Η πρώτη Ιντιφάντα της Παλαιστίνης ως μοντέλο λαϊκής αντίστασης …


Της Sarah Aziza (μετάφραση: Βίλυ Μυλωνά-Γιώργος Καρατέγος)

Στις 6 Δεκεμβρίου, μέσα στον χριστουγεννιάτικα στολισμένο Λευκό Οίκο, ο Donald Trump, πλαισιωμένος από τον Mike Pence, ανακοίνωσε την αναγνώριση από τις Η.Π.Α. της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του κράτους του Ισραήλ. Η κίνηση αυτή προκάλεσε την οργή σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό και αραβικό κόσμο, καθώς και σε όλους εκείνους που φοβόντουσαν ότι μία τέτοια απόφαση θα κατέστρεφε την ήδη χτυπημένη «ειρηνευτική διαδικασία». Στη Δυτική Όχθη, τη Γάζα και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, εκατοντάδες παλαιστίνιοι διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους και ήρθαν αντιμέτωποι με τα ισραηλινά στρατεύματα, τα οποία απάντησαν με δακρυγόνα και πλαστικές σφαίρες.

Μετά και από αυτά τα γεγονότα, εκείνο που απομένει να δούμε είναι το κατά πόσο αυτή η έκρηξη οργής θα μπορέσει να μετατραπεί σε μια διαρκή αντίσταση. Την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των πολιτικών ηγετών αποκηρύσσει την κίνηση Trump, οι παλαιστίνιοι μάχονται ώστε να δώσουν μια συνολική απάντηση, εν μέσω πολλαπλών πολιτικών απογοητεύσεων. Σε κάθε περίπτωση, τα γεγονότα αυτής της εβδομάδας θυμίζουν μια άλλη στιγμή αναμέτρησης στα κατεχόμενα εδάφη, ακριβώς 30 χρόνια πριν.

Πριν από τριάντα χρόνια, σε μια στιγμή επαναστατικής ενότητας, εξαπλώθηκε η μαζική εξέγερση σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη.

Στις 8 Δεκεμβρίου 1987, ένα ισραηλινό στρατιωτικό φορτηγό συγκρούεται με αυτοκίνητα που μετέφεραν παλαιστίνιους εργάτες στην προσφυγική περιοχή Jabalya, στη Γάζα. Τέσσερις Παλαιστίνιοι έχασαν τη ζωή τους, ενώ άλλοι 10 τραυματίστηκαν. Μέσα σε λίγες ώρες, οι Παλαιστίνιοι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Γάζας, σε μια αυθόρμητη εκδήλωση αγανάκτησης μετά από δύο δεκαετίες κατοχής. Την επόμενη μέρα, Ισραηλινοί στρατιώτες σκότωσαν έναν Παλαιστίνιο διαδηλωτή, προκαλώντας την πρώτη Ιντιφάντα, μια μαζική, μη βίαιη εξέγερση που εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλα τα κατεχόμενα εδάφη.

Ήταν μια σημαντική στιγμή ενότητας για το επαναστατικό κίνημα. Μεταξύ των πρώτων και πιο δυναμικών μελών του κινήματος ήταν και η Naila Ayash, μία νέα γυναίκα, κάτοικος της Γάζας και πολιτική ακτιβίστρια η οποία προσέλκυσε χιλιάδες γυναίκες στον απελευθερωτικό αγώνα. Τριάντα χρόνια αργότερα, η ιστορία της Naila παρουσιάζεται μέσα από τη νέα ταινία της Julia Bach, Naila andthe Uprising. Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ όπου εξιστορούνται κάποιες λιγότερο γνωστές πτυχές του ρόλου των γυναικών της Ιντιφάντα και της δυναμικής του παλαιστινιακού λαού εκείνη την περίοδο.

Όπως και στις προηγούμενες βραβευμένες ταινίες της (Budrus, My neighborhood), η Bacha μέσα από τις αφηγήσεις της, προσκαλεί το θεατή να γνωρίσει μέσα από τις προσωπικές εμπειρίες μερικών ατόμων, μια μεγαλύτερη ιστορία. Η ταινία ανοίγει με τη Naila να κάθεται δίπλα στο γιο της, Majd, ξεφυλλίζοντας ένα οικογενειακό άλμπουμ φωτογραφιών. Οι δυο στέκονται σε μια φωτογραφία του Majd στα πρώτα του γενέθλια, στις 22 Φεβρουαρίου 1989. «Μια ζωή πριν», λέει η Naila, θαυμάζοντας την εικόνα του χαμογελαστού υιού της, χωρίς να πει τίποτα για τη βαθύτερη πραγματικότητα εκείνης της χρονιάς: την κράτησή της στις φυλακές του Ισραήλ, τον αυξανόμενο αριθμό νεκρών της Ιντιφάντα, την αναγκαστική εξορία του συζύγου της στην Αίγυπτο. Αυτές οι λεπτομέρειες έρχονται αργότερα, όταν πλέον οι παράλληλες αφηγήσεις της οικογένειας Ayash και της Ιντιφάντα αναδεικνύουν την αλληλεπίδραση της πολιτικής δράσης και της προσωπικής ζωής των Παλαιστίνιων κατά τη διάρκεια της κατοχής.

«Για πρώτη φορά, δεν περιμέναμε οδηγίες από την ηγεσία εκτός της Παλαιστίνης.» – Zahira Kamal, ακτιβίστρια

Η Naila είναι η ιδανική πρωταγωνίστρια. Εικόνες αρχείου, δείχνουν τη Naila να κάθεται στο τραπέζι μαζί με μερικούς ακόμα αγωνιστές που πρωτοστάτησαν στο κίνημα και τη γέννηση της Ιντιφάντα στις αρχές του 1988, μεταξύ των οποίων και ο σύζυγός της Jamal. Με τα μέλη της ΟΑΠ (Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης) στην εξορία, οι μήνες αυτοί καθόρισαν αδιαμφισβήτητα τη φύση και τη δράση της κοινότητας. «Για πρώτη φορά, δεν περιμέναμε οδηγίες από την ηγεσία εκτός της Παλαιστίνης», λέει η Zahira Kamal, μία ακόμα ακτιβίστρια που συμμετείχε σε αυτόν τον πρώιμο συνασπισμό. Τριάντα χρόνια αργότερα, τα μάτια της εξακολουθούν να φωτίζονται στη θύμιση του αγώνα.

Αφηγήσεις άλλων αγωνιστών, υποδηλώνουν μια παρόμοια επαναστατική διάθεση. Εκείνες τις μέρες, όλοι πίστευαν ότι η έκκληση τους για αυτοδιάθεση του παλαιστινιακού λαού, μετά από μια φαινομενικά ατελείωτη 20ετή κατοχή, προορίζονταν να επιτύχει. Οι εβδομάδες έγιναν μήνες και η αντίσταση παρέμενε αδιάσπαστη – στη φρίκη και την αμηχανία του ισραηλινού καθεστώτος, το οποίο τότε κατείχε ολόκληρη τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ως απάντηση, τα ισραηλινά στρατεύματα κατέφυγαν σε θανατηφόρα βία και μαζικές συλλήψεις. Τα διεθνή μέσα μαζικής ενημέρωσης μετέδιδαν βίντεο από άοπλους διαδηλωτές που έρχονταν αντιμέτωποι με τις στρατιωτικές δυνάμεις και πυροβολισμούς αμάχων που εξαπατήθηκαν από ισραηλινούς στρατιώτες. Μέχρι το τέλος της Ιντιφάντα θα σκοτωθούν περίπου 1.200 Παλαιστίνιοι, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 200 παιδιών, ενώ υπήρξαν 120.000 τραυματίες. Πάνω από μισό εκατομμύριο θα φυλακιστούν. Ωστόσο, οι Παλαιστίνιοι αγωνιστές, όπως η Naila, ακόμα και μετά από αυτά τα γεγονότα, δεν έκαναν πίσω, γιατί ήξεραν ότι ο κόσμος θα καταλάβει σίγουρα το δίκαιο του αγώνα τους. Σύμφωνα με τα λόγια μίας από τις συντρόφισσες της Naila, «ήμασταν στο δρόμο της ελευθερίας».

Για τις γυναίκες, ο αγώνας είχε δύο μέτωπα. Παρ’ όλη τη δραστήρια συμμετοχή τους στην εξέγερση, οι γυναίκες εξακολουθούσαν να αντιμετωπίζουν τρομερά εμπόδια από τους άνδρες συμπατριώτες τους. «Οι γυναίκες έχουν εμπλακεί στον απελευθερωτικό αγώνα για μεγάλο χρονικό διάστημα», λέει η Kamal, «αλλά ο ρόλος τους ήταν περιορισμένος. Οι άντρες δεν ήθελαν τις γυναίκες να συμμετέχουν σε μεικτές ομάδες φύλων”. Οι Παλαιστίνιες αγωνίστριες σχημάτισαν ξεχωριστές επιτροπές αγώνα ως απάντηση σε αυτό τον αποκλεισμό.

Οι επιτροπές που σχηματίστηκαν ανέλαβαν ολοένα και πιο σημαντικό ρόλο, καθώς εκατοντάδες άντρες σύντροφοι είτε είχαν φυλακιστεί είτε είχαν εξοριστεί από τις ισραηλινές αρχές. Στο ντοκιμαντέρ, παρουσιάζονται γυναικείοι συνεταιρισμοί, οι οποίοι παρήγαγαν εναλλακτικά προϊόντα ως προς εκείνα από τα οποία το Ισραήλ τους είχε αποκλείσει. Άλλες δημιούργησαν «αίθουσες διδασκαλίας» σε σπίτια και υπαίθριες εκτάσεις, απορρίπτοντας τα σχολεία που είχαν επιβληθεί από το Ισραήλ. Άλλες δημιούργησαν αυτοοργανωμένα ιατρεία και εργαστήρια επαγγελματικών δεξιοτήτων. «Οι γυναικείες επιτροπές και συνδικάτα αντικατέστησαν τις δομές της κυβέρνησης», υπενθυμίζει μια γυναίκα ακτιβίστρια. «Είχαμε φροντίσει τα πάντα».

Το Ισραηλινό κράτος, αναγνωρίζοντας τη δυναμική των γυναικείων επιτροπών, ποινικοποίησε κάθε συμμετοχή σε αυτές, απειλώντας με ποινές φυλάκισης μέχρι και 10 ετών σε περίπτωση συμμετοχής έστω και σε μια συνάντηση. Παρ’ όλη την τρομοκρατία, οι γυναίκες δεν ενέδωσαν στο φόβο. Λίγο μετά τη γέννηση του πρώτου της γιού, η Naila συλλαμβάνεται, αφήνοντας τη φροντίδα του σε συγγενείς (ο σύζυγός της Jamal, είχε ήδη εξοριστεί πριν τη γέννηση του παιδιού τους). Μετά από διαμαρτυρίες των συντρόφων της, οι ισραηλινές αρχές έδωσαν στη Naila δύο επιλογές: να ξανασμίξει με το γιο της παραμένοντας στη φυλακή ή να παραιτηθεί από κάθε πολιτική της δράση. Εκείνη επέλεξε το πρώτο και το 6 μηνών μωρό της θα περάσει περίπου μισό χρόνο με τη μητέρα του στη φυλακή, ως το μοναδικό παιδί στο κέντρο κράτησης γυναικών. Η παρουσία του παιδιού στο κέντρο κράτησης αποτέλεσε μία απροσδόκητη πηγή παρηγοριάς και στις άλλες κρατούμενες, των οποίων τα παιδιά αγνοούνταν. Σε μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της ταινίας, οι πρώην κρατούμενες θυμούνται τον πόνο του αποχωρισμού από τα παιδιά τους, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από τους δρόμους του χάους και το πάθος για την επανάσταση, παγιδεύτηκαν χιλιάδες ανθρώπινες ζωές. “Όλες τον νιώθαμε σαν δικό μας παιδί” , αναφέρει μία πρώην κρατούμενη. “Όλες θέλαμε να τον κρατήσουμε στην αγκαλιά μας”.

Εν τω μεταξύ, η αντίσταση συνεχίστηκε και έφτασε να συμπεριλάβει αρκετές στιγμές αξιοσημείωτης συνεργασίας μεταξύ αλληλέγγυων ακτιβίστριων γυναικών από το Ισραήλ και γυναικών από την Παλαιστίνη. “Θέλαμε να απευθύνουμε κάλεσμα σε όλες τις γυναίκες”, υπενθυμίζει η Ισραηλινή δημοσιογράφος Roni Ben Efrat. “Από τη μία γυναίκα στην άλλη, πώς μπορείς να μένεις αδρανής, όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο;”. H Naila αντήχησε αυτό το συναίσθημα στα γραπτά της εκείνης της εποχής, καλώντας τις Ισραηλινές γυναίκες να “διπλασιάσουν τις προσπάθειες τους” έτσι ώστε οι γιοι της και οι δικοί τους να μπορούν μία μέρα να ζήσουν “δίπλα-δίπλα”.

Η Naila απελευθερώθηκε λίγο μετά τα πρώτα γενέθλια του Majd και ξεκίνησε τον προσωπικό της αγώνα, για να λάβει άδεια από την Ισραηλινή κυβέρνηση έτσι ώστε να ταξιδέψει στο εξωτερικό και να επανενωθεί με τον Jamal. Ακόμη και όταν οι δύο τους κατάφεραν να συναντήσουν τον Jamal στο Κάιρο, η οικογενειακή επανένωση επισκιάστηκε από την ζοφερή πραγματικότητας της εξορίας τους. “Ήταν μία ατελής χαρά. Θέλαμε να είμαστε ευτυχισμένοι στο σπίτι μας, στη χώρα μας”.

Σκιές άρχισαν να συγκεντρώνονται και πάνω από την αντίσταση, πίσω στο σπίτι. Καθώς η Ιντιφάντα εισήλθε στον τέταρτο χρόνο της, ο αγώνας έγινε ιδιαίτερα περίπλοκος από την παρέμβαση των παγκόσμιων δυνάμεων, κυρίαρχα από τις ΗΠΑ, οι οποίες υποσχέθηκαν να διπλασιάσουν τις προσπάθειες τους για την επίλυση του Παλαιστινιακού, σε αντάλλαγμα για την υποστήριξη των αραβικών χωρών στον πρώτο πόλεμου του Κόλπου. Τοποθετώντας την κυβέρνηση του σαν “ουδέτερο μεσίτη”, ο Πρόεδρος George Bush ο πρεσβύτερος, συνυπέγραψε τη Συνθήκη Ειρήνης της Μαδρίτης το 1991, με τον πρόεδρο της ΕΣΣΔ Mikhail Gorbachev, καλώντας τις αντιπροσωπείες του Ισραήλ, της Αιγύπτου, της Συρίας, καθώς και μία κοινή αντιπροσωπεία Ιορδανίας-Παλαιστίνης, να συναντηθούν στην Ισπανία.

¨Όταν συγκρίνεις το τι προτείναμε, με το τι προέκυψε από το Όσλο, λυπάσαι πραγματικά”- Zahira Kamal

Για τη Naila και τους συναδέλφους της, αυτές οι συνομιλίες, οι οποίες έλαβαν τόπο μακριά από το κέντρο της αντίστασης, υποβάθμισαν το ρόλο του Παλαιστινιακού λαού. Καθώς η προσοχή του κόσμου στράφηκε στις διεθνείς συνομιλίες, οι τοπικοί παλαιστίνιοι ηγέτες, έκαναν μία γενναία προσπάθεια να ακουστεί η φωνή τους-συμπεριλαμβανομένων και κάποιων γυναικών, κυρίως της Dr. Hanan Ashrawi- εντός των συνομιλιών. Ωστόσο, οι Συμφωνίες του Όσλο τον Σεπτέμβριο του 1993, ο καρπός των μυστικών συνομιλιών που ακόμη μία φορά απέκλεισαν τον Παλαιστινιακό λαό, επιβεβαίωσαν μία νέα, οριστική πραγματικότητα: Την αναζωπύρωση του PLO(Μέτωπο για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης), πρόθυμο να αποκτήσει πολιτική νομιμοποίηση, ακόμη και με το τίμημα μία πραγματικά δημοκρατικής διαδικασίας.

Η πορεία της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τέτοιες στιγμές,εκείνες στις οποίες οι νεότεροι, ποιο αισιόδοξοι πρωταγωνιστές έρχονται αντιμέτωποι με τις πολιτικές εξελίξεις οι οποίες θα ανατρέψουν τελικά τις καλύτερες προθέσεις τους και θα εδραιώσουν περαιτέρω την κατοχή. Η Kamal, από απόσταση 25 ετών, μιλά με απογοήτευση: “Όταν συγκρίνεις το τι προτείναμε, με το τι προέκυψε από το Όσλο, λυπάσαι πραγματικά… Το Όσλο μας έφερε πολύ λιγότερα από ότι βρισκόταν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων”. (Θα έφερνε στην πραγματικότητα, ένα προπέτασμα ειρήνης, το οποίο θα τερμάτιζε οριστικά την Ιντιφάντα, επιτρέποντας ταυτόχρονα τη συνέχιση της κατοχής και την επέκταση των εποικισμών).

Για ακόμη μία φορά, οι γυναίκες θα αντιμετώπιζαν πίεση σε δύο μέτωπα. Μετά το Όσλο, πολλοί εξόριστοι άνδρες ηγέτες επέστρεψαν στις περιοχές τους γα να ιδρύσουν την Παλαιστινιακή Αρχή- και με αυτό τον τρόπο, ανέτρεψαν μεγάλο μέρος της κοινωνικής προόδου που είχε κερδηθεί από τις γυναίκες κατά τη διάρκεια της Ιντιφάντα. “Οι γυναίκες είχαν πάρει πολλά, αλλά η υπόθεση ήταν ότι οι άνδρες θα επέστρεφαν και θα συνέχιζαν από τις θέσεις τους και οι γυναίκες θα έπρεπε να κάνουν στην άκρη” θυμάται η Kamal. “Βασικά μας είπαν, (γυναίκες) ο ρόλος σας τελείωσε”, αναφέρει μία άλλη γυναίκα ακτιβίστρια. “Πολλές από εμάς επέλεξαν να κάνουν στην άκρη επειδή είδαμε ότι αυτό που συνέβαινε (με την Παλαιστινιακή Αρχή) δεν άνηκε σε εμάς”.

Η Naila και οι συντρόφισσες της προσπάθησαν να οργανωθούν και να αντισταθούν σε αυτό τον σφετερισμό, με ελάχιστο όφελος. Στις τελευταίες στιγμές της ταινίας, διεισδύει μία αίσθηση χαμένης ευκαιρίας. “Οι διαπραγματεύσεις ήταν μία νίκη για το Ισραήλ” σημειώνει μία από της συντρόφισσες της Naila. “Δεν έπρεπε να τερματίσουμε την Ιντιφάντα, μέχρι τα αιτήματα μας να ικανοποιηθούν”. Άλλες μιλούν με έντονη αισιοδοξία. “Δεν θα είμαστε σιωπηλοί”, λέει η Αλί. “Είμαστε ένας λαός που θα περάσει το λάβαρο του αγώνα από τη μία γενιά στην επόμενη μέχρι να κατακτήσουμε τα δικαιώματα μας”. Στο κλείσιμο, η Naila εμφανίζεται σε ένα αρχειακό πλάνο από τις πρώτες μέρες της αντίστασης, πάνω στο βήμα, με το χαρακτηριστικό κοντό της κούρεμα και καλεί για άλλη μία φορά για μία Παλαιστίνη απαλλαγμένη τόσο από την κατοχή, όσο και από τις διακρίσεις λόγω φύλου.

Σήμερα, οι Παλαιστίνιοι, των οποίων τα παράπονα βαθαίνουν εδώ και τρεις δεκαετίες, συνεχίζουν να περιμένουν για την υλοποίηση αυτών των ιδανικών. Οι τελευταίες εξοργιστικές ενέργειες του Τραμπ, έφεραν ένα οριστικό τέλος στη προσποιητή εμφάνιση των ΗΠΑ ως “ουδέτερου μεσίτη”. Εν τω μεταξύ, χρόνια αδράνειας, διαφθοράς και συνενοχής από την Παλαιστινιακή Αρχή έχουν σβήσει την πίστη πολλών Παλαιστίνιων στην κυβέρνηση τους. Οι ιστορίες όπως της Naila μας υπενθυμίζουν έναν τρίτο δρόμο: Αυτόν της μη-βίαιης αντίστασης η οποία οδηγείται από αυτόνομες, δημοκρατικές και ίσες μεταξύ των φύλων κοινότητες. Μπορεί να είναι ο μόνος δρόμος προς τα εμπρός.

 

Πηγή : https://www.thenation.com/article/palestines-first-intifada-is-still-a-m…


Από:https://barikat.gr/content/i-proti-intifanta-tis-palaistinis-os-montelo-laikis-antistasis

Οι αντιδικτατορικές οργανώσεις και το ζήτημα της πολιτικής βίας…


Του Κώστα Σταύρου

Εισαγωγή

Η αναθεώρηση αποτελεί ένα εγγενές φαινόμενο της πολιτικής επιστήμης και της ίδιας της ιστορίας. Σε οποιαδήποτε απόπειρα να εξεταστεί το παρελθόν με τα δεδομένα του παρόντος, τίθενται νέα ερωτήματα και αναπτύσσονται νέες μέθοδοι προσέγγισης ιστορικών περιόδων και φαινομένων. Η ιστορία αποτελεί ένα ευρύ πεδίο εντός του οποίου μπορούν να αναπτυχθούν πολιτικές συγκρούσεις, αντιθέσεις αναθεωρήσεις και ανασυνθέσεις. Πιο συγκεκριμένα, οι κοινωνικοί και πολιτικοί συσχετισμοί που αποτυπώνονται σε κάθε συγκυρία, είναι καθοριστικοί για τον τρόπο που μελετάται το παρελθόν, για τα ερωτήματα που τίθενται και για την κατεύθυνση των ιστορικών ερευνών. Ακόμη, σε πολλές ιστορικές μελέτες και έρευνες η υποκειμενικότητα του ερευνητή, οι παραλείψεις ή οι εμφάσεις σε ιδιαίτερα σημεία, η αναπόφευκτη επιλογή στρατοπέδων που προκαλείται από την επιλεκτικότητα που έχει καθένας στα ιστορικά γεγονότα, διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται και κατανοείται η ιστορία σε κάθε ιστορικό παρόν.

Η εξάρθρωση και η δίκη της Επαναστατικής Οργάνωσης της 17ης Νοέμβρη το 2002, οι βίαιες επιθέσεις νέων οργανώσεων του ευρύτερου αναρχικού χώρου, τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και κάθε μορφή κοινωνικής διαμαρτυρίας που παίρνει έντονα συγκρουσιακά χαρακτηριστικά, αποτελούν για τις εκάστοτε πολιτικές δυνάμεις ευκαιρία για να ανοίξει ένας κύκλος συζήτησης για τα φαινόμενα πολιτικής βίας. Ένας κύκλος συζήτησης που τις περισσότερες φορές ανοίγει, για να κλείσει αμέσως μετά, μέσα από τις ιαχές των κυρίαρχων συγκροτημάτων του Τύπου, που αντί να διαφωτίσει, συσκοτίζει, αντί να ερμηνεύσει, καταδικάζει. Σήμερα, μετά και την έξαρση δράσεων από τη μεριά του ακρο-δεξιού χώρου και υπό το θεωρητικό σχήμα των δύο άκρων, επιχειρείται ένα χοντροκομμένο «τσουβάλιασμα» κάθε βίαιης μορφής διαμαρτυρίας, από την μαχητική δράση έως την τρομοκρατία και αρκετές φορές κιόλας ταυτίζοντας τον ευρύτερο αριστερό χώρο με την ακρο-δεξιά, μη διακρίνοντας μορφές, ιδεολογικές αφετηρίες, κίνητρα, την ηθική που υπακούει η καθεμιά, προκειμένου να ανασυντεθεί η πολιτική εκπροσώπηση με βάση νέους πόλους, όπως το συνταγματικό ή το δημοκρατικό τόξο πολιτικών δυνάμεων. Η δημόσια συζήτηση, έτσι όπως διεξάγεται και με τις πολιτικές σκοπιμότητες που πιθανότατα εξυπηρετεί, αρνείται να αναγνωρίσει την πολιτική διάσταση του φαινομένου των βίαιων μορφών πολιτικής δράσης, προκειμένου μέσα από τη νομική του απο-πολιτικοποίηση, ο κρατικός μηχανισμός, που πάσχει από την εγγενή σε κάθε εξουσία τάση προς τον ολοκληρωτισμό,1 να θέσει τις βάσεις για την επανίδρυση της δημοκρατίας σε αυταρχικότερο πλαίσιο.

Συνέχεια

ένα κάποιο ξέφωτο…


της Μαριλένας Παπαϊωάννου | εικόνα: Zirlar Mord Ω’

 

η συγγραφέας Μαριλένα Παπαϊωάννου γράφει ένα γράμμα στη Μάγδα Φύσσα

Νομίζω πως η γλώσσα επινοήθηκε για να μπορούν οι άνθρωποι ν’ ανταλλάζουν ψυχές. Τα μάτια για ν’ ανταλλάζουν όνειρα. Τα χέρια για ν’ ανταλλάζουν υφές, τα πόδια για να βοηθούν στο πέταγμα, το δέρμα για να θωρακίζει τις κρυφές επιθυμίες, το στέρνο για ν’ αντέχει τα χτυπήματα. Ολόκληρο το σώμα φτιάχτηκε τελικά για να φτάνει σε κορυφές που ποτέ κανείς δεν φαντάστηκε˙ για να κατεβαίνει σε βάθη που ποτέ κανείς δεν ονειρεύτηκε. Είμαι πλέον πεπεισμένη πως η φύση προικίζει κάθε κορμί με το βιολογικό του ύψος, μόνο και μόνο για να ξεπερνιέται από το ψυχικό του – εσύ αποτελείς τη ζωντανή απόδειξη˙ είσαι μια από τις γυναίκες που σηκώνουν το μπόι τους πιο ψηλά από ’κει που τους είχαν πει ότι φτάνουν.

Μήνες τώρα σε παρακολουθώ να κάθεσαι σε αίθουσες δικαστηρίων, ντυμένη στα μαύρα, πενθούσα αλλά ποτέ νικημένη. Μπροστά σ’ αυτούς που σκοτώσανε τον Παύλο, δεν λυγίζεις. Ούτε ένα δάκρυ δεν στάζεις. Δεν τρέφω βέβαια αυταπάτες, είμαι σίγουρη ότι κάθε βράδυ που γυρνάς στο σπίτι σου, λύνεσαι κρυφά σε λυγμούς. Δημόσια όμως, ποτέ. Το λες και μόνη σου άλλωστε, δεν θα τους δώσεις αυτό που θέλουν, να σε δουν δηλαδή να εγκαταλείπεις. Θα είχες κάθε δικαίωμα και κάθε δίκιο να το κάνεις, μα αρνείσαι πεισματικά. Μένεις εκεί όρθια, αγέρωχη. Εσύ, ο άνθρωπος που –απ’ όποιον νόμο της φύσης κι αν το δεις, σε όποιο οικοσύστημα κι αν το τοποθετήσεις– δικαιωματικά έπρεπε να διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη χωρίς να πρέπει να ανασυγκροτηθεί, εσύ λοιπόν, η Μάνα, δεν λυγίζεις το στέρνο, δεν χαμηλώνεις το ύψος σου. Στέκεσαι γερά στα πόδια σου, κι ας έχεις γεμίσει θρύψαλα εσωτερικά.

Μήνες τώρα αμήχανα σε παρακολουθώ να υψώνεις το ανάστημά σου –και τι ανάστημα, αλήθεια– απέναντι σε αυτούς που σου στέρησαν, πέρα από όλα τ’ άλλα, ένα αξεπέραστο, αναφαίρετο δικαίωμα, το δικαίωμα της μάνας να φεύγει πριν από το παιδί.

Αποδεικνύεται όμως τελικά, ότι αυτό είναι η δική μου, πολύ στενή, οπτική. Εσύ δείχνεις να αντιμετωπίζεις αλλιώς την απώλειά σου. Το μεγαλύτερο σακί στην πλάτη δεν φαίνεται να είναι ότι έθαψες το δικό σου παιδί˙ άλλο είναι το βαρύ φορτίο που κουβαλάς – ότι αφαιρέθηκε η ζωή ενός ανθρώπου από μια αγέλη ανθρωποειδών που αυθαίρετα ορίζουν ποιος δικαιούται να ζει και ποιος να πεθαίνει.

Κι εγώ αναρωτιέμαι με ντροπή, πού το βρίσκεις τόσο κουράγιο ρε γαμώτο, ποια πηγή ενέργειας τροφοδοτεί την ασύλληπτη επιμονή σου για απονομή δικαιοσύνης; Ποια δύναμη σου μπολιάζει το σώμα για να μένει ακόμα αλώβητο, περήφανο και αποφασισμένο να φτάσει ώς το τέλος; Πού στο διάολο βρίσκεις την αντοχή να βλέπεις καθημερινά απέναντί σου όσους μάτωσαν τη μπλούζα του γιου σου και να μην καταρρέεις; Πώς μπορείς και δεν χυμάς καταπάνω τους, πώς κρατιέσαι και πώς δεν ουρλιάζεις από πόνο˙ πώς δεν εξαϋλώνεσαι;

Ειλικρινά, δεν ξέρω.

Δεν ξέρω ποια ουσία οπλίζει τις ψυχές και τα σώματα όλων των μανάδων κάθε γωνιάς της γης, κάθε είδους του ζωικού βασιλείου, κάθε χρώματος, κάθε τάξης, θρησκείας ή φυλής. Δεν ξέρω ποια πνευματική διαύγεια υπερνικά τα καταπονημένα κορμιά των μανάδων που ’χουν χάσει γιους και κόρες, ώστε να συνεχίζουν να ζουν, δεν ξέρω πώς αρματώνουν τις καρδιές τους οι γυναίκες που ’ταν κάποτε μάνες μα ξαφνικά δεν είναι, ώστε να ορκίζονται πως θα τα βάλουν με θεούς και δαίμονες για να κερδίσουν δικαιοσύνη για τα νεκρά παιδιά τους. Δεν ξέρω ποιο μαγικό χέρι σηκώνει κάθε πρωί τα μαυροφορεμένα σώματά τους απ’ τα κρεβάτια και τα σπρώχνει στους δρόμους, στις αυλές, στα βουνά, στις θάλασσες, στις αγκαλιές των άλλων παιδιών τους, στα μέσα και στα έξω, στα πάνω και στα κάτω, ώστε να συνεχίζουν ν’ αγωνίζονται για έναν σκοπό.

Πραγματικά δεν ξέρω, υποθέτω όμως ότι είναι κάτι που θα μάθω μόνο αν γίνω μάνα.

Μέχρι τότε θα μένω θαμπωμένη από το μεγαλείο της ψυχής σου. Την αδιανόητη δύναμή σου, το πείσμα, την επιμονή, τη μαρτυρική υπομονή σου, την άσβεστη θέλησή σου για δικαιοσύνη. Και κυρίως απ’ την –απολύτως συνειδητή– απόφασή σου να γίνεις φάρος για όλους εμάς που κάποτε στη ζωή μας φοβηθήκαμε ή θα φοβηθούμε να υψώσουμε ανάστημα απέναντι σε όσους προσπαθούν να μας τρομοκρατήσουν. Θα παραμένω θαμπωμένη απ’ την απόφασή σου να μην αφήσεις ούτε αυτούς, αλλά ούτε και εμάς, να ξεχάσουμε. Να στρογγυλέψουμε τις πράξεις, να λειάνουμε τις γωνίες, να λησμονήσουμε ποιος έκανε τι, πότε και γιατί.

Για όλα αυτά λοιπόν –για την περήφανη υπόστασή σου ως Μάνα, για τη μεγάλη δύναμη που κρύβεις μέσα σ’ αυτό το μικρό σώμα–, αλλά και για τόσα άλλα που δεν περιγράφονται με λόγια, υποκλίνομαι μπροστά σου με δέος, και, ανήμπορη όπως νιώθω για οτιδήποτε άλλο, σου γράφω αυτές τις λέξεις για να τις έχεις συντροφιά στο οδυνηρό ταξίδι που ξεκίνησες εδώ και μήνες, με την ελπίδα ότι κάποτε θα φτάσεις σ’ ένα κάποιο ξέφωτο.

PrintFriendly and PDFεκτυπώστε ή κατεβάστε σε PDF, το άρθρο

_______________________________________________________

Από:http://thecricket.gr/2017/07/to-magda-fissa/

love letter to Saul Williams…


από τον Zirlar Mord Ω’

Δεν ξέρω αν στην σκηνή χθες ήσουν ο saul williams ή o martyr loser king.
Όποιος κι αν ήσουν,
χάκαρες το μυαλό μου.
Το ήδη χακαρισμένο βέβαια.
Αλλά χθες, χάκαρες και το μυαλό αρκετών άλλων.
Λυπάμαι που δεν ήταν όλοι οι άλλοι, ο κόσμος όλος, για να πάθει το ίδιο χακ,
Να τρελαθεί και να συνειδητοποιήσει τι δεν σκέφτεται, τι δεν κάνει, τι ανέχεται, τι είναι,
και ξαφνικά ένας χώρος άρτιας, άψογης και νεοφιλελεύθερης βάσης να καταρρεύσει και αυτομάτως να μετατραπεί σε πόλο-ξαμολυτήρι ξυπνητών μυαλών, έτοιμων να αλλάξουν τα πάντα. Που δηλαδή ήδη όντας ξύπνιοι, τα πάντα θα είχαν αλλάξει.
Βέβαια, προφανώς ακόμα κι αν έρχονταν όλοι αυτοί, στα μισά θα είχαν φύγει.
Όπως και πολλοί από όσους ήρθαν.

Πόσοι να κράτησαν άραγε τον στίχο:

“i dare you to love me, just the way I am”

για να τον γράψουν στον τοίχο του σπιτιού τους.
Να τον πουν σε όλους τους δικούς τους.
Κι όσοι τους αρνηθούν να σταματήσουν να τους έχουν δικούς τους;

Πόσοι να κατάλαβαν γιατί έγραψες να πάει να γαμηθεί η δασκάλα ιστορίας;
πόσοι διαολόστειλαν τον “bishop of the great climate war”;
πόσοι ένιωσαν όντως προνομιούχοι που ονειρεύονται την κόλαση;

Σίγουρα οι περισσότεροι γούσταραν με τα γραφικά, τα χρωματιστά τζηφ, την όμορφη κοπελίτσα με άφρο μαλλί-κάνα μοντέλο από περιοδικό θα ήταν άλλωστε-, ίσως στενοχωρήθηκαν με το παιδάκι από την αφρική, ένιωσαν επαναστάτες με τον τραμπ και τον στίχο “these mthrfckrs don’t want to back down”.

Αλλά ποιος άραγε τραγούδησε μαζί σου στο burundi:
“i’m a candle, chop my neck a million times, I still burn bright and stand”
σκεπτόμενος το σουδάν, την ερυθραία, την λιβύη, το αλέπο, όλους όσους πνίγονται για να βρουν να πατήσουν κάπου και να υπάρξουν, όλους όσους εκκολάπτονται, γεννιούνται και θάβονται σε εργοστάσια για να παράξουν το surplus για όσους είχαν το προνόμιο να γεννηθούν με ένα διαβατήριο.

Ποιος να πέταξε το σουβλάκι του όταν διάβασε:
“hack into dietary tradition”

Ποιος να ένιωσε τί εννοούσες λέγοντας:
“think like they book say”
αφού ούτως ή άλλως είναι ήδη “διαβασμένοι” και ξέρουν τί να μην προσέξουν, που να μην δώσουν προσοχή, πότε να ενοχληθούν, τί κοινό είχαν το αγόρι ντυμένο με στρατιωτικά και το ξανθό κορίτσι στο τζιφάκι και πως να μην καταλάβουν στην επαναληπτικότητα “girl, boy, girl, girl, boy, girl” την ρευστότητα των φύλων και της σεξουαλικότητας.

Ίσως βαρέθηκαν κάποιοι όταν τραγούδαγες “down for some ignorance”, γιατί δεν είχαν την υπομονή να ακούσουν πρώτα τα πεδία της άγνοιάς τους για να πέσει μετά το μπητ.

Όμως ακόμα κι έτσι, αυτά υπήρξαν.
Έγιναν.
Τα δημιούργησες και τα περφόρμαρες.
Ακόμα κι αν θα άγγιζαν έστω και έναν.
Δεν ξέρω αν σου αρκεί αυτό, αν πιστεύεις πως έστω κι ένας είναι κάτι.
Αν έπεσες από τα σύννεφα ή το ΄χες και αυτό στο μυαλό σου.
Για να το κάνεις, ίσως κάτι ξέρεις.
Ελπίζω, κάτι να ξέρεις.

Γιατί σίγουρα ξέρεις πως να ελέγχεις τις λέξεις και να τις συντάσσεις μαζί με ήχους στις πολιτικότερες κατασκευές. Όπως ακριβώς οι επιρροές σου, από τότε που το πολιτικό είχε ακόμα δύναμη, τότε που το πολιτικό δεν ήταν η katy perry να ανησυχεί για την κοινωνία του θεάματος, νιώθοντας η debord του 21ου αιώνα, χορεύοντας σε roller coaster σε ένα αστραφτερό συν πανάκριβο βίντεο κλιπ.

Γιατί καταφέρνεις να είσαι συμπεριληπτικός σε ό,τι δημιουργείς, ήδη από τα πρώτα σου έργα αλλά ακόμα περισσότερο στο martyr loser king.
Γιατί πάνω στην σκηνή ραπάρεις και παράλληλα χώνεις ρήφερενσηζ για να ξέρει ο άλλος από κάτω τι να διαβάσει, τι να ψάξει.
Γιατί αυτό που κάνεις δεν θέλεις να αρχίζει και να τελειώνει με το play/stop του κάθε κομματιού.

Ακόμα και με “λάθος” συμβιβασμούς συνειδητοποιημένους ή μη, που μπορεί να έχεις κάνει,
δεν μπορώ να σκεφτώ καλύτερο χάκερ στα αυτιά των ακροατών.
Μπορώ να ονειροπολήσω πως θα ήταν, αν όλοι οι καλλιτέχνες εκφράζονταν όπως ο martyr loser king, ο niggy tardast, o saul williams.
Αν το πως σκέφτεσαι και δρας είναι το πως θα ‘θελες να το κάνουν και οι υπόλοιποι για να ήταν η κοινωνία ένα μπέτερ πλέης φορ ολ, εσύ το ενσαρκώνεις ως ύπαρξη και μόνο.

Διαβάζοντάς σε, ακούγοντάς σε, βλέποντάς σε, ήταν αρκετά μέχρι τώρα, για να συνεχίζω όταν ξενερώνω, να ελπίζω όταν σκέφτομαι πως ναπαναγαμηθουνταπαντα, να δημιουργώ και να αφήνω το μέλλον να υπάρχει ακουμπώντας σε εσένα, και πολλά άλλα τέτοια γλυκανάλατα,

Ήμουν ήδη χακαρισμένος από πριν.
Ήδη από τους στίχους των προηγούμενων πρότζεκτ σου.
Τους ήχους σου. Τα μπητ, χορευτικά, πειραματικά, ακουστικά.
Και παράλληλα με όλα αυτά, τα γεωμετρικά σχήματα και τα χρώματα που ξεπηδούσαν στο πρόσωπό σου, τα ρούχα. Όλα μίλαγαν και έλεγαν ό,τι ήθελα να πω και να ακούσω.

Όμως το λάηβ ήταν ένα ταξίδι-βιβλίο-μάθημα.
Μπορεί και να μην είναι οι ιδανικές λέξεις αυτές.
Αλλά ούτως ή άλλως οι λέξεις σου ανήκουν.
Όχι μαλακία: hack rights and ownership. hack proprietorship.
Hack the borders.

_____________________________________________________________

Το κίνημα του Standing Rock φλέγεται αλλά η αντίστασή μας δεν τελειώνει εδώ…


του Julian Brave NoiseCat (μετάφραση: Barikat)

Οι προστάτες του νερού στο Standing Rock έβαλαν φωτιά στις σκηνές τους. Πρόκειται για μια πράξη ανυπακοής ενάντια σε ένα σύστημα καταπίεσης που μόνο ως αποικιοκρατικό μπορεί να χαρακτηριστεί.

https://embed.theguardian.com/embed/video/us-news/video/2017/feb/22/dakota-access-pipeline-protest-tents-burned-video

Βόρεια του Standing Rock Sioux, οι προστάτες του νερού έβαλαν φωτιά στις αυτοσχέδιες και τις παραδοσιακές δομές φωτιά σε μια τελική πράξη δέησης και ανυπακοής ενάντια της Energy Transfer Partner’s Dakota Access Pipeline, στέλνοντας μαύρο καπνό στο χειμωνιάτικο ουρανό πάνω από το σημείο διαμαρτυρίας των Oceti Sakowin.

Η πλειοψηφία των εναπομείναντων διαδηλωτών αποφάσισε να διαμαρτυρηθεί, χέρι-χέρι ενάντια στην απόφαση των αρχών της Νότιας Ντακότα, για τη προθεσμία εκκένωσης που έληγε τη περασμένη Τετάρτη. Υπολογίζεται ότι εκατό ακόμη αρνήθηκαν να ακολουθήσουν την εντολή του κράτους, επιλέγοντας να παραμείνουν στο σημείο και να αντιμετωπίσουν τη πιθανότητα της σύλληψης, προκειμένου να υπερασπιστούν τη γη και το νερό των Oceti Sakowin, ή το Μεγάλο έθνος των Σίου, την διαρρηγμένη από καιρό Συνθήκη του Fort Laramie του 1851.

Σε αυτά τα ιερά εδάφη, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Το 1890, η αστυνομία δολοφόνησε τον Sitting Bull του Standing Rock, υποκινούμενη από την υποψία ότι ετοιμαζόταν να οδηγήσει το κίνημα Ghost Dance σε εξέγερση. Δύο εβδομάδες αργότερα, το Ιππικό των Ηνωμένων Πολιτειών έσφαξε πάνω από τριακόσιους Lakota στη θέση Wounded Knee. Πάνω από 126 χρόνια αργότερα, οι χαρακτήρες και τα στοιχεία των ιστοριών που ζωντανεύουν σε αυτό το τοπίο έχουν αλλάξει, αλλά οι καουμπόηδες και Ινδιάνοι παραμένουν “κλειδωμένοι” στον ίδιο ζοφερό χορό.

Ο πρώτος θυελλώδης μήνας της προεδρίας του Donald Trump έχει φέρει στην επιφάνεια τις αδικίες του ρατσισμού, του καπιταλισμού και της πατριαρχίας που εδώ καιρό παραμένουν κάτω από την επιφάνεια της αμερικανικής κοινωνίας. Ο διωγμός των Oceti Sakowin από τα πατρογονικά τους εδάφη μας αναγκάζει να αναμετρηθούμε με μια άλλη θεμελιώδη αδικία, που ελάχιστα έχει συζητηθεί στη σύγχρονη πολιτική, την αποικιοκρατία.

Για πολλούς, είναι αμφιλεγόμενο και γελοίο ζήτημα που δείχνει όμως ότι η αποικιοκρατία υφίσταται ακόμη και σήμερα. Στην αμερικανική λαϊκή φαντασία, η αποικιοκρατία τελείωσε είτε όταν οι 13 αποικίες ανακήρυξαν την ανεξαρτησία τους από τη Βρετανία το 1776, ή όταν ο John Wayne και το 6ο ιππικό εξόντωσε τον Geronimo και τους Απάτσι στη Stagecoach.

Η αποικιοκρατία, σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις, είναι ιστορία.

Ο διωγμός των Oceti Sakowin δείχνει το αντίθετο. Αλλά για να δούμε τη μεγάλη εικόνα με κάθε άδικη και άθλια λεπτομέρεια, θα πρέπει να ληφθεί υπόψιν η απόλυτα ντροπιαστική αντιμετώπιση της Αμερικής απέναντι στο Standing Rock Sioux και τους πρώτους ανθρώπους που κατοίκησαν αυτή τη γη.

Στο Standing Rock, το 41% των πολιτών ζει σε συνθήκες φτώχειας. Η αντιστοιχία είναι περίπου τρεις φορές στον εθνικό μέσο όρο. Βασικές υποδομές του καταυλισμού υποχρηματοδοτούνται εδώ και χρόνια. Τα σχολεία κλείνουν. Οι θέσεις εργασίας είναι λίγες και μακριά και το 24% των κατοίκων της περιοχής είναι άνεργοι. Η υγειονομική περίθαλψη είναι ανεπαρκής. Πολλοί εξαρτώνται για τη παροχή νερού από μη ασφαλή πηγάδια. Οι δρόμοι είναι συχνά μη ασφαλτοστρωμένοι. Τα σπίτια έχουν ελάχιστες προμήθειες, είναι υποβαθμισμένα και υπερπλήρη. Αν οι άνθρωποι του Standing Rock δεν προσφέρουν στέγη στην οικογένεια και τους φίλους τους, θα υπάρξουν πολλοί άστεγοι.

Η Dakota Access Pipeline τιμάται στα $ 3,8 δισ είναι σχεδόν $ 1 δις περισσότερο από το σύνολο του προϋπολογισμού του Γραφείου του Ινδιάνικων Υποθέσεων. Ο CEO της Energy Transfer Partners, Kelcy Warren λέει ότι αξίζει $ 4,2 δισ. Ο αγωγός θα προσφέρει ακόμα περισσότερο πλούτο στις τσέπες του.

Εν τω μεταξύ, η Standing Rock θα παραμείνει στη φτώχεια στο περιθώριο. Το πιο ακριβό κομμάτι της υποδομής στην κοινότητά τους δεν θα είναι τα σχολεία, τα σπίτια ή τα νοσοκομεία που τα χρειάζονται απελπισμένα. Αντ ‘αυτού, θα είναι ένας αγωγός στη κατασκευή του οποίου είναι κατηγορηματικά αντίθετοι.

Έτσι ζουν οι πρώτοι άνθρωποι αυτής της γης στα ξεχασμένα Bantustans της Δυτικής Αμερικής.

Το σύστημα αυτό αποτελεί βασικό θεμέλιο των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει τις ρίζες της στην αρπαγή της γης από τους αυτόχθονες και τη συνεχιζόμενη άρνηση της κυριαρχίας των αυτοχθόνων σε ότι αφορά τα εδάφη τους. Η παρουσία των αυτοχθόνων πρέπει να εξαλειφθεί, να διαγραφεί και στη συνέχεια να ξεχαστεί, έτσι ώστε οι Ηνωμένες Πολιτείες να μπορούν να συνεχίσουν να ζουν πάνω και το κέρδος από τα εδάφη που υφαρπάζουν από τους αυτόχθονες πληθυσμούς.

Η εξάλειψη των αυτοχθόνων εξηγεί γιατί η Dakota Access επαναχαράχθηκε από το Bismarck στο νότο προς το Standing Rock. Εξηγεί γιατί οι αγωγοί μπορούν να περάσουν μέσα από κοινότητες ιθαγενών χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι συνθήκες, τα συνταγματικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Εξηγεί γιατί ένας αγωγός πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων πρέπει να περάσει από το Standing Rock πριν χτιστούν υψηλών αναγκών εγκαταστάσεις. Εξηγεί πως, μετά από μήνες πρωτοφανών διαδηλώσεων και έκθεσης, ο Trump μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έλαβε κανένα παράπονο για τον αγωγό. Εξηγεί πως οι Oceti Sakowin μπορούν να σβηστούν από τον χάρτη.

Αλλά από τη στιγμή που η αποικιοκρατία παγιδεύει τη γη και τη ζωή, οι ιθαγενείς πολεμούν. Κανένας δε πολεμά περισσότερο από ό, τι ο Sitting Bull και οι απόγονοι του, οι Oceti Sakowin.

Έχουν ανάψει μια φωτιά στο λιβάδι, στην καρδιά της Αμερικής, ως σύμβολο της αντίστασής τους, ένα κίνημα που ξεχωρίζει για κάτι που είναι αναμφισβήτητα δίκαιο: για το νερό που συντηρεί τη ζωή και τη γη που γέννησε ανθρώπους. Στις στάχτες του υπάρχει η δυνατότητα για ένα πιο δίκαιο μέλλον για αυτή τη γη, το νερό αυτό, και όλα τα έθνη και τους ανθρώπους που το μοιράζονται.

 

Πηγήhttps://www.theguardian.com/us-news/2017/feb/23/standing-rock-burning-da…


Aπό:https://barikat.gr/content/kinima-toy-standing-rock-flegetai-alla-i-antistasi-mas-den-teleionei-edo

Δηλώσεις του EZLN κατά το κλείσιμο της δεύτερης περιόδου του Πέμπτου Συνεδρίου του CNI…


Subcomandante Insurgente Moisés (μετάφραση: Barikat)

  Εθνικοαπελευθερωτικός Στρατός των Ζαπατίστας

                                                                               Μεξικό

1η Ιανουαρίου 2017.

Αδελφοί και αδελφές του Εθνικού Συνεδρίου Αυτοχθόνων:

Συντρόφισσες και σύντροφοι της εθνικής και διεθνούς σέχτας:

Λαοί του Μεξικό και του κόσμου:

Πάνε 23 χρόνια από τότε που ξεκινήσαμε τον ένοπλο αγώνα μας ενάντια λήθη.

H αγανάκτηση και η απελπισία μας ανάγκασαν να είμαστε διατεθειμένοι να πεθάνουμε, προκειμένου να μπορέσουμε να ζήσουμε.

Για να μπορέσουμε να ζήσουμε με το μόνο τρόπο που αξίζει να ζει κανείς: με ελευθερία, δικαιοσύνη και δημοκρατία.

Ο λαός του Μεξικό μας κοίταξε και μας μίλησε, μας είπε πως ο αγώνας μας και τα αιτήματά μας είναι δίκαια, αλλά πως δε συμφωνεί με τις πρακτικές βίας.

Καθώς έγιναν γνωστές οι απάνθρωπες συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε και πεθαίνουμε, σε κάθε μέρος της χώρας μας έγινε κατανοητό πως οι αιτίες της εξέγερσής μας δε μπορούσαν να αμφισβητηθούν, ωστόσο δεν ίσχυσε το ίδιο και για τις μεθόδους με τις οποίες εκφράστηκε η αντικαθεστωτική μας δράση.

Τώρα οι συνθήκες ζωής του λαού του Μεξικό τόσο στην επαρχία όσο και στις πόλεις είναι πια χειρότερες από ότι ήταν 23 χρόνια πριν.

Τώρα πια η φτώχεια, η απελπισία, ο θάνατος, η καταστροφή δεν αφορούν μόνο τους γηγενείς πληθυσμούς, που πρώτοι κατοίκησαν τούτη τη γη.

Τώρα πια η δυστυχία τους αγγίζει όλους και όλες.

Η κρίση πια επηρεάζει κι εκείνους που πίστευαν ότι είναι ασφαλείς, και θεωρούσαν ότι ο εφιάλτης αφορούσε μόνο εκείνους που ζουν και πεθαίνουν στα κατώτερα λαϊκά στρώματα.

Κυβερνήσεις έρχονται και παρέρχονται, με διαφορετικό χρώμα και σημαίες, και το μόνο που κάνουν είναι να επιδεινώνουν την κατάσταση στη χώρα.

Το μόνο που κατορθώνουν με τις πολιτικές τους είναι να προκαλούν τη δυστυχία, την καταστροφή και το θάνατο σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους.

Τώρα οι αδελφές και οι αδελφοί μας από όλους τους οργανισμούς, τις γειτονιές, τα έθνη, τις φυλές, και τους αυτόχθονους λαούς, συσπειρώθηκαν στο Εθνικό Συνέδριο Αυτοχθόνων. Αποφάσισαν πια να φωνάξουν ΑΡΚΕΤΑ.

Έχουν αποφασίσει ότι δεν θα επιτρέψουν την περαιτέρω καταστροφή της χώρας μας.

Έχουν αποφασίσει να μην επιτρέψουν ο λαός και η ιστορία του να σβήσουν από την ασθένεια που ονομάζεται καπιταλιστικό σύστημα.

Ένα σύστημα που, σε παγκόσμιο επίπεδο, εκμεταλλεύεται, στερεί, καταστέλλει και περιφρονεί τον άνθρωπο και τη φύση.

To Εθνικό Συμβούλιο Αυτοχθόνων έχει αποφασίσει να αγωνιστεί για να θεραπεύσει τη γη και τον ουρανό μας.

Και έχει αποφασίσει να το πράξει αυτό χρησιμοποιώντας μέσα πολιτισμένα και ειρηνικά.

Οι λόγοι είναι δίκαιοι, αδιαμφισβήτητοι.

Ποιος θα μπορούσε τώρα να αμφισβητήσει το δρόμο που έχουν επιλέξει, και για ποιο λόγο θα μπορούσαν να μας εγκαλέσουν όλες και όλους.

Εάν δε γίνει σεβαστό, εάν δε χαιρετιστεί, εάν δεν υποστηριχθεί ο αγώνας και η πορεία έκφρασής του την οποία επέλεξαν, τότε τι είδους μήνυμα θα δίναμε ως κοινωνία; Τι επιλογές αφήνουν μετέπειτα στους εξεγερμένους;

Πάνε 23 χρόνια που ξεκινήσαμε την εξέγερσή μας, αλλά ο δρόμος που είχαμε επιλέξει απέκλειε πολύ κόσμο, δεν  μπορούσαν να συμμετάσχουν όλες και όλοι.

Τώρα το Εθνικό Συμβούλιο των Αυτοχθόνων μας καλεί σε μια μάχη στην οποία μπορούμε να συμμετέχουμε όλες και όλοι ανεξάρτητα από την ηλικία, το χρώμα, το ανάστημα, τη φυλή, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τις οικονομικές απολαβές, το επίπεδο μόρφωσης, τη σωματική δύναμη, την κουλτούρα, τη σεξουαλική προτίμηση.

Συνέχεια

«Πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να δουλεύει για 20 χρόνια»…


για τον Αντόνιο Γκράμσι 125 χρόνια από τη γέννησή του.

Στις 22 Ιανουαρίου 1891 γεννήθηκε στη αγροτική Σαρδηνία ο Αντόνιο Γκράμσι. Στο Τορίνο, βιομηχανικό κέντρο της Ιταλίας με ανεπτυγμένο εργατικό κίνημα, ο Γκράμσι ήρθε σε επαφή με τους σοσιαλιστικούς κύκλους της πόλης και το 1913 γίνεται μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το 1920  η Ιταλία έζησε ένα επαναστατικό κύμα. Εκατομμύρια εργάτες διαδήλωσαν, κατέβηκαν σε απεργίες, έκαναν καταλήψεις των εργοστασίων τους. Το κύμα της εξέγερσης απλώθηκε στην ύπαιθρο, στους εργάτες γης του βορρά και του κέντρου της Ιταλίας, στους φτωχούς αγρότες του Νότου. Δημιουργήθηκαν εργοστασιακές επιτροπές οι οποίες κατά τη γνώμη του Γκράμσι έπρεπε να  λειτουργήσουν στα πρότυπα  της ρώσικης επανάστασης: να είναι όργανα βάσης αλλά και μορφές οργάνωσης της νέας κοινωνίας. Τον Γενάρη του 1921 ιδρύεται το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας και το 1926 συλλαμβάνεται από το φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι και οδηγείται στη φυλακή. Σαν φυλακισμένος και παρότι η εντολή ήταν ότι «πρέπει να σταματήσουμε αυτόν τον εγκέφαλο να δουλεύει για 20 χρόνια», ο Γκράμσι αντιστάθηκε γράφοντας. Το barikat παραθέτει μια επιστολή του Γκράμσι από τα «Γράμματα από τη φυλακή» όπου αποτυπώνονται οι καθημερινές του ανησυχίες και η αγωνία του να μεταδώσει με γλαφυρό τρόπο τα προσωπικά του αδιέξοδα. Η φυλάκισή του αλλά και ο τρόπος που αντιστάθηκε αποτυπώνοντας όλες του τις σκέψεις στα πυκνογραμμένα «Τετράδια φυλακής» αποτελούν ένα σύμβολο αντίστασης για όλη την ανθρωπότητα.

Συνέχεια