ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: ΑΠΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΗ ΑΦΗΓΗΣΗ…


us-snake-venezuela

ΦΤ για το avantgarde

ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Παρακολουθώντας κανείς τις τελευταίες μέρες τις πρόσφατες εξελίξεις στη Βενεζουέλα στα δυτικά και φιλοδυτικά μίντια, σχηματίζει την εντύπωση ότι ο λαός έχει ξεχυθεί στους δρόμους ενάντια στον δικτάτορα Μαδούρο, ο οποίος απαντά με άγρια καταστολή, ότι η χώρα είναι στα πρόθυρα της κατάρρευσης, χάος, πλιάτσικα και βία συγκλονίζουν την γωνιά της Λατινικής Αμερικής όπου πριν από 18 χρόνια ο Ούγκο Τσάβες εγκαθίδρυσε την Μπολιβαριανή Δημοκρατία. Ανησυχία και σύγκρυο πιάνει τους νοικοκυραίους για το μέλλον της δημοκρατίας, διαβάζοντας βαρύγδουπους τίτλους σε εφημερίδες και ηλεκτρονικά μέσα. Σταχυολογούμε ενδεικτικά μονάχα κάποιους τίτλους μερικών καθόλου αμερόληπτων ΜΜΕ που προκαλούν αίσθηση: «Αιματοχυσία στη ‘μητέρα όλων των διαδηλώσεων’», «Πόσο κοντά είναι η Βενεζουέλα στο χείλος της πλήρους κατάρρευσης; Υπολογίζοντας το κόστος» (Al Jazzeera),  «Η αντιπολίτευση πιθανολογεί πραξικόπημα καθώς το Ανώτατο Δικαστήριο αρπάζει την εξουσία» (The Guardian), «Βενεζουέλα: Χάος και κλίμα εμφυλίου. Τρεις νεκροί σε πορείες» (News 247) και ούτω καθεξής, στο γνωστό πνεύμα καταστροφολογίας κι εκφοβισμού.

Κι ενώ τα μεροληπτικά μέσα υπερθεματίζουν για την άγρια καταστολή και τα δακρυγόνα των οποίων έκαναν χρήση οι δυνάμεις ασφαλείας, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ξεκινώντας από τα γεγονότα της Τετάρτης, τα οποία ήταν η  κορύφωση βίαιων διαδηλώσεων που οργάνωσε η δεξιά αντιπολίτευση για να διαμαρτυρηθεί για τα «δικτατορικά» μέτρα του Προέδρου Μαδούρο και την οικονομική καταστροφή της χώρας, κατά τις οποίες σημειώθηκαν 5 νεκροί. Η αντιπολίτευση, όπως είναι αναμενόμενο προσπαθεί να επιρρίψει την ευθύνη για τους νεκρούς στην κυβέρνηση. Υπάρχουν ωστόσο στοιχεία που δείχνουν ότι για δύο τουλάχιστον μεταξύ των θυμάτων την ευθύνη φέρουν οι αντικυβερνητικοί διαδηλωτές, ενώ δύο αστυνομικοί οι οποίοι φέρονται να εμπλέκονται στο θάνατο δύο διαδηλωτών είναι υπό κράτηση και αντιμετωπίζουν κατηγορίες (είναι αδύνατον να μην σχολιάσουμε πόσο γρήγορα κινήθηκε η «δικτατορική» κυβέρνηση της Βενεζουέλας στη δίωξη αστυνομικών που σκότωσαν πολίτες σε σύγκριση ας πούμε την υποδοχή που λαμβάνει η αστυνομική βία εναντίον των μαύρων στην Αμερική ή στα καθ’ ημάς με την αντιμετώπιση που επιφύλαξε το ελληνικό κράτος στο δολοφόνο του Αλ. Γρηγορόπουλου).

Τι πυροδότησε όμως το τελευταίο κύμα βίας; Αφορμή ήταν η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να παρακάμψει την Εθνική Συνέλευση, την πλειοψηφία της οποίας έχει μετά τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές η δεξιά αντιπολίτευση, πλειοψηφία που όπως καταδεικνύουν τα γεγονότα δεν την αξιοποίησε ώστε να ασκήσει τις λειτουργίες που της παρέχει το σύνταγμα και να νομοθετήσει νόμους που θα μπορούσαν να σώσουν την χώρα από την κρίση αλλά αντίθετα αναλώθηκε σε κοντόφθαλμα, αμφιλεγόμενα σχέδια για να διώξει τον Μαδούρο, παρακωλύοντας και μπλοκάροντας σκόπιμα το νομοθετικό έργο. Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ακόμη κι όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναγκάστηκε υπό την πίεση του διεθνούς συσχετισμού να ανακαλέσει εν μέρει το μέτρο, η αντιπολίτευση που έσκουζε για την καταπάτηση του Συντάγματος δεν σίγασε αλλά, προσπαθώντας να εξαργυρώσει την δυναμική που είχε αποκτήσει στο δρόμο, πέρασε στην αντεπίθεση απαιτώντας προεδρικές εκλογές εδώ και τώρα, ενώ από το Σύνταγμα προβλέπονται σε ένα χρόνο. Επίσης, απαίτησε απελευθέρωση όλων των στελεχών της, προεξάρχοντος του ακροδεξιού Λεοπόλντο Λόπεζ,  που συνελήφθησαν με κατηγορίες υποκίνησης επεισοδίων και βανδαλισμών καθώς και την άρση του μέτρου απαγόρευσης πολιτικής δράσης στον δεξιό Ενρίκε Καπρίλες. Όλα αυτά αποδεικνύουν ότι το ζήτημα δεν είναι δήθεν ο σεβασμός του Συντάγματος: Το διακύβευμα είναι πολιτικό κι αφορά τον συσχετισμό δύναμης την επόμενη ημέρα, ή για να το θέσουμε ωμά ποιος θα πάρει στα χέρια του την εξουσία είτε με εκβιασμένες εκλογές είτε με πραξικοπηματικό τρόπο.

Συνέχεια

Βενεζουέλα: Λίγες αλήθειες και πολλά ψέματα…


Αντιπολίτευση, «αυταρχισμός», αόρατοι Τσαβίστας και άλλα παραμύθια…

chavistas

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

H Bενεζουελάνικη οπερέτα δεν φαίνεται να έχει τέλος. Μεθοδευμένα ψέματα και μισές αλήθειες διαμορφώνουν ένα παράλληλο, πλην ανύπαρκτο, σύμπαν. Την ώρα που κάποιοι καταπίνουν την κάμηλον (σε Συρία, Λιβύη, Ιράκ, Αφγανιστάν, Τουρκία, Ουκρανία κ.λπ.), διυλίζουν τον κώνωπα στη Βενεζουέλα ξεπερνώντας τα όρια του θυμού και αγγίζοντας το γελοίο. Είναι εντυπωσιακή η ευκολία με την οποία προσπερνάται διαρκώς ότι πρόκειται για απολύτως δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση η οποία έχει ακόμη, όπως αποδεικνύουν οι μαζικές φιλο-κυβερνητικές διαδηλώσεις που ΔΕΝ βλέπουμε ποτέ, την πλειοψηφία του λαού με το μέρος της.

Ψέμα νούμερο 1

Ο λαός διαδηλώνει στους δρόμους αντιδρώντας στο αυταρχικό καθεστώς Μαδούρο, που προσπάθησε να «καταργήσει» το εκλεγμένο κοινοβούλιο.

Η αλήθεια είναι ότι το νέο κύμα διαμαρτυριών (γιατί δεν είναι το πρώτο) είχε ως αφορμή την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, στις 29 Μαρτίου, να αναλάβει το ίδιο τις νομοθετικές εξουσίες του Κοινοβουλίου, κατηγορώντας το για πλήρη περιφρόνηση της Δικαιοσύνης.  Αυτό που ονομάστηκε «πραξικόπημα» από την αντιπολίτευση και από τον γενικό γραμματέα της Οργάνωσης Αμερικανικών Κρατών.

Από τον Δεκέμβριο του 2015, όταν εκλέχτηκε το νέο κοινοβούλιο που ελέγχεται, με ελάχιστες έδρες, από την αντιπολίτευση, αυτή έχει περιφρονήσει όλες τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου. Αρχής γενομένης από την οδηγία για επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας στο κρατίδιο Αμαζόνας όπου υπάρχουν συγκεκριμένα στοιχεία (που και δόθηκαν στη δημοσιότητα και είναι στη διάθεση του όποιου ενδιαφερόμενου) ότι «αγοράστηκαν» σωρηδόν ψήφοι. Η απόφαση αφορά τόσο δύο βουλευτές της αντιπολίτευσης όσο και έναν από το κόμμα του Μαδούρο PSUV και έναν από την λίστα των ιθαγενών (ο οποίος στηρίζει την αντιπολίτευση).  Το κοινοβούλιο δεν προχώρησε ποτέ σε επανάληψη της εκλογικής διαδικασίας, καθώς οι τρεις βουλευτές του κρατιδίου Αμαζόνας είναι αυτοί που δίνουν στην αντιπολίτευση την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο.

Το άλλο πρόσχημα είναι η επιμονή της αντιπολιτευόμενης πλειοψηφίας του κοινοβουλίου να γίνει «πολιτική δίκη του Μαδούρο» γιατί έχει «γατζωθεί στην εξουσία» (βέβαια είναι εκλεγμένος κανονικά), ενώ ταυτόχρονα του ζητούσε να κηρυχθεί «έκπτωτος επειδή εγκατέλειψε το θώκο του» (το πώς συνδυάζονται ταυτόχρονα αυτά είναι ένα μείζον ερώτημα). Επίσης, η πλειοψηφία του κοινοβουλίου ζήτησε ανοιχτά παρέμβαση του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, που ελέγχονται πρακτικά από τις ΗΠΑ, παραβιάζοντας την εθνική κυριαρχία της χώρας. Το αίτημα δεν έγινε δεκτό από τον Οργανισμό λόγω της αντίδρασης άλλων χωρών της Λατινικής Αμερικής.

Το τελευταίο πρόσχημα είναι η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου να δηλώσει στις 29 Μαρτίου, απαντώντας σε σχετικό ερώτημα της κυβέρνησης ότι δεν είναι υποχρεωμένη να περάσει από το κοινοβούλιο την απόφασή της για κοινοπραξίες στον πετρελαϊκό τομέα, δεδομένου ότι η αντιπολιτευόμενη πλειοψηφία  δεν σέβεται τις αποφάσεις της δικαιοσύνης. Στην ίδια απόφαση αναφέρεται ότι το Δικαστήριο αναλαμβάνει τις νομοθετικές αρμοδιότητες του Κοινοβουλίου και ότι εφόσον η πλειοψηφία του Κοινοβουλίου δεν σέβεται τις αποφάσεις του Ανώτατου Δικαστηρίου, ούτε το Δικαστήριο αναγνωρίζει βουλευτική ασυλία σε όλους τους βουλευτές.

Συνέχεια

Ο νεοφιλελευθερισμός πολιορκεί τη Ν.Αμερική: Η Ουάσιγκτον στοχεύει Βενεζουέλα, Βραζιλία και Αργεντινή…


Του Jack Rasmus

(μετάφραση, επιμέλεια Σύλβια Βαρνάβα)

__________________________________________________________

Μετά από την 11η  Σεπτεμβρίου, οι Ηνωμένες Πολιτείες επικέντρωσαν την πιο επιθετική εξωτερική πολιτική τους στη Μέση Ανατολή – από το Αφγανιστάν ως τη Βόρεια Αφρική. Όμως, η πρόσφατη συμφωνία με το Ιράν, οι τρέχουσες διαπραγματεύσεις από την πίσω πόρτα στη Συρία ανάμεσα στον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Κέρι, και τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ της Ρωσίας, και η απόφαση για επιδότηση και τώρα για εξαγωγή, του πετρελαϊκού σχιστόλιθου και του φυσικού αερίου των ΗΠΑ σε μια άμεση αναστροφή της προηγούμενης αμερικανικής πολιτικής προς τη Σαουδική Αραβία – σηματοδοτούν όλα μαζί μία σχετική μεταβολή της πολιτικής των ΗΠΑ μακριά από τη Μέση Ανατολή.

Με μια φάση σταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή σε εξέλιξη, η πολιτική των ΗΠΑ έχει αρχίσει να μετατοπίζεται από το 2013-14 προς τους πιο παραδοσιακούς στόχους που είχε για δεκαετίες: πρώτον, να ελέγξει και να περιορίσει την Κίνα. Δεύτερον, να αποτρέψει τη Ρωσία, από μια πιο βαθιά οικονομική ενσωμάτωση με την Ευρώπη και, τρίτον, να επαναβεβαιώσει την πιο άμεση επιρροή των ΗΠΑ για άλλη μια φορά, όπως και στις προηγούμενες δεκαετίες, πάνω στις οικονομίες και τις κυβερνήσεις της Λατινικής Αμερικής.

Συνέχεια

Βενεζουέλα: Με αμερικάνικα εργαλεία το πριόνισμα του Μαδούρο


d202nicols-maduro-venezuela-2του Λεωνίδα Βατικιώτη

Έχει χαρακτηριστεί κι ως “Μακιαβέλι της μη βίας” ή “Κλαούσεβιτς του μη βίαιου πολέμου”. Πολιτικός επιστήμονας, με διδακτορικό από την Οξφόρδη και πολύμηνη φυλάκιση λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα διαμαρτυρίας ενάντια στην υποχρεωτική στράτευση κατά τον πόλεμο της Κορέας (1953-1954), φέρει όλες εκείνες τις περγαμηνές που του επιτρέπουν να έχει λόγο ακόμη και για τα πιο σύγχρονα κινήματα. Οι οδηγίες του, που περιέχονται στο βιβλίο του Από την Δικτατορία στην Δημοκρατία, αποτέλεσαν την Βίβλο των εξεγερμένων στις Βαλτικές Δημοκρατίες κατά την απόσχισή τους από την Σοβιετική Ένωση το 1991, στην Γεωργία, στην Σερβία ενάντια στον Μιλόσεβιτς από το κίνημα Ότπορ (που ενισχύθηκε με κάθε δυνατό τρόπο από τον Γιώργο Παπανδρέου όταν ήταν υπουργός Εξωτερικών), στο Ιράν το 2009 και στην Βιρμανία πιο πρόσφατα. Ο Τζιν Σαρπ (Gene Sharp) που επινόησε τον όρο “μαλακά πραξικοπήματα” χρησιμοποιεί ως όχημα προώθησής των βελούδινων επαναστάσεων του το ίδρυμα Άλμπερτ Αϊνστάιν, στην ιστοσελίδα του οποίου είναι αναρτημένα και έτοιμα για κατέβασμα όλα τα βιβλία του Σαρπ, σε 16 μάλιστα διαφορετικές γλώσσες (πατήστε εδώ). Το συγκεκριμένο ίδρυμα έχει χαρακτηριστεί και δημόσια από τον γάλο μαρξιστή διανοούμενο Τιερύ Μεϊσάν ότι προωθεί την ατζέντα της CIA υποκινώντας στην ανατροπή μη αρεστών στην Ουάσινγκτον κυβερνήσεων.

Συνέχεια

Η στρατηγική της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας


του Steve Ellner

Η στρατηγική και η τακτική της αντιπολίτευσης της Βενεζουέλας είναι μια επανάληψη των γεγονότων που οδήγησαν στο πραξικόπημα κατά του Ούγκο Τσάβες στις 11 Απριλίου 2002, και είναι παρόμοια (αν και κατά κάποιο τρόπο αρκετά διαφορετική) με το σενάριο που έχει χρησιμοποιηθεί στην Ουκρανία και αλλού. Οι πασιφανείς στρεβλώσεις και σε ορισμένες περιπτώσεις τα ψέματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης (το CNN στα ισπανικά παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο) αποτελούν ουσιαστικό στοιχείο της στρατηγικής.

Υπάρχουν δύο κύριες ομάδες που έχει κινητοποιήσει η αντιπολίτευση και από όλες τις εμφανίσεις τους και οι δύο ενεργούν συντονισμένα, ακόμη και αν το στυλ τους,  ακόμη και το κοινωνικό τους υπόβαθρο, διαφέρει από το ένα το άλλο. Η μία ομάδα είναι μη βίαιη και η άλλη επιδίδεται σε επιθετικές ενέργειες, που σε ορισμένες περιπτώσεις θέτουν σε κίνδυνο ζωές.
Από τη μία πλευρά, φοιτητές και άλλα νεαρά άτομα πραγματοποιούν διαμαρτυρίες που τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και η αντιπολίτευση απατηλά αποκαλούν «ειρηνικές». Οι κινητοποιήσεις εμπλέκουν σε δυσανάλογο βαθμό τους φοιτητές των ιδιωτικών πανεπιστημίων και λειτουργούν σχεδόν αποκλειστικά στις πλούσιες περιοχές των οποίων οι δήμαρχοι (και σε ορισμένες περιπτώσεις οι κυβερνήτες) ανήκουν στην αντιπολίτευση. Οι διαμαρτυρίες δεν είναι νόμιμες, αν και πολλοί από τους διαδηλωτές είναι πεπεισμένοι (ή έχουν πειστεί από τους ηγέτες τους), ότι ασκούν το συνταγματικό δικαίωμα της διαφωνίας. Συνέχεια

Βιβλίο: Ο σοσιαλισμός της Βενεζουέλας και το κόμμα που θα τον προωθήσει


159Σ.απ.γαλ. Το άρθρο είναι παλιό και αναρτήθηκε από τον a8lios στις 22 Σεπτεμβρίου του 2009.Ενα πολύ αξιόλογο blog που δεν υπάρχει πιά.

Δεν συμφωνώ με πάρα πολλά συμπεράσματα, αλλά αυτό δεν έχει σημασία…σημασία έχει το ίδιο το βιβλίο και η αφήγηση.

Απολαύστε το…

 

Τί έχουμε εδώ;
Αν έχω καταλάβει καλά, η πρεσβεία της Βενεζουέλας στην Ελλάδα έχει κάνει κάποιου είδους συμφωνία με τις εκδόσεις ΚΨΜ, προκειμένου να εκδόσει κάποια πράγματα που θέλει στη χώρα μας. Εκτός αυτού του βιβλίου έχει εκδοθεί κατά τον ίδιο τρόπο και το “Ο Μιράντα στην Ελλάδα“.

Τί είναι λοιπόν αυτό το βιβλίο;

Είναι μια έκδοση που γίνεται με απόφαση του PSUV, του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Βενεζουέλας που έχει φτιάξει ο Τσάβες, και στόχο έχει να προκαλέσει παγκοσμίως συζητήσεις στους κόλπους της “αριστεράς”, γύρω από το “τί να κάνουμε” σήμερα. Αυτό, προβάλοντας και ξεκαθαρίζοντας ταυτόχρονα τί ακριβώς είναι ο “σοσιαλισμός του 21ου αιώνα” για τον οποίο μιλάει συχνά πυκνά ο Τσάβες.

Καλή κίνηση καταρχάς. Καλή και κάθε άλλο παρά αυτονόητη. Πόσοι δηλαδή έχουν κάνει το αντίστοιχο μέσω των πρεσβειών τους;

Αλλά ας πάμε στο βιβλίο. Θα παραθέσω πρώτα αρκετά σημεία που θεώρησα σημαντικά και χαρακτηριστικά:

(1) Πριν τις ανατροπές “η σύγκρουση στον κόσμο είχε τη μορφή της διαμάχης ανάμεσα σε 2 στρατιωτικές υπερδυνάμεις που διεκδικούσαν γεωπολιτικές περιοχές και μπορούσε να περιγραφεί ως αντιπαράθεση μεταξύ ανατολής και δύσης”. Σήμερα δε μιλάμε για μια σύγκρουση ανάμεσα στον πλούσιο βορρά και στο φτωχό νότο που παλεύει για την επιβίωσή του.

(2) Το PSUV καταλήγει πως λόγω του τρόπου που έγινε η καπιταλιστική ανάπτυξη στη Βενεζουέλα, η οποία βασίστηκε σχεδόν αποκλειστικά στο πετρέλαιο, στη συγκεκριμμένη χώρα μπορούμε να μιλάμε για μια ειδική μορφή καπιταλισμού, του ραντιέρικου καπιταλισμού.
Αυτός (ο ραντιέρικος καπιταλισμός) “οδήγησε στη δημιουργία μιας παρασιτικής αστικής τάξης και ταυτόχρονα στον πλουτισμό της κάστας των μεγαλοιδιοκτητών και των εμπόρων, που εντάχθηκαν στο σύνολό τους σε μια sui generis συντεχνιακή δομή, της οποίας ο συσσωρευμένος πλούτος ενισχύθηκε κυρίως από τον τρόπο που το κράτος κατένειμε τα έσοδα από το πετρέλαιο”.

(3) Λόγω του τρόπου που αναπτύχθηκε η Βενεζουέλα, η αγροτική παραγωγή είναι από τα μεγαλύτερα προβλήματα που πρέπει να επιλύσει η τωρινή κυβέρνηση. Το πρόβλημα έχει 2 σκέλη. Το πρώτο έχει να κάνει με την ιδιοκτησία της γης και το δεύτερο με την οργάνωση της παραγωγής.
Στο πρώτο, το μεγαλύτερο μέρος των καλλιεργήσιμων εδαφών ανήκε μεν στο κράτος, αλλά επειδή αυτό δεν τα αξιοποίησε το μεγαλύτερο μέρος αυτών εγκαταλήφθηκε, ενώ τα υπόλοιπα τα σφετερίστηκαν ιδιώτες και έτσι ξαναδημιουργήθηκαν λατιφούντια.
Στο δεύτερο, “το πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο, καθώς αφορά την ανάπτυξη μιας συνεταιριστικής κουλτούρας (…). Αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά εξάλειψη της μικρής ιδιοκτησίας και, πολύ λιγότερο, αναγκαστική κολλεκτιβοποίηση. Η συνεταιριστική ένωση, από την ίδια της τη φύση, πρέπει να έχει εθελοντικό χαρακτήρα, ενώ πιο προωθημένες μορφές οργάνωσης και ιδιοκτησίας θα αποτελέσουν προϊόν εμπειρίας και ανάπτυξης μιας συλλογικής κουλτούρας ανάμεσα στους παραγωγούς της υπαίθρου”.

(4)(μιλώντας για τον Σιμόν Μπολίβαρ) “Με το πρακτικό πνεύμα που τον διέκρινε συνέλαβε αυτό που σήμερα ονομάζουμε “πολυπολικό κόσμο”, όπου η ισορροπία δυνάμεων ανάμεσα σε περιοχές υψηλής γεωστρατηγικής σημασίας και ενωμένες σε περιφερειακό επίπεδο λειτουργεί αμοιβαία αποτρεπτικά όσον αφορά τη χρήση βίας και οδηγεί στην αναγκααιότητα σχεδιασμού ενός διεθνούς δικαίου που θα εγγυάται την ειρήνη”.

(5) “Αναμφίβολα, σε κάθε εποχή κοινωνικής επανάστασης, όταν αυτή φτάνει σε “μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης”, σημειώνει ο Μάρξ, “οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις”.
“Αυτό ακριβώς συμβαίνει σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στη Βενεζουέλα. Η επιστημονικοτεχνική επανάσταση που άνοιξε τον δρόμο στην πληροφορική, η οποία αντικαθιστά την ανθρώπινη εργασία με αυτοματοποιημένες μηχανές, ήρθε σε αντίφαση με τον βιομηχανικο-μηχανικό τρόπο παραγωγής που είχε κυριαρχήσει στο κοινωνικό σύστημα, αποδυναμώνοντας τις παλιές σχέσεις παραγωγής που καθόρισαν την κοινωνική δομή και, κατά συνέπεια, το ιδεολογικό εποικοδόμημα, δημιουργώντας σταδιακά τις συνθήκες για την επιβολή νέων και ποιοτικά ανώτερων σχέσεων παραγωγής που, αντίστοιχα, προκαλούν την ανάπτυξη νέων παραγωγικών δυνάμεων”.

(6) “Πρόκειται για ένα πλαίσιο στο οποίο προτείνεται η σοσιαλιστική αντίληψη της οικονομίας -χωρίς αυτό να σημαίνει τον περιορισμό των δυνατοτήτων κρατικής παρέμβασης, των κοινοτικών πρωτοβουλιών ή της ιδιωτικής δραστηριότητας- για να επιτευχθεί ένας πιο προωθημένος τρόπος παραγωγής.
Είναι μια διαδικασία που δεν περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες, καθώς θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός είναι δημοκρατικός υπό τον όρο να είναι σαφής και να μην οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων.
Όταν αναφερόμαστε σε μια σοσιαλιστική αντίληψη της οικονομίας, δεν εννοούμε το σύστημα που εφάρμοσε ο υπαρκτός σοσιαλισμός ο οποίος, στο πλαίσιο της κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής, κατέληξε να τα μεταφέρει στα χέρια μιας γραφειοκρατίας που εφάρμοζε έναν κρατικό καπιταλισμό. Στη Βενεζουέλα αυτό έχει ήδη συντελεστεί, το μεγαλύτερο μέρος των παραγωγικών επιχειρήσεων έχει περάσει στο κράτος. Αυτό που προτείνεται είναι η αναδιάρθρωση της οικονομικής αντίληψης την οποία υποστήριξε ο φιλελευθερισμός”
.

(7) “Σε αυτές τις συνθήκες, για να στεφτεί με επιτυχία ο πρωταρχικός στόχος της σοσιαλιστικής οικονομίας, εν μέσω της κρίσης που αγγίζει το υψηλότερο σημείο της, μια επαναστατική πολιτική οφείλει να μεταφέρει της προσδοκίες της -με τη μορφή εξουσιών για τη λήψη αποφάσεων σε όλα τα επίπεδα και όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της οικονομίας- στο κοινωνικό σώμα, από το οποίο θα αναδύονται νέα αιτήματα, τόσο σε υλικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.
Αυτή φααίνεται να είναι η μοναδική μέθοδος με την οποία μια επαναστατική πολιτική θα μπορέσει να υπερασπίσει την ίδια της τη στρατηγική, αντί να την υπονομεύει, όπως συνέβει με τον υπαρκτό σοσιαλισμό κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα”
.

357(8) “Αυτή η ισχυρή ένωση (των κρατών της λατινικής αμερικής), μαζί με τα ριζοσπαστικά κινήματα που υπάρχουν στον βιομηχανικό κόσμο και τους αδερφούς λαούς της αμερικανικής ηπείρου με τους οποίους πρέπει να είμαστε αλληλέγγυοι, συγκροτούν την αντίθεση στον κυρίαρχο ιμπεριαλισμό, στο πλαίσιο της βασικής αντίθεσης μονοπολικότητας-πολυπολικότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη διαλεκτική της ανθρωπότητας”.

(9)(Στους στόχους του “σοσιαλιστικού προγράμματος της Βενεζουέλας”):
(…) “Ενίσχυση της Λαϊκής Εξουσίας μέσω της αποτελεσματικής ανάπτυξης των Κοινοτικών Συμβουλίων και την αποδυνάμωση των παλαιών δομών εξουσίας που, συγκεντρωμένες στα όργανα διακυβέρνησης, περιφερειακά και τοπικά, ανταποκρίνονταν στην αντίληψη της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας”
(…) “Ενίσχυση της ανάπτυξης του παραγωγικού μηχανισμού στο πλαίσιο μιας βιώσιμης οικονομίας, μέσω της δημιουργίας νέων -δημόσιων, κοινοτικών και ιδιωτικών- επιχειρήσεων και την ενίσχυση των ήδη υπαρχουσών, μέσα από πιθανές συεργασίες στρατηγικού χαρακτήρα με διεθνοποιημένους παραγωγούς, άμεσες επενδύσεις, κεφαλαιακές ενισχύσεις, ευνοϊκές πιστώσεις και τεχνική, νομική και διοικητική στήριξη”.
(…) “Θέσπιση υψηλών προοδευτικών φόρων που να υποχρεώνουν τους πιο ευνοημένους της κοινωνίας να συμβάλλουν αναλογικά με τα κέρδη τους στην πρόοδο των συνανθρώπων τους και του κράτους”.


(10) “Το πρώτο μισό του 20ου αιώνα εκδηλώθηκαν και άλλες πολιτικές επαναστάσεις με θέσεις παρεμφερείς προς εκείνες των εξεγερμένων Βενεζουελάνων -όπως η περιπτωση της Μεξικανικής και της Ρωσικής επανάστασης- ακόμη και όταν δεν υπήρχαν διασυνδέσεις ανάμεσα στους πρωταγωνιστές τους, οι οποίες σε ένα πρώτο επίπεδο ανταποκρίνονταν στις ιδιαίτερες συνθήκες που χαρακτήριζαν την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία εκδηλώθηκαν. Γεγονός το οποίο δεν έλαβαν υπόψη τους οι θεωρητικοί του επιστημονικού σοσιαλισμού όταν οικουμενικοποίησαν τις απόψεις τους που αναδύθηκαν μέσα από τις πραγματικότητες των αναπτυγμένων ευρωπαϊκών καπιταλιστικών κοινωνιών. Προσπάθησαν, όπως έκανε και ο φιλελευθερισμός, να ομογενοποιήσουν μια διαφορετικότητα παρούσα μέσα στην υλικότητα, αγνοώντας τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την κάθε κοινωνική πραγματικότητα”
.


(11) (…) “Το ΚΚ Βενεζουέλας θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη δύναμη που έδωσε οργανωτική υπόσταση στη ριζοσπαστική παράδοση της χώρας, τοποθετώντας τη στο πλαίσιο του επιστημονικού σοσιαλισμού, θεψρίας που αναπτύχθηκε στο πλαίσιο του ντετερμινιστικού παραδείγματος που τον 19ο αιώνα επέτρεπε την επαληθευσιμότητα των υλικών φαινομένων”.

(12) “Κανένας δεν θα μπορούσε να αμφισβητήσει τις ικανότητες που επέδειξε αυτό το πολιτικό μέτωπο (ο Πατριωτικός Πόλος) (…) Ωστόσο, δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε πως υπήρξε εξίσου αποτελεσματική η δράση του όσον αφορά τη δημιουργία των δομών και του εποικοδομήματος που απαιτούνται για την μετάβαση στον σοσιαλισμό. (…) Όμως, προφανώς, σημαντικό μέρος της ευθύνης οφείλεται και στη σύγχυση που επικρατεί στην εμπροσθοφυλακή, λόγω απουσίας μιας οργάνωσης που να προσδίδει συνοχή και συνέπεια στη δράση της, μιας τάξης πραγμάτων που να μετατρέπει ένα διεκδικητικό κίνημα σε πολιτική δύναμη ικανή να προωθήσει τους μετασχηματισμούς, στη δομή και στο εποικοδόμημα που απαιτεί η σοσιαλιστική επανάσταση”.

(13)“Με αυτή την έννοια, πρέπει να γίνει κατανοητό πως ο σοσιαλισμός δεν αποτελεί ένα καθορισμένο, από φυσική και κυρίως βιολογική προοπτική, στάδιο της εξέλιξης του ανθρώπινου είδους στον πλανήτη. Δεν έχει έναν εσχατολογικό χαρακτήρα που θα τον μετέτρεπε, όπως συνέβη με την νεοφιλελεύθερη άποψη, στο “τέλος της ιστορίας” ή σε ένα μεταβατικό στάδιο προς την τέλεια κοινωνία -την κομμουνιστική- που σε κάθε περίπτωση θα είχε την ίδια δογματική έννοια. Κάτι το οποίο, με πολιτικούς όρους, θα μεταφραζόταν σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως ακριβώς το θέτει “ο βάρβαρος καπιταλισμός” στο σχήμα του “πολέμου δίχως τέλος”. Ούτε αποτελεί όμως μια “λυτρωτική ιδεολογία”, όπως τη διατύπωσε ο αστικός σοσιαλισμός, ο οποίος συναινεί στον οικονομικό φιλελευθερισμό δημιουργώντας την ψεύτικη ελπίδα ότι θα γίνει σταδιακά πιο ανθρώπινος μέσω πολιτικών μεταρρυθμίσεων”.

(14) “Αντικαθίσταται λοιπόν το προϋπάρχον μηχανιστικό σχήμα της μεταφοράς που τοποθετούσε αυτή την πολιτική οργάνωση -την οποία αντιλαμβανόταν ως “πρωτοπορία”- στον ρόλο ενός ιμάντα μεταφοράς από ένα φωτισμένο σύνολο μου μεταδίδει τις γνώσεις και τις αποφάσεις του σε ένα απληροφόρητο και χωρίς συνείδηση προλεταριάτο και, γενικά, σε μια “υδροκέφαλη” κοινωνία που η ενέργειά της βρίσκεται συσσωρευμένη στον “εγκέφαλό” της, ο οποίος κινεί τα διάφορα μέρη του σώματος σύμφωνα με την παντοδύναμη βουλησή του και προς ίδιον όφελος. Αυτή η αντίληψη, που αντιστοιχεί στην εξέλιξη της επιστήμης τον 19ο και το πρώτο μέρος του 20ου αιώνα και την πρόοδο που επιτεύχθηκε στον οικονομικό τομέα, υπήρξε εκείνη που στάθηκε εμπόδιο στην πρόοδο του ουμανισμού, γενικά, και του σοσιαλισμού πιο συγκεκριμένα.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο “υπαρκτός σοσιαλισμός” όπως και ο αστικός σοσιαλισμός, με τις μορφές οργάνωσής τους, επεδίωξαν τη συσσώρευση ενέργειας στα ηγετικά κλιμάκια -όπως ενστινκτωδώς συμβαίνει στις συντηρητικές δυνάμεις- μετατρέποντάς τα σε πραγματικές ολιγαρχίες που χρησιμοποιούν με αυθαίρετο τρόπο τη συσσωρευμένη δύναμη για να υποτάξουν τους λαούς τους και, στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων, για να δημιουργήσουν αυτή την ακραία ιεραρχική τάξη πραγμάτων που, στις συγκεκριμένες πολιτικές κοινότητες, εκφράζεται με την καταδίκη ευρέων στρωμάτων στη φτώχεια και τον αποκλεισμό”
.

321

Και τώρα ο σχολιασμός του εν λόγω βιβλίου:

Πρώτα και σταθώ σε κάποια ίσως δευτερεύοντα. Το βιβλιαράκι αυτό, εκτός των άλλων, συνοψίζει την πολιτική ιστορία της Βενεζουέλας, αλλά και της ευρύτερης περιοχής, από τον 18ο αιώνα και δόθε. Και διαβάζοντας έστω αυτή την σύντομη παρουσίαση παίρνεις αρκετές ιστορικές -και όχι μόνο- πληροφορίες.
Πρώτα πρώτα για τον Σιμόν Μπολίβαρ. Ο τύπος πρέπει να ήταν ένας συνδιασμός Κολωκοτρώνη και Ρήγα Φεραίου. Φοβερή μορφή με λίγα λόγια. Αναγνωρισμένος ηγέτης στις μάχες για την απελευθέρωση της χώρας, αλλά ταυτόχρονα και με μεγάλο πολιτικό όραμα, αυτό της ένωσης της Λατινικής Αμερικής σε ένα κράτος, όπως και αυτό της κοινωνικής δικαιοσύνης. Όχι όμως απλά όραμα, αφού το πάλεψε και σε ένα βαθμό το κατάφερε κιόλας, με τα σημερινά κράτη Βενεζουέλα, Κολομβία και Εκουαδόρ τότε ενωμένα.
Έπειτα οι εμφύλιες συγκρούσεις που ακολούθησαν την απελευθέρωση και είχαν να κάνουν με κοινωνικές & ταξικές διαφορές, πράγμα που είχαμε και στην Ελλάδα μετά το ’21 και σε πολλές άλλες περιπτώσεις εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων.
Αλλά το πιο αποκαλυπτικό για εμένα ήταν η παρουσίαση μιας σειράς διανοητών στο χώρο της Λατινικής Αμερικής, οι οποίοι παρά το ότι συνθέτουν ένα ρεύμα παράλληλο με τον ουτοπικό σοσιαλισμό, σε εμάς τους Ευρωπαίους παραμένουν σχεδόν εξ’ ολοκλήρου άγνωστοι.
Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση είναι η γραφή του ίδιου του κειμένου. Παρ’ ότι λέει πράγματα πολιτικά, τα ίδια πράγματα που συζητάμε και εμείς στας Ευρώπας, χρησιμοποιεί πολύ συχνά εντελώς διαφορετικές περιγραφές, εντελώς διαφορετική γλώσσα. Δεν είναι κάτι που συναντώ πρώτη φορά. Τέτοια γραφή βλέπουμε και σε κείμενα π.χ. των Ζαπατίστας, τέτοια γραφή βρίσκω και σε πολιτικά κείμενα π.χ. του Γκαλεάνο. Είναι αυτό το είδος λόγου που η Ευρωπαϊκή “μεταμοντέρνα αριστερά” (τύπου ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ΕΑΑΚοειδή σχήματα) προσπαθεί τα τελευταία χρόνια να μεταφέρει στα μέρη μας, για να δείξει πως απαγκιστρώνεται από τον ξύλινο λόγο του παρελθόντος… Κατά την άποψή μου απλά γελιοποιείται, αφού η μεταφορά της φωνάζει από χιλιόμετρα ότι είναι “μαϊμού”.
Όσων αφορά το “ορίτζιναλ” όμως, τους λατινοαμερικάνους συναγωνιστές δηλαδή, μιας και ο τρόπος έκφρασης δεν είναι παρά αντανάκλαση του τρόπου σκέψης, φαίνεται πως μπορεί όντως να μιλάνε για τα ίδια πράγατα με εμάς, αλλά στο μυαλό τους να τα προσεγγίζουν με έναν …διαφορετικό τρόπο. Εγώ κάπου εκεί καταλήγω.

Ωραία, αφού είπα κι αυτά, ας πάω και στο ιδεολογικό και πολιτικό περιεχόμενο του βιβλίου του PSUV.
Το καλό είναι πως με αυτό το βιβλιαράκι ξεδιαλύνεται σε μεγάλο βαθμό το θολό τοπίο που είχα γύρω από το “τί επιδιώκει ο Τσάβες στη Βενεζουέλα”. Το κακό είναι πως η απάντηση δεν είναι και ό,τι καλύτερο :lol:

Για να ξεκινήσω λίγο ομά, το PSUV του Τσάβες είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Αυτό για μένα είναι πεντακάθαρο διαβάζοντας το συγκεκριμένο βιβλιαράκι, και νομίζω φαίνεται και από τα αποσπάσματα που παρέθεσα.
Έχει όμως ένα ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την ιδεολογική αφετηρία, βάση της οποίας καταλήγουν στις συγκεκριμένες σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές θέσεις.

Καταρχάς, ποιά είναι για το PSUV η κύρια αντίφαση παγκοσμίως σήμερα; Μιας και είναι δύσκολο κανείς να αρνηθεί την ορθότητα της μαρξιστικής θέσης, ότι δηλαδή “σε κάθε εποχή κοινωνικής επανάστασης, όταν αυτή φτάνει σε “μια ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης”, οι υλικές παραγωγικές δυνάμεις της κοινωνίας έρχονται σε αντίφαση με τις υπάρχουσες παραγωγικές σχέσεις”, την προσαρμόζουν στα μέτρα τους.
Ναι, σου λέει, δίκαιο έχει ο Μάρξ, αλλά η “ορισμένη βαθμίδα ανάπτυξης” στην οποία είμαστε σήμερα δεν είναι ο καπιταλισμός (ή ο ιμπεριαλισμός σαν στάδιο αυτού), αλλά η “βιομηχανική κοινωνία”.
Επίσης οι μεταβολή στις παραγωγικές δυνάμεις -σε βαθμό που να πιέζουν για αλλαγή των παραγωγικών σχέσεων- δεν είναι κάτι που έχει ξεκινήσει από τη στιγμή που επικράτησε ο καπιταλισμός και από τότε συνεχώς εντείνεται. Όχι. Η αλλαγή είναι πρόσφατη, έχει να κάνει με την “επιστημονικοτεχνική επανάσταση” και ειδικότερα την πληροφορική, και επομένως λόγω ΑΥΤΗΣ της αλλαγής πρέπει να πάμε σε νέες παραγωγικές σχέσεις.
Νέες όμως όχι σε σχέση με τις καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής, αφού δεν μιλούν για τέτοιες. Νέες σε σχέση με τις “βιομηχανικές σχέσεις παραγωγής”.
Οπότε όταν μιλάνε πλεον για “κοινωνική επανάσταση” δεν εννοούν το πέρασμα από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό, αλλά από τη “βιομηχανική κοινωνία” στην “κοινωνία της επιστημονικοτεχνικής εποχής”. ΑΥΤΗ την ονομάζουν σοσιαλισμό.

Πάμε παρακάτω.
Ακριβώς επειδή οι κύριοι του PSUV έχουν δημιουργήσει πλέον ένα δικό τους στάδιο κοινωνικής ανάπτυξης που θεωρούν ξεπερασμένο (τη “βιομηχανική κοινωνία”), προσπαθούν να εντάξουν και τον επιστημονικό σοσιαλισμό μέσα σε ΑΥΤΟ το στάδιο. Με αυτό τον τρόπο ξεμπερδεύουν εύκολα και με την όποια κριτική θα μπορούσε να τους κάνει κάποιος μαρξιστής. Γιατί ο τρόπος σκέψης που χρησιμοποιεί (και ο τρόπος οργάνωσης που προτείνει) αυτός είναι πλέον ξεπερασμένος, ανήκει πλέον σε ένα επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης που δεν έρχεται από το μέλλον αλλά από το παρελθόν.
Επίσης με αυτόν τον τρόπο όμως αποκτούν και ένα ακόμη “όπλο” απέναντι στους κομμουνιστές. Μπορούν πλέον να “σέβονται” και να “αναγνωρίζουν” τη συμβολή του μαρξισμού σε εκείνο (το …αρχαίο) στάδιο ανάπτυξης της κοινωνίας (πώς το λένε …πολύ όμορφα στο (11): “Το ΚΚ Βενεζουέλας θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη δύναμη που έδωσε οργανωτική υπόσταση στη ριζοσπαστική παράδοση της χώρας”). Και αφού μπορούν να τους αναγνωρίζουν την ιστορική συμβολή τους, μπορούν στη συνέχεια να τους καλέσουν να εγκαταλείψουν τις ξεπερασμένες θεωρίες του παρελθόντος και να ανταποκριθούν στις “ανάγκες των καιρών”.

Τί κι αν, προκειμένου να στηρίξουν το ιδεολογημά τους, χρειάζεται να παραποιήσουν και να φέρουν στα μέτρα τους ένα σωρό μαρξιστικές θέσεις, θυμίζοντας σε κάποια σημεία την αντίστοιχη προσπάθεια του Holloway;
Έτσι ανακαλύπτουμε ότι ο μαρξισμός σαν θεωρία:

  • είναι μια “ντετερμινιστική θεωρία” (10)
  • “αγνοεί τις ιδιαιτερότητες που χαρακτηρίζουν την κάθε κοινωνική πραγματικότητα” (11)
  • μιλάει για έναν σοσιαλισμό που “έχει έναν εσχατολογικό χαρακτήρα” και οδηγεί “σε μια διαρκή σύγκρουση ανάμεσα στους ανθρώπους, όπως ακριβώς το θέτει “ο βάρβαρος καπιταλισμός” στο σχήμα του “πολέμου δίχως τέλος”” (13)
  • έχει σαν στόχο τη δημιουργία ενός κόμματος που θα είναι “ένας ιμάντας μεταφοράς από ένα φωτισμένο σύνολο μου μεταδίδει τις γνώσεις και τις αποφάσεις του σε ένα απληροφόρητο και χωρίς συνείδηση προλεταριάτο” (14)

Εντυπωσιακό, δίχως άλλο.

Εκτός από αυτά έχουμε άλλα 2 στοιχεία που συμπληρώνουν το ιδεολογικό κατασκεύασμα του PSUV: Το ένα είναι η κοινωνική διαστρωμάτωση στο εσωτερικό της Βενεζουέλας, ενώ το άλλο είναι τα διεθνή καθήκοντα. Και σε αυτές τις περιπτώσεις χρησιμοποιούν το ίδιο σκεπτικό.
Στη Βενεζουέλα δεν είχαμε έναν καπιταλισμό σε εξαρτημένη θέση στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα, αλλά έναν “ραντιέρικο καπιταλισμό” στον οποίο η αστική τάξη ήταν “παρασιτική”. Λες και μόνο στη Βενεζουέλα υπήρξε κάτι τέτοιο. Λες και δεν έχουμε βαρεθεί ακόμα και στην Ελλάδα να ακούμε για το ότι “έχουμε μια αστική τάξη που αποζητά το εύκολο κέρδος και δεν κάνει μακροχρόνιες επενδύσεις”. Ειδικές περιπτώσεις του κώλου.
Ιδιαιτερότητες προφανώς και υπάρχουν. Πάντα και παντού. Πως θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε;

Σε διεθνές επίπεδο πάλι, μιας και δε μιλάμε πλέον για ιμπεριαλισμό και σοσιαλισμό, μπορούν να επαναδιατυπώσουν τη διεθνή ιστορία.
Στο παρελθόν λοιπόν, στο μακρινό 20ο αιώνα ας πούμε, δεν είχαμε μια σύγκρουση δύο διαφορετικών κοινωνικών συστημάτων, αλλά μιας και το κοινωνικό σύστημα ήταν 1 (η βιομηχανική κοινωνία για να μην ξεχνιόμαστε), είχαμε “διαμάχης ανάμεσα σε 2 στρατιωτικές υπερδυνάμεις που διεκδικούσαν γεωπολιτικές περιοχές και μπορούσε να περιγραφεί ως αντιπαράθεση μεταξύ ανατολής και δύσης” (1).
Σήμερα δε, μιας και είναι εποχή περάσματος στην “επιστημονικοτεχνική κοινωνία”, έχουμε την “αντίθεση μονοπολικότητας-πολυπολικότητας που χαρακτηρίζει τη σύγχρονη διαλεκτική της ανθρωπότητας” (8). Με άλλα λόγια και τον αντιιμπεριαλισμό απέναντι στις ΗΠΑ το PSUV τον βλέπει σαν αγώνα απέναντι στην “αυτοκρατορία”…

369Όμορφα.
Με αυτά ως δεδομένα, διαμορφώνει το PSUV και το πολιτικό του πρόγραμμα για τον “σοσιαλισμό της επιστημοτεχνικής κοινωνίας”. Το οποίο είναι ένα σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα. Δε μπορεί καν να χαρακτηριστεί ως ρεφορμιστικό, αφού διακυρηγμένα δεν έχει καμία πρόθεση να ανατρέψει, έστω μέσω μεταρρυθμίσεων, τον καπιταλισμό.

Συνοψίζω:

  • Ο “σοσιαλισμός” για τον οποίο μιλάνε, δεν είναι κάποιου είδους μεταβατικό στάδιο προς τον κομμουνισμό (13).
  • Η “κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής” για το PSUV δεν είναι τίποτα παραπάνω από την κρατική ιδιοκτησία σε αυτά. Γι αυτό και δεν το απασχολούν άλλωστε πουθενά ζητήματα εργατικής εξουσίας & ελέγχου σε αυτά. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν (6), “Στη Βενεζουέλα αυτό έχει ήδη συντελεστεί, το μεγαλύτερο μέρος των παραγωγικών επιχειρήσεων έχει περάσει στο κράτος. Αυτό που προτείνεται είναι η αναδιάρθρωση της οικονομικής αντίληψης την οποία υποστήριξε ο φιλελευθερισμός”. (Αυτό και μόνο!)
  • Είναι επίσης ξεκάθαροι στο ότι δεν έχουν σκοπό να πειράξουν την ιδιωτική επιχειρηματικότητα. Για το PSUV o σοσιαλισμός είναι “μια διαδικασία που δεν περιορίζει τις οικονομικές ελευθερίες, καθώς θεωρεί ότι ο ανταγωνισμός είναι δημοκρατικός υπό τον όρο να είναι σαφής και να μην οδηγεί στη δημιουργία ολιγοπωλίων και μονοπωλίων” (6).

Φτάνουμε λοιπόν στο κρίσιμο ερώτημα:
Είναι ο Τσάβες, το PSUV και η κατάσταση στη Βενεζουέλα για τα μπάζα, πρόκειται για μια απλή παραλλαγή της δικής μας σοσιαλδημοκρατίας και δεν έχουμε τίποτα να ελπίζουμε από εκεί;

Όχι, σαφώς και ΔΕΝ είναι έτσι.
Το Τσάβες και το PSUV μπορεί να μην θέλουν να ανατρέψουν τον καπιταλισμό, είναι όμως συνεπείς στο, για τα σημερινά δεδομένα της Βενεζουέλας, φιλολαϊκό τους πρόγραμμα. Δηλαδή στην παρούσα φάση τουλάχιστον παίζουν σαφώς έναν ρόλο αντιιμπεριαλιστικό, έναν ρόλο που αντικειμενικά πάει μπροστά και την υπόθεση όσων εκφράζουν επαναστατικές ιδέες σε αυτή τη χώρα. Για να μεταφέρω και στα δικά μας δεδομένα, το PSUV του Τσάβες είναι ένα κόμμα που θα μπορούσε να συμμετέχει στο Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο που έχει σαν στόχο το ΚΚΕ στην Ελλάδα.
Ωστόσο, μετά και από το ξεκάθαρο πρόγραμμα του PSUV, νομίζω πως μπορεί και πρέπει να έχει κανείς ξεκάθαρο το μέχρι που μπορούν να φτάσουν αυτές οι δυνάμεις. Γιατί, εφόσον συνεχίσουν (και τίποτα δε δείχνει πως δε θα το πράξουν) στην αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση που βαδίζουν, θα φτάσουν αργά ή γρήγορα μπροστά σε αδιέξοδα και διλλήματα, που με το σημερινό τους πολιτικό πρόγραμμα δεν θα μπορούν πλέον να λυθούν, τουλάχιστον σε φιλολαϊκή κατεύθυνση.
Τότε θα κριθεί τόσο το ποιόν και του Τσάβες σαν λαϊκού ηγέτη, όσο και του κόμματός του. Θα τραβήξει παραπέρα, προς την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση της “μπολιβαριανής διαδικασίας”, ή θα σταθεί απέναντί της.
Το καλό είναι πως απ’ ότι φαίνεται, ειδικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2002, η κυβέρνηση της Βενεζουέλας αποφάσισε να δώσει περισσότερες εξουσίες “από τα κάτω” στον ίδιο το λαό (7),(9). Αυτό, μαζί με την προσπάθεια δυνάμεων όπως το ΚΚΒ που προσπαθεί να οργανωθεί το εργατικό κίνημα ανεξάρτητα από την κυβέρνηση Τσάβες και να απαιτήσει αλλαγές που θα δείχνουν σε μια πραγματική σοσιαλιστική προοπτική, μπορεί να αποβεί καθοριστικό για τη συνέχεια.

Όπως και να ‘χει, τα πράγματα ξεκαθαρίζουν σιγά σιγά. Κι αυτό πάντα καλό κάνει…

Υ.Γ. Ε ρε πίεση που θα πρέπει να δέχεται εκεί το ΚΚ ε; Τουλάχιστον με αυτό το βιβλιαράκι καταλαβαίνει κανείς πόσο σωστά έπραξε που δεν αυτοδιαλύθηκε για να μπει και αυτό στο PSUV. Ωραία που περνάνε στη Βενεζουέλα! Και ‘μεις εδώ με debate χαζού-χοντρού…

Πηγή. http://a8liothtes.wordpress.com/2009/09/22/venezuela/

Η Βενεζουέλα του Τσάβες, χωρίς τον Τσάβες


13Ερωτήσεις και απαντήσεις για τη νέα εποχή που πλησιάζει στη Βενεζουέλα.
Ο καθηγητής Δημήτρης Καλτσώνης μιλά στο NEWS 247 για τον άνθρωπο που άλλαξε τη μοίρα ενός λαού

Ο Ουγκο Τσάβες διέψευσε όλες τις Κασσάνδρες που τον ήθελαν ακόμα και νεκρό και  μέσα από τρία μηνύματά του στο Twitter ανακοίνωσε την επιστροφή του στην Βενεζουέλα,  ύστερα από την πολύμηνη νοσηλεία του στην Κούβα.

Ωστόσο είναι γεγονός ότι η επόμενη μέρα στη Βενεζουέλα έχει ήδη αρχίσει, καθώς είναι απίθανο ο Τσάβες να ασκήσει ξανά τα καθήκοντά του.

(Σ.απ.γαλ. η συνέντευξη ήταν στις 21/02/2013 πριν το θάνατο του Ούγκο Τσάβεζ)

Το News247.gr, μίλησε με τον Δημήτρη Καλτσώνη, επίκουρο καθηγητή θεωρίας κράτους και δικαίου,  στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, για τις αλλαγές που προώθησε στη Βενεζουέλα ο Ούγκο Τσάβες, αλλά και το μέλλον της χώρας, χωρίς τον ίδιο στο τιμόνι.

Πως ανέβηκε στην εξουσία ο Ούγκο Τσάβες. Από την ίδρυση του Μπολιβαριανού Επαναστατικού Κινήματος  200 το 1983 στην προεδρία. Πως τα κατάφερε;

Η άνοδος του Τσάβες στην προεδρία ήταν αποτέλεσμα της βαθιάς κοινωνικής δυσαρέσκειας που επικρατούσε στη Βενεζουέλα ήδη από τη δεκαετία του 1980. Οι πολιτικές των κυβερνήσεων του δικομματισμού και τα προγράμματα εξοντωτικής λιτότητας που είχαν επιβάλλει μαζί με το ΔΝΤ είχαν οξύνει στο έπακρο τη φτώχεια. Οι κοινωνικές ανισότητες είχαν διευρυνθεί σε μια χώρα που είναι από τους μεγαλύτερους πετρελαιοπαραγωγούς του κόσμου. Η πτώση του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών στρωμάτων οδήγησε στην εξέγερση του Φεβρουαρίου του 1989 η οποία καταπνίγηκε από τις ένοπλες δυνάμεις με χιλιάδες θύματα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, το βιοτικό επίπεδό τους δέχτηκε νέα πλήγματα ως συνέπεια των νεοφιλελεύθερων μέτρων και των ιδιωτικοποιήσεων του πετρελαίου και άλλων τομέων της οικονομίας που υιοθετήθηκαν κάτω από τις επίμονες οδηγίες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου αλλά και τις  έντονες άμεσες πιέσεις των ΗΠΑ. Η καταλήστευση του εθνικού πλούτου από την εγχώρια ολιγαρχία και τις ΗΠΑ εντάθηκε. Η κατάσταση αυτή δημιούργησε ισχυρές κοινωνικές εντάσεις. Οι διαμαρτυρίες και οι αγώνες των λαϊκών στρωμάτων ισχυροποιήθηκαν. Απεργίες και διαδηλώσεις χαρακτήρισαν όλη τη δεκαετία του 1990.

Πέρα από τη λαϊκή εξέγερση του Φεβρουαρίου 1989, τις απεργίες και κοινωνικές διαμαρτυρίες της δεκαετίας του 1990, έκφραση της κοινωνικής αναταραχής υπήρξε η εκδήλωση δύο αποτυχημένων πραξικοπήματων το 1992 στα οποία συμμετείχε σημαντικό τμήμα των ενόπλων δυνάμεων. Το ένα από τα δύο πραξικοπήματα, του οποίου ηγήθηκε ο μετέπειτα πρόεδρος Ούγκο Τσάβες και που είχε ως στόχο την ανατροπή της ιδιωτικοποίησης του πετρελαϊκού τομέα, είχε τεράστια επίδραση στις πολιτικές εξελίξεις παρά την αποτυχία του. Βασικό αίτημα των εξεγερθέντων στρατιωτικών υπήρξε ακριβώς η αντίθεση στην ιδιωτικοποίηση του πετρελαϊκού τομέα.

Τα δύο παραδοσιακά κόμματα του δικομματισμού που εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση είχαν περιπέσει σε ανυποληψία στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Τόσο το σοσιαλδημοκρατικό όσο και το φιλελεύθερο κόμμα είδαν τα εκλογικά τους ποσοστά, πρώτα στις βουλευτικές και έπειτα στις προεδρικές εκλογές του 1998, να κατακρημνίζονται. Στις βουλευτικές εκλογές που έγιναν ένα μήνα πριν τις προεδρικές του 1998, η σοσιαλδημοκρατική Δημοκρατική Δράση έλαβε 24%, το χριστιανοδημοκρατικό COPEI 12% ενώ το κόμμα του Τσάβες «Κίνημα για την 5η Δημοκρατία» έλαβε 20%, το «Κίνημα προς το Σοσιαλισμό» (MAS) έλαβε 9%,  το κόμμα «Πατρίδα για όλους» (PPT) 3,45%, το ΚΚ Βενεζουέλας 0,58%.

Στις προεδρικές εκλογές που ακολούθησαν (Δεκέμβριος 1998), ο υποψήφιος που στηρίχθηκε από τα κόμματα του δικομματισμού έλαβε το 40% ενώ ο Ούγκο Τσάβες, επικεφαλής ενός εκλογικού συνασπισμού κομμάτων με ριζοσπαστικό προσανατολισμό, επικράτησε λαμβάνοντας το 56,4%. Στο συνασπισμό αυτό που έφερε το όνομα «Πατριωτικός Πόλος» συμμετείχαν το «Κίνημα για την 5η Δημοκρατία» (MVR) που ίδρυσε ο Τσάβες το 1992, το κόμμα «Κίνημα προς το Σοσιαλισμό» (MAS),  το κόμμα «Πατρίδα για όλους» (PPT), το Κομμουνιστικό Κόμμα Βενεζουέλας και άλλοι σχηματισμοί.

Το πολιτικό πρόγραμμα της κυβέρνησης  του Ούγκο Τσάβες διακήρυσσε μια «ειρηνική επανάσταση», μία «άλλου τύπου δημοκρατία» και όχι τη «δικτατορία του άγριου καπιταλισμού», μια δημοκρατία με «ισχυρό κοινωνικό περιεχόμενο». Υποστήριζε τη μετάβαση «από την αντιπροσωπευτική δημοκρατία σε μία συμμετοχική, άμεση δημοκρατία. με τη μεγαλύτερη παρέμβαση του λαού σε όλα τα επίπεδα της εξουσίας, για να αντισταθούμε καλύτερα σε κάθε παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων», όπως τόνιζε ο Ούγκο Τσάβες.

Στη διάρκεια της πολυετούς διακυβέρνησης ο προγραμματικός λόγος του προέδρου Τσάβες σταδιακά έδειχνε να ριζοσπαστικοποιείται. Οι διακηρύξεις περί ανάκτησης της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας, του βασικού εθνικού πλούτου, του πετρελαίου δηλαδή, περί ανύψωσης του βιοτικού επιπέδου των φτωχών λαϊκών στρωμάτων και ίδρυσης μιας νέου τύπου δημοκρατίας, άρχισαν να συμπληρώνονται με αναφορές σε κάποιου είδους σοσιαλισμό («σοσιαλισμός του 21ου αιώνα») ο οποίος όμως δεν ταυτίστηκε με το μαρξιστικό επιστημονικό σοσιαλισμό.

Τι αφήνει πίσω του ο Τσάβες; Ποια τα θετικά και ποια τα αρνητικά της προεδρίας του;

Οι πολιτικές των κυβερνήσεων Τσάβες, με αιχμή το νέο, δημοκρατικό Σύνταγμα του 1999 που υιοθετήθηκε μετά από σύγκληση Συντακτικής Συνέλευσης και λαϊκό δημοψήφισμα, άλλαξαν σημαντικά το τοπίο. Το άρθρο 12 διακήρυξε ότι τα πετρελαϊκά κοιτάσματα και ο ορυκτός πλούτος που βρίσκεται στον εθνικό χώρο και στην ΑΟΖ αποτελούν δημόσια περιουσία. Με τα άρθρα 302-303 δόθηκε η δυνατότητα εθνικοποίησης της πετρελαϊκής βιομηχανίας. Οι πολυεθνικές επιχειρήσεις αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ή να συνεργαστούν με την κρατική εταιρεία πετρελαίου της Βενεζουέλας, με άλλους όρους πλέον. Με βάση το άρθρο 302 εθνικοποιήθηκαν μερικές ακόμη πολυεθνικές επιχειρήσεις.

Το άρθρο 13 του Συντάγματος απαγόρευσε την εγκατάσταση ξένων στρατιωτικών βάσεων στη χώρα. Βάσει αυτού, κόπηκαν τα δεσμά της στρατιωτικο-πολιτικής εξάρτησης από τις ΗΠΑ. Η χώρα απέκτησε ανεξάρτητη, πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική. Με λίγα λόγια, αξιοποιώντας την κατάκτηση της εθνικής ανεξαρτησίας και τον ορυκτό πλούτο της, η κυβέρνηση μείωσε τη φτώχεια από το 85% στο 33%. Δημιουργήθηκε δημόσιο σύστημα υγείας. Ελήφθησαν δραστικά μέτρα εξάλειψης του αναλφαβητισμού.

Τι γνωρίζουμε για την ασθένεια του Τσάβες. Γιατί επέλεξε την Κούβα και ποια η σχέση του με τον Φιδέλ Κάστρο;

Νομίζω πως είναι περισσότερο από προφανές ότι επιλέχθηκε για τη νοσηλεία του η Κούβα, επειδή η τελευταία διαθέτει πολύ υψηλού επιπέδου σύστημα υγείας αλλά και επειδή εκεί ο πρόεδρος Τσάβες είναι απολύτως ασφαλής.

Η προσωπική σχέση του Τσάβες με τον Φιδέλ Κάστρο είναι γνωστή. Οι δυο ηγέτες δεν έχουν ταυτόσημες ιδεολογικο-πολιτικές απόψεις.

Έχουν όμως πολλά κοινά σημεία και κοινές κατευθύνσεις. Ο Τσάβες, μέχρι ένα σημείο τουλάχιστον, έδειχνε να εμπνέεται και να ριζοσπαστικοποιεί τις απόψεις του υπό την επίδραση της προσωπικότητας του Φιδέλ Κάστρο.

Ο  Τσάβες και η σχέση του  με τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Ήταν ένας αντιαμερικανός ή πρόκειται για έναν μύθο;

Ο Τσάβες προώθησε ενεργά την ισότιμη συνεργασία των κρατών και των λαών της Λ. Αμερικής ως αντίβαρο στην ιμπεριαλιστική επικυριαρχία των ΗΠΑ. Η πολιτική αυτή έχει αποδώσει ήδη πολλά ωφέλη για τους λαούς της περιοχής, χωρίς να μπορεί βέβαια να εξαλείψει το πρόβλημα.

14Από την εποχή της παντοδυναμίας όταν εξελέγη πρόεδρος το 1998 στο πραξικόπημα του 2002. Ποιοι οι σημαντικότεροι σταθμοί κατά τη διάρκεια της προεδρίας του;

Σημεία καμπής της προεδρίας Τσάβες υπήρξαν το πραξικόπημα του Απριλίου 2002 και η ανατροπή των πραξικοπηματιών από το λαό και τμήμα των ενόπλων δυνάμεων μετα από τρεις μέρες διαδηλώσεων, η νίκη του προέδρου Τσάβες στις εκλογές που προκάλεσε η αντιπολίτευση για την ανάκλησή του τον Αύγουστο του 2004, η δεύτερη επικράτησή του στις προεδρικές εκλογές του 2006.

Σημείο καμπής υπήρξε επίσης η υποβολή πρότασης για αναθεώρηση του μπολιβαριανού Συντάγματος το 2007 η οποία απορρίφθηκε, με μικρή πλειοψηφία, στο σχετικό δημοψήφισμα. Η πρόταση αυτή εξέφραζε μια τάση ριζοσπαστικοποίησης και εμβάθυνσης των επιδιωκόμενων κοινωνικών αλλαγών. Ωστόσο, δεν υπήρξαν οι πολιτικές προϋποθέσεις για την υιοθέτησή της. Οι πολιτικές δυνάμεις στο εσωτερικό του κυβερνητικού συνασπισμού, που υποστήριζαν την περαιτέρω ριζοσπαστικοποίηση, δεν κατάφεραν να δώσουν την αναγκαία ώθηση. Εκ των πραγμάτων επήλθε κάποια στασιμότητα, ίσως και οπισθοδρόμηση.

Ποια θα είναι η επόμενη μέρα στη Βενεζουέλα;

Τα όρια των παρεμβάσεων των κυβερνήσεων Τσάβες τείνουν να εξαντληθούν. Για να μειωθούν παραπέρα η φτώχεια και οι ανισότητες απαιτούνται πιο ριζοσπαστικές πολιτικές από αυτές του Συντάγματος του 1999. Απαιτείται μια ευρύτερη αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου σε όφελος των λαϊκών στρωμάτων με τη διεύρυνση του προγράμματος εθνικοποιήσεων. Απαιτείται επίσης να δημιουργηθούν και να εδραιωθούν νέοι θεσμοί λαϊκής εξουσίας, όπως η παλλαϊκή άμυνα και πολιτοφυλακή, ο εργατικός έλεγχος όλων των επιχειρήσεων, δημόσιων και ιδιωτικών. Αν αυτό δεν γίνει, μοιραία το «πείραμα Τσάβες» θα εκφυλιστεί και οι λαϊκές κατακτήσεις θα εξανεμιστούν. Το βήμα σημειωτόν δεν μπορεί να κρατήσει επ’ άπειρο.

Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι η πρόταση νόμου του συγκυβερνώντος Κομμουνιστικού Κόμματος για εγκαθίδρυση εργατικού ελέγχου δεν υιοθετήθηκε ποτέ. Ακόμη και η ριζοσπαστικοποίηση των ενόπλων δυνάμεων μέσω της εισαγωγής του θεσμού της παλλαϊκής πολιτοφυλακής και άμυνας, που είχε εξαγγελθεί το 2007, υπήρξε τελικά άτολμη και παρέμεινε ημιτελής.

Πηγή. http://news247.gr/eidiseis/synentefxeis/h_venezoyela_toy_tsaves_xwris_ton_tsaves.2135272.html