Συμβούλιο.

Τα απόρρητα αρχεία που δόθηκαν στο Wikileaks, τον Ιούνιο, αφορούν τις συνομιλίες των Σαουδάραβων με τους Βρετανούς διπλωμάτες, πριν από την ψηφοφορία του Νοεμβρίου του 2013 στη Νέα Υόρκη.

Συνέχεια

Ελεύθερα Σχολεία. Και όμως υπήρξαν…


Το αμφιλεγόμενο πείραμα της Βρετανίας του ’70 και η συνέχειά του σήμερα

_78403651_70's_free_school
Επιμέλεια-μετάφραση Αλέξανδρος Στεργιόπουλος

Το σημερινό σχολείο είναι απόλυτα ελεγχόμενο. Λειτουργεί υπό τις εντολές μιας αυταρχικής κυβέρνησης, τις άκαμπτες θρησκευτικές παραδόσεις-αρχές και φυσικά με βάση το τι επιτάσσει η ελεύθερη αγορά. Εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις και όποιος αντέξει. Οικονομικά, σωματικά, ψυχολογικά. Ταξικό είναι το ζήτημα και μέχρι τώρα η εκπαίδευση απευθύνεται κυρίως στους έχοντες. Κάποτε υπήρξε και κάτι άλλο. Κάτι διαφορετικό. «Ελεύθερο Σχολείο». Οξύμωρο, ωστόσο στην Αγγλία το γνώρισαν και το γνωρίζουν και σήμερα. Με διαφορετικούς όρους φυσικά. Αμφιλεγόμενο πείραμα, ακόμα και για όσους συμμετείχαν και τα στήριζαν, ωστόσο, παρά τις αντιρρήσεις, κανείς δεν αρνείται ότι έθεσαν επί τάπητος την ανάγκη για ένα σχολείο που θα χωράει πραγματικά τις επιθυμίες της εκπαιδευτικής κοινότητας, ιδιαιτέρως των μαθητών.

Στις 21 Οκτωβρίου δημοσιεύτηκε στο BBC News Magazine θέμα για τα αναρχικά, πειραματικά σχολεία των 70’s. Συντάκτης, ο Tom de Castella. Δημοσιεύουμε το μεγαλύτερο μέρος του με τους  μεσότιτλους να είναι δικοί μας.

Συνέχεια