Ο Νόρμαν Μαίηλερ και η κουλτούρα της βίας …


Γράφει ο Θανάσης Μπαντές

Το βιβλίο του Μαίηλερ «Οι σκληροί δεν χορεύουν» δε θεωρείται από τα αριστουργήματά του όπως «Οι γυμνοί και οι νεκροί», «Το αμερικάνικο όνειρο» ή «Οι στρατιές της νύχτας». Τουλάχιστο οι κριτικοί δεν το συγκαταλέγουν στα κλασικά του, ίσως επειδή δεν έχει ξεκάθαρη πολιτική χροιά, όπως τα προηγούμενα, αλλά το πολιτικό σχόλιο κινείται υπόγεια, σκεπασμένο καλά από την αστυνομική πλοκή που εκτυλίσσεται σε πρώτο πλάνο.

Ο Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ (Norman Kingsley Mailer, 31 Ιανουαρίου 1923 - 10 Νοεμβρίου 2007) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.
Ο Νόρμαν Κίνγκσλεϊ Μέιλερ (Norman Kingsley Mailer, 31 Ιανουαρίου 1923 – 10 Νοεμβρίου 2007) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, δημοσιογράφος, θεατρικός συγγραφέας, σεναριογράφος και σκηνοθέτης.

Ξοφλημένος συγγραφέας, ο Τιμ Μάντεν, που ζει σε παραλιακή κωμόπολη της Αμερικής διασκεδάζει μ’ ένα ζευγάρι που γνωρίζει τυχαία προσπαθώντας να ξεφορτωθεί τον άντρα, που φαίνεται να έχει ομοφυλοφιλικές τάσεις, και να προσεγγίσει σεξουαλικά τη γυναίκα που, ως μοιραία ντίβα, τον παίζει στα δάχτυλα. Τελικά μεθοκοπά μέχρι αναισθησίας και ξυπνά στο σπίτι του χωρίς να θυμάται σχεδόν τίποτα από την προηγούμενη νύχτα. Το ζευγάρι της προηγούμενης νύχτας όμως εξαφανίζεται μυστηριωδώς και το ψάχνει η αστυνομία. Αναζητώντας την άκρη του νήματος ο αστυνομικός ντεντέκτιβ κατευθύνεται στο σπίτι του Μάντεν, αφού είναι ο τελευταίος άνθρωπος που είχε επαφή μαζί του.

Μοιραία, οι υποψίες πέφτουν πάνω του. Τον κυριεύει πανικός Παίρνει το αυτοκίνητό του και πηγαίνει σ’ ένα χωράφι που έχει κρυμμένη μαριχουάνα. Ανοίγει την κρύπτη και βλέπει το κεφάλι της αναζητούμενης γυναίκας. Από δω αρχίζει η φρενίτιδα. Ποιος σκότωσε αυτή τη γυναικά; Πώς βρέθηκε το κεφάλι της εκεί; Ο Μάντεν τη σκότωσε; Πού βρίσκεται το σώμα; Ο άντρας που είναι; Τι να κάνει μ’ αυτό το κεφάλι; Τι έγινε επιτέλους εκείνο το βράδυ;

Ο Μάντεν προσπαθεί μόνος του να ξετυλίξει το κουβάρι. Πηγαίνει στο μπαρ, ψάχνει πληροφορίες, συναναστρέφεται με τον περιθωριακό κόσμο της πολίχνης προκειμένου να βάλει μια τάξη. Φυσικά ο αστυνόμος τον έχει διαρκώς από κοντά. Οι σκληροί – αυτοκαταστροφικοί τύποι, ο επίμονος αστυνόμος, η μοιραία γυναίκα, οι κοφτοί διάλογοι, ο κυνισμός και το μυστήριο της πλοκής συνθέτουν ένα νεονουάρ με απίστευτα βάθη.

Ο αναγνώστης κατευθυνόμενος μόνο μέσα από τα μάτια του ήρωα παρακολουθεί την απογύμνωση της αμερικάνικης κοινωνίας. Όλοι οι χαρακτήρες που παρελαύνουν, χωρίς να εξαιρείται ο αστυνόμος, είναι αυτοκαταστροφικοί με εξαιρετικά βίαιες εξάρσεις. Οι ερωτικές σχέσεις είναι εφήμερες και στηρίζονται αποκλειστικά στο σεξ. Οι οικογένειες είναι διαλυμένες, με τους άντρες να ασκούν βία στα υπόλοιπα μέλη και τα παιδιά να παραδειγματίζονται. Φιλίες δεν υπάρχουν. Η θρασύτητα, το ζόρικο ύφος, η επιθετικότητα και οι απειλητικές διαθέσεις τίθενται ως μοναδικός κώδικας συμπεριφοράς. Η βία ανάγεται σε νόημα ύπαρξης.

Ο Μάντεν θα έρθει αντιμέτωπος με το παρελθόν του. Και η δική του οικογένεια ήταν προβληματική. Και οι δικές του ερωτικές σχέσεις ήταν περισσότερο διαρκείς σεξουαλικοί πειραματισμοί· μια ατέρμονη ανταλλαγή συντρόφων. Καθετί φαίνεται αδιέξοδο. Όλα παραμορφώνονται από την αυτοκαταστροφή και τη χρήση αλκοόλ και μαριχουάνας. Το αποτέλεσμα είναι η απομόνωση κι ο συναισθηματικός ακρωτηριασμός. Αυτό που μένει είναι η συντριβή και η παθητικότητα. Η κινητήριος δύναμη των ανθρώπων είναι τα κρυφά τους πάθη, που μην έχοντας τίποτε άλλο να κάνουν, ζουν γι’ αυτά.

Ο Μαίηλερ παρουσιάζει όλη αυτή την άρρωστη κατάσταση χωρίς να ηθικολογεί, χωρίς την παραμικρή αγανάκτηση. Πλάθει εικόνες με τρόπο αμείλικτο και η αστυνομική πλοκή που εκτυλίσσεται δίνει ρυθμό ιλιγγιώδη. Έτσι, σχεδόν χωρίς καμία προσπάθεια, ο αναγνώστης παρακολουθεί την Αμερική της μετά – Βιετνάμ ηθικής, την Αμερική με τις ανοιχτές πληγές και τον άρρωστο ψυχισμό, την Αμερική του κέρδους, της απομόνωσης, του αμοραλισμού και της βίας. Η βία ξεπηδά από κάθε σελίδα είτε με την ορθόδοξη και κλασική μορφή της – κομμένα κεφάλια, πτώματα σε πορτ – μπαγκάζ, συζυγικοί ξυλοδαρμοί κτλ – είτε υπόγεια με την ψυχολογική της υπόσταση που έγκειται στον καθημερινό φόβο και την απειλητική παρουσία των άλλων ανθρώπων.

Η κοινωνία του Μαίηλερ καταδεικνύει το ζωώδες. Παρακολουθούμε ένα πραγματικό ξέσπασμα απέναντι σε κάτι άγνωστο και καταπιεστικό, ένα ντελίριο ανθρώπινης διαστροφής, μια ηχηρή ματωμένη τυμπανοκρουσία παθών και βίαιων εκρήξεων. Όσο πιο αποκρουστική γίνεται η οπτική, όσο πιο παράφορη και θλιβερή, τόσο ρεαλιστικότερη. Ο δυτικός πολιτισμός στην πιο εκφυλισμένη μορφή του. Μια άλλη Αμερική χωρίς ευτυχισμένες οικογένειες που κάνουν μπάρμπεκιου, χωρίς δώρα την ημέρα των Ευχαριστιών, χωρίς ανέμελους αγώνες μπέιζμπολ. Το αμερικάνικο όνειρο σε όλη του τη νοσηρότητα.

Η βία μετατρέπεται σε μορφή επικοινωνίας, σε διευθέτηση του εαυτού απέναντι στους άλλους. Εν τέλει, η εικόνα του Μαίηλερ γίνεται οικεία. Το έγκλημα παίρνει σχεδόν διατάσεις θεάματος. Η βία στα γήπεδα, στα σχολεία, στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, στις διαδηλώσεις, στα τρομοκρατικά χτυπήματα (κι ο κατάλογος δεν τελειώνει) θα έλεγε κανείς ότι δεσπόζει σχεδόν σε καθημερινή βάση.

 Νόρμαν Μέιλερ (1923-2007)
Νόρμαν Μέιλερ (1923-2007)

Η καταναλωτική βία με τη διαφήμιση και τα πρότυπα – ανάγκες που επιβάλλει, η εργασιακή βία με την ανεργία, την εκμετάλλευση και την αβεβαιότητα, η εκπαιδευτική βία με την υπερεντατικοποίηση και την εκβιαστικού χαρακτήρα συλλογή προσόντων, η οικολογική βία με τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τις τροφές δηλητήρια, η τηλεοπτική βία με τη διαρκή καταστροφολογία και την πλύση εγκεφάλων, η βία της όλο και πιο αόρατης εξουσίας (που όμως είναι τόσο ορατή), η βία του περιθωρίου με τις κοινωνικά αποκλεισμένες ομάδες και η οικονομική βία της διαρκώς επικείμενης χρεοκοπίας είναι η σημειολογία της συντριβής.

Όλα αυτά τα βουνά βίας που πρέπει να διασχίσει ο πολίτης περνούν ως κάτι δεδομένο. Σ’ ένα σύστημα όπου καθημερινά όλοι βιάζονται η βία παίρνει διαστάσεις ιδεολογίας, αφού γίνεται το κοινώς αποδεκτό. Κάτι σαν ντόμινο που μεταδίδεται καθημερινά από τον ένα στον άλλο με απόλυτη φυσικότητα. Κι αυτή είναι η αποθέωση της ατομικότητας, αφού όλα αφορούν τον καθένα ξεχωριστά. Γι’ αυτό και πρέπει να γίνεται όλο και σκληρότερος.

Και βέβαια «Οι σκληροί δε χορεύουν». Οι σκληροί προσαρμόζονται. Οι σκληροί γίνονται δέκτες και αναμεταδότες της βίας με τη φυσικότητα της δολοπλοκίας, της εξαγοράς, του ρουσφετιού, της φοροδιαφυγής, της αναξιοκρατίας, της ρουφιανιάς, του γλειψίματος, του λαδώματος, της διαφθοράς, της αποξένωσης, του χουλιγκανισμού, της χρήσης ναρκωτικών, της απάτης, του ψεύδους. Είναι τα θύματα που πρέπει να νιώσουν για λίγο νικητές. Και κάπως έτσι η βία παίρνει υπόσταση χειροπιαστή και γίνεται αυτοσκοπός και τρόπος ζωής. Γίνεται μόδα. Γίνεται η κουλτούρα του κανιβαλισμού.   

Νόρμαν Μαίηλερ: «Οι σκληροί δεν χορεύουν», εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 1988.

Ο Νόρμαν Μέιλερ (1923-2007) γεννήθηκε στο Λονγκ Μπραντς του Νιου Τζέρσεϊ και μεγάλωσε στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης. Μετά την αποφοίτησή του από το Χάρβαρντ, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρέτησε στις Φιλιππίνες και στην Ιαπωνία, μια εμπειρία που αποτέλεσε τη βάση του διάσημου λογοτεχνικού ντεμπούτου του «The Naked and the Dead», το 1948 («Οι γυμνοί και οι νεκροί», ελλ. εκδ. Καστανιώτης, 2001). Από τους συγγραφείς που χαρακτήρισαν όσο λίγοι την αμερικανική κουλτούρα, ο Νόρμαν Μέιλερ έγραψε περισσότερα από 40 βιβλία, μερικά από τα οποία άφησαν εποχή (όπως το «Οι γυμνοί και οι νεκροί» ή το «The Deer Park», το 1955 -«Το πάρκο των ελαφιών», ελλ. εκδ. Πλέθρον, 1988).            


Aπό:http://eranistis.net/wordpress/2018/01/18/%CE%BF-%CE%BD%CF%8C%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD-%CE%BC%CE%B1%CE%AF%CE%B7%CE%BB%CE%B5%CF%81-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B7-%CE%BA%CE%BF%CF%85%CE%BB%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%B1-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B2%CE%AF/

Advertisements

in seconds – «πότε θα τελειώσουμε με σας;»…


Άλλη μια σύντομη ιστορία απ’ το Χαλέπι, κατά τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της επανάστασης στη Συρία, η μαρτυρία του Μάζεν.

 

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο


Από:http://thecricket.gr/2017/07/in-seconds-another-story-from-aleppo/

Μερικοί κινέζοι στο Παρίσι…


Δείχνουν να “το έχουν”, οι νεαρότεροι τουλάχιστον, απ’ τις κάμποσες χιλιάδες κινέζων που (ξανα)διαδήλωσαν στο Παρίσι, χτες. Αιτία η εν ψυχρώ δολοφονία του 56χρονου Λιού Σαογιάο, μέσα στο σπίτι του, πριν μια βδομάδα, από γάλλο μπάτσο.

Για να τους λογαριάζουν στα σοβαρά οι μπάτσοι, πριν τραβήξουν…

______________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/04/meriki-kinezi-sto-parisi/

ΗΠΑ: Οταν η αστυνομία δεν σκοτώνει… … αρπάζει κουβέρτες από άστεγους…


%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%b9-%ce%b7%cf%80%ce%b1

Στις 29 του περασμένου Νοεμβρίου, ένας καταστηματάρχης στο Ντένβερ των ΗΠΑ κατέγραψε σε βίντεο την αστυνομία να ξεσκεπάζει άστεγους και να παίρνει τις κουβέρτες τους και τα άλλα λιγοστά τους υπάρχοντα, με σκοπό να τους διώξουν… με την θερμοκρασία να είναι σχεδόν μηδενική.

Επρόκειτο για άστεγους που εκδιώχθηκαν από μια άλλη γειτονιά της πόλης, επίσης από την αστυνομία, και κατασκήνωσαν έξω από το δημαρχείο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Η αστυνομία πήρε τις κουβέρτες τους ισχυριζόμενη ότι τους χρειάζονται… ως «αποδεικτικά στοιχεία σε τρέχουσες υποθέσεις κατά ιδιωτών»!

Αντίθετα από την αστυνομία δεν απάντησε στην δημοσιοποίηση του βίντεο, ο δήμαρχος του Ντένβερ, Michael Hancock, ήταν λαλίστατος. «Η κατάσχεση κουβερτών και σκηνών δεν είναι μια διαδεδομένη πρακτική του αστυνομικού τμήματος. Η πραγματικότητα είναι ότι υπήρχαν τρία άτομα που διαμαρτύρονταν και είχαν κατασκηνώσει έξω μπροστά από το δημαρχείο» στο είπε 9NEWS.

Ωστόσο, ένα δικηγόρος που δραστηριοποιείται στην προστασία των αστέγων είπε πως η κατάσχεση των πραγμάτων των αστέγων είναι παράνομη, αντίκειται στην νομοθεσία και, εν τέλει, «είναι όλα όσα έχουν στον κόσμο. Είναι το μόνο που έχουν για επιβίωση. Είναι οτιδήποτε πιο κοντινό σε ό,τι μπορεί να ονομαστεί σπίτι τους».

«Ο δήμαρχος επανέλαβε σήμερα το πρωί ότι η απαγόρευση της κατασκήνωσης είναι ένα ζήτημα υγείας και ασφάλειας», αναφέρει το W9 News. και ότι «υπάρχουν εκατοντάδες κρεβάτια για τους άστεγους, ακόμη και τις πιο κρύες νύχτες, αλλά αυτό δεν είναι πάντα μια επιλογή για μερικούς ανθρώπους».

Ωστόσο στις ΗΠΑ οι άστεγοι «αρνούνται» να πάνε σε καταφύγια για πάρα πολλούς λόγους που σχετίζονται ακόμη και με την ασφάλειά τους (βιασμοί, ληστείες, άλλη σωματική βία). Επιπλέον, τα καταφύγια αυτά θέτουν τόσους και τέτοιους περιορισμούς και όρους χρήσεις που ουσιαστικά είναι αποτρεπτικοί για τους ανθρώπους στους οποίους υποτίθεται ότι αναφέρονται, μεταξύ άλλων και όρους που παραπέμπουν σε ανοιχτό ρατσισμό, όπως η απαγόρευση χρήσης του καταφυγίου με κριτήρια σεξουαλικών επιλογών!

____________________________________________________________

 

Darren Seals: Με μια σφαίρα πέρασε στο μαρτυρολόγιο της εργατικής τάξης…


Μια κραυγαλέα πολιτική δολοφονία, για την οποία η αστυνομία… «δεν βλέπει» κίνητρο

darren-seals1

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της περασμένης Τρίτης, τοπική ώρα, η αστυνομία και η πυροσβεστική του Riverview, στο St. Louis των ΗΠΑ, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ένα συμβάν με αυτοκίνητο που καιγόταν. Μέσα στο αυτοκίνητο βρήκαν έναν νεκρό άντρα. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τον 29χρονο, Darren Seals, εξέχοντα ακτιβιστή του κινήματος αντίστασης που αναπτύχθηκε μετά την δολοφονία του 18χρονου, Michael Brown, από αστυνομικούς στο Φέργκιουσον το 2014.

Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι ο Darren ήταν ήδη νεκρός από πυροβολισμό, πριν τον εμπρησμό του αυτοκινήτου.

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι η δολοφονία «διερευνάται» και ότι προς το παρόν δεν υπάρχουν «ύποπτοι»… ή κίνητρο!

Ισχυρισμός ο οποίος προκαλεί πικρό γέλιο.

Συνέχεια

Οι απαρχές της αστυνομίας: Ενάντια στα πλήθη,όχι στο έγκλημα…


Εισαγωγή:

Το κείμενο που ακολουθεί, είναι μια επιμελημένη έκδοση της διάλεξης που έδωσε ο συγγραφέας στο Σικάγο, στα τέλη του Ιουνίου του 2012, στο ετήσιο «Συνέδριο για τον Σοσιαλισμό». Η διάλεξη πραγματεύεται τις απαρχές της αστυνομίας στον Αγγλοσαξονικό κόσμο. Ωστόσο, το πρώτο κεντρικά οργανωμένο αστυνομικό σώμα δημιουργείται στη Γαλλία στις 15 Μαρτίου του 1667, από τον βασιλιά Λουδοβίκο τον 14ο, για την αστυνόμευση της πόλης του Παρισιού, την μεγαλύτερη έως τότε πόλη της Ευρώπης. Σχεδόν δύο αιώνες μετά, δημιουργείται στο Λονδίνο στις 29 Σεπτεμβρίου του 1829, με τον Νόμο περί Μητροπολιτικής Αστυνομίας, το πρώτο μητροπολιτικό αστυνομικό σώμα με τη σύγχρονη μορφή που γνωρίζουμε. Είναι προφανές, πως η εφεύρεση της σύγχρονης αστυνομίας συμπίπτει χρονικά με την ανάδυση του σύγχρονου προλεταριάτου των πρώτων καπιταλιστικών μητροπόλεων, όσο και με την Βιομηχανική Επανάσταση που ακολούθησε. Έτσι, από τις απαρχές της, η σύγχρονη αστυνομία είναι μια δύναμη επιβολής των πολιτικών της αστικής τάξης και του κράτους, γνήσιος εγγυητής της συνέχισης της κυριαρχίας τους.

Το πρότυπο, στην αγγλική γλώσσα, μπορείτε να το βρείτε στο προσωπικό ιστολόγιο του συγγραφέα όπου και υπάρχει και εκτενής βιβλιογραφία για το θέμα.

Η ανάρτηση γίνεται υπό το βάρος των γεγονότων στην Αμερική, και την καταστολή που δέχονται οι μαύρες και μαύροι και διάφορες μειονότητες από το κεφάλαιο και το κράτος. Αλληλεγγύη σε όσες και όσους αγωνίζονται βάζοντας τα σώματα τους μπροστά στα πολεμικά τυφέκια των μπάτσων.

Εισαγωγή, μετάφραση: risinggalaxy

Επιμέλεια: isis

five_points_by_george_catlin_1827-bigger

Οι «Πέντε Δρόμοι» του Κάτω Μανχάταν, ζωγραφισμένοι από τον George Catlin το 1827. Η πρώτη γειτονιά ελεύθερων μαύρων της Νέας Υόρκης, ήταν επίσης προορισμός για Ιρλανδούς μετανάστες και επίκεντρο της θυελλώδους συλλογικής ζωής της νέας εργατικής τάξης. Οι μπάτσοι εφευρέθηκαν για τον έλεγχο τέτοιων γειτονιών και πληθυσμών.

Συνέχεια

Μελετημένο σχέδιο τετραήμερης προληπτικής τρομοκράτησης…


Κατασταλτικό πογκρόμ μετά την πορεία του Σαββάτου στα σκοτεινά, στα μουλωχτά…

exa061214
«Γράφει η Νατάσσα Κεφαλληνού»

Λοιπόν καθόλου δεν με εντυπωσίασε ο τρόπος καταστολής των διαδηλώσεων της 6ης Δεκέμβρη 2014. Όχι δεν έπεσα από τα σύννεφα με την αστυνομική βία και αυθαιρεσία, ούτε σοκαρίστηκα με τα βίντεο των δεκάδων ασφαλιτών που συνέδραμαν τα ΜΑΤ, ούτε με το φύτεμα μολότοφ -πάλι από άνδρα των ΜΑΤ- σε τσάντα συλληφθέντα, ούτε έμεινα άφωνη με τις εκατοντάδες αναίτιες «προσαγωγές στο σωρό» και τις δεκάδες συλλήψεις, ούτε με την αστυνομική κατοχή των Εξαρχείων, ούτε με τους ξυλοδαρμούς και τους ψεκασμούς των διαδηλωτών, ούτε με τους προληπτικούς ελέγχους, τις απειλές και την αστυνομική βία σε ρεπόρτερ και δημοσιογράφους. Με εξαίρεση την εμφάνιση της αύρας στην πλατεία Εξαρχείων, το έργο το έχω δει να παίζεται πολλές φορές, με τις ίδιες ακριβώς σκηνές σε όλες τις μεγάλες, συγκρουσιακές ή μη, πορείες από το 2008 και ύστερα.

Συνέχεια