ΤΟ ΚΟΛΠΟ ΓΚΡΟΣΟ ΜΕ ΤΙΣ «ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΕΣ» ΤΩΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΩΝ ΤΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ…


Η λεγόμενη φιλανθρωπία πάντα είναι κάτι που παρουσιάζεται από όλα τα μέσα και πολλοί άνθρωποι το προβάλλουν και αναπαραγάγουν, δίνοντας συγχαρητήρια στους πλούσιους φιλάνθρωπους, θεωρώντας την πράξη τους σαν κάτι σπουδαίο και μοναδικό.
Στην ίδια την λέξη «φιλανθρωπία», υπάρχει μια βαθιά αντίφαση, στα όρια του οξύμωρου. Ο άνθρωπος είναι απλώς άνθρωπος, δεν μπορεί να είναι φιλάνθρωπος. Όπως ο λύκος δεν μπορεί να είναι φιλόλυκος, ούτε η κότα φιλόκοτα και ο σκύλος φιλόσκυλος. Ο σκύλος, ναι, μπορεί να είναι φιλάνθρωπος, ως το κατεξοχήν κατοικίδιο που έχει μια σχεδόν αυτοκαταστροφική προσκόλληση στο είδος μας. Η κότα δεν θα μπορούσε να είναι ποτέ φιλάνθρωπη, αν είχε μια ελάχιστη επίγνωση του προορισμού της ως σούπας ή κοκκινιστής. Η γάτα, αν και εξίσου προσκολλημένη στον άνθρωπο και τα ενδιαιτήματά του, δεν είναι φιλάνθρωπη. Είναι απλώς φίλαυτη.
Η φιλανθρωπία είναι η άλλη όψη της έκπτωσης από την φυσική κατάσταση ισότητας. Πριν γίνουμε «φιλάνθρωποι», έχουμε αποδεχθεί το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι είναι κατώτεροι από μας, έχουν χάσει ωφελήματα που για μας είναι αυτονόητα ή φυσικά: το σπίτι τους, μια πατρίδα, ένα αξιοπρεπές εισόδημα, μια δουλειά. Έχουμε, δηλαδή, αποδεχθεί μια αφύσικη κατάσταση ανισότητας στην οποία μπορεί και να έχουμε συμβάλει με την απληστία μας, με την ανοχή μας ή με την σιωπή μας.

 

Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΗΣ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑΣ

Πλέον, μιλάμε καθαρά, για μια απροκάλυπτη και απεχθή οργανωμένη βιομηχανία φιλανθρωπίας, στην οποία συνωθούνται θύτες και θύματα. Με λίγα λόγια, την «φιλανθρωπία», την κάνουν άνθρωποι, οι οποίοι αφού πρώτα σε χέσουν, μετά σε σκουπίζουν και όχι φυσικά οι ίδιοι, μα κάποιος υπάλληλός τους.
Η βιομηχανία της φιλανθρωπίας προτιμά ακριβώς αυτό: να καταστήσει τους ανθρώπους, ακόμη και τους φτωχότερους και δυστυχέστερους, συνενόχους της φτώχειας και της δυστυχίας τους. Να τους πείσει ότι οι αναξιοπαθούντες πλησίον τους είναι θύματα μιας «φυσικής ανισότητας», εξίσου ακατανίκητης με τις θεομηνίες ή τις φυσικές καταστροφές. Έτσι, δεν αγαπούν τον πλησίον τους ως σε αυτόν. Απλώς, τον οικτίρουν και τον απομακρύνουν σε απόσταση ασφαλείας. Τον αντιμετωπίζουν ως απειλή που πρέπει να εξευμενιστεί. Κατ’ ουσίαν τον μισούν γιατί υπάρχει, παρ’ ότι η εξαθλίωση του άλλου είναι προϋπόθεση της δικής τους – υπαρκτής ή φανταστικής – ευδαιμονίας, καθιστώντας την φιλανθρωπία μια αυθεντική μισανθρωπία.
Για να γίνει ένας άνθρωπος εκατομμυριούχος, θα πρέπει να υπάρξουν χίλιοι ακόμα άνθρωποι που θα γίνουν φτωχότεροι. Για να ιδρυθεί μια πολυεθνική, θα χρειαστεί να καταλύσει κάθε έννοια ανθρωπισμού, ηθικής, νομιμότητας και κάθε άλλης αξίας.
Η ουσία της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας των μέσων παραγωγής συνιστάται στο ότι η ιδιοκτησία αυτή αποτελεί το μέσο της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας, την βάση των καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων.
Τα μέσα παραγωγής γίνονται κεφάλαιο μόνο όταν χρησιμοποιούνται για την εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας. Το κεφάλαιο είναι αξία που φέρνει στον ιδιοκτήτη της το κέρδος δια μέσου της εκμετάλλευσης των μισθωτών εργατών. Επομένως το κεφάλαιο δεν είναι πράγμα, αλλά οικονομική, παραγωγική σχέση μεταξύ της τάξεως των καπιταλιστών και της τάξεως των εργατών.
Ο εργάτης πιάνει δουλειά στον καπιταλιστή με σκοπό να πάρει από αυτόν ένα καθορισμένο χρηματικό ποσό και να αγοράσει με αυτό τα μέσα συντήρησης. Επομένως, η μίσθωση του εργάτη είναι μια ιδιόμορφη εμπορική πράξη ανάμεσα στον καπιταλιστή και στον εργάτη. Η υπεραξία αυτή δημιουργήθηκε από την απλήρωτη πρόσθετη εργασία. Στην καπιταλιστική επιχείρηση, η εργάσιμη μέρα διαιρείται σε δύο μέρη:
α) στον αναγκαίο χρόνο εργασίας, στην διάρκεια του οποίου αναπαράγεται η αξία της εργατικής δύναμης, και
β) στον πρόσθετο χρόνο εργασίας, στην διάρκεια του οποίου δημιουργείται η υπεραξία. Η παραγωγή της υπεραξίας και η ιδιοποίησή της από τους καπιταλιστές είναι ο βασικός οικονομικός νόμος του καπιταλισμού.

Συνέχεια

ΑΝΟΙΧΤΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ ΚΑΙ ΝΕΡΟ: ΙΔΙΑ Ή ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ; …


Εν έτει 2017, η βαρύτητα του Ανοιχτού Κώδικα επεκτείνεται και σε πολλές άλλες σφαίρες, καθορίζοντας το πώς οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν και συνεργάζονται γενικώς· πολύ πιο πέρα από το πλαίσιο των ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Αναμφισβήτητα, αυτό που συμβαίνει, είναι συναρπαστικό. Μας δίνει το κλειδί για να κατανοήσουμε ποια θα μπορούσε να είναι η κορυφαία κληρονομιά των κινημάτων Ελεύθερου και Ανοιχτού κώδικα λογισμικού.

Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που δεν γνωρίζουν σε τι διαφέρει το λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα, αλλά και το Ελεύθερο Λογισμικό, από το ιδιόκτητο λογισμικό;

Και όμως, όσο και αν σας φαίνεται παράξενο, υπάρχουν. Υπάρχουν ακόμα και αυτοί που δεν πιστεύουν καν ότι υπάρχει Ελεύθερο λογισμικό.

Φταίει άραγε η άγνοια; Ίσως κάποιοι να θυμάστε την περίπτωση της δασκάλας που όταν έπιασε έναν μαθητή της με… LiveCDs Linux, θεώρησε καλό να τα κατάσχει καθώς δεν μπορούσε να επιτρέψει τέτοια πράγματα να συμβαίνουν στην αίθουσα που διδάσκει, διαρρηγνύοντας τα ιμάτιά της ότι η χρήση του Linux «καθυστερεί» τα παιδιά μας και ότι κανένα λογισμικό δεν είναι δωρεάν και είναι επικίνδυνο να διαδίδουμε τέτοιες στρεβλότητες;

Απόπειρα φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης;
Ή μήπως όλες οι εξηγήσεις συνοψίζονται σε μια λέξη: Προπαγάνδα. Είναι το ίδιο το σύστημα που το διακινεί ο νόμος του χρήματος και του κέρδους. Το Σύστημα που μας έχει επιβάλλει πως οι λίγοι πρέπει ν’ αποφασίζουν για τους πολλούς. Και που όλα έχουν γίνει μπάχαλο στους ανθρώπους, υιοθετώντας κάθε αξία τυφλά.
Πολλές οι διαφορές μεταξύ Ελεύθερου και Ανοιχτού Κώδικα λογισμικού και Ιδιόκτητου λογισμικού που ο κάθε νοήμων άνθρωπος μπορεί εύκολα να συνειδητοποιήσει, αν «ψαχτεί» λίγο.
Η «επίσημη» απάντηση πάντως είναι ότι, με το Open-source, ο πηγαίος κώδικας δεν ανήκει σε κανέναν και είναι διαθέσιμος σε όλους· εν αντιθέσει με τους πωλητές του ιδιόκτητου λογισμικού που κρατούν κρυφό τον κώδικα του προγράμματος.

Ωστόσο, ως φαίνεται και από το προαναφερθέν παράδειγμα της δασκάλας, η «επίσημη» αυτή απάντηση – περί της διαφοράς τους – δεν προσφέρει πάντοτε επαρκή σαφήνεια.

Για να γίνει λοιπόν πιο ξεκάθαρο, θα συγκρίνουμε το λογισμικό Ανοιχτού Κώδικα με το νερό.
Το νερό είναι ζωή, δικαίωμα και, ως εκ τούτου, κοινής ωφελείας· και επομένως εφικτό για όλους.

Το νερό ανήκει σε όλους, είναι ελεύθερα διαθέσιμο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλους.
Ακριβώς όπως και το λογισμικό Ανοιχτού κώδικα.

Υπάρχουν διαφορετικοί τύποι νερού και διαφορετικές εφαρμογές για αυτό: πόσιμο νερό, νερό για βιομηχανική χρήση, νερό που χρησιμοποιείται για την κατάσβεση των πυρκαγιών, ύδατα κολύμβησης και ούτω καθεξής.
Κάθε τύπος νερού έχει τα δικά του χαρακτηριστικά.

Ομοίως, στον Ανοιχτό Κώδικα, υπάρχουν διαφορετικά συστήματα λογισμικού ανοιχτού κώδικα.

Δεν έχετε λοιπόν παρά να κάνετε τα προγράμματα Ανοιχτού κώδικα κατάλληλα για τις δικές σας ανάγκες. Αν το χρειάζεστε για επαγγελματική χρήση, μπορείτε ακόμα να απευθυνθείτε και σε κάποια εταιρεία ηλεκτρονικών προγραμμάτων που έχει ήδη αναπτύξει και παρέχει επιπλέον υπηρεσίες για το αντίστοιχο λογισμικό για επιχειρήσεις.

Μπορείτε να κάνετε εσείς την γεώτρηση ανοίγοντας το δικό σας πηγάδι (με τις σωστές άδειες) και να αντλείτε νερό από το δικό σας πηγάδι, αλλά μπορείτε να το αντλείτε και από το δικό σας πηγάδι με μια συνδρομή σε έναν προμηθευτή νερού ο οποίος επεξεργάζεται το νερό προ της κατανάλωσής του, το τροφοδοτεί μέσω δικτύου και εξασφαλίζει την παράδοσή του.


Aπό:http://osarena.net/anoihtos-kodikas-kai-nero-idia-i-diaforetika

Βγάλτε τις κλειδαριές από τις πόρτες! Βγάλτε τις πόρτες από τους μεντεσέδες! …


Περί της παγκόσμιας μέρας ποίησης

ποιηση

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Δεν υπάρχει τίποτα στο γράψιμο. Το μόνο που κάνεις είναι να κάθεσαι στην γραφομηχανή και να αιμορραγείς» θα γράψει ο Ernest Hemingway. Αυτός ίσως είναι ο μοναδικός σωστός ορισμός της. Πως μπορεί αυτή η μόνιμη επανεφεύρεση της σκέψης και της γλώσσας που την εκφέρει, να έχει ορισμό; Κάθε τι το ακαδημαϊκό θα ερχόταν σε σύγκρουση με την ίδια της την δυναμική και την ίδια της την λειτουργία.

Η ποίηση, λοιπόν. Η θεμελιακή και άχρονη μορφή επικοινωνίας με συγκεκριμένους και μη αποδέκτες και με τον κόσμο όλο, εν τέλει και εν γένει. Ο υπαινιγμός και η αφαίρεση ως δήλωση του πιο γενικευμένου. Η έκφραση που ενυπάρχει στα πρώτα λαϊκά τραγούδια της ανθρωπότητας – και σε κάθε τέχνη μετέπειτα -. Το προσωπικό (ή το συλλογικό;) ημερολόγιο ενάντια στην λήθη, ενάντια στην καταστολή και την ηθική υποστολή, ενάντια στον φόβο, ενάντια στο παρελθόν, στο παρόν, στο αύριο. Η τελετουργία που δομείται αυθόρμητα καθώς και σκόπιμα στο νου του κάθε ανθρώπου από την στιγμή που αρχίζει να μαθαίνει να γράφει και να συντάσσει λέξεις και εκφράσεις και την ιδρύει, την δημιουργεί ακόμη και χωρίς να σκέφτεται να την αποκαλέσει «ποίηση». Τα γράμματα που στάλθηκαν και στέλνονται. Οι φράσεις, οι λέξεις, η σύνθεση και η αντίθεση που πάντα γράφεται ή και δεν απασχολείται να γραφτεί. Που μπαίνει σε συρτάρια ή σκίζεται ή απλά διαβάζεται από ένα άνθρωπο μονάχα. Μια φράση σε ένα τοίχο. Μια σκέψη που χάθηκε. Το σύνθημα, το παρασύνθημα, το σινιάλο του κρατούμενου. Ποίηση. Η αρχέγονη, πρωτόπλαστη, καθοριστική και κυρίαρχη τέχνη. Η τέχνη των πάντων. Η δημιουργία του νου. Ποιώ σημαίνει δημιουργώ.

Συνέχεια

ΕΥΡΥΖΩΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΟΥΡΕΑΛΙΣΜΟΣ…


Αναρωτιέμαι αν έχει νόημα να μιλήσεις και να αναδείξεις κάποια άλλα θέματα σε μια κοινωνία με 50% ανεργία που ζει στην καλύτερη σε παγωμένα σπίτια, ενώ ο δημόσιός της διάλογος αναλώνεται στο αν και πώς πρέπει να διδαχτούν τα θρησκευτικά και στο ποιο κόμμα θα εφαρμόσει καλύτερα πολιτικές για αύξηση των ταξικών διαφορών. Θεωρώ όμως πως το διαδίκτυο και η πληροφορία είναι ιδιαιτέρως σημαντικά στις μέρες μας, ακόμα και στην κατάσταση την οποία έχει περιέλθει. Δεν είναι μόνο η διέξοδος και η τέλος πάντων όποια μορφή ψυχαγωγίας μπορεί να δώσει, μα και άλλοι τομείς που δεν έχει νόημα να αναλύσουμε, ούτως ή άλλως είναι προφανείς. Θα μπορούσαμε να πούμε πως το διαδίκτυο, όμοια με το νερό, τροφή και στεγή, θα έπρεπε να ήταν θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, όμως αυτό στον καπιταλιστικό κόσμο μας είναι αδύνατο να συμβεί. Ως ακόμα και στο web θα υπάρχουν κοινωνικές ανισότητες οι οποίες θα γίνονται χαώδεις.

Δεδομένου πως η τεχνολογία αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα της αγοράς είναι σαφές πως πρόκειται για ένα πολύ επικερδές κομμάτι σε μια σειρά προϊόντων και υπηρεσιών που συμπεριλαμβάνει εταιρείες κάθε μεγέθους και βεληνεκούς. Έτσι βλέπουμε μια εκρηκτική πληθώρα υλικών και υπηρεσιών να παρέχονται στις μάζες προς κατανάλωση, με την τεχνητή δημιουργία πλασματικών αναγκών. Βέβαια, πολύ λιγότερος λόγος γίνεται όσον αφορά την αναβάθμιση υποδομών και όταν αυτό συμβαίνει, πρόκειται για κάτι απολύτως επιφανειακό. Άλλωστε, για ποια τεχνολογία και «ακμή της» να μιλήσουμε, όταν δεν υπάρχουν οι βασικές υποδομές ή όταν αυτές βρίσκονται σε άσχημη κατάσταση;
Εντελώς απλοποιημένα, ο βασικός πυλώνας σήμερα είναι η συνδεσιμότητα. Η πρόσβαση στο web δηλαδή. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (τα στοιχεία αυτά προκύπτουν από την έρευνα χρήσης τεχνολογιών πληροφόρησης και επικοινωνίας για το 2015), επτά στα 10 νοικοκυριά έχουν πρόσβαση σε ηλεκτρονικό υπολογιστή (ποσοστό 68,6%) και πρόσβαση στο διαδίκτυο από την κατοικία τους (ποσοστό 68,1%). Μάλιστα, την τελευταία πενταετία (2010- 2015) καταγράφεται αύξηση 46,8% στην πρόσβαση στο διαδίκτυο από την κατοικία. Και όλα δείχνουν πως τα νούμερα αυτά θα είναι ανοδικά.

Συνέχεια

YOUTUBE HEROES: ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ…


Ο καπιταλιστικός εθελοντισμός έκανε έντονα την εμφάνισή του την προηγούμενη δεκαετία και ήδη έχει αρχίσει να περνάει σε άλλο level. H λέξη «εθελοντισμός» όμως έχει πολλές έννοιες και εξαρτάται την οπτική ή πώς θα σερβιριστεί. Εθελοντές είναι πολλοί άνθρωποι που πράττουν ανάλογα την κοσμοθεωρία και τον χαρακτήρα τους. Για παράδειγμα, σαν «εθελοντές» θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα διάφορα τετραψήφια νούμερα για να «αναφέρουν» κάτι στις αρχές.
Μπορεί στην Ελλάδα να μην το βλέπετε έντονα σαν φαινόμενο – παρόλο που υπάρχουν αρκετοί τετραψήφιοι και πενταψήφιοι αριθμοί (μα και mails) ανωνύμων καταγγελιών [αν και το 2010 με τις καταγγελίες για το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους έγινε χαμός, μα θα πρέπει να γνωρίζετε πως υπάρχει και νόμος (4055/2012) για αρχειοθέτηση ανώνυμων καταγγελιών], όμως στις ΗΠΑ, αφίσες και διαφημίσεις αναφέρουν συνεχώς τέτοια νούμερα που μπορείς να καταδώσεις κάποιον συμπολίτη σου. Και πιστέψτε με, υπάρχουν για τα πάντα, άσχετα αν το τελευταίο διάστημα κάνουν θραύση όσα αφορούν καταγγελίες για «παράνομους» μετανάστες και «ξένους» γενικότερα. Προφανώς αυτές είναι περιπτώσεις «εθελοντισμού» που διαφέρουν ριζικά από τον κοινοτικό.
Αν και δεν υπάρχουν ακριβή στατιστικά στοιχεία για αυτά, πριν λίγα χρόνια διάβαζα για την έκπληξη που είχαν νοιώσει αστυνομικοί (στις ΗΠΑ), με την αποδοχή και την χρήση της εφαρμογής κατάδοσης ανθρώπων Facewatch ID και αναφορές για αριθμούς μεγάλους προσλήψεων σε θέσεις τηλεφωνικού κέντρου για τέτοια 4ψήφια και 5ψήφια νούμερα.

Εκτός αυτού όμως, παρατηρώντας την εξέλιξη των social-media στα χρόνια, με προεξέχον το Facebook βλέπουμε την σταδιακή καθιέρωση στοιχείων που άμεσα ή έμμεσα είναι στοιχεία κατάδοσης (ως ακόμα και αυτή η live πληκτρολόγηση).
Όπως και να έχει, τα κέντρα καταγγελιών έγιναν ξανά της μόδας και έχουν έρθει για να μείνουν (έστω μέχρι να έρθει η επόμενη τεχνολογία που θα τα αντικαταστήσει καλύτερα). Και δεν μιλάμε βέβαια για τις καταγγελίες στις υποτιθέμενες αρχές «προστασίας», αφού αυτές ούτως ή άλλως έχουν συγκεκριμένα πλαίσια που κινούνται και σε καμία περίπτωση δεν είναι επιθετικές ή επιδιώκουν εφαρμογή του νόμου όταν αφορά περιπτώσεις μεγάλων εταιρειών (πχ τηλεφωνικών, εστίασης κλπ). Γνωστό εξάλλου, πως το νομικό σύστημα είναι απόλυτα ταξικό και ευνοεί την οργανωμένη κοινωνική διάσπαση, δημιουργώντας ως ακόμα και «δόγματα», σαν το γνωστό «με την κατσίκα του γείτονα» που έρχεται από μια ασήμαντη χώρα της βαλκανικής χερσονήσου.

Συνέχεια

ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ «ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ» ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ…


Οι πολυεθνικές είναι βουτηγμένες στο αίμα και στην εξαπάτηση. Όλες οι πολυεθνικές. Ιδιαίτερα στον χώρο της τεχνολογίας, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι σχήμα λόγου. Ούτε το αίμα, ούτε η εξαπάτηση. Και δεν αναφερόμαστε στο γεγονός πως σχεδόν όλες οι τεχνολογίες έχουν αναπτυχθεί πρωτίστως για στρατιωτικούς σκοπούς, μα στον κοινωνικό παρασιτισμό τους τότε και σήμερα.
Οι ΗΠΑ, το προπύργιο του καπιταλισμού, έχουν εφεύρει ένα σύστημα που οι καθιερωμένες σήμερα πολυεθνικές δεν θα ήταν και πολλά, αν δεν βασιζόντουσαν στον κρατικό κουβαρντά, στα παγκόσμια ταμεία και στο οικονομικό σύστημα, πετυχαίνοντας μια ισχυρή αντινομία: από την μια την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, και από την άλλη την ιδιωτικοποίηση του παραγόμενου πλούτου [η «δημιουργική» καταστροφή της Τεχνολογίας]. Είναι επίσης, γεγονός αδιαμφισβήτητο πως κανένας κραταιός επιχειρηματίας δεν ρισκάρει δικά του χρήματα και όσο πιο μεγάλη είναι μια εταιρεία, τόσο πιο δεδομένο είναι αυτό. Το παν είναι να μένουν ευτραφείς και χαρούμενοι οι μέτοχοι και τα στελέχη των πολυεθνικών.
Μια ματιά στο παρελθόν της τεχνολογίας μπορεί να αποδείξει πως όλες οι πραγματικές καινοτομίες – στις οποίες και οφείλονται αρκετά από αυτά που έχουμε σήμερα – είναι κλεμμένες και τα πραγματικά ονόματα των αρχικών δημιουργών δεν τα γνωρίζει κανένας. Η ανοιχτή αρχιτεκτονική ήταν αυτή που στις δεκαετίες 70-90 έκανε την έκρηξη των τεχνολογιών. Τα ανοιχτά πρότυπα γενικότερα ήταν αυτά που έδωσαν τα λογισμικά και το διαδίκτυο. Βάσει αυτών, το μόνο βέβαιο ήταν πως η τεχνολογία του σήμερα θα ήταν πολλά επίπεδα πιο υψηλή, πιο ποιοτική και πιο κοντά στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Ο ένας έκλεβε τον κώδικα του άλλου και επενέβαινε σε αυτόν. Δεν είναι μικρή δουλειά αυτό και ούτε πρέπει να το αντιμετωπίσουμε υποτιμητικά· επειδή για να γίνει αυτό, χρειαζόντουσαν γνώσεις και όρεξη από τους hackers της εποχής.

Συνέχεια

ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΣ, ΚΟΙΝΟΤΙΚΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ, ΑΝΑΠΤΥΞΗ, ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΑΝΟΙΧΤΟΥ ΛΟΓΙΣΜΙΚΟΥ…


Τα τελευταία χρόνια ακούγονται έντονα στον κοινωνικό διάλογο λέξεις όπως «εθελοντισμός», «αλληλέγγυοι», «κοινότητες». Ίσως σαν χώρα, την λέξη «εθελοντισμός» να την ακούσαμε τόσες πολλές φορές, όσο ποτέ ξανά στην ζωή μας, το 2004 με τους τότε ολυμπιακούς αγώνες. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο όρος «εθελοντισμός» ακούγεται όμορφα έχοντας και μια αλτρουιστική χροιά. Άλλωστε όλα αυτά τα χρόνια της «κρίσης» βλέπουμε συνεχώς νέες μορφές εθελοντισμού να εμφανίζονται και νέα προσχήματα να αναδύονται για την θεμελίωσή τους. Κοινωνικά μοιάζουν να αναδύθηκαν εξαιτίας της ηθελημένης απουσίας του κράτους σε μια προσπάθεια διαχείρισης της κρίσης και της υποκατάστασης του κράτους.
Ωστόσο, σε αυτά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά, αφού άλλο η κοινωνική αλληλεγγύη και άλλο ο εθελοντισμός, ασχέτως αν η καθημερινή λεκτικότητα τείνει να εξομοιώνει τους όρους.
Όταν οι δήμοι, οι εταιρείες και άλλοι κρατικοί φορείς καλούν τους δημότες τους, άνεργους, απολυμένους, συμβασιούχους, φίλους και γείτονες (με την απαραίτητη προπαγάνδα των ΜΜΕ), να καλύψουν εθελοντικά (τζάμπα δουλειά δηλαδή) πάγιες και διαρκείς θέσεις τις οποίες κατείχαν εργαζόμενοι που απολύθηκαν (καθαριότητα, κοινωνική φροντίδα, περιβάλλον), έχουμε να κάνουμε με την ανάδειξη της εξαπάτησης, της ανθρώπινης βλακείας και της κατευθυνόμενης αποβλάκωσης. Όταν κρατικοί φορείς της εκπαίδευσης καλούν «εθελοντές» φοιτητές, εκπαιδευτικούς ή συνταξιούχους να στελεχώσουν «κοινωνικά προγράμματα» του δήμου τους για τους οικονομικά αδύναμους μαθητές, την ώρα που υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι και ελαστικά εργαζόμενοι εκπαιδευτικοί, ΔΕΝ μιλάμε για εθελοντισμό αλλά για κοινωνική εξαπάτηση. Το ίδιο φυσικά συμβαίνει με τους κάθε είδους αντίστοιχους «εθελοντές» (πυροσβέστες, νοσοκόμους, γιατρούς κλπ)
Το να πιστεύεις πως κάνεις κοινωνικό έργο καθαρίζοντας τοίχους από αφίσες, παγκάκια από τσίχλες και βάζοντας πουλοβεράκι σε δένδρα, σε κατατάσσει χαλαρά σε λοβοτομημένο υποκριτή, αφού στο δίπλα στενό πεθαίνουν άνθρωποι. Το να δουλεύεις τζάμπα για αυτούς που ξήλωναν παγκάκια από πλατείες για να μην κοιμούνται άστεγοι και που πετάξανε στα σκουπίδια κουβέρτες, ρούχα και παιχνίδια που είχαν συγκεντρωθεί για άπορα παιδιά, δεν σε κάνει ακτιβιστή, μα κοινωνικά ηλίθιο και συνένοχο.
Το να μην βλέπεις πως είναι ξεκάθαρα πολιτική κατεύθυνση της εξουσίας να αντικαταστήσει την υποχρέωση της πολιτείας για δημόσιες και δωρεάν κοινωνικές παροχές προς όλους τους πολίτες της, κάνει να δημιουργούνται ακανθώδεις ΜΚΟ που είναι πανάκριβα επιδοτούμενες, με μηδενική διαφάνεια και χωρίς ουσιαστικό έργο.

Συνέχεια