Σε μια εταιρεία-κολοσσό στις ΗΠΑ γίνεται απεργία εδώ και δύο μήνες…


veri3

Γράφει o Γιάννης Σαλάπας, Αναδημοσίευση από Attack στην ανεργία και την επισφάλεια

Αναδημοσιεύουμε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρο κείμενο του Γιάννη Σαλάπα από τον ιστότοπο Attack στην ανεργία και την επισφάλεια

Η Verizon είναι η μεγαλύτερη εταιρεία Τηλεπικοινωνιών στις ΗΠΑ από το 2014 και μετά, με τζίρο το 2015 μόνο 131,62 δις δολάρια. Απασχολεί  177.900 εργαζόμενους στους διάφορους κλάδους της, στην σταθερή τηλεφωνία, στην συνδρομητική τηλεόραση, στην κινητή τηλεφωνία ακόμα και στις υπηρεσίες δικτύου και στην τεχνική υποστήριξη του Πρωτοκόλλου Ιντερνετ. Ναι, αυτού του Πρωτόκολλου που χρησιμοποιεί κάθε υπολογιστής, κινητό, Ρούτερ κ.ο.κ για να μπει στο Facebook στο Youtube και φυσικά στο site μας.

Όλη αυτή η εισαγωγή έγινε για να καταλάβουμε τι μεγαθήριο είναι αυτή η εταιρεία και κατά συνέπεια πόσο τεράστιος ο αγώνας και το κουράγιο των 40.000 εργαζόμενων της στην σταθερή τηλεφωνία που συνεχίζουν για δεύτερο μήνα την απεργία για την διατήρηση των θέσεων εργασίας τους, των μισθών και της ασφάλισης τους.

Η απεργία ξεκίνησε στις 13 Απριλίου όταν oι διαπραγματεύσεις  των σωματείων CWA και ΙBEW (Εργάτες Τηλεπικοινωνιών Αμερικής και Διεθνή Αδελφότητα  Ηλεκτρολόγων Εργατών αντίστοιχα) με την εταιρεία για νέα συλλογική σύμβαση, καθώς η προηγούμενη έχει ήδη λήξει από τον Αύγουστο του 2015 αποδείχθηκαν άκαρπες μετά από 9 μήνες.

Συνέχεια

La France sous tension. Το Χρονικό της Εξέγερσης*…


Ανταπόκριση από το Παρίσι. Του Πιέρ Σαλϊέ

*Rêve Générale: Ένα λογοπαίγνιο με την φράση «Γενική Απεργία» που αναφέρεται εν τέλει στη δυνατότητα να υπάρξει ένα «Γενικό Όνειρο», που δεν θα επικεντρωθεί σε απλές μεταρρυθμίσεις αλλά στην ολοκληρωτική συστημική αλλαγή.

 

Ζητώντας την απόσυρση του νέου νόμου για τα εργασιακά της Υπουργού Εργασίας Ελ Χομρί, μαθητικά, φοιτητικά και εργατικά συνδικάτα βρίσκονται επί ποδός σε όλη τη Γαλλία για πέμπτη συνεχόμενη εβδομάδα σε μία σειρά διαδηλώσεων που έχουν βάλει φωτιά στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Είναι η πρώτη φορά μετά το κύμα διαδηλώσεων ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού το 2010 που η Γαλλία, από το λιμάνι της Χάβρης μέχρι τη Μασσαλία, συντάρασσεται από μαζικές κινητοποιήσεις. Στη πρώτη γραμμή του πυρός μαθητές και φοιτητές που θεωρούν ότι ο νέος νόμος για τα εργασιακά στοχοποιεί πρωτίστως εκείνους.

Συνέχεια

Οι φιλελεύθεροι και η απεργία…


321269

Ο χρήστης της απεργίας

Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι για τους οποίους η απεργία είναι ένα σκάνδαλο: δηλαδή όχι απλώς ένα σφάλμα, μια αταξία ή ένα πλημμέλημα, αλλά ένα έγκλημα κατά της ηθικής, μια ανυπόφορη πράξη που διαταράζει, κατά τη γνώμη τους, τη Φύση. Απαράδεκτη, σκανδαλώδης, εξοργιστική, είπαν για μια πρόσφατη απεργία ορισμένοι αναγνώστες του Φιγκαρό. Πρόκειται για μια αλήθεια, από την εποχή της Παλινόρθωσης και που εκφράζει τη βαθύτερη της νοοτροπία. Είναι η εποχή όπου η αστική τάξη, που βρίσκεται στην εξουσία από πολύ λίγο καιρό, εκτελεί ένα είδος συγκερασμού Ηθικής και Φύσης, δίνοντας στη μια την εγγύηση της άλλης: από φόβο μην υποχρεωθεί να φυσικοποιήσει την Ηθική, ηθικοποιεί τη Φύση, καμώνεται πως συγχέει το πολιτικό σύστημα με το φυσικό και καταλήγει στο να κηρύσσει ανήθικο καθετί που αμφισβητεί τους διαρθρωτικούς νόμους της κοινωνίας την οποία ανέλαβε να υπερασπίσει. Στους νομάρχες του Καρόλου του 10ου, όπως και στους σημερινούς αναγνώστες του Φιγκαρό,η απεργία εμφανίζεται πριν απ’όλα σαν μια πρόκληση στις εντολές της ηθικοποιημένης λογικής: για αυτούς, απεργώ σημαίνει <<κοροιδεύω τον κόσμο>>, δηλαδή παραβιάζω όχι τόσο μια πολιτική νομιμότητα, όσο μια “φυσική” νομοτέλεια, προσβάλλω το φιλοσοφικό βάθρο της αστικής κοινωνίας, αυτό το μίγμα ηθικής και λογικής που είναι η “σύνεση”.

Συνέχεια

Όταν οι Sex Pistols έσωσαν τα Χριστούγεννα του 1977…


Χωρίς Άγιο Βασίλη, κάλαντα και έλκηθρo. Με Johny Rotten, πανκ και μια απεργία: Αυτή είναι όντως μια διαφορετική χριστουγεννιάτικη ιστορία

sexpistols

«Γράφει ο Κώστας Φουρίκος»

Λοιπόν πρέπει να το παραδεχτούμε. Τα Χριστούγεννα είναι η πιο «γιορτή» από όλες τις γιορτές. Είτε τη συμπαθείς όπως εμείς, είτε όχι, δεν μπορείς να αρνηθείς την πρωτοκαθεδρία της στην κατηγορία των γιορτών. Μπορεί να φταίει το μάρκετινγκ -το ξέρω- . Μπορεί να φταίει η σύνδεση της με την αλλαγή του έτους που συμβολίζει και συμπυκνώνει την αιώνια αντιπαράθεσή μας με το χρόνο που αμείλικτα περνά. Ή μπορεί να φταίει και η ανάγκη να ξεφύγουμε από την κανονικότητα με κάθε ευκαιρία και να μπερδευτούμε πιο αδέσμευτα με αγαπημένα πρόσωπα. (ή και να συνειδητοποιήσουμε πάλι πιο αδέσμευτα την απουσία τους).

Συνέχεια

ΔΕΝ ΑΠΕΡΓΩ.ΔΕΝ ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ ΣΤΟΝ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ


TsaposΤου Χρήστου Τσάπου

Με το κείμενο που ακολουθεί εστιάζω σε δύο θέματα της εκπαιδεύσεως, ένα τρέχον και ένα χρόνιο.  Το πρώτο αφορά στο “για ποιο λόγο επέλεξε η κυβέρνηση να συγκρουσθεί με τον κλάδο των καθηγητών” λίγες μέρες πριν τις πανελλήνιες εξετάσεις.   Το δεύτερο αφορά στο χρόνιο πρόβλημα της ελλείψεως ΠΑΙΔΕΙΑΣ στην κοινωνία μας αλλά και στην πολιτική που εφαρμόζει το υπουργείο.
Α. Ποια σημασία είχαν οι προσχηματικές μεθοδεύσεις του Υπουργείου “Παιδείας” – περί υπεραρίθμων, υποχρεωτικών μεταθέσεων πανελλαδικής εμβέλειας, κλείσιμο σχολικών μονάδων, αύξηση αριθμού μαθητών ανά αίθουσα, αύξηση του ωραρίου, επιτάξεις – στις παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων; Γιατί όλα αυτά δημοσιοποιήθηκαν τώρα και δεν περίμενε η κυβέρνηση έναν μήνα αργότερα που προφανώς γνωρίζει ότι θα ήταν πολύ δυσκολότερο να ενεργοποιηθούν οι καθηγητές; Γιατί αυτή η σπουδή;

Έχουν γραφτεί αρκετά στον τύπο (κυρίως στον ηλεκτρονικό) τις τελευταίες μέρες για το ότι η 7κομματική κατοχική κυβέρνηση [1] επέλεξε την σύγκρουση αυτή για λόγους που καθόλου δεν αφορούν στην εκπαίδευση: αφορούν στην δική της δεινή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει μετά από τις σε καθημερινή βάση αποκαλύψεις Ελλήνων ερευνητών για το μέγεθος της σήψης του τραπεζικού–πολιτικού κατεστημένου και την απόλυτη εξάρτησή του από τον ντόπιο και διεθνή σιω νισμό ο οποίος ως γάγγραινα λυμαίνεται την χώρα μας επί αιώνες [2]. Συνέχεια

«ΟΥΔΕΙΣ ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΚΙΛΟΤΙΝΑ!


ΜπογιοπToυ Νίκου Μπογιόπουλου

Ακούστε τους, ακούστε πώς ουρλιάζουν:

«Ουδείς εξαιρείται του νόμου»!

Αλλά όλοι αυτοί του «μαύρου μετώπου» που μιλούν για το «νόμο που άπαξ και ψηφίστηκε ουδεμία αντίρρησις νοείται» (!), νομίζετε ότι απευθύνονται μόνο στους εργαζόμενους στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς; Λάθος!

Απευθύνονται σε όλη την κοινωνία που… «πρέπει να συμμορφωθεί»! Τι λένε: Οτι αφού τα μνημόνια τα έκαναν νόμους, αφού τις φορολεηλασίες τις έκαναν νόμους, αφού τη λαϊκή χρεοκοπία την έκαναν νόμο, αφού τις μειώσεις μισθών τις έκαναν νόμους, ακόμα κι αν αύριο ψηφίσουν με νόμο πως κάθε οικογένεια, εκτός από τους φόρους, τα εισοδήματα, τη σύνταξη θα καταβάλλει στο ΔΝΤ και τα πρωτότοκα τέκνα της, τότε ουδείς θα πρέπει να αντιδρά, διότι θα… «το λέει ο νόμος»!

 

Όταν όλα αυτά τα επίλεκτα μέλη του κλαμπ της πιο παρασιτικής συντεχνίας, της συντεχνίας των βιομηχάνων, των τραπεζιτών, των εφοπλιστών και των «νταβατζήδων», μιλούν για τις «συντεχνίες» όπως έπραξε προχτές ο κ. Σαμαράς, και όπως πριν είχε πράξει ο Παπανδρέου, και όπως πριν είχε πράξει ο Σημίτης, και όπως πριν είχε πράξει ο Μητσοτάκης, δεν απευθύνονται μόνο στους εργαζόμενους στα ΜΜΜ.

Απευθύνονται σε όλη την κοινωνία, στην κοινωνία των καταπιεσμένων, στην κοινωνία της φτώχειας και της απελπισίας, την οποία θέλουν να συκοφαντήσουν. Να την «παθητικοποιήσουν». Να την «κομματιάσουν». Να την καταστήσουν έρμαιο του «διαίρει και βασίλευε». Να «ξεμοναχιάσουν» το κάθε τμήμα της. Να το απομονώσουν και αφού θα του έχουν στερήσει τις εφεδρείες της κοινωνικής αλληλεγγύης να το τσακίσουν. Ετσι, με την ίδια μέθοδο, θέλουν να καθυποτάξουν, τελικά, όλη την «κατατεμαχισμένη» κοινωνία.

Όταν όλα τα φερέφωνα των «αφεντικών», αυτοί που δε δίνουν δεκάρα για την «ταλαιπωρία» της ανεργίας, για την «ταλαιπωρία» της ανέχειας, για την «ταλαιπωρία» των χαρατσιών, για την «ταλαιπωρία» της πείνας, μιλούν για την «ταλαιπωρία της κοινωνίας» από τους απεργούς και αντιπαραθέτουν στο «δικαίωμα της απεργίας» το… «δικαίωμα στην εργασία» – ποιοι; αυτοί που έφτασαν την ανεργία στο 30%! – δεν απευθύνονται στους εργαζόμενους στα ΜΜΜ.

Απευθύνονται στην ταλαίπωρη κοινωνία, η οποία πάνω από έναν αιώνα μετά την εξέγερση στο Σικάγο θα πρέπει να «ρυθμίσει» τη συνείδησή της, ώστε να μη θεωρεί πια ότι «η δουλειά είναι δικαίωμα». Να ξεχάσει ότι ο αξιοπρεπής μισθός είναι δικαίωμα. Να μάθει ότι «δικαίωμα» είναι η απεργοσπασία (!), να μάθει να βλέπει την εργασία σαν… «προνόμιο». Σαν… «παραχώρηση». Σαν… φιλάνθρωπη «προσφορά». Να μάθει να δέχεται αδιαμαρτύρητα κάθε νέα περικοπή του μισθού της, για την οποία οφείλει κιόλας να δοξολογεί τον καλοκάγαθο καπιταλιστή που από το ξεροκόμματο της αφαίρεσε «μόνο» το… μισό.

Και φυσικά:

Οταν έμβλημα της πολιτικής τους έφτασαν να καθιστούν τις νυχτόβιες επιδρομές των ΜΑΤ, την απειλή της … φυλάκισης(!), όταν ποινικοποιούν ως «κακούργημα» τις κινητοποιήσεις, όταν ομολογούν πως οι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και οι επιστρατεύσεις κατά των απεργών αποτελούν έναν εκσυγχρονισμό των… γραφειοκρατικών διατάξεων της χούντας (!),

σίγουρα δε μιλούν στους εργαζόμενους των ΜΜΜ.

Απευθύνονται σε όλο το λαό, του κουνούν ως «γκαουλάιτερ» του κεφαλαίου το δάκτυλο της καταστολής, τον απειλούν με τον πιο χυδαίο, τον πιο ιταμό, τον πιο απροκάλυπτο τρόπο, ότι ή θα γίνει ραγιάς να τους προσκυνάει ή θα τον… ξεκάνουν!

***

Ο πόλεμος, επομένως, που έχουν εξαπολύσει είναι καθολικός.

Τα «νταϊλίκια» του Σαμαρά θα ήταν ανάξια να γίνουν ακόμα και γελοιογραφία, αν δεν επρόκειτο για τον γραβατοφορεμένο «τσαμπουκά» μιας πρωτοφανούς πολιτικής αγριότητας που αφορά τους εργαζόμενους στα ΜΜΜ, όπως χτες αφορούσε τους ναυτεργάτες, όπως προχτές αφορούσε τους δημόσιους υπάλληλους, όπως αντιπροχτές αφορούσε τους αγρότες, όπως κάθε μέρα αφορά τους εργάτες.

*

Αν αυτός ο καθολικός πόλεμος ενάντια σε κάθε τμήμα της κοινωνίας δεν πάρει καθολική απάντηση μέσα από ένα κοινό μέτωπο εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων, φτωχής αγροτιάς, βιοτεχνών, μικρεμπόρων, που σημαίνει λαϊκή συμμαχία, συμπόρευση, συστράτευση και αλληλεγγύη ανάμεσα σε όλα τα στρώματα που υφίστανται την εκμετάλλευση και τη φτωχοποίηση, αν κόντρα στο «σφάξε με αγά μου ν’ αγιάσω» δεν πάρει σάρκα και οστά το «ο ένας για όλους και όλοι για έναν», τότε, τα υποκινούμενα της πλουτοκρατίας μπορεί κι αυτά να φύγουν νύχτα, όπως οι προηγούμενοι, αλλά προηγουμένως θα έχουν αφανίσει έναν ολόκληρο λαό κάτω από τις «ερπύστριες» των «νόμων του κεφαλαίου», που πράγματι από τις «γκιλοτίνες» του «δεν εξαιρείται κανείς».

Δημοσιεύθηκε στον «Ριζοσπάστη» το Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2013

http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10809:kammia-exairesi-mpogiopoulos&catid=81:kivernisi&Itemid=198