«Αλλού λαλούν οι κόκοροι, αλλού γεννούν οι κότες»


Ενώ η μαζική χρήση αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων θα θεωρηθεί γεγονός αν αρχίσει να συμβαίνει κάπου στον καπιταλιστικό βορρά, φαίνεται πως «η δουλειά έχει ξεκινήσει» στο νότο. Σίγουρα στη βραζιλία και στην κίνα.

Διάφοροι βραζιλιάνοι δήμαρχοι δοκιμάζουν τα τελευταία χρόνια την χρήση ηλεκτρικών λεωφορείων και minibus. Μετά απ’ την πετυχημένη χρήση τέτοιων οχημάτων, η δημαρχία του Belo Horizonte, μιας πόλης στα βόρεια του Rio, ρίχνει αυτή τη βδομάδα στην κυκλοφορία μια παρτίδα αμιγώς ηλεκτρικών ταξί. Και ο κατασκευαστής τους δεν είναι αμερικανικη ή ευρωπαϊκή εταιρεία. Είναι κινέζικη, η BYD, ο μεγαλύτερος κατασκευαστής ηλεκτρικών οχημάτων στην κίνα. Με αυτονομία 400 χιλιόμετρα ανά φόρτιση και ιπποδύναμη 110 άλογα, το συγκεκριμένο μοντέλο της BYD καλύπτει ικανοποιητικά τις προδιαγραφές ενός οχήματος πόλης.

(Α! Όποιος βρει πετρέλαιο τα επόμενα χρόνια κάπου εδώ γύρω, ας μας κρατήσει ένα μπιτονάκι. Για ενθύμιο…)

(φωτογραφία: ηλεκτρικά ταξί της BYD, σε χρήση, στην πόλη Shenzhen, μία απ’ τις μεγαλύτερες της κίνας, βόρεια του Χονγκ Κονγκ. Τώρα το κινεζικό κράτος προσανατολίζεται στο να αλλάξει όλο τον στόλο των 70.000 ταξί του Πεκίνου κάνοντάς τα ηλεκτρικά – μια αντικατάσταση κόστους 1,3 δις. δολαρίων. Πέρα απ’ αυτό, κάθε καινούργια άδεια ταξί σ’ όλη την επικράτεια θα δίνεται μόνο σε ηλεκτρικά οχήματα.)


Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/07/allou-laloun-i-kokori-allou-gennoun-i-kotes/

η τουριστική περίοδος δεν τελειώνει ποτέ..


από το βυτίο

 

“Je hais les voyages et les explorateurs” – «Μισώ τα ταξίδια και τους εξερευνητές»

Claude Lévi-Strauss

Μέρα τη μέρα, γίνεται σχεδόν αδύνατο να μιλήσει κανείς ενάντια στο τέρας του τουρισμού, αφού ο τουρισμός είναι εκείνος ο τομέας που δημιουργεί κέρδη 3,1 τρισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Σ’ έναν κόσμο που ο παράδεισος συγκροτείται από καλές ειδήσεις ανταγωνιστικότητας, παραγωγικότητας και καινοτομίας, ένα τέτοιο ποσό προκαλεί μόνο ευτυχία. Αλίμονο, απ’ τον τουρισμό περιμένουν πολλοί να ζήσουν, με πρώτο απ’ όλους το ελληνικό κράτος, το οποίο αναστενάζει σχεδόν ερωτικά, κάθε φορά που κάποιος αξιωματούχος του, ξεστομίζει τη φράση «η βαριά βιομηχανία της χώρας είναι ο τουρισμός».

Εξάλλου το τέρας του τουρισμού έχει πλέον πολλά κεφάλια και δεν αρκούν οι συζητήσεις για τα προβλήματα που δημιουργεί η μαζική μετακίνηση ταξιδιωτών, η ανάπτυξη με όρους τεράστιων ξενοδοχείων και γηπέδων γκολφ, η πρακτική του all inclusive, η περίφραξη δημόσιων χώρων κλπ. Δεν αρκούν καν οι προβληματισμοί γύρω από επαναλαμβανόμενα περιστατικά όπως αυτό της δολοφονίας του 22χρονου Αμερικανού στη Ζάκυνθο. Όποιος έχει πάει σε συγκεκριμένα σημεία της Κω, της Ρόδου, της Ίου, της Κρήτης και αλλού, γνωρίζει την ατμόσφαιρα που κυριαρχεί. Πέρα απ’ τα ελληνικά σύνορα, δεν είναι λίγα τα περιστατικά, πουτουρίστες συλλαμβάνονται ή και απελαύνονται, γιατί πόζαραν γυμνοί σε κάποιον αρχαίο ναό, έκαναν την ανάγκη τους στη μέση μιας αγοράς και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς ότι φέρνει ο συνδυασμός αλκοόλ και καφρίλας μαζί με την υπόσχεση των «πιο απίστευτων διακοπών που θα μας μείνουν αξέχαστες».

Πέρα απ’ όλα αυτά, μοιάζει να έχει συντελεστεί μια αλλαγή, κάτι βαθύ και συνολικό και οι συνέπειές αυτής της μεταβολής στον τρόπο που εννοούμε πια τον τουρισμό, εκτείνονται τόσο στις μεταλλάξεις του τοπίου, όσο και στον ίδιο τον τρόπο που υπάρχουμε εμείς μέσα στην πραγματικότητα. Είμαστε όλοι εν δυνάμει τουρίστες, ή ίσως ακριβέστερα εναλλάξ παρατηρητές και παρατηρούμενοι, καταναλωτές τοπίων και της πραγματικότητας των άλλων. Το κάθε ταξίδι μας, αν όχι και η κάθε βόλτα εμπεριέχει μια δόση τουρισμού στη ζωή και τα σπίτια των άλλων.

Free Tours By Foot’ στο Bushwick ή όπως το λένε κάποιοι ντόπιοι, ghetto tourism

 

Στο Bushwick για παράδειγμα, μια φτωχή περιοχή της Νέας Υόρκης, διοργανώνονται «δωρεάν περίπατοι» προκειμένου οι επισκέπτες να περιηγηθούν στα graffiti της περιοχής με την συνοδεία του απαραίτητου ξεναγού. Διαβάζουμε για το Bushwick μερικά στοιχεία. Το 30% των κατοίκων ζουν κάτω απ’ το (ομοσπονδιακά ορισμένο) όριο της φτώχειας. Το 42% δεν έχουν τελειώσει το σχολείο. Είναι επιπλέον μια γειτονιά, της οποίας μόλις το 9% των κατοίκων είναι λευκοί. Δεν υπάρχει απαραίτητα κάτι το προβληματικό σε μια οργανωμένη βόλτα για να δει κανείς τα graffiti σε μια υποβαθμισμένη περιοχή, αλλά ταυτόχρονα είναι κάπως περίεργο, λευκοί άνθρωποι να περιφέρονται με έναν λευκό συνοδό σε μια γειτονιά μαύρων και ισπανόφωνων, λες και δε θα μπορούσαν να περπατήσουν την ίδια διαδρομή μόνοι τους. Η τέχνη που έχει για καμβά τον τοίχο είναι εξορισμού ανοιχτή κι ελεύθερη για τα μάτια όλων, αλλά σ’ αυτή την περίπτωση, αρχίζει και δημιουργείται η εντύπωση ότι τα αντικείμενα της παρατήρησης (έστω εμμέσως) δεν περιορίζονται σε όσα έχουν βαφτεί στο τσιμέντο. Οι τουρίστες του Bushwick περπατούν παρατηρώντας διαδοχικά τα graffiti, το τοπίο και τους ίδιους τους ανθρώπους που ζουν στο σημείο. Η θέση που παίρνουν μέσα απ’ αυτή τη διαδικασία, αναγκαστικά τους τοποθετεί στο ίδιο σημείο με κάποιον που παρατηρεί τα κλουβιά στο ζωολογικό κήπο. Ενθουσιάζεται με την άγρια ομορφιά και την αυθεντικότητα, αλλά τον καθησυχάζουν τα κάγκελα και στην προκειμένη περίπτωση η παρουσία του συνοδού ή η ιδέα ότι όλη αυτή η περιήγηση, σύντομα θα τελειώσει. Είναι ωραία αυτή η πραγματικότητα, αρκεί να έρθεις σε επαφή μαζί της σε ορισμένες ποσότητες.

Συνέχεια

Η σκλαβιά… ως «τουριστική ατραξιόν»…


Η «τουριστική» αναβίωση της φρίκης της δουλείας διευρύνει τα όρια του αγοραίου κυνισμού

%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%b11

Επιμέλεια: Γρηγόρης Τραγγανίδας

Την ώρα που στην Ευρώπη ξανασηκώνει κεφάλι ο φασισμός, ο ρατσισμός και ο ναζισμός, σε άλλες ηπείρους, η σκλαβιά, από μια φρικώδης σελίδα της ανθρωπότητας, προωθείται ως… τουριστική «ατραξιόν»

Το βουκολικό τοπίο, τα κατάφυτα λιβάδια και ο ευχάριστος καιρός θα ήταν το τέλειο σκηνικό για να απολαύσεις τον καφέ σου και να χαλαρώσεις στο αγρόκτημα της Paraíba, στην κοιλάδα τουΡίο ντε Τζανέιρο, στην Βραζιλία, αν δεν είχε χυθεί πολύ αίμα εκεί πέρα.

Η συγκεκριμένα περιοχή πλούτισε από την εκμετάλλευση των σκλάβων στις φυτείες του καφέ και ήταν ιδιαίτερα γνωστή για την ακόμη μεγαλύτερη βιαιότητα και βαναυσότητα εναντίον τους.

Αν και εκείνες οι ματωμένες μέρες φαίνεται να έχουν περάσει, ωστόσο, στην τοπική οικονομία της «αγοράς»… «φύσηξε» νέος «άνεμος»: Τώρα, στον «πολιτιστικό χάρτη» της περιοχής, διαφημίζεται μια μορφή «τουρισμού» που «δοξάζει» το παρελθόν της, μέσω της «αναπαράστασης» του ρατσισμού και της δουλείας.

Ετσι, αν εν έτη 2016 έχει κάποιος την αρρωστημένη επιθυμία να υπηρετηθεί από έναν σκλάβο, δεν έχει παρά να επισκεφθεί, για παράδειγμα, την φυτεία Santa Eufrásia στο Vassouras. Κατασκευάστηκε περίπου το 1830 και βρίσκεται στην γνωστή και ως «Κοιλάδα του καφέ», αποτελώντας την μοναδική ιδιωτική φυτεία που προστατεύεται από το Ινστιτούτο Ιστορικής και Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Ρίο ντε Τζανέιρο.

Συνέχεια

Οι Δρόμοι της Πείνας…


jorgeamanto

Επιμέλεια: ofisofi //

Καθώς η Βραζιλία ήρθε στο προσκήνιο αυτές τις ημέρες με τους Ολυμπιακούς αγώνες, εμείς δεν θυμηθήκαμε κάποιον σπουδαίο αθλητή, αλλά τον μεγαλύτερο ίσως συγγραφέα της Βραζιλίας ,ο οποίος ήρθε στη ζωή στις 10 Αυγούστου του 1912 και έφυγε 89 χρόνια μετά στις 6 Αυγούστου του 2001,τον κομμουνιστή Γιόρκε ή Χόρχε Αμάντο (Jorge Amado) και το συγκλονιστικό μυθιστόρημα του οι « Δρόμοι της Πείνας».

Ο Jorge Amado θεωρείται από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες παγκοσμίως και ευτύχησε να δει τα έργα του διαβασμένα από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας από το 1931 , φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Βάργκας και αυτοεξορίστηκε το 1941. Με την επιστροφή του το 1945 εκλέχθηκε βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας και το 1948 οδηγήθηκε και πάλι στην αυτοεξορία. Το 1951 βραβεύτηκε με το βραβείο Λένιν και ήταν πολλές φορές υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μέλος της Ακαδημίας της Βραζιλίας και του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης « ξόδεψε» τη ζωή του αγωνιζόμενος για τα δίκαια των φτωχών και καταπιεσμένων και τη λύτρωσή τους, για την παγκόσμια ειρήνη και τη φιλία των λαών.

Οι « Δρόμοι της Πείνας», μυθιστόρημα, μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον λογοτέχνη Κώστα Κοτζιά., ο οποίος προλόγισε την έκδοση του 1963 παρουσιάζοντας τον συγγραφέα και το έργο του:

Συνέχεια

Βραζιλία: Τα παιδιά… ως σεξουαλικά «έπαθλα»…


Οψεις της κόλασης της «βιομηχανίας» του σεξουαλικού «τουρισμού» στο φόντο των Ολυμπιακών του Ρίο

βραζιλια5

Η <<πρωτιά>>της Βραζιλίας ως της πρώτης νοτιοαμερικανικής χώρας στην οποία διοργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες (το Μεξικό γεωγραφικά εντάσσεται στην Κεντρική Αμερική) αποκάλυψε, ευρέως, έναν εφιάλτη ο οποίος παραπέμπει, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα που βιώνουν, σε διάφορες κλίμακες και εντάσεις, συνολικά οι λαοί της Λατινικής Αμερικής.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία έχουν «καταδικαστεί» τεράστια τμήματα του πληθυσμού, με τις φαβέλες, το πολεοδομικό «σύμβολο» αυτής της ημιζωής, να συνιστούν την πιο άμεση οπτική αντίθεση στο προβεβλημένο, ωκεάνιο μέτωπο του Ρίο ντε Τζανέιρο, θα αρκούσαν για μερικές πρώτες, εύλογες, όσο και θλιβερές διαπιστώσεις των απεριόριστων «εκδοχών» του κοινωνικού πόνου που προκαλεί ο καπιταλισμός.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση… έχει κι άλλο…

«Σε μια στροφή σε έναν από τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους της Βραζιλίας, μόλις 50 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό χωριό του Ρίο ντε Τζανέιρο, κορίτσια από την ηλικία των εννέα χρόνων, πωλούν το σώμα τους στους οδηγούς φορτηγών για χρήματα».

‘Ετσι ξεκινάει το πρόσφατο ρεπορτάζ του αυστραλιανού portal, news.com.au, με την αλήθεια να εφορμά «μετωπικά», δίχως να έχει ανάγκη καμιά από δημοσιογραφική, ρητορικά φτιασίδια.

Συνέχεια

«Φρικάροντας» για τα υδραυλικά του Ολυμπιακού χωριού… με φόντο τις φαβέλες…


Οι Ολυμπιακοί του Ρίο, από τις παρυφές του…

φαβελα1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες εδώ και χρόνια μοιάζουν με ξεπεσμένο μπουρζουά εμιγκρέ ο οποίος επιστρατεύει όση γοητεία του έχει απομείνει ώστε να κρύψει την θλιβερή του πραγματικότητα. Σαν τους Ρώσους αυλικούς στην «Λεηλασία του Κουφινιάλ» του Χάμετ, οι οποίοι, αφού το έσκασαν μετά την Επανάσταση του Οχτώβρη, έστησαν συμμορία και τό ‘ριξαν στο πλιάτσικο στις ΗΠΑ, παραδεχόμενοι πως η ιδέα του να γίνουν ποινικοί ήταν σαφώς πιο ελκυστική από τα να παραδίδουν μαθήματα πιάνου, να καθαρίζουν σκάλες και να στέκονται στις ουρές του Στρατού Σωτηρίας για ένα πιάτο σούπα, μαζί με άνεργους, άστεγους και κάθε άλλο εξαθλιωμένο, για να ζήσουν.

Η παραπάνω σύγκριση όμως αφορά στο ηθικό επίπεδο. Διότι, σε αντίθεση με τους ήρωες του Χάμετ που όντως κινδυνεύουν να μην έχουν δεκάρα, αλλά ούτε και διάθεση να βγάλουν τίμια το ψωμί τους, τα μονοπώλια που «ταϊζουν» την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, «επιστρατεύουν» τα ιδεολογήματα που ακολουθούν κάθε διοργάνωση – «ολυμπιακά ιδεώδη» κλπ – για να κρύψουν το γεγονός, ότι αυτή η «γιορτή του αθλητισμού» είναι ένα περιοδικό «πάρτυ» ασύλληπτων κερδών προς κάθε είδους ιδιωτική τσέπη.

Συνέχεια

Ολυμπιακοί Αγώνες Ρίο: Σύμβολο συστημικού κυνισμού η φλόγα Απεργοί, απλήρωτοι δάσκαλοι ματαίωσαν κομμάτι της λαμπαδηδρομίας…


βραζιλια

Την «κορυφή» του «παγόβουνου» της λαϊκής οργής συνιστούν τα επεισόδια που πληθαίνουν γύρω από την λαμπαδηδοδρομία στην Βραζιλία, με την φλόγα να μην αποτελεί σύμβολο οποιουδήποτε «ολυμπιακού ιδεώδους», αλλά το συγκιριακά κυρίαρχο σημειολογικό στοιχείο ενός συστήματος που σπαταλά δισεκατομμύρια δολάρια για την «φιέστα» των «χοηγών» της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής – διότι αυτό είναι πλέον οι Ολυμπιακοί Αγώνες – την ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου εξαθλιώνεται σε διάφορες κλίμακες.

Το τελευταίο συμβάν έλαβε χώρα όταν η λαμπαδηδρομία των Ολυμπιακών Αγώνων του Ρίο «έπεσε» πάνω σε πορεία απεργών δασκάλων που διαδήλωναν για τη μη καταβολή δεδουλευμένων δύο μηνών. Οργισμένοι οι εκπαιδευτικοί έσβησαν την Ολυμπιακή Φλόγα, ενώ ο λαμπδηδρόμος φυγαδεύτηκε από την ασφάλεια.

Μετά το συγκεκριμένο περιστατικό η λαμπαδηδρομία διακόπηκε προσωρινά και αρκετοί δρομείς αποφάσισαν να αποσύρουν τη συμμετοχή τους, ενώ ένα κομμάτι της διαδρομής ακυρώθηκε τελείως.

Οι διαδηλωτές ήρθαν σε σύγκρουση με την αστυνομία πετώντας πέτρες, ενώ οι αρχές έκαναν χρήση δακρυγόνων για να διασπάσουν το πλήθος.

Οι διοργανωτές φυσικά προσπάθησαν να υποβαθμίσουν το περιστατικό.

Από την πλευρά τους, οι εκπαιδευτικοί καταγγέλουν ότι έγινε «παύση» πληρωμών μισθοδοσίας λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων…

Οπως μετέδωσε πρόσφατα το euronews, οι δημόσιοι υπάλληλοι βγήκαν στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο απαιτώντας από την κυβέρνηση να τους καταβάλει τα δεδουλευμένα που τους οφείλει, αντί να ξοδεύει υπέρογκα ποσά για τη διοργάνωση των επερχόμενων Ολυμπιακών Αγώνων.

Η δασκάλα Ντέιζι Ολιβέιρα λέει πως είναι παράλογο οι μισθοί των εργαζομένων να θυσιάζονται στο βωμό των Ολυμπιακών. Όπως λέει, «η κυβέρνηση δεν κατέβαλε συντάξεις, λέγοντας πως τα χρήματα πήγαν στα Ολυμπιακά έργα. Πιστεύω πως αυτό είναι παρανοϊκό. Αφήνουν τους ανθρώπους στα νοσοκομεία να πεθάνουν για να κάνουν Ολυμπιακούς. Δεν πληρώνουν μισθούς για να κάνουν Ολυμπιακούς».

Η οργή ξεχείλισε από την έκτακτη οικονομική βοήθεια των 2,9 δισεκατομμυρίων ρεάλ από την κεντρική κυβέρνηση προς την ουσιαστικά χρεοκοπημένη πολιτεία του Ρίο να πηγαίνει στην ασφάλεια των Ολυμπιακών Αγώνων, αντί για τις οφειλές προς τους εργαζόμενους.

_____________________________________________________________