Carlo Vive! Όταν το τέλος του «τέλους της ιστορίας» γράφτηκε με αίμα…


Η δολοφονία Guiliani και σκέψεις για το «αντιπαγκοσμιοποιητικό» κίνημα 14 χρόνια μετά.

carlog

Γράφει ο Κώστας Φουρίκος


 Στις 20 Ιουλίου του 2001 ο Carlo Guiliani στεκόταν ακίνητος, αιμόφυρτος, νεκρός στη πλατεία «Gaetano Alimonda» της Γένοβα. Ολόκληρος ο κόσμος πάγωνε στη θέα του νεαρού που σηματοδότησε την πιο εμβληματική κινητοποίηση του λεγόμενου αντιπαγκοσμιοποιητικού κινήματος: Τις διαδηλώσεις της Γένοβα.

Η σφαίρα του αστυνομικού Mario Placanica και το τζιπ στο οποίο ο Placanica και άλλοι αστυνομικοί επέβαιναν και το οποίο πέρασε πάνω από το σώμα του 23χρονου τότε Carlo, ήταν η αιτία που ο νεαρός Ιταλός έχασε τη ζωή του.

Αν η τελευταία πενταετία με τα κινήματά της  κόντρα στον καπιταλισμό και την κρίση του (αγανακτισμένοι, occupy, απεργιακές κινητοποιήσεις, black lives matter κ.α.) αποτελεί την απόδειξη ότι το «φάντασμα» της ριζοσπαστικής αμφισβήτησης έχει κάνει και επίσημα την εμφάνισή του πάνω από τον ουρανό της Ευρώπης και ολόκληρου του κόσμου, αν η πενταετία που προηγήθηκε (2005 – 2010) με τις δικές της -νεολαιίστικες κυρίως- κινητοποιήσεις (CPE Γαλλία, φοιτητικό κίνημα και Δεκέμβρης ’08 Ελλάδα, φοιτητικό σε Αγγλία, Γερμανία, Χιλή κλπ.) αποτέλεσε μια «θερμή εισαγωγή», τότε το «κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση» δικαιολογημένα μπορεί να χαρακτηριστεί η αυλαία μιας εποχής που παρήλθε ανεπιστρεπτί και το προοίμιο μιας καινούριας, αυτής που ζούμε τώρα.

Και αυτό γιατί το Σιάτλ, η Νίκαια, το Γκέτεμποργκ και φυσικά η Γένοβα, οι πιο πετυχημένοι σταθμοί αυτού του κινήματος, υπήρξαν η πιο χειροπιαστή απόδειξη ότι η αριστερά, το εργατικό κίνημα, οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, ο αντικαπιταλισμός, ο διεθνισμός, συνολικά δηλαδή ο χώρος της αμφισβήτησης ξαναβρήκε έναν καινούριο – έστω και δειλό- βηματισμό. Δήλωσε παρών και εισέβαλε στο προσκήνιο αποκαλύπτοντας ότι η δήλωση του διαβόητου πλέον Francis Fukuyama πως «η ιστορία είχε τελειώσει», δεν ίσχυε. Πως θα μπορούσε άραγε;

508949.jpg.indyscaled

Συνέχεια