Η κινεζική εργασία – Ένα άρθρο στην αναρχική εφημερίδα «Honesty» της Μελβούρνης, στις 28 Αυγούστου 1887…


Εισαγωγή της μετάφρασης

Τον 19ο αιώνα σε αρκετά μέρη της Αυστραλίας υπήρξε έντονη παρουσία Κινέζων εργατών, οι οποίοι εργάζονταν σε διάφορες δουλειές, κατανάλωναν ελάχιστα, κάνοντας στην ουσία μια ασκητική ζωή, ενώ έστελναν αρκετά εμβάσματα στην Κίνα. Όλα αυτά θορύβησαν κύκλους Αυστραλοάγγλων εργατών, γεννώντας έτσι και ένα είδος ρατσισμού. Το τότε συνδικαλιστικό κίνημα συνηγορούσε ζητώντας από τις αποικιακές αρχές τη μείωση ή και την ολική απαγόρευση της έλευσης Κινέζων εργαζόμενων. Σε μερικές περιπτώσεις η αντικινεζική υστερία ξεπέρασε τα όρια και σημειώθηκαν επιθέσεις. Για παράδειγμα, στην περίφημη εξέγερση των χρυσοθήρων του Eureka, στη Βικτώρια του 1856, μερίδα των εξεγερμένων -στην πλειοψηφία τους Ευρωπαίων- επιτέθηκε σε Κινέζους εργάτες στα χρυσωρυχεία.

Στο κείμενο της «Honesty» γίνεται, επίσης, λόγος για Αυστραλασία. Αυτό γιατί οι πρώτοι εκείνοι αναρχικοί (όπως και αρκετές οργανώσεις της αριστεράς – και μέχρι τις μέρες μας) έβλεπαν την Αυστραλία ως μέρος της γενικότερης Ασίας, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία της εργατικής τάξης ήταν αγγλοσαξωνικής και ευρωπαϊκής καταγωγής. Με τον όρο αυτό ευελπιστούσαν στη συγκρότηση ενός ακηδεμόνευτου εργατικού και γενικότερα κοινωνικού επαναστατικού κινήματος σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ασίας και της Ωκεανίας, που θα έθετε τις βάσεις για μια αντίστοιχη κοινωνία ισότητας.

Σε ένα άλλο σημείο γίνεται λόγος για τις αποικιακές αρχές. Αυτό γιατί η Αυστραλία δεν ήταν τότε ακόμα ομοσπονδία. Αποτελείτο από ξεχωριστές αποικίες (Νέα Νότια Ουαλία, Βικτώρια, Κουίνσλαντ κ.λπ.) που στην ουσία δεν συνδέονταν μεταξύ τους πολιτειακά και διοικητικά. Η Αυστραλιανή Κοινοπολιτεία, όπως την ξέρουμε σήμερα, συγκροτήθηκε από αυτές τις αποικίες, το 1901 στη Μελβούρνη, πρώτη πρωτεύουσά της.

Η «Honesty» κυκλοφόρησε από τον Απρίλιο του 1887 έως τον Νοέμβριο του 1888. Ήταν η πρώτη αναρχική εφημερίδα στην Αυστραλία και κυκλοφορούσε από την Melbourne Anarchist Club (Αναρχική Λέσχη Μελβούρνης). Στους βασικούς συντελεστές έκδοσής της περιλαμβάνονταν οι αδελφοί David και Will (αργότερα γνωστός ως ριζοσπάστης βιβλιοπώλης) Andrade, Ι.Α. Andrews και Chummy Fleming. Πηγή: Reason in Revolt.

Το άρθρο

Η επίσκεψη των Κινέζων επιτρόπων στην Αυστραλία [Μάιο έως Σεπτέμβριο 1887] έχει προσφέρει μια νέα ευκαιρία σε όσους ασχολούνται με τα ζητήματα της εργασίας να επαναφέρουν στην επιφάνεια τις παλιές γνωστές αντι-κινεζικές τους κραυγές. Πάλι ακούμε τα ουρλιαχτά τους μαζί με τις φαύλες συνήθειές τους -σαν να τους έχουμε ποτίσει με όπιο-, τις επικλήσεις τους για μια «απλή» ζωή, καθώς και τη βιομηχανική τους επιτυχία. Είναι καιρός που οι εργάτες πρέπει να δουν αυτό το θέμα αυτό κατάματα και να το αντιμετωπίσουν με βάση μια ορθολογική προσέγγιση.

Οι Κινέζοι διώκονται εδώ και αρκετό καιρό. Όχι μόνο τους έχει επιβληθεί κεφαλικός φόρος και άλλα νομοθετικά εμπόδια που παρεμβάλλονται στο δρόμο της μετανάστευσής τους σε αυτές εδώ τις ακτές, αλλά εκτυλίσσεται και μια συνεχής προσπάθεια να οδηγηθούν έξω από κάθε εργασία, αν όχι και να διωχθούν από τις αποικίες συνολικά. Γίνονται συνεχώς συναντήσεις και διαμαρτυρίες στο Queensland ενάντια στην απασχόλησή τους, συνδικάτα στη Βικτώρια με διάφορες συναλλαγές προσπαθούν να διώξουν την «κίτρινη αγωνία» και παντού υπάρχουν ενδείξεις αποφασιστικής εχθρότητας απέναντί ​​τους.

Εκφράζονται φόβοι ότι αντικαθιστούν τις ευρωπαϊκές φυλές και οι απόγονοι των «ευγενών Βρετανών», κινδυνολογώντας με τρόμο για τον μεγάλο τους αριθμό, αν και στην πραγματικότητα, δεν υπάρχουν ούτε καν πενήντα χιλιάδες Κινέζοι σε όλη την Αυστραλασία, τη στιγμή που υπάρχουν δύο εκατομμύρια οκτακόσιες χιλιάδες Ευρωπαίοι, – εξήντα πέντε από εμάς αντιστοιχούν σε έναν Κινέζο. Σκεφτείτε το: εξήντα πέντε λευκοί άνδρες φοβούνται να ανταγωνιστούν έναν με κίτρινο δέρμα! Έχουν πραγματικά ανησυχήσει για το γεγονός ότι οι Κινέζοι εργάζονται ως κηπουροί, ξυλουργοί, εργάτες ορυχείων, πλανόδιοι πωλητές, αποθηκάριοι, μάγειρες, εργάτες και πιθανότατα σύντομα θα πλένουν και τα ρούχα μας.

Αυτό που έχει σημασία για τον εργάτη είναι ότι ο Κινέζος γείτονάς του είναι επίσης εργάτης – και εάν πράγματι ήταν τεμπέλης τότε ίσως θα υπήρχαν κάποιοι λόγοι για τις εν λόγω καταγγελίες. Οι Κινέζοι έχουν έρθει εδώ γιατί είναι εργατικοί και επίμονοι, και όμως καταδικάζονται για αυτή την επιμονή τους. Αν υπερέχουν ως ξυλουργοί το χρωστούν στη φθηνή παραγωγή τους, αλλά είναι και σαφώς πλεονέκτημα για εμάς που αγοράζουμεν τα προϊόντα τους. Αν πωλούν σε χαμηλές τιμές, είναι μεν δική τους απώλεια, αλλά προς όφελος των κακώς αμειβόμενων δικών μας εργατών, οι οποίοι μπορούν είτε να αγοράσουν μόνο φθηνά είδη είτε δεν μπορούν να αγοράσουν κανένα. Εάν μεταφέρουν τα χρήματά τους -πράγμα χωρίς σημασία από μόνο του- στην Κίνα, είμαστε και πάλι οι κερδισμένοι, γιατί έχουν καταναλώσει το λιγότερο από τα προϊόντα μας. Αν εργάζονται τόσο επιμελώς, και τόσες πολλές ώρες, για να παράγουν τόσο πολύ, είναι πάλι προς όφελός μας γιατί έχουν έτσι περισσότερα χρήματα για να καταναλώνουν. Αν κάνουν οικονομία -αν ζουν έτσι απλά- τότε δεν υποφέρουμε τίποτε άλλο από την έλλειψη κατανάλωσης. Και όμως, ο Ευρωπαίος εργάτης ανταγωνίζεται τον φτωχό «John», επειδή παράγει πάρα πολύ και καταναλώνει πολύ λίγο!

Αν οι Κινέζοι που εργάζονται είναι η αιτία που οι Ευρωπαίοι πεθαίνουν από την πείνα, είναι σαφές ότι δεν είναι ο Κινέζος -ο οποίος παράγει πολύ και καταναλώνει λίγο-, αυτός που φταίει. Πρέπει να κοιτάξουμε πιο πέρα. Θα πρέπει να αναζητήσουμε τον εκμεταλλευτή που δεν παράγει τίποτα και καταναλώνει πολύ. Το γεγονός είναι ότι η νομοθεσία έχει μονοπωλήσει τον πλούτο της φύσης στα χέρια των λίγων τεμπέληδων και οι εργαζόμενοι -Κινέζοι και Ευρωπαίοι- κόβουν ο ένας τον λαιμό του άλλου για τα ψίχουλα από το τραπέζι του πλουσίου, όταν θα μπορούσαν πιο σωστά να πάψουν να συσσωρεύουν τους καρπούς της εργασίας τους στο τραπέζι.

Οι Κινέζοι, όπως εμείς, είναι τα θύματα του μονοπωλίου και της εκμετάλλευσης. Κάθε Κινέζος που θα του απαγορεύεται η είσοδος στην Αυστραλασία αύριο, δεν θα σταματήσει τα κακά να εξακολουθούν να είναι τόσο άσχημα όσο ποτέ. Αντί οι Κινέζοι να είναι οι αποδιοπομπαίοι τράγοι του οικονομικού αδιεξόδου, όπως είναι τώρα, οι θέσεις τους θα αναπληρωθούν από τους Ευρωπαίους αποδιοπομπαίους τράγους. Ενώ το μονοπώλιο υποστηρίζει ότι κάποιοι πρέπει να πάνε στον τοίχο και οι πιο αδύναμοι πρέπει να μειωθούν, ένας τεράστιος αριθμός εργατών πρέπει να θυσιαστεί στο βωμό της τοκογλυφίας.

Αρκετοί ρήτορες και επαγγελματίες εργατολόγοι διατείνονται ότι η όλη «δυσκολία» πρέπει να λυθεί αναγκάζοντας τους Κινέζους να υιοθετήσουν τα ήθη και έθιμά μας. Θα μπορούσε ένας τέτοιος παραλογισμός να πάει πολύ πιο μακριά; Μήπως κάθε έξυπνος εργάτης φαντάστηκε για μια στιγμή ότι τα προβλήματα στην εργασία θα ελαχιστοποιηθούν αναγκάζοντας τους Κινέζους να τρώνε κρέας και να φορούν ευρωπαϊκά ενδύματα (όταν οι άλλοι εργαζόμενοι ήδη δεν έχουν αρκετά), να κόψουν τις πλεξίδες τους (οι οποίες δεν βλάπτουν κανέναν) και να επιδοθούν στα «πολιτισμένα» έθιμα του καπνίσματος, της πόσης μπύρας, να δηλητηριάζονται από τα οινοπνευματώδη και να ζουν σε μια απρόκλητη πολυτέλεια και ραθυμία; Θα πρέπει να αναζητήσουμε άλλα «διορθωτικά μέτρα».

Το ζήτημα της εργασίας των Κινέζων πρέπει να διευθετηθεί με την αντιστροφή των στόχων των συνδικαλιστών, οι οποίοι αναζητούν υψηλούς μισθούς και υψηλές τιμές – δύο αρχές οι οποίες καταστρέφουν ο ένας τον άλλο. Πρέπει να στοχεύουμε σε υψηλούς μισθούς και χαμηλές τιμές, ή με άλλα λόγια, την Αρχή του Κόστους. Όταν οι εργάτες συνδυάσουν μεταξύ τους την ανταλλαγή ισοδύναμου με ισοδύναμο, μποϊκοτάροντας όλους τους καπιταλιστές, τους τοκογλύφους και τους κερδοσκόπους γενικά, δεν πρόκειται να ακούσουμε τίποτα περισσότερο για το κινεζικό εργατικό ζήτημα, το οποίο συνιστά μία από τις πιο κούφιες αυταπάτες με την οποία τα μονοπώλια κρατούν υποταγμένους τους εργάτες.

*Μετάφραση: Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης, Μελβούρνη, Δεκέμβρης 2016.

___________________________________________________________

Αποδομώντας την πατριαρχία…


Αποδομώντας την πατριαρχία

Το καθημερινό σεξουαλικό κυνήγι των γυναικών από ισχυρούς άνδρες με γόητρο στον κόσμο ψυχαγωγίας, της πολιτικής, των επιχειρήσεων, και της ακαδημαϊκής κοινότητας ήταν κοινό μυστικό που ξαφνικά κέρδισε τεράστια δημόσια προσοχή. Τα λόγια των γυναικών ακούστηκαν και οι ισχυροί άνδρες έχουν βρέθηκαν σχεδόν αμέσως εκτός των τομέων τους μετά από την αποκάλυψη των κακοποιητικών πράξεων τους.

Πιθανώς υπάρχει μια λιγότερο κοινότοπη φράση για να αντικαταστήσει το «η κορυφή του παγόβουνου», αλλά όσα βλέπουμε να ξετυλίγονται στο Hollywood και στην Washington DC, είναι ακριβώς αυτό. Η σεξουαλική παρενόχληση, η κακοποίηση, και η επίθεση είναι κοινός τόπος σε κάθε εργασιακό χώρο, τόπο συναντήσεως, και περιβάλλον.

Στο τεύχος αυτό (Fifth Estate #400, Spring 2018), έχουμε μια επιλεγμένα κείμενα από τη συλλογή δοκιμίων εκμάθηση της καλής συγκατάθεσης: Χτίζοντας τις ηθικές σχέσεις σε έναν περίπλοκο κόσμο, μια συλλογή των δοκιμίων Learning Good Consent: Building Ethical Relationships in a Complicated World που εξετάζουν την κουλτούρα της σεξουαλικής συγκατάθεσης, τις σχέσεις εξουσίας, και τα όρια.

Αρχίζει με την υπόθεση ότι οι αναγνώστες του είναι αφοσιωμένοι στη δημιουργία ενός χειραφετημένου και ευχάριστου πλαισίου για το σεξ και τις σχέσεις. Δυστυχώς, η συντριπτική πλειονότητα των επιθέσεων και των ταπεινώσεων που υποφέρουν οι γυναίκες διαπράττονται από άνδρες που δεν αντιλαμβάνονται την ιδέας της συγκατάθεσης, έχοντας ενσωματώσει την αρχή της πατριαρχίας ότι το σώμα κάθε γυναίκας πρέπει πάντα να είναι διαθέσιμο για αυτούς.

Αν και έχει βιώσει κάθε γυναίκα κακοποιητικές σχέσεις εξουσίας, σχεδόν όλες έχουν βιώσει την αρσενική κυριαρχία υπό μορφή παρενόχλησης, σχολίων, σεξουαλικού αγγίγματος, ή χειρότερα, σεξουαλικής επίθεσης και βιασμού. Είτε είναι στο λεωφορείο ή σε διαδήλωση, μεταξύ συναδέλφων, αφεντικού και εργαζόμενων, σπιτονοικοκύρη και ενοικιαστή/ριας, καθηγητή και σπουδαστή/ριας, τον τύπο στο δρόμο, έναν θείο ή έναν συμφοιτητή, με ένα τσίμπημα, ένα τρίψιμο, μια γρήγορη άγγιγμα, ένα σπρώξιμο, ένα βρώμικο βλέμμα, ή ένα σεξιστικό αστείο, αυτή είναι η εξασκούμενη εξουσία της πατριαρχίας πάνω στις γυναίκες. Η συχνότητα και το μέγεθος των παραβάσεων ενάντια στις γυναίκες είναι τρομακτικά.

Πάρα πολλές γυναίκες βιώνουν την κυριαρχία και τη βία από τους συντρόφους τους στις ζωές τους. Στην πόλη της Νέας Υόρκης μόνο, σχεδόν 300.000 περιστατικά ενδοοικογενειακής κακοποίησης αναφέρθηκαν το 2017 συμπεριλαμβανομένων ξυλοδαρμών, μη φονικών πυροβολισμών, και μαχαιρωμάτων. Δεν αναφέρονται το τα μεμονωμένα χτυπήματα, τα σπρωξίματα, η συναισθηματική κακοποίηση, και το bullying που δε φτάνουν ποτέ στις αρχές.

Όποιο και αν είναι το ποσοστό των ανδρών που δρα κατά τρόπο επιθετικό ή κακοποιητικό, κουλτούρα της πατριαρχίας έχει βλάψει συγκλονιστικό αριθμό ατόμων. Ο ετήσιος μέσος αριθμός θυμάτων του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης στις ΗΠΑ είναι 321.500 σύμφωνα με τις κυβερνητικές στατιστικές, και μια μελέτη του 2013 διαπίστωσε ότι ο βιασμός καταγγέλλετε ελάχιστα (όπως όταν ο δράστης που εξαναγκάζει σε σεξ θεωρείται φίλος). Οι στατιστικές για την αιμομιξία και τη σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών, κυρίως κοριτσιών, είναι συντριπτικές.

Μια φεμινιστική ομάδα πρότεινε έναν ενιαίο βασικό κανόνα για την ανθρώπινη αλληλεπίδραση που όχι μόνο αφορά τις κοινωνικές-σεξουαλικές καταστάσεις, αλλά περιλαμβάνει την ανθρώπινη επιθετικότητα γενικά, που συνήθως διαπράττονται κυρίως από άνδρες:

Κανένας δεν αγγίζει ένα άλλο πρόσωπο χωρίς άδεια.

Θα προσθέταμε, κανένας δεν εξουσιάζει ένα άλλο πρόσωπο. Το σεξουαλικό bullying, τα εσκεμμένα άβολα σεξουαλικά σχόλια και αστεία, σχόλια για το σωματότυπο και τα ρούχα, είναι μεταξύ των άλλων πατριαρχικών προνομίων που είναι διαθέσιμα στους άνδρες.

Το ερώτημα παραμένει για το πώς να εμφυσήσεις κοινωνική δύναμη στην αντίσταση με δεδομένο ότι τόσες πολλές καταστάσεις περιλαμβάνουν σχέσεις εξουσίας. Πες στο αφεντικό σου πως σε ενοχλούν τα σχόλια του και χάνεις τη δουλειά σου. Πες όχι στο σκηνοθέτη και δεν παίρνεις το ρόλο. Αρνήσου το φιλί του σπιτονοικοκύρη και είσαι στο δρόμο. Αυτές είναι σχέσεις που συναρμόζονται βαθιά ενσωματωμένες στη καπιταλιστική κοινωνία και που επιβάλλονται από τη δυσανάλογη εξουσία που εκφράζεται ως ανδρικό προνόμιο. Είναι πανταχού παρόν ακόμα και όταν δεν υπάρχει καμία άμεση σχέση εξουσίας, και ενισχύει την πατριαρχία.

Εντός των κοινοτήτων και των δράσεων μας, πρέπει να επιδιώκουμε μια μικρογραφία του κόσμου που επιθυμούμε. Ενδεχομένως να έχουμε δίκιο λέγοντας πως εκείνοι που επιθυμούν τη ριζική κοινωνική αλλαγή πιστεύουν και προωθούν αυτά τα πρότυπα, περισσότερο από ότι η κοινωνία συνολικά. Εντούτοις, δεν είναι αρκετό για τους άνδρες να δηλώνουν ότι είναι υπέρ του φεμινισμού πρέπει να το δείχνουν στη κοινωνικοποίησή τους. Οι γυναίκες πρέπει να το κάνουν επίσης. Το μοτίβο της κυριαρχίας πρέπει να σπάσει.

Πώς να το κάνει αυτό είναι δύσκολο. Μια πνευματική και ηθική δέσμευση για μια μη σεξιστική και μη εξουσιαστική είναι απαραίτητη. Αυτό θέτει τα πρότυπα μέσα από τα οποία μπορούν να αξιολογηθούν οι πράξεις.

Αν και η υποκρισία βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα μεταξύ όσων κηρύττουν τη φυλετική ισότητα, είναι η δύναμη των γυναικών που εκφράζεται μέσω του φεμινισμού αυτή που έχει αποκαθηλώσει τόσο πολλούς ισχυρούς άνδρες και επέτρεψε στις καθημερινές γυναίκες να διαμαρτυρηθούν για τη κακοποίηση στο σπίτι και στον εργασιακό χώρο.

Πρέπει να υπάρξει μηδενική ανοχή για τη σεξιστική και επιθετική συμπεριφορά. Ο δημόσιος χώρος έχει ανοίξει ώστε οι γυναίκες δεν χρειάζεται να ανέχονται ένα ανεπιθύμητο άγγιγμα ή ένα σεξουαλικό σχόλιο. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να δέχονται το σεξισμό σε καμία κατάσταση, από ανθρώπους που ξέρουν ή ξένους, ή από τους ίδιους τους εαυτούς τους.

Η αρσενική κακή συμπεριφορά έχει μια ιστορία που πάει πίσω χιλιάδες χρόνια. Έχουμε μια ευκαιρία αυτή τη στιγμή για να αρχίσουμε σε αυτό το σημείο μια σημαντική αμφισβήτηση της πατριαρχίας.

Ξεκινά με όλους εμάς.

Συντακτική Ομάδα Περιοδικού Fifth Estate

Μετάφραση Δημήτρης Πλαστήρας

__________________________________________________________

Ορίζοντας τον Ανδραναρχικό (manarchist) …


ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ: μισογυνισμός, σεξουαλική επίθεση, βιασμός

Ο Ανδραναρχικός είναι ο καλύτερος ακτιβιστής. Το ξέρει μέσα στη καρδιά του. Ο Ανδραναρχικός προτείνει τις πιο ριζοσπαστικές δράσεις, διατυπώνει τις πιο ουσιαστικές θεωρίες. Μόνο αυτός είναι φωτισμένος. Όλοι μας πρέπει να διαβάσουμε Adorno, αλλά μόνο ο Ανδραναρχικός μπορεί να τον αντιληφθεί σωστά.

Ο Ανδραναρχικός αγαπά τις γυναίκες, και έτσι δεν χρειάζεται να ακούει τι λένε. Η θέση του είναι αυτή της πολιτικής της ανωτερότητας, της cis αρρενωπότητας, της λευκότητας. Η φωνή του είναι δυνατότερη, ο λόγος του είναι αληθέστερος. Το αναρχικό του μέλλον είναι αναπόφευκτο, εμπνευσμένο από βιβλία που έγραψαν άλλοι λευκοί άνδρες. Είναι ένα ανώτερο όραμα. Ξέρει περισσότερα για κάθε συγκεκριμένο ζήτημα από εσένα, γιατί έχει πτυχίο σε αυτό.

Για τον Ανδραναρχικό, είμαστε όλοι μια φυλή, η ανθρώπινη φυλή. Ο Ανδραναρχικός έχει φοβία για τις πολιτικές της ταυτότητας (identity politics). Εύχεται οι μαύροι, οι φεμινίστριες, οι κουίρ να σταματήσουν να διασπούν το κίνημα. Αυτοί οι «ξινομούρηδες ταυτοτικοί» του χαλάνε το κέφι. Ο Ανδραναρχικός καταλαβαίνει την καταπίεση των άλλων ανθρώπων καλύτερα από το ότι το κάνουν οι ίδιοι (ένας από τους φίλους είναι μαύρος): μετά την επανάσταση ο ρατσισμός θα εξαφανιστεί απλά. Η πολιτικές των ανδρών της λευκής εργατικής τάξης δεν είναι πολιτικές ταυτότητας, είναι ο πραγματικός αγώνας.

Μερικές φορές ο Ανδραναρχικός είναι λίγο μόνο επιθετικός. Είναι άνδρας-παιδί. Εύχεται να μπορούσες να συλλογιστείς τις ανάγκες του περισσότερο. Δεν μπορεί να σε στηρίξει συναισθηματικά τώρα, προετοιμάζει μια δράση. Υποθέτει πως χρειάζεσαι τη βοήθεια σου να κάνεις πρακτικά πράγματα. Ευτυχώς, έφερε την ακουστική κιθάρα του στο πάρτι. Εύχεται να ξύριζες τις μασχάλες σου, έστω για ιδιαίτερες περιστάσεις. Το παλεύει με τα κατάλοιπα του καθημερινού σεξισμού. Πρέπει να τον συγχωρήσεις, τα έκανε θάλασσα τώρα.

«Αστός» είναι η αγαπημένη προσβολή του Ανδραναρχικού, αλλά ο Ανδραναρχικός ο ίδιος δεν υπήρξε ποτέ αστός.

Ο Ανδραναρχικός γουστάρει να σπάει πράγματα. Ο Ανδραναρχικός αγαπάει την κουίρ υπερβία, και είναι και λίγο κουίρ και ο ίδιος γιατί είναι πολυσυντροφικός (γαμάει πολλές γυναίκες) και kinky (κυριαρχικός). Ο Ανδραναρχικός ξέρει πως ο γάμος είναι καπιταλιστικός θεσμός, έτσι εξερευνά την αναρχία των σχέσεων. Ξεφορτώνεται πατριαρχικούς περιορισμούς όπως πίστη, υπευθυνότητα, οικιακές δουλειές. Οι γκόμενές του έχουν μια τάση για ζήλεια, για την οποία δε φταίει αυτός. Είναι παρανοϊκές, κάτι για το οποίο δε φταίει αυτός. Θυμούνται τα πράγματα λάθος. Για κάποιο λόγο, δε γαμάει η μια την άλλη ενώ εκείνος κοιτάζει, πράγμα που δείχνει το ψέμα της γυναικείας απελευθέρωσης.

Ο Ανδραναρχικός είναι αφοσιωμένος φεμινιστής, όπως χαρούμενα διακηρύσσει φωναχτά σε κάθε περίσταση που καθαρίζει, προσέχει τα παιδιά ή κάνει τσάι για άλλους. Όταν όμως απαιτείται να κάνει κάποια ταπεινή δουλειά αποδεικνύεται πως ο Ανδραναρχικός είναι απασχολημένος με κάτι πολύ σημαντικό. Ο Ανδραναρχικός προτιμά να είναι στο κέντρο της δράσης. Ήταν στο Μίλμπανκ. Ήταν στο G20. Ήταν στο Occupy. Τρέχει σε όλα. Στην πραγματικότητα ήταν πάντοτε εκεί. Εσύ ήσουν; Ο Ανδραναρχικός απολαμβάνει το θαυμασμό των ανδρών. Συμφωνεί με τις γυναίκες που θέλει βγει, μέχρι να πουν ναι.

Ο Ανδραναρχικός ξέρει πως ο ακτιβισμός εφευρέθηκε από λευκούς άνδρες. Οι ιδέες είναι η πρωτότυπη δουλειά συντρόφων του παρελθόντων και η ιστορία η περιφορά τους. Ο αναρχισμός, ο κομμουνισμός, ο σοσιαλισμός είναι ταμπέλες που περιγράφουν μια παράδοση ανδρικής ιδιοφυίας. Στο παρελθόν μερικές γυναίκες (Emma Goldman, Rosa Luxemburg, Rosa Parks) είχαν καλές ιδέες. Στο παρόν, οι καλές ιδέες των γυναικών μοιάζουν στο φασισμό: οι ασφαλείς χώροι είναι για τα μωρά, συναντήσεις δίχως λευκούς άνδρες είναι αντίστροφος ρατσισμός, η κοινοτική ευθύνη είναι κυνήγι μαγισσών. Ο Ανδραναρχικός δεν βλέπει καμμιά ειρωνεία στον ισχυρισμό πως οι άνδρες είναι θύματα κυνηγιού μαγισσών. Είναι τόσο δύσκολο αυτές τις μέρες ένας άνδρας ακόμη και να μιλήσει δίχως να των φιμώσουν.

Αν και μετά βίας τα έχει διαβάσει, ο Ανδραναρχικός λατρεύει να κριτικάρει έργα γυναικών, μαύρων ή τρανς ανθρώπων. Έχει σημαντικά πράγματα να πει για το πως μπορούν να βελτιωθούν. Μπορεί να σου εξηγήσει γιατί η καμπάνια σου είναι λάθος, από άποψη φιλοσοφίας. Η επανάσταση έρχεται και θα είναι μια μαζική εξέγερση.

Το πραγματικό πρόσωπο του Ανδραναρχικού είναι η βία προς τις γυναίκες, προς τους ανθρώπους που δεν είναι λευκοί άνδρες. Το αρέσει «να βγαίνει με κορίτσια που έχουν ‘θέματα’, ώστε να μπορεί «να τα φροντίζει». Θέλει «να σε γαμήσει καθώς κοιμάσαι». Δεν το βλέπει ως βιασμό. Πιστεύει πως «η παρενόχληση στο δρόμο δεν έχει να κάνει με το βιασμό». Επειδή δεν πιστεύει στις πολιτικές εξαίρεσης, κάνει παρέα με βιαστές. Ο φίλος του μπορεί να χτύπησε τη φίλη του κάνα δυο φορές, αλλά είναι πολύ σωστός ακτιβιστής και τέλος πάντων έχει μετανιώσει τώρα.

Ο Ανδραναρχικός είναι φεμινιστής όταν θέλει να γαμήσει. Ο Ανδραναρχικός θα χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της σεξουαλικής απελευθέρωσης για να σε εξαναγκάσει σε σεξ. Θα αποκαλεί τον εαυτό του φεμινιστή καθώς θα σε βιάζει. Θα είναι επιμελής στο να ξεμπροστιάζει απολογητές του βιασμού… όταν είναι γυναίκες ή και μαύροι. Θα μιλάει για κοινότητα το πρωί στη συνέλευση και θα σε χτυπήσει το βράδυ. Θα σου πει να μην είσαι τόσο ηλίθια. Μην τον ξεφωνίζεις.

Μην κατηγορήσεις τον Ανδραναρχικό για σεξουαλική επίθεση. Μην τον κατηγορήσεις ως απολογητή βιασμού. Τι συνέβη το αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου; Οι γυναίκες που πάνε στην αστυνομία μετά το βιασμό τους είναι καπιταλίστριες προδότριες. Αν παντρευτούν μπάτσους, λοιπόν… τους αξίζει βία εναντίον τους.

Ο «αναρχισμός» του Ανδραναρχικού είναι οι ιεραρχικές πολιτικές από άνδρες που δεν είναι ακόμα στην εξουσία. Είναι η λευκή σοβινιστική πατριαρχία στο black block. Δεν ανήκει σε μια απομονωμένη περιφέρεια. Είναι σε κάθε κινηματικό χώρο, το ίδιο και οι Ανδραναρχικοί φίλοι του. Ο Ανδραναρχικός είναι ένας κανονικός άνδρας που αφιερώνει τη ζωή του στο να δημιουργήσει ένα καλύτερο κόσμο. Αν μη τη άλλο, εσύ είσαι η/ο αντεπαναστάτρια/ης.

Οι πιο πολλές/οι, ιδιαίτερα οι γυναίκες, έχουν να διηγηθούν μια ιστορία για τον Ανδραναρχικό. Είναι όμως δύσκολο να διηγηθείς ιστορίες για αυτόν. Ο Ανδραναρχικός ξεφεύγει. Είναι δημοφιλής. Προσφέρει πρακτική αλληλεγγύη. Είναι ο καλύτερος ακτιβιστής. Είναι ο καλύτερος στο να λέει πως είναι ο καλύτερος.

Αυτό που διακρίνει τον Ανδραναρχικό είναι πως δεν παραδέχεται πως είναι τέτοιος. Δεν θα ακούσει. Μετά θα σου επεξηγήσει (mansplain) γιατί κάνεις λάθος.

Το κείμενο είναι βασισμένο σε συζητήσεις/αφηγήσεις της Ray Filar με τους Mijke Drift, Kirsty La Rain, Riley Coles, Jasper Jay, Olivia Walker, Linda Stupart, Annette Behrens, Toni Mac, Jacob V Joyce, Sophie Lawton, Deborah Grayson, Marta Owczarek, Selin Yildizoglu, Hannah McStar, Lily Ash Sakula, Abigail Williams.

Πηγή: Strike! Magazine

Μετάφραση: Δημήτρης Πλαστήρας

_____________________________________________________________

Σπάνιο βίντεο από την κηδεία του Κροπότκιν (1921)…


O Πιότρ Αλεξέγιεβιτς Κροπότκιν γεννήθηκε ακούσια πρίγκιπας στις 9 Δεκεμβρίου 1842, έφυγε όμως απ’ τη ζωή εκούσια ως αναρχικός ακτιβιστής, επιστήμονας, φιλόσοφος, συγγραφέας και μελετητής στις 8 Φεβρουαρίου 1921 από πνευμονία. Η κηδεία του πραγματοποιήθηκε από τις 10 έως 13 Φεβρουάριου του 1921, και καταγράφηκε κινηματογραφικά από το “Παράρτημα κοινωνικών χρονικών του πανρωσικού σινεμά και φωτογραφίας”.

Μετά τη νεκρική πομπή στην πόλη της Ντμιτροφ της Ρωσίας, όπου και πέθανε, το σώμα του μεταφέρθηκε με τρένο στη Μόσχα για το τελικό αντίο στο Σπίτι των συνδικάτων, (όπου μπορείτε να δείτε στο βίντεο την Έμμα Γκολντμαν και τον Αλεξαντρ Μπέρκμαν) και στη συνέχεια τιμήθηκε από πομπή χιλιάδων αναρχικών στους δρόμους της Μόσχας.

Ίσως η πιο συγκινητική στιγμή του ντοκιμαντέρ είναι τα στιγμιότυπα των αναρχικών πολιτικών κρατουμένων που μεταφέρουν μαύρα πανό στη Μόσχα και οι οποίοι απελευθερώθηκαν προσωρινά από τις φυλακές του κομμουνιστικού καθεστώτος, προκειμένου να παραστούν στην κηδεία. Οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξανάζησαν άλλη μέρα ελεύθεροι έξω απ΄τα κελιά των φυλακών στο υπόλοιπο της ζωής τους.

Η κηδεία του Κροπότκιν ήταν, επίσης, η τελευταία δημόσια διαδήλωση αναρχικών στη Μόσχα η οποία έως το 1988.

Ετάφη στο νεκροταφείο Νοβοντέβιτσι.

Kropotkin_Funeral

_____________________________________________________________

Ζώντας την Ουτοπία: Ντοκιμαντέρ για την Ισπανική επανάσταση (Video)…


Ζώντας την Ουτοπία: Μοναδικό ντοκιμαντέρ για την ισπανική επανάσταση που ξεκίνησε στις 19 Ιουλίου του 1936, πριν 80 χρόνια (94 λεπτά – στα Ισπανικά με αγγλικούς υπότιτλους).  Η ιστορία της ισπανικής επανάστασης όπως τη διηγούνται 30 αναρχικές και αναρχικοί που πήραν μέρος σε αυτήν.

(Στα ισπανικά με αγγλικούς υπότιτλους)

Το ντοκιμαντέρ ξεκινά από τη διαμόρφωση του εργατικού κινήματος και των ιδεών του ελευθεριακού κομμουνισμού και την παράλληλη άνοδο της δεξιάς και του φασισμού. Στις 16 Ιουλίου του 1936 οι αναρχικοί νικούν τους φασίστες, έρχονται όμως σε ρήξη και με το ίδιο το κράτος και την εξουσία την οποία και δεν αποδέχονται. Σχηματίζεται η Επιτροπή Αντιφασιστικών πολιτοφυλακών και εγκαθιδρύεται ο ελευθεριακός κομμουνισμός. Κολεκτιβοποίηση αγροτικής και
βιομηχανικής παραγωγής, κατάργηση του χρήματος σε πολλές περιοχές. Εξίσωση
δικαιωμάτων αντρών και γυναικών, νομιμοποίηση της έκτρωσης στην Καταλονία.
Η κατάσταση με το στρατό του Φράνκο δυσκολεύει. Οι κομμουνιστές αποκτούν δύναμη, ενώ επανεμφανίζονται τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Η πρώτη αναρχική επανάσταση χτυπιέται από παντού. Ο Φράνκο είναι ο τελικός νικητής. Όσοι δε θέλουν να φύγουν καταλήγουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπως αυτό στην Albaterra.

(Μεταγλωτισμένο στα ελληνικά σε χαμηλότερη ποιότητα)

Προέλευση: Ισπανία,
Έτος παραγωγής: 1997
Διάρκεια: 96 minutes
Γλώσσα: Ισπανικά (μεταγλωττισμένο)

Σκηνοθεσία: Juan Gamero
Βοηθοί σκηνοθέτες: Francesc RIOS and Mariana ROCA
Τεκμηρίωση: Francesc RIOS, Alex BALDORNÁ, Mariana ROCA

Με τη συνεργασία των: CNT, FUNDACIÓN ANSELMO LORENZO, ATENEU ENCICLOPEDIC POPULAR, NODO, FILMOTECA ESPAÑOLA, ARCHIVO TVE

Παραγωγός: Joan GASCH
Εταιρία παραγωγής: TVE CATALUNYA
——————
Η μεταγλώτιση στα ελληνικά πραγματοποιήθηκε από συντρόφους στο Ηράκλειο Κρήτης το 1998.

_____________________________________________________________

Οι αναρχικοί ενάντια στον ναζισμό: 1921-1944 H διάλυση της FAUD από τον Χίτλερ…


Στιγμιότυπο 2016-05-20, 16.05.13

Αναμνηστική φωτογραφία από το συνέδριο της FAUD το 1922. Λίγο αργότερα η FAUD θα φιλοξενήσει το ιδρυτικό συνέδριο της Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων(AIT)

Οι αναρχικοί ενάντια στον Χίτλερ: Η παράνομη FAUD στην Ρηνανία

Στις 5 Νοέμβρη 1937, ο Julius Nolden, ένας εργάτης ατσαλιού από το Ντούισμπουργκ, καταδικάστηκε από το «Δικαστήριο του Λαού» στο Βερολίνο, σε φυλάκιση δέκα ετών με την κατηγορία της «προετοιμασίας πράξης υψίστης προδοσίας με επιβαρυντικές περιστάσεις». Ο Nolden είχε διατελέσει επικεφαλής της FAUD (της αναρχοσυνδικαλιστικής Ελεύθερης Ένωσης των Γερμανών Εργατών, μέλους της Διεθνούς Ένωσης Εργατών) στην περιοχή της Ρηνανίας, όταν εξαρθρώθηκε η παράνομη οργάνωση από τη Γκεστάπο τον Ιανουάριο του 1937. Μαζί του συνελήφθησαν και άλλοι 88 αναρχοσυνδικαλίστριες και αναρχοσυνδικαλιστές που δικάστηκαν στην Ρηνανία το 1938.

Το 1921, η FAUD στο Ντούισμπουργκ είχε περίπου 5.000 μέλη. Έκτοτε οι αριθμοί μειώθηκαν και, μέχρι την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στην εξουσία το 1933, μόνο ελάχιστες μικρές ομάδες παρέμεναν. Για παράδειγμα, υπήρχαν περίπου 25 αγωνιστές ενεργοί στην περιοχή του Ντούισμπουργκ και η περιφερειακή ένωση της Ρηνανίας είχε περίπου 180-200 μέλη που κατέβαλαν συνδρομές.

Συνέχεια