ΗΠΑ: Η λογική του Αμπού Γράιμπ τώρα… «δικαιώνεται»…


Αν νομίζουμε ότι είδαμε όλα τα «τέρατα», μάλλον έχουμε δρόμο ακόμη

Με ένα tweet ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ απέλυσε τον υπουργό Εξωτερικών του Ρεξ Τίλλερσον.  Ο ίδιος ο Τίλλερσον το έμαθε επίσης από το twitter. Κατάσταση διόλου καινούργια για τα νέα «ήθη και έθιμα» που εγκαινίασε η προεδρία Τραμπ. Τουλάχιστον 22 – 23 συνεργάτες, ή λιγότερο συνεργάτες του, έφυγαν ή «τους έφυγε» μέσα στον ένα χρόνο που βρίσκεται στον Λευκό Οίκο.

Έχοντας παρακολουθήσει κανείς τον ρυθμό μηνυμάτων στα social media με τον οποίο ο Τραμπ αλλάζει ή «εκπαραθυρώνει» συνεργάτες, εμπιστεύεται ή παύει να εμπιστεύεται,  συμφωνεί ή παύει να συμφωνεί, η απόλυση Τίλλερσον δεν θα προκαλούσε και μεγάλη εντύπωση. Ωστόσο η γενικότερη κατάσταση, παγκοσμίως, και οι επιλογές Τραμπ στην μετά Τίλλερσον εποχή, έχουν μια ιδιαίτερη, τουλάχιστον, συμβολική σημασία (προς το παρόν, και ευχόμαστε όλοι να μείνει σε επίπεδο συμβολισμών, χωρίς αυτό να μειώνει την αξία τους).

Mike Pompeo, Director of the CIA, will become our new Secretary of State. He will do a fantastic job! Thank you to Rex Tillerson for his service! Gina Haspel will become the new Director of the CIA, and the first woman so chosen. Congratulations to all!

Τη θέση του Τίλλερσον ανέλαβε, κατευθείαν,  (πολλοί αναρωτιούνταν αν, μάλιστα, πρόλαβε να πάρει τα πράγματά του από το γραφείο του) ο, μέχρι εκείνη την στιγμή, επικεφαλής της CIA Μάικ Πομπέο.  Πρώην στρατιωτικός, ο Πομπέο είναι γνωστός για τις εξαιρετικά σκληρές του θέσεις. Αν και ορισμένοι αναλυτές έσπευσαν να εκτιμήσουν ότι πιθανότατα η υποστήριξη που ο Τίλλερσον έδωσε στη βρετανική ηγεσία στον διπλωματικό πόλεμο που έχει ξεσπάσει με την Μόσχα με επίκεντρο τη δηλητηρίαση πρώην διπλού Ρώσου πράκτορα στο Λονδίνο και της κόρης του, κάποιοι άλλοι έστρεφαν το βλέμμα τους  ανατολικότερα στο χάρτη: στο Ιράν.

Στο βάθος….Τεχεράνη; 

Ο Τραμπ, από την έναρξη της θητείας του, έχει επανειλημμένως εκφράσει τη θέληση για κατάργηση της συμφωνίας  που ο προκάτοχός του Ομπάμα είχε καταλήξει με την ιρανική ηγεσία με αφορμή το πυρηνικό πρόγραμμα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.  Ο Αμερικανός πρόεδρος, ταυτόχρονα, έχει  ανοιχτά εκφράσει, με κάθε τρόπο, την υποστήριξή του προς την ισραηλινή κυβέρνηση προχωρώντας ακόμη και στην προκλητικότητα και κατάφωρη παραβίαση των αποφάσεων του ΟΗΕ και αναγγέλλοντας την μετακίνηση της αμερικανικής πρεσβείας από το Τελ Αβίβ στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά την Ιερή Πόλη ως πρωτεύουσα του εβραϊκού κράτους, παρά το ειδικό της καθεστώς υπό τον ΟΗΕ και παρά την κατοχή της ανατολικής Ιερουσαλήμ από τον ισραηλινό στρατό.  Από την πλευρά του, το Τελ Αβίβ, ουδέποτε, αποδέχτηκε τη συμφωνία με το Ιράν και επέμεινε στις απειλές και στη διαμόρφωση πολεμικού τρομοκρατικού κλίματος, έχοντας, πλέον, την αγαστή συμπαράσταση σε αυτό και της Σ. Αραβίας.

(Ναι αυτής που βομβαρδίζει επί χρόνια την Υεμένη, όπου χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν, τραυματίστηκαν, που η χολέρα μετρά 1 εκατομμύριο θύματα και ο λιμός θερίζει περίπου 17 εκατομμύρια! Και όχι δεν κλαίει κανένα μεγάλο ΜΜΕ για την Υεμένη γιατί εκεί δεν υπάρχει Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Μπέρμπινγχαμ ούτε «Λευκά Κράνη»)…

Τις παράμετροι αυτές επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Τραμπ όταν, μετά το tweet απόλυσης του Τίλλερσον, μιλώντας σε δημοσιογράφους ανεπισήμως,  δήλωσε ότι είχαν «διαφορετική άποψη σε ορισμένα θέματα όπως το Ιράν». Και αυτό είναι αλήθεια γιατί ο αποπεμφθείς υπουργός Εξωτερικών είχε, με διάφορους τρόπους, εκφράσει την αντίρρησή του στο ενδεχόμενο κατάργησης της συμφωνίας με το Ιράν και κατ’ επέκταση εξαπόλυσης επίθεσης κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Αντίθετα, ο διάδοχός του, Μάικ Πομπέο, όπως και ο Τραμπ είπε, είναι θιασώτης της κλιμάκωσης απέναντι στην Τεχεράνη, ενδεχόμενο που δεν κάνει κανέναν να νιώθει άνετα πλέον ανά τον πλανήτη.  Πόσο μάλλον που ο Πομπέο υποστηρίζει επίσης την περαιτέρω σκλήρυνση της στάσης των ΗΠΑ απέναντι στην ΛΔ Κορέας (η πιθανότητα συνάντησης Τραμπ – Κιμ δεν μοιάζει πια και τόσο πιθανή παρά την μεγάλη δημοσιότητα).  Για πολλούς, βρισκόμαστε ήδη μπροστά σε μια «συνταγή πολέμου».

Βασανιστές χωρίς προσωπείο

Υπάρχει, όμως, και ένα άλλο στοιχείο, εξίσου επικίνδυνο, αν όχι περισσότερο, σε συμβολικό επίπεδο. Διάδοχος του Πομπέο στην ηγεσία της CIA ορίστηκε από τον Τραμπ (και πρέπει βέβαια να εγκριθεί και από το Κογκρέσο) για πρώτη φορά μια γυναίκα. Αλλά όχι μια οποιαδήποτε γυναίκα: η Τζιν Χάσπελ. Η Τζ. Χάσπελ είναι ένα πρόσωπο στο οποίο θα μπορούσε να προσωποποιείται  η πολιτική βασανιστηρίων και διατήρησης δικτύου μυστικών φυλακών ανά τον κόσμο που η αμερικανική ηγεσία, υπό τον Τζωρτζ Μπους τον νεότερο, εγκαινίασε μετά τις επιθέσεις στους δίδυμους πύργους.  Πρόκειται για «μία από τις πιο μαύρες σελίδες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής» όπως συνηθίζουν να λένε τα ΜΜΕ, χωρίς φυσικά κανείς και ποτέ να έχει μια απολύτως σαφή και ξεκάθαρη εικόνα για το πόσο ευρύ και μεγάλο ήταν το δίκτυο αυτό, πόσοι άνθρωποι μαρτύρησαν εντός του, πόσοι είναι οι εμπλεκόμενοι, και σε ξένες χώρες και σε πρόσωπα, και φυσικά αν έχει σταματήσει εντελώς να λειτουργεί. 

Το βέβαιο είναι ότι σε όλο αυτό το δίκτυο εφαρμόστηκαν «τακτικές ανάκρισης», όπως είθισται να αποκαλούνται, οι οποίες επιβεβαιώθηκαν μέσα από εκθέσεις διεθνών οργανισμών όπως ο Διεθνής Ερυθρός Σταυρός (που εννοείται ότι δεν είχαν πρόσβαση μέσα στις φυλακές αυτές, αφού καλά καλά δεν είναι σαφείς οι τοποθεσίες τους) αλλά και σε έκθεση της ίδιας της Επιτροπής Πληροφοριών της Γερουσίας: εικονικός πνιγμός, διαρκής οξύς θόρυβος, διαρκές φως, επί ώρες παραμονή του συλληφθέντα είτε σε άβολες σωματικές στάσεις (ορθοστασία ή μέσα σε φέρετρα)  και πολλά άλλα. Παρά τις λεκτικές καταδίκες και του προκατόχου του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, Μπαράκ Ομπάμα, είναι γεγονός ότι μέχρι και σήμερα η εικόνα του τι έγινε, που έγινε, ποιοι εμπλέκονται κλπ, δεν είναι σαφής, ούτε φυσικά κάποιος έχει τιμωρηθεί.

Η Τζ. Χάσπελ αποτελεί ένα από τα ελάχιστα γνωστά πρόσωπα της σκοτεινής απάνθρωπης και ιδιαζόντως αιματηρής και βάρβαρης πτυχής της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Φέρεται να υπήρξε υπεύθυνη της μυστικής φυλακής των ΗΠΑ στην Ταϊλάνδη το 2002 και επικεφαλής των μυστικών επιχειρήσεων μεταξύ 2003 – 2005, δηλαδή στο απόγειό τους, όταν έρχονταν στη δημοσιότητα και οι φωτογραφίες βασανιστηρίων από τις φυλακές Αμπού Γράιμπ στο Ιράκ προκαλώντας ρίγη ανατριχίλας στη ραχοκοκαλιά της ανθρωπότητας για το τι σημαίνει «απελευθερωτής» για τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.

Το γεγονός ότι αυτή η γυναίκα βρίσκεται στο τιμόνι της  CIA  (φυσικά ουδείς παρά τα παχιά λόγια Ομπάμα δεν απέταξε κανέναν από οπουδήποτε για όλα αυτά)  και ο Πομπέο, που δηλώνει ανοιχτά ότι ο Σνόουντεν πρέπει να πεθάνει, ενώ δεν  έχει καταδικάσει ποτέ τα βασανιστήρια ως «ανακριτικές τακτικές», έστω και σε συμβολικό επίπεδο αποτελούν ένα ποιοτικό βήμα. Ένα βήμα προς την προβολή, κυριαρχία και επικράτηση της απόλυτης βαρβαρότητας  χωρίς καν τα προσχήματα των «παχιών λόγων» και της δήθεν μεταμέλειας, που τελικά δεν τιμώρησε και δεν άλλαξε τίποτε. Είναι ένα βήμα, αναμφίβολα, περαιτέρω εξαχρείωσης.

Γιατί ποτέ η ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια δεν σήμαινε τίποτε για τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό αλλά μέχρι τώρα γινόταν, σε επίπεδο εντυπώσεων  και μόνο, μια προσπάθεια να μην είναι αυτό τόσο οφθαλμοφανές. Εξ ου και η διαρκής  ρητορική περί «δικαιωμάτων, ελευθεριών κλπ». Πάει καιρός  που δεν χρησιμοποιούνται αυτές οι δικαιολογίες τόσο πολύ. Τώρα πλέον, δεν χρειάζονται καν. Αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι βασανιστές. Και ναι σίγουρα αυτή είναι η εποχή των τεράτων. Των πραγματικών τεράτων. 

 ____________________________________________________________

«Στη φωτογραφία ενός ανθρώπου που μόλις βγαίνει από μία βάρκα στο Αιγαίο, εγώ βλέπω ένα παράδειγμα ανθεκτικότητας»…


Συνέντευξη στην Αγγελική Μπούμπουκα

 

Από τις εμπόλεμες ζώνες της Μέσης Ανατολής μέχρι τη Βόρεια Ευρώπη, κι από τα ναυάγια της Μεσογείου μέχρι τα hot-spots και τους καταυλισμούς, υπάρχει κάτι που ποτέ δεν λείπει από τις αποσκευές ενός πρόσφυγα: Η οδύνη. Οδύνη για όσους και όσα έχασε για πάντα ή άφησε πίσω του, για όσα δεν τολμά να συζητήσει ή ακόμη και να ξαναφέρει στο νου.

Στο Κέντρο Ημέρας “Βαβέλ”, τη μοναδική δημόσια δομή στην Ελλάδα που ασχολείται με θέματα ψυχικής υγείας προσφύγων και μεταναστών από το 2008, η διαχείριση αυτής της οδύνης είναι πλέον βασικό αντικείμενο. Αλλά, όπως επισημαίνει ο ψυχολόγος της “Βαβέλ”, Νίκος Γκιωνάκης, δεν πρέπει κανείς να παγιδεύεται στην οδύνη, πρέπει να βλέπει και τι κέρδισε τελικά ο καθένας μέσα από όσα έζησε, και πώς συνεχίζει.

Με αφορμή τη συμμετοχή του Ν.Γκιωνάκη στη συζήτηση “No Direction Home: Με το Βλέμμα στην απώλεια και την ελπίδα”, που διοργάνωσε πρόσφατα το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, συνομιλήσαμε μαζί του μαζί του για τα περιστατικά που αντιμετωπίζει η συγκεκριμένη δομή τα τελευταία χρόνια, και μας βοηθάει να ξανασκεφτούμε τον πόνο της προσφυγιάς πέρα από τα στερεότυπα.
Η συζήτηση διοργανώθηκε με αφορμή την τελευταία έκδοση του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με τίτλο “No Direction Home”, στην οποία περιλαμβάνονται 235 φωτογραφίες 30 ελλήνων φωτογράφων που αποτυπώνουν την πρόσφατη προσφυγική εμπειρία.

* * * 

“No Direction Home”, φωτογραφικό λεύκωμα από το Παράρτημα Ελλάδας του Ιδρύματος Ρόζα Λούξεμπουργκ, με 235 φωτογραφίες 30 ελλήνων φωτογράφων για το προσφυγικό​​​​​​​

-Τι είδους τραύματα συνοδεύουν την προσφυγική εμπειρία και τι περιστατικά αντιμετωπίζετε στη Βαβέλ;

«Η αλήθεια είναι ότι εμείς προσεγγίζουμε τα πράγματα με μια διαφορετική άποψη και ορολογία. Δεν μιλάμε ευθύς εξαρχής για τραύματα. Λέμε ότι οι άνθρωποι εκτίθενται σε σοβαρές αντιξοότητες και μπορεί αυτές να τους τραυματίζουν. Εμείς βλέπουμε τις συνέπειες της αντιξοότητας σε έναν άνθρωπο να διαρθρώνονται σε διαφορετικές κατηγορίες. Συνέπεια αρνητική μπορεί να είναι το τραύμα, ταυτόχρονα, όμως, υπάρχουν στοιχεία σε έναν άνθρωπο, σε μια οικογένεια, σε μια κοινότητα, που μένουν ανέπαφα, παρά την αντιξοότητα π.χ. έναν πόλεμο. Και ταυτόχρονα λέμε ότι πολλοί άνθρωποι – αν όχι όλοι- αποκτούν νέα θετικά χαρακτηριστικά και νέες ποιότητες, ακριβώς επειδή εκτίθενται σε αντιξοότητες.

Αυτό σημαίνει, λοιπόν, ότι όταν βλέπουμε έναν άνθρωπο, δεν τον βλέπουμε μονάχα μέσα από το πρίσμα του τραύματος. Προσπαθούμε να δούμε πώς βιώνει τις συνέπειες, σε αυτές τις τρεις μεγάλες κατηγορίες. Και προσπαθούμε να τού δώσουμε να το καταλάβει και ο ίδιος. Υπό την έννοια ότι αν τραυματίζεται κάτι μετά από την έκθεση σε μια αντιξοότητα ή σε μια σειρά αντιξοοτήτων, αυτή είναι η πολυπλοκότητα της πραγματικότητας. Βλέπουμε μόνο μια διάσταση των πραγμάτων: «πω πω πω, τι έπαθα!» Άμα, όμως, έχουμε τη δυνατότητα να τα δούμε πιο ψύχραιμα, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η πολυπλοκότητα διατηρείται, χρειάζεται να την ανακαλύψουμε και να την αξιοποιήσουμε.

Όταν έρχεται κάποιος άνθρωπος σε μας -συνήθως παραπεμφθείς από άλλους συναδέλφους που δουλεύουν στο πεδίο- θα ακούσουμε καταρχάς τον πόνο του, την οδύνη του. Μπορεί να έχει βιώσει απώλειες, που είναι κοινό χαρακτηριστικό όλων των προσφύγων: Απώλεια του δικού του χώρου, προσφιλών προσώπων, της ασφάλειας, της σταθερότητας, των προοπτικών κλπ. Αυτό δημιουργεί διάφορα ζητήματα.

Ταυτόχρονα, προσπαθούμε να διαπιστώσουμε τι έχει μείνει ανέπαφο σε αυτούς τους ανθρώπους, μετά την έκθεση στην αντιξοότητα, και τι έχουν κερδίσει –όσο κι αν φαίνεται παράδοξο- από αυτήν. Πολλοί άνθρωποι έχουν κερδίσει νέες ικανότητες επιβίωσης, που δεν θα μπορούσαν να έχουν σκεφτεί ότι τις έχουν, επειδή δεν τις είχαν πριν φύγουν από το σπίτι τους.

Με δυο λόγια, στη φωτογραφία ενός ανθρώπου που μόλις βγαίνει από μια βάρκα, μόλις έχει έρθει σε ένα ελληνικό νησί, εγώ βλέπω ένα παράδειγμα ανθεκτικότητας, όχι ένα παράδειγμα τραύματος.
Το ίδιο το τραύμα, όταν υπάρχει, το βλέπουμε πάλι μέσα από μια διττή σκοπιά: Το τραύμα σημαίνει διάρρηξη της συνέχειας, μια τρύπα. Ταυτόχρονα, όμως, σημαίνει και ότι μπορώ να σβήσω κάτι, είναι μια ευκαιρία να κάνω μια νέα αρχή».

– Μπορείτε να ομαδοποιήσετε τα περιστατικά που αντιμετωπίζετε;

Συνέχεια

Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)…


από

Ο Κυριάκος Σιμόπουλος γεννήθηκε στις 31 Δεκεμβρίου του 1921 στο Καστανοχώρι Μεγαλόπολης (Κραμποβό). Σπούδασε στη Νομική Αθηνών. Στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση και έγραφε με το ψευδώνυμο «Αχιλλέας» στον παράνομο Τύπο της Εθνικής Αντίστασης από το όρος Ελικώνα.

Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)
Κυριάκος Σιμόπουλος: Βασανιστήρια και εξουσία (PDF)

Το 1947, και ενώ υπηρετούσε τη στρατιωτική του θητεία, εξορίστηκε στη Μακρόνησο όπου έμεινε μέχρι το 1950. Μετά την απελευθέρωση ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία για 35 χρόνια συνεργαζόμενος με πολλές εφημερίδες όπως τη «Δημοκρατική Αλλαγή», «Βήμα» (επί εννέα χρόνια σαν διευθυντής σύνταξης), «Ανεξάρτητος Τύπος», «Σημερινά» και τέλος «Βραδυνή» απ’ όπου συνταξιοδοτήθηκε το 1985. Στα άρθρα του υπέγραφε με το μυθικό ψευδώνυμο Ανταίος. Από το 1961 επιμελούνταν, στο ραδιόφωνο του Ε.Ι.Ρ, την εκπομπή Ο κόσμος του βιβλίου, μέχρι το 1967. Πέθανε στις 14 Οκτωβρίου του 2001 στην Αθήνα.

Περισσότερα e-books στην ψηφιακή βιβλιοθήκη του Ερανιστή, ΕΔΩ.

136968162 Σιμόπουλος Κυριάκος Βασανιστήρια Και Εξουσία by xrhstaras7 on Scribd

https://www.scribd.com/embeds/233675484/content?start_page=1&view_mode=scroll&access_key=key-ANSABvBKcQkocb8GK8vl&show_recommendations=true

________________________________________________________

Από:http://eranistis.net/wordpress/2017/04/13/%CE%BA%CF%85%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CF%83%CE%B9%CE%BC%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA%CE%B1/

 

Οι Ουαλίντ στις κοινωνίες των βασανιστηρίων…


image-3988

Του Χρήστου Σύλλα
__________________

Η εξέλιξη της δίκης των βασανιστών του αιγύπτιου εργάτη Ουαλίντ Τάλεμπ, μια θεσμική διαδικασία που υποβάλλει εκ νέου σε βασανιστήριο έναν κατά τα άλλα πολύ δυνατό και ανθεκτικό άνθρωπο, μετανάστη εργάτη, περιέχει κάποιες, όχι καινούριες αλλά ισχυρές περιγραφές για τη δομή της νεοελληνικής κοινωνίας, για τον τρόπο που οργανώνονται οι οικονομικές και κοινωνικές σχέσεις και για τις ταχύτητες που αναπτύσσονται σ” ένα κράτος που διαχειρίζεται τις επιταγές του νεοφιλελεύθερου συστήματος τα τελευταία χρόνια.

Στην αίθουσα του Εφετείου Πειραιά, ο συνήγορος υπεράσπισης του Σγούρδα και υιού, του Ζαχαριάδη και τουZoto, πραγματοποίησε μια χυδαία όπως αρκετοί χαρακτήρισαν την εξέταση του αιγύπτιου. Προσωπικά επειδή δεν έχω καλή επαφή με τη συγκεκριμένη λέξη και τη νοηματοδότησή της (με «ξενίζει» και δεν μπορώ να την αντιστοιχίσω σε συγκεκριμένα συναισθήματα), θεωρώ ότι ο συνήγορος υπεράσπισης εκμεταλλεύτηκε τον εργαλειακό του ρόλο στο πλαίσιο μιας αστικής δίκης. Πρόκειται για έναν ρόλο εγγενώς εξουσιαστικό, για μια θέση που εμπεριέχει λιγότερους κινδύνους απ” όσους βρίσκονται στο σκαμνί, για μια προνομιακή θέση ειδήμονα-ειδικού που είτε υπερασπίζεται το τεκμήριο της αθωότητας είτε το μάχεται: ενώπιον ενός προεδρείου, τμήματος που αναφέρεται σ” έναν συγκεκριμένο εθνικό και κρατικό μηχανισμό.

Συνέχεια

Μπουμπουλίνας 18: Η «ένδοξη» αίθουσα βασανιστηρίων…Αφιέρωμα Νοέμβρης 1973 – 2014


EATESA.jpg--aa
«Γράφει η Νατάσα Κεφαλληνού»

Βασανιστήρια, ταράτσα της Μπουμπουλίνας, ΕΑΤ-ΕΣΑ: λέξεις άρρηκτα συνδεδεμένες με τη δικτατορία των συνταγματαρχών. Αμέσως μετά την επιβολή του καθεστώτος χιλιάδες συλλήψεις πραγματοποιήθηκαν. Οι συλληφθέντες στην πλειοψηφία τους εκτοπίστηκαν, άλλοι κρατήθηκαν στην ασφάλεια και ορισμένοι οδηγήθηκαν στα έκτακτα Στρατοδικεία. Η χούντα σε όλη τη διάρκεια της επέβαλε απήνη διωγμό εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων και κυρίως των κομμουνιστών, ενεργοποιώντας και επεκτείνοντας όλο το αντι-κομμουνιστικό μετεμφυλιακά νομοθετικό πλαίσιο (νόμος 509 «περί ασφάλειας του κοινωνικού καθεστώτος» κ.λπ.)

Στη Μπουμπουλίνας για «διευκρινήσεις»

Οι συλλήψεις γίνονταν συνήθως νύχτα και στην πλειοψηφία τους χωρίς εντάλματα. Πολλοί μάλιστα συλλαμβάνονταν χωρίς να τους απαγγελθεί κατηγορία και κρατούνταν στην Ασφάλεια για μέρες ή μήνες ή προληπτικά, με τη δικαιολογία ότι έπρεπε να δώσουν «διευκρινήσεις». Πηγές της εποχής κάνουν λόγο για 87.000 κρατούμενους χωρίς κατηγορίες. Πολλοί συλληφθέντες οδηγούνται στην Υποδιεύθυνση Γενικής Ασφάλειας Αθηνών, στη Μπουμπουλίνας, στο άντρο των βασανιστών Μάλλιου, Μπάμπαλη και Λάμπρου. Επρόκειτο για σύγχρονο κολαστήριο, στο οποίο ανακρίνονταν με συστηματική χρήση βασανιστηρίων χιλιάδες συλληφθέντες Αριστεροί και γενικότερα πολιτικοί αντίπαλοι του καθεστώτος.

Συνέχεια

Λευκά Κελιά : ο συνειδητός σιωπηλός θάνατος του «Χώρου»


της Νέλλας Στεφανάτου

«Πρέπει να καταλήξουμε ότι φυσιολογική συνείδηση, αντίληψη και σκέψη μπορεί να διατηρηθεί μόνο σε ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον όταν δεν υπάρχει καμιά αλλαγή, επέρχεται στέρηση αισθητήριων αντιδράσεων και η φυσιολογική αντίληψη εξασθενεί..»[1]

M.D. Vernon

Τα λευκά κελιά αποτελούν τα πιο σύγ­χρο­να και “ε­πι­στη­μο­νι­κά” μέ­σα κα­τα­στο­λής. Κοινή πρόθεση του απομονωτικού εγκλεισμού αποτελεί η αργή αλλά μεθοδική κατάλυση της προσωπικότητας του εγκλείστου, η οποία επιτυγχάνεται μέσω της μονοπώλησης των αισθήσεων. Επιστημονικές έρευνες με επικεφαλής τον Dr.Stuart Grassian[2] απέδειξαν ότι όσοι  εισέρχονται υγιείς στα λευκά κελιά αναπτύσσουν στην πλειοψηφία τους κάποιου είδους ψυχοπάθεια, ενώ αυτοί που έχουν ήδη κάποιο πρόβλημα ψυχικής διαταραχής, αντιμετωπίζουν μια σταδιακή επιδείνωση της κατάστασής τους. Η ύπαρξη λευκών κελιών έχει χαρακτηριστεί ως σύγχρονο βασανιστήριο από τις διεθνείς οργανώσεις υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

ΛΕΥΚΑ ΚΕΛΙΑ ΚΑΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

Ο απομονωτικός εγκλεισμός εκφράζεται χωρικά με συγκεκριμένους τύπους, έχει αναπτύξει μια δικιά του ιδιαίτερη αρχιτεκτονική η οποία εξελίσσεται και καλύπτει όλες τις κλίμακες του σχεδιασμού, από την πολεοδομική κλίμακα μέχρι το επίπεδο της οικοδομικής λεπτομέρειας.

leukakelia3S

Συνέχεια