Η Μάχη του Όρους Μπλαιρ…


Mine Wars And The Battle Of Blair Mountain

Το Φεβρουάριο του 2017, το Fortune έγραψε για μια προτροπή στο Twitter από την κοινωνιολόγο Eve Ewing:

«Αν θα έπρεπε να επιλέξετε έναν ιστορικό αγώνα που πολλοί άνθρωποι δε ξέρουν για αυτόν και θα διδάσκονταν στα σχολεία, ποιος θα ήταν αυτός;»

Μεταξύ των δεκάδων «αφυπνιστικών» απαντήσεων σε αυτό «το crowdsourced πρόγραμμα σπουδών», το Fortune ξεχώρισε τη Μάχη του Όρους Μπλαίρ, τη μεγαλύτερη εσωτερική ένοπλη εξέγερση στις Ηνωμένες Πολιτείες από τον εμφύλιο πόλεμο (και που διεξάχθηκε σε αυτό που σήμερα είναι η καρδιά της αποκαλούμενης «χώρας του Τράμπ»).

Αν δε γνωρίζετε για τη σύγκρουση του 1921, δεν είστε οι μόνοι. Ο David Alan Corbin, συγγραφέας του «Gun Thugs, Rednecks, and Radicals: A Documentary History of the West Virginia Mine Wars», γράφει πως «στα δώδεκα χρόνια δημόσιας εκπαίδευσης του στη Δυτική Βιρτζίνια», δεν άκουσε «τίποτα» για τη σύγκρουση ή τους βασικούς πρωταγωνιστές της, παρόλο που πρόκειται για τη μεγαλύτερη εργατική εξέγερση στην αμερικανική ιστορία και παρά το γεγονός πως μεγάλωσε στο επίκεντρό της.

Ο ιδεολογικός πυρήνας αυτής της σύγκρουσης, για την οποία έχουν ακούσει ελάχιστοι, όπως γράφει το Smithsonian, ήταν η μάχη μεταξύ «του κολεκτιβισμού και του ατομικισμού, των δικαιωμάτων του εργαζομένου και των δικαιωμάτων του ιδιοκτήτη».

Ιδιαίτερα, στη Μάχη του Όρους Μπλαίρ πήραν μέρος 10.000-15.000 ανθρακωρύχοι από τη Δυτική Βιρτζίνια, πολλοί οπλισμένοι μόνο με «τουφέκια για κυνήγι σκίουρων», ενάντια σε 3.000 υποστηρικτές της εταιρίας εξόρυξης άνθρακα, συμπεριλαμβανομένων της τοπικής αστυνομίας, των ομοσπονδιακών στρατευμάτων, ακόμη και ενός βομβαρδιστικού αεροπλάνου του αμερικάνικου στρατού («η μοναδική φορά στην ιστορία ότι η αμερικάνικη πολεμική αεροπορία έχει χρησιμοποιηθεί ενάντια σε αμερικανικούς πολίτες», σύμφωνα με το NPR (National Public Radio)).

Τι πυροδότησε μια τόσο αιματηρή εσωτερική σύγκρουση άνευ προηγουμένου;

Με απλά λόγια, οι ανθρακωρύχοι, που αντιμετώπιζαν απειλητικές συνθήκες για τη ζωή τους στις καλύτερες των περιπτώσεων, ήθελαν καλύτερη αντιμετώπιση από τις εταιρίες εξόρυξης άνθρακα. Αναλύει το Smithsonian:

«Η βιομηχανία άνθρακα ήταν ουσιαστικά η μόνη πηγή εργασίας της πολιτείας, και οι μαζικές εταιρίες έχτιζαν τα σπίτια, τα καταστήματα, τα σχολεία, τις εκκλησίες και τις ψυχαγωγικές εγκαταστάσεις στις απόμακρες πόλεις κοντά στα ορυχεία. Για τους ανθρακωρύχους, το σύστημα αυτό έμοιαζε σαν αυτό της φεουδαρχίας. Οι συνθήκες υγιεινής και διαβίωσης στα σπίτια των εταιρειών ήταν αβυσσαλέες, οι αμοιβές ήταν χαμηλές, και οι ντόπιοι πολιτικοί υποστήριζαν τους πλούσιους ιδιοκτήτες των ορυχείων άνθρακα παρά τους ανθρακωρύχους».

Ο Doug Estepp, ένας τοπικός ιστορικός που οργανώνει περιοδείες στη περιοχή, είπε στο NPR το 2011 ότι μερικές από τις εταιρείες είχαν συμβάσεις που απαγορεύαν και τιμωρούσαν τους ανθρακωρύχους που προσπαθούσαν να οργανωθούν στα νεοσύστατα συνδικάτα:

«Έκαναν συμβάσεις (yellow-dog contract) που ουσιαστικά έλεγαν, πως αν έπιανες δουλειά σε αυτό το ορυχείο, δεν θα μπορούσες να συναναστραφείς με οποιοδήποτε μέλος του συνδικάτου, δεν θα μπορούσες να οργανωθείς. Θα απολυόσουν, θα έμπαινες σε μαύρη λίστα και θα διωχνόσουν — και πιθανώς θα σε χτυπούσαν οι φρουροί καθώς έφευγες για να είναι σίγουροι».

Στα χρόνια που οδήγησαν στη Μάχη του Όρους Μπλαίρ, οι απεργίες και οι προσπάθειες να οργανωθεί συνδικάτο εμποδίστηκε επίσης από την Baldwin-Felts Detective Agency, μια ιδιωτική εταιρία που μισθώθηκε από τις μεταλλευτικές εταιρείες για να συμμορφώνει τους εργάτες.

Μην τον γραφικό τίτλο «Detective Agency» να σας ξεγελάσει. Πράκτορες οπλισμένοι με πολυβόλα, τα αυτόματα όπλα, και μεγάλης ισχύος τουφέκια, και γνωστοί για τα περάσματα τους μέσα στους καταυλισμούς των απεργών, μέσα σε ένα θωρακισμένο όχημα γνωστό ως «Θανατηφόρο Ειδικό», πυροβολώντας τους ανθρακωρύχους και τις οικογένειές τους. Μια μητέρα τριών ανέφερε αργότερα σε κυβερνητικούς επίσημους ένα ιδιαίτερα τρομακτικό γεγονός:

«Η κα Annie Hall, που μπήκε κουτσαίνοντας στην αίθουσα της επιτροπής, είπε στην επιτροπή πώς προστάτευσε τα τρία μικρά παιδιά της από τις σφαίρες, κρύβοντας τα στη καπνοδόχο του σπιτιού της στο Χόλι Γκρόουβ όταν το θωρακισμένο τραίνο έκανε την εμφάνισή του. Είπε ότι μια σφαίρα διαπέρασε τα πόδια της, έχοντας περάσει μέσα από μια Βίβλο και ένα υμνολόγιο στον τραπέζι του δωματίου της».

Το 1920, αυτή η βία έφερε περισσότερη βία, και προκάλεσε μια σύγκρουση που στο τέλος άφησε πίσω της ένα πεδίο μάχης τόσο «μεγάλο και εκτεταμένο όσο σχεδόν και ένα πεδίο μάχης του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου», σύμφωνα με τον Kenny King, ένα μεταλλοθήρα, «ερασιτέχνη αρχαιολόγο», και ντόπιο ειδικό της Μάχης του Όρους Μπλαίρ.

Μια ένοπλη συμπλοκή την άνοιξη εκείνης της χρονιάς μεταξύ των πρακτόρων της Baldwin-Felts και μιας ομάδας υπέρ του συνδικάτου, στο Matewan, τον αρχηγό της αστυνομίας της Δυτικής Βιρτζίνια, έληξε με 10 νεκρούς, συμπεριλαμβανομένου του δημάρχου της πόλης. Λιγότερο από ένα χρόνο αργότερα, αφότου ο αρχηγός της αστυνομίας απαλλάχθηκε από ένα τοπικό δικαστήριο ενόρκων, οι πράκτορες της Baldwin-Felts  πυροβόλησαν αυτόν και τον και τον βοηθό του στα σκαλοπάτια του δικαστηρίου.

Αυτή η κραυγαλέα δολοφονία τροφοδότησε την ένταση, οδηγώντας 10.000 και πλέον ανθρακωρύχους να διεξάγουν πόλεμο εναντίον των πρακτόρων, της εταιρίας άνθρακα, και όταν είδε την ανάγκη επέμβασης ο Πρόεδρος Harding, των ομοσπονδιακών στρατεύματων με τα πυρομαχικά που περίσσεψαν από το Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για περισσότερο από μια εβδομάδα, η περιοχή που γίνεται μετατράπηκε σε μια ανηλεή ζώνη πολέμου για τους κατοίκους της περιοχής, σύμφωνα με τον James Green, ο συγγραφέας του The Devil Is Here in These Hills: West Virginia’s Coal Miners and Their Battle for Freedom:

«Ο τοπικός γιατρός, βετεράνος του πολέμου, είπε ότι άκουσε περίπου τόσους πυροβολισμούς όσους την ημέρα που οι αμερικανικές δυνάμεις επιτέθηκαν τη Μανίλα στις Φιλιππίνες κατά τη διάρκεια του αμερικανοϊσπανικού πολέμου. Και κάποιοι από τους ανθρακωρύχους είπαν στους δημοσιογράφους πως η Μάχη του Όρους Μπλαίρ έμοιαζε με την άγρια μάχη που είχαν δώσει ενάντια στους Γερμανούς στο πυκνό δάσος της Αργκόν στη Γαλλία».

Όταν έκατσε ο καπνός από τη Μάχη του Όρους Μπλαίρ, υπολογίστηκε πως ρίχτηκαν περίπου ένα εκατομμύριο σφαίρες, δεκάδες σκοτώθηκαν και 985 ανθρακωρύχοι συνελήφθησαν. Η εξέγερση καταστάληκε, αλλά η δημόσια επίγνωση για τις άθλιες συνθήκες στις οποίες αναγκάζονταν να ζουν οι ανθρακωρύχοι, να δουλεύουν, και να αναθρέψουν τις οικογένειές τους, μεγάλωσε αρκετά.

Παρόλα αυτά, οι εργάτες στις νότιες ανθρακοφόρες περιοχές της Δυτικής Βιρτζίνια επιτράπηκε να οργανωθούν κανονικά σε συνδικάτο παρά μόνο το 1933 με το Νόμο Εθνικής Ανασυγκρότησης της Βιομηχανίας, με τους ανθρακωρύχους να διαπραγματεύονται συλλογικά για καλύτερους όρους δίχως το φόβο δίωξης — ή της εκτέλεσης. Στα χρόνια που ακολούθησαν, σύμφωνα με το Jacobin, ο αριθμός θανάτων που σχετίζονταν με τις εξορύξεις μειώθηκε κατά ένα τρίτο.

Με τη συζήτηση τα τελευταία χρόνια για τη βιομηχανίας άνθρακα, τη θέση της στην αμερικάνικη ιστορία, και τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της αναγέννησης της, η γνώση του πώς οι ανθρακωρύχοι στη Δυτική Βιρτζίνια πάλεψαν για τις ακόμα και σήμερα όχι σπουδαίες συνθήκες εργασίας τους ακόμη και σήμερα, είναι κρίσιμο αν θέλετε να καταλάβετε τη ταξική σύγκρουση στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ιδανικά, η επίγνωση της Μάχης του Όρους Μπλαίρ και οι Πόλεμοι των Ορυχείων της Δυτικής Βιρτζίνια θα προστατέψει την ιστορία της ενάντια στη στρέβλωση του αφηγήματός της σε μια «εναλλακτική ιστορία», στηριγμένη σε «εναλλακτικά γεγονότα», μια ιστορία που αποκρύπτει το πώς η εργατική τάξη έπρεπε πάντα να παλέψει, μερικές φορές επιτυχώς, ενάντια στις άθλιες και μερικές φορές θανατηφόρες συνθήκες εργασίας — και εκείνους στην εξουσία που συνωμοτούν για να τις διατηρήσουν.

Άρθρο του Kellen Perry, πηγή All That’s Interesting

_____________________________________________________________

America First …


κείμενο: Jo Morales | εικόνες: φø | μετάφραση: το βυτίο

 

[ με αφορμή μεταξύ άλλων μια ομιλία του George Caffentzis στη Νομική, η ερώτηση στη Jo είχε να κάνει με την αίσθηση που έχει, επιστρέφοντας σε μία Αμερική στην οποία πλέον πρόεδρος είναι ο Τραμπ. Αν υπάρχει κάποια εμφανής αλλαγή στην ατμόσφαιρα ή αν τα πράγματα συνεχίζουν ως είχαν. Ακολουθεί η απάντηση. ]

Χμ.

Είναι λίγο δύσκολο να το εξηγήσω. Η Αμερική είναι μια πολύ περίεργη χώρα. Πρώτα απ’ όλα, είναι πάρα πολύ απλωμένη και όλοι είναι καρφωμένοι στα αυτοκίνητά τους. Δεν τα αποχωρίζονται ούτε για να πάρουν καφέ πια. Γι’ αυτό υπάρχουν τα drive-thru. Μπορώ να μπω στο αμάξι μου, να πάρω ένα venti caramel latte στα Starbucks, να πάρω κάτι να φάω από το El Pollo Loco ή το Arby’s, να πάρω τα φάρμακα για τη χοληστερίνη και το διαβήτη στο Walgreen’s και όλα αυτά χωρίς να χρειαστεί να παρκάρω ή να πατήσω το πόδι μου έξω απ’ το αυτοκίνητο.

Αυτήν την περίοδο έχω έρθει σε μια φίλη, στα βόρεια του Λος Άντζελες (μόνο και μόνο για να ξεφύγω λίγο απ’ την οικογένειά μου) και τις προάλλες περπάτησα μία ώρα για να βρω ένα χυμό πορτοκάλι και τοCheesecake Factory. Πραγματικά πιστεύω ότι αυτή η απομόνωση είναι ένας βασικός λόγος που οι Αμερικανοί δεν οργανώνονται, όπως σε άλλες χώρες και άλλες κουλτούρες. Κατά κάποιο τρόπο, όλα είναι φτιαγμένα για να ανταποκρίνονται στο μέγεθος του αυτοκινήτου και όχι στο ανθρώπινο μέτρο. Υπάρχουν πολύ λίγα μέρη στις ΗΠΑ, που μπορείς να περπατήσεις. Ένα απ’ αυτά τα μέρη είναι η Νέα Υόρκη, όπου αυτή την εποχή μπορείς να νοικιάσεις ένα δωμάτιο για 1000$.

Σχετικά με τον Caffentzis* και τους παραλληλισμούς μεταξύ Ομπάμα και Τραμπ,  αλλά και τις συνέχειες στις πολιτικές τους, μπορώ να πω ότι είναι ταυτόχρονα αλήθεια και όχι και τόσο αλήθεια. Στην πραγματικότητα είναι μια διαλεκτική. Ο Ομπάμα, οι Κλίντον, η μαλακισμένη Μαντλίν Ολμπράιτ που είχε μάλιστα το θράσος να γράψει ένα post (που έγινε viral) ενάντια στο Muslim Βan του Τραμπ, οι Μπους, όλοι έβαλαν το χεράκι τους ώστε να φτάσουμε στη σημερινή κατάσταση. Ο Ομπάμα απέλασε περισσότερους ανθρώπους από τις τρεις (ή τέσσερις, δεν είμαι σίγουρη) τελευταίες κυβερνήσεις μαζί. (Οι υποστηρικτές του θα σου πουν «μα ήταν βίαιοι εγκληματίες», αλλά αυτό είναι απλά προπαγάνδα και υπάρχουν τα αντίστοιχα στοιχεία αν κανείς ενδιαφέρεται. Για παράδειγμα, ένα απ’ αυτά τα εγκλήματα που επικαλούνται  είναι η παράνομη είσοδος στη χώρα ή η παραμονή στη χώρα μετά τη λήξη της βίζα.)

Οι Αμερικανοί σε γενικές γραμμές δεν ξέρουν τίποτα για τον πόλεμο στην Υεμένη, τον οποίο οι ΗΠΑ ουσιαστικά έχουν στηρίξει, και σίγουρα ξέρουν από λίγα έως τίποτα για τις κρίσεις στον υπόλοιπο κόσμο. Υπάρχει ένα μιντιακό μπλακάουτ σε πολλά απ’ αυτά τα ζητήματα, ειδικά αν καταναλώνεις μόνο MSNBC ή παρακολουθείς μόνο τα notifications στο iphone σου, και γι’ αυτό πιστεύω ότι οι λίγοι προοδευτικοί άνθρωποι στις ΗΠΑ δεν είναι τόσο αριστεροί ή αντι – αυταρχικοί ή σοσιαλιστές, όσο κυρίως αντι – Αμερικανοί και οπαδοί θεωριών συνωμοσίας. Απ’ την άλλη μεριά, η μικρή «αριστερά» στις ΗΠΑ καταναλώνει μια σταθερή δίαιτα από Τσόμσκι και RT και ίσως Democracy Now (το οποίο παρεμπιπτόντως μ’ αρέσει) και δεν εμπιστεύεται τα mainstream media, την αμερικανική κυβέρνηση ή τις τυπικές αφηγήσεις, που σε κάνουν να είσαι ανοιχτός στις υπεραπλουστεύσεις. Πολλοί απ’ αυτούς έχουν λίγο χρόνο να παρακολουθήσουν τα γεγονότα, έτσι κι αλλιώς, αφού είμαστε εξουθενωμένοι απ’ την εντατικοποιημένη εργασία. Επιπλέον, δεν υπάρχει καθόλου ταξική ανάλυση στις ΗΠΑ. Θα παρατηρήσεις ότι ακόμη και ο Bernie Sanders, που αυτοαποκαλείται σοσιαλιστής, δεν χρησιμοποίησε στην καμπάνια του τον όρο «εργατική τάξη», αλλά κυρίως μιλούσε για «μεσαία τάξη» ή «οικογένειες». (Ακόμη και η υποψήφια του Πράσινου Κόμματος Jill Stein αναφέρεται σε «εργαζόμενες οικογένειες»). Αυτό συμβαίνει, γιατί όλοι στην Αμερική θεωρούν τους εαυτούς τους μεσαία τάξη. Είσαι ή πλούσιος ή άστεγος ή μεσαία τάξη. Αυτές είναι οι τρεις κατηγορίες στις οποίες μπορείς να ανήκεις.

Συνέχεια

Πορεία Ενάντια Στη Σαρία και Αντιδιαδηλώσεις | Νέα Υόρκη, 10 Ιουνίου 2017…


κείμενο και φωτογραφίες: Jo Morales | μετάφραση: Μαριάννα Ρουμελιώτη

Το Σάββατο 10 Ιουνίου διοργανώθηκαν περίπου 30 αντιμουσουλμανικές διαδηλώσεις σε όλη την Αμερική, που ονομάστηκαν από τους δεξιούς διοργανωτές “March Against Sharia” (“Πορεία Ενάντια στη Σαρία”). Στην Νέα Υόρκη, την ώρα της πορείας είχαν καλεστεί αντι – διαδήλωσεις που αριθμητικά υπερείχαν κατά πολύ της αρχικής συγκέντρωσης.

Οι αντιμουσουλμανικές συγκεντρώσεις ανά τη χώρα, οργανώθηκαν από τον 29χρονό Σκότ Πρέσλερ, συνιδρυτή της οργάνωσης Gays For Trump*1 (και της ACT for America, παλιότερα γνωστής ως American Congress for Truth), και υποτίθεται πως αντιτίθενται στον Ισλαμικό εξτρεμισμό, τη βία εναντίων των γυναικών συμπεριλαμβανομένου και του ακρωτηριασμού γυναικείων γεννητικών οργάνων και στην καταπίεση της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας.

Η Act for America περιγράφεται από τον Αμερικάνικο Μη Κερδοσκοπικό Νομικό Οργανισμό Southern Poverty Law Center (SPLC) ως “η μεγαλύτερη αντι-μουσουλμανική ομάδα στην Αμερική” και έχει ιστορικό στις αντι-μουσουλμανικές διοργανώσεις και δράσεις από την ίδρυση της το 2007. Ιδρύθηκε από Λιβανέζους Χριστιανούς και την Αμερικανίδα – πλέον υπήκοο – Brigitte Gabriel*2.

Μεταξύ των συμμετεχόντων της πορείας στη Foley Square στις 10 Ιουνίου, ήταν oι οπαδοί της λευκής υπεροχής “Identity Evropa” και ο δεξιός προβοκάτορας Gavin McInnes, με τον τελευταίο να είναι και προβεβλημένος ομιλητής. Τόσο οι “Identity Evropa”, όσο και ο McInnes έχουν μακρά ιστορία σε αντι-μουσουλμανικές, ρατσιστικές, σεξιστικές και αυταρχικές δράσεις και θέσεις. “ΟΧΙ ΑΛΛΟΥΣ ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ” έγραφαν κάποια χαρακτηριστικά πλακάτ στη συγκέντρωση.

η σημαία «Blue lives matter» που αναφέρεται στις ζωές των αστυνομικών

Στην Πορεία Ενάντια στη Σαρία περιλαμβάνονταν πλακάτ και συνθήματα υπέρ του Τραμπ, Αμερικανικές σημαίες, σημαίες της Αποικιακής Περιόδου, σύμβολα υπέρ της Αστυνομίας (Blue Lives Matter) και σημαίες του φανταστικού ανύπαρκτου κράτους “Κεκιστάν”, ένα σύμβολο της alt right*3 που γεννήθηκε στο site 4Chanκαι θυμίζει τη ναζιστική σημαία*4. Οι συμμετέχοντες έκαναν συχνά το σύμβολο του ΟΚ με τα δάχτυλα τους, μια χειρονομία που έχει οικειοποιηθεί η Αμερικάνικη ακροδεξιά, η alt right και οι υποστηρικτές του Τραμπ. Οι ίδιοι συχνά παραδέχονται πως κάνουν τη χειρονομία για προκαλέσουν τους φιλελεύθερους και τους αριστερούς*5.

το πόστερ για την Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ και η πράσινη σημαία του «Κεκιστάν»

Ένα πόστερ που βρισκόταν ψηλά καθ’ όλη τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία, έδειχνε ένα κόμικ που εμφάνιζε την Αμερικανίδα Παλαιστίνια ακτιβίστρια Λίντα Σαρσούρ, με έναν ιδιαίτερα γλαφυρό τρόπο, να εμπλέκεται σε σεξουαλικές πράξεις με κάποιον που θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως είναι ο Προφήτης Μωάμεθ.

Κατά τη διάρκεια της Πορείας Ενάντια στη Σαρία έγιναν δύο αντι-διαδηλώσεις στη Νέα Υόρκη. Η μια αφορούσε ένα πιο φιλελεύθερο κοινό με διάφορους ομιλητές και είχε τίτλο “Η Νέα Υόρκη Αγαπά τους Μουσουλμάνους”. Γινόταν κάποια τετράγωνα πιο πέρα από την Foley Square και μακριά από την πορεία, ώστε να μην υπάρχει ούτε οπτική, ούτε ηχητική επαφή. Η δεύτερη αντιδιαδήλωση είχε ως αφετηρία την Centre Street και είχε ως σκοπό να δημιουργήσει φασαρία και να διακόψει την πορεία.

 

“Πιάστε τους από το μουνί” (σ.σ. Grab ‘em by the pussy!: ένα σύνθημα που παραπέμπει σε ατάκα του Τράμπ μετά απο ένα βίντεο που βγήκε στην επιφάνεια προεκλογικά) φώναζε η Πορεία Ενάντια στη Σαρία στις γυναίκες και τους άντρες της αντι-διαδήλωσης που τους κοιτούσαν .

“Όχι στον Τραμπ, Όχι στην Κου Κλουξ Κλάν, Όχι στην Φασιστική Αμερική” φώναζαν οι συμμετέχοντες στη αντι-διαδήλωση όταν συναντήθηκαν οι δύο πλευρές.

“Ναι στον Τράμπ, Ναι στην Κου Κλούξ Κλάν, Ναι στη Φασιστική Αμερική” απάντησαν οι συμμετέχοντες τηςΠορείας Ενάντια στη Σαρία.

Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στη Centre Street φορούσαν μαντήλες, κιπά, μέχρι και τουρμπάνι με τα χρώματα της αμερικάνικης σημαίας και κρατούσαν πινακίδες γραμμένες στα Αγγλικά, τα Ισπανικά και τα Αραβικά. Τα συνθήματα μιλούσαν για αλληλεγγύη όχι μόνο για τους Αμερικανούς Μουσουλμάνους, αλλά των Μουσουλμάνους διεθνώς, τους πρόσφυγες, τους μαύρους, τις γυναίκες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα, τους εργάτες και τους καταπιεσμένους σε όλο τον κόσμο. Η εντυπωσιακή πληθώρα των πλακάτ και των συνθημάτων καταδίκαζαν τον αυταρχισμό, το ρατσισμό και το φασισμό.

“Μαύροι, Λατίνοι, Άραβες, Ασιάτες και Λευκοί” φώναζαν οι συμμετέχοντες στην αντι-διαδήλωση “Ενωθείτε! Ενωθείτε! Ενωθείτε να παλέψουμε ενάντια στη δεξιά”.

Η αντι-μουσουλμανική ιστορία της ACT for America, δηλαδή η οργανωτική ομάδα των διαδηλώσεων σε όλη την Αμερική, περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την εναντίωση στην πώληση χαλάλ κρεάτος στην Αμερική καθώς και στη διαθεσιμότητά του στα δημόσια σχολεία*6. Επίσης περιλαμβάνει τη συνεργασία με την Ann Corcoran, ιδρύτρια του αντι-προσφυγικού blog Refugee Resettlement Watch*7 ενάντια στους μετανάστες και τους αιτούντες άσυλο στην Αμερική, ειδικά τους Σύριους πρόσφυγες.

Η ιδρύτρια του ACT, Brigitte Gabriel, έχει στο παρελθόν συνεργαστεί με τον ακροδεξιό και αντι-gay Αμερικάνο τηλε-ευαγγελιστή Pat Robertson πριν ακόμα δημιουργηθεί η ACT. Σε μια ομιλία της για την οργάνωση “Χριστιανοί Ενωμένοι για το Ισραήλ” (CUFI) το 2007, είπε πως “Ο Αραβικός κόσμος…δεν έχει ψυχή”. “Είναι αποφασισμένοι να σκοτώσουν και να καταστρέψουν”.*8

Ένα νεαρός άντρας στην αντι-διαδήλωση κρατούσε ένα πλακάτ που έγραφε “Φασισμός. Φονταμενταλισμός”. Δυο τόξα έδειχναν προς καθεμιά από τις δύο λέξεις. “Γάμησέ τα” έγραφε από κάτω.

Φωτορεπορτάζ & σύντομο βίντεο

όπου μεταξύ άλλων θα παρατηρήσουμε:

στους ακροδεξιούς διαδηλωτές τα λευκά καπέλα είναι οι Oath Keepers, μια ακροδεξιά εταιρεία security από πρώην αστυνομικούς και στρατιωτικούς. Το μπλουζάκι με το σήμα sheepdog, έχει πάλι να κάνει με το Blue lives matter, και εννοεί την επιλογή του να μην είσαι ούτε λύκος (εγκληματίας), ούτε πρόβατο, αλλά «τσοπανόσκυλο» (να διαφυλάττεις την τάξη).

Στη διαδήλωση των αντιρατσιστών οι φωτογραφίες είναι των δύο νεκρών και του ενός τραυματία από την πρόσφατη ρατσιστική επίθεση στο Πορτλαντ αλλά και η Rahma Warsame, η γυναίκα που κακοποιήθηκε βάναυσα στο Οχάιο, στις αρχές Ιουνίου, αμέσως μετά την κυκλοφορία της είδησης για την τρομοκρατική επίθεση στο Λονδίνο.

 

Παραπομπές:

  1. https://www.facebook.com/scott.presler/videos/10103671379567867/
  1. https://www.splcenter.org/fighting-hate/extremist-files/group/act-america
  2. Alt right θα ονομάζαμε μια ακροδεξιά ιδεολογία, στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η πεποίθηση ότι η «λευκή ταυτότητα» δέχεται επίθεση από πολυπολιτισμικές δυνάμεις και υπονομεύεται μέσω εννοιών όπως η πολιτική ορθότητα και η κοινωνική δικαιοσύνη.
  1. https://www.splcenter.org/hatewatch/2017/05/08/what-kek-explaining-alt-right-deity-behind-their-meme-magic

https://www.reddit.com/r/CringeAnarchy/comments/63l6el/the_geniuses_of_rfuckthealtright_have_discovered/

  1. https://theoutline.com/post/1428/the-ok-sign-is-becoming-an-alt-right-symbol;
  2. https://actforamericahouston.wordpress.com/2013/11/26/halal-secretly-shoving-sharia-islamic-law-down-your-throat/; https://twitter.com/actforamerica/status/507548684146720768
  3. http://www.actforamerica.org/refugee_resettlement
  4. https://www.youtube.com/watch?v=aaocTdWOtJ4

“The difference, my friends, between Israel and the Arabic world, is the difference between civilization and barbarism.  It’s the difference between goodness and evil.  And this is what we’re witnessing in the Arabic world.  They have no soul.  They are dead-set on killing and destruction.” [Brigitte Gabriel, speaking at Christians United for Israel (CUFI) in 2007.]

 

 

1492, Ο Κολόμβος «εισβάλει» στην Αμερική …και καλωσορίζει στην ανθρωπότητα τον καπιταλισμό…


15878387722_6abb2593c7_k

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Ρίχνοντας μια ματιά στην Wikipedia… διαβάζουμε πως «5 Δεκέμβρη του 1492, οΧριστόφορος Κολόμβος (γενν. 31 Οκτωβρίου 1451 – πεθ. 20 Μαΐου 1506) γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος που πατάει το πόδι του στο νησί Ισπανιόλα (σημερινή Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία)» και… μαζεύουμε μια κάποια, πληροφοριακή γνώση.

Πως «το νησί Ισπανιόλα, αποτέλεσε σταθμό στο πρώτο ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492, ο οποίος του έδωσε την ονομασία Ισπανιόλα, δηλαδή Ισπανική (νήσος)» και… μαζεύουμε μια κάποια, γεωγραφική – και εν μέρη αποικιοκρατικής αντίληψης – γνώση.

Πως «οι Λουκαγιανοί (Αραουάκοι) ήταν οι ιθαγενείς τους οποίους συνάντησε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1492, όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Αμερική. Οι Ισπανοί τους περιέγραψαν ως ειρηνικούς, πρωτόγονους ανθρώπους» και… μαζεύουμε και μια κάποια, ανθρωπολογική γνώση.

Διαβάζουμε τέλος μα στα ψιλά γράμματα πως «οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού Ισπανιόλα, ιθαγενείς της φυλής των Αραουάκων, αφανίστηκαν με την έλευση των πρώτων Ισπανών αποίκων» και… αν και θα έπρεπε να μας αφήνει έκπληκτους, κατά γενική ομολογία, τούτο δεν συμβαίνει.

Το έχουμε αφομοιώσει. Το έχουμε συνηθίσει ως γνώση στη βάση πολιτισμικών και ιδεολογικών αναφορών και σταθερών. Το θεωρούμε ένα ιστορικό δεδομένο ερμηνευμένο ως κάτι το επουσιώδες, ως κάτι το μη καθοριστικό λόγω της χρονικής και χωρικής απόστασης που υπάρχει. Στεκόμαστε αδιάφορα προσκείμενοι διότι δεν μας αφορά άμεσα στην καθημερινότητα μας. Ανεξαρτήτως όμως όλων των παραπάνω, – κι ας χωράει πολύ συζήτηση αυτή η ψυχική αδυναμία του ανθρώπου να αποδέχεται την αλήθεια -, η Ιστορία έχει άλλη άποψη επί του θέματος καθώς το νήμα της συνέχειας της, αρνείται να φθαρεί. Μοιάζει μάλιστα να εκδικείται την συλλογική μας άγνοια. Εφόσον μιλάμε για το 1492 και βλέπουμε θαλασσοπόρους και περιπέτειες, «εξαγωγή» του πολιτισμού, εξάπλωση της παγκόσμιας γνώσης, πρόοδο και λοιπές ευεργεσίες και ηρωικές περγαμηνές ενώ πίσω από όλα λειτούργησε η πρώτη, η μεγαλύτερη, η πιο φρικώδη και αιματηρή γενοκτονία της ανθρωπότητας, η πιο ντροπιαστική καταστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού, η πιο δυναμική εγκαθίδρυση της δυτικής ιδεολογίας ως παγκόσμιας και πλήρως αδιάσειστης – και με κερασάκι στην σάπια τούρτα, μια κτηνώδη ηθική αναφορά που μας κατατρέχει -, καθώς και η, τεράστιας έκτασης, πρωταρχική συσσώρευση του υλικού πλούτου του σημερινού συστήματος, του γνωστού μας καπιταλισμού, τότε η άγνοια και η αφέλεια δεν δικαιολογείται. Ταυτόχρονα, όχι απλά δεν δικαιολογείται αλλά είναι απαράδεκτη η όποια παράλειψη, η όποια απόκρυψη της πραγματικότητας. Η υποκειμενική κρίση και αντίληψη αλλά κυρίως η επιλεκτική ιστοριογραφική προσέγγιση και στρέβλωση έρχεται σε σύγκρουση – και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται – με την κατοχυρωμένη, με την αντικειμενική αλήθεια. Αυτή που λέει ότι το 1650 – όπως μας ενημερώνει (και) ο Αμερικάνος ιστορικός Howard Zinn – «όλοι οι Ινδιάνοι Αράουακ που είχαν αρχικά βρεθεί στο νησί (σ.σ. αρχικός πληθυσμός: 250.000 – 3.000.000), αλλά και οι απόγονοι τους, είχαν αφανισθεί».

Συνέχεια

Η νέα μαχητική μειοψηφία (Μέρος Α) …


Μετάφραση από το Jacobinmag: Φάνης Δαγκλής, Ολύβια Τζιουβάρα

amazon warehouse
Εργαζόμενος συλλέγει αντικείμενα για παράδοση σε αποθήκη της Amazon

Παρά τις σημαντικές αλλαγές στην οικονομία, η μαζική οργάνωση των εργαζομένων είναι εφικτή.

του 

Από την έκδοση του False Promises: The Shaping of American Working Class Consciousness το 1973, ο Stanley Aronowitz είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αριστερούς κριτικούς  του επίσημου αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Το τελευταίο του βιβλίο, The Death and Life of American Labor, βασίζεται αλλά και ανασυνθέτει μεγάλο μέρος από την προηγούμενη δουλειά του, και είναι μια «προκλητική» συμβολή στις συζητήσεις για την διέξοδο από την  σημερινή κρίση του οργανωμένου εργατικού κινήματος.

Ο πυρήνας του βιβλίου είναι μια ισχυρή κριτική ενάντια στις «γραφειοκρατικές επιχειρησιακές ενώσεις» (business unionism)  -την στρατηγική του επίσημου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος. Η στρατηγική αυτή, που κυριάρχησε στα μαχητικά βιομηχανικά σωματεία κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, βασίζεται σε τρεις πυλώνες.

Ο πρώτος πυλώνας αυτής της στρατηγικής, είναι η εξάρτηση από τις συνήθεις διαδικασίες διαπραγμάτευσης και καταγγελίας που αποσκοπεί στη βελτίωση και υπεράσπιση των μισθών, των δικαιωμάτων και των εργασιακών συνθηκών των μέλων των σωματείων.Εν ολίγοις, τα πιο σημαντικά βιομηχανικά σωματεία και ενώσεις παραιτήθηκαν από την διεκδίκηση του ελέγχου επί της παραγωγικής διαδικασίας και αναγνώρισαν το δικαίωμα του κεφαλαίου μετά τον πόλεμο να «οργανώνει και να διευθύνει».

Συνέχεια

ΕΙΝΑΙ Η ΜΕΡΚΕΛ OXHMA ΤΗΣ CIA;


FINIAN CUNNINGHAM

Οι ισχυρισμοί ότι η κυβέρνηση Μέρκελ γνώριζε ότι οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών κατασκόπευαν εκ μέρους των Αμερικανών κατά των γερμανικών βιομηχανικών συμφερόντων εγείρει ανησυχητικά ερωτήματα σχετικά με την ακεραιότητα της γερμανικής ηγεσίας.

Η προφανής προδοσία της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ, των γερμανικών εθνικών συμφερόντων δεν είναι εμφανής μόνο από το πρόσφατο σκάνδαλο βιομηχανικής κατασκοπείας για λογαριασμό της Αμερικής. Η υποτελής προώθηση της Μέρκελ της αντι-ρωσικής πολιτικής της Ουάσιγκτον στην Ουκρανία – σε αντιδιαστολή με τα εθνικά συμφέροντα της χώρας της – υποδηλώνει ότι η καγκελάριος «υπηρετεί ξένο αφέντη» με πειστικό τρόπο.

Οι πρόσφατες αναφορές ότι η γερμανική κρατική υπηρεσία πληροφοριών κατασκόπευε για λογαριασμό των Αμερικανών κατά των βιομηχανικών συμφερόντων της χώρας είναι αρκετά κακό. Σε αυτό προστίθενται και οι ισχυρισμοί ότι η κυβέρνηση της καγκελαρίου Άνγκελα Μέρκελ γνώριζε για την κατασκοπεία – και έκανε τα στραβά μάτια.

Αυτό εγείρει ενοχλητικά ερωτήματα σχετικά με την ακεραιότητα των γερμανών ηγετών, και κυρίως της Άνγκελα Μέρκελ. Είναι η Μέρκελ ένα όργανο της αμερικανικής κατασκοπείας, που εξυπηρετεί τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον και όχι τα γερμανικά συμφέροντα της ή ευρύτερα τα ευρωπαϊκά;

Η είδηση αυτή αναφέρεται σε άρθρα στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, την περασμένη εβδομάδα, για το πως η Γερμανική Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών (BND) συνεργάστηκε με την Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας των ΗΠΑ (NSA) κατασκοπεύοντας πολυεθνικές ευρωπαϊκές αμυντικές εταιρείες, συμπεριλαμβανομένης της EADS και της Eurocopter. Οι συγκεκριμένες υποκλοπές στις εταιρείες αυτές – στις οποίες η Γερμανία έχει μεγάλα εθνικά οικονομικά συμφέροντα – χρονολογείται, σύμφωνα με πληροφορίες, πίσω στο 2008.

Συνέχεια

Φοιτητικά δάνεια: η νέα πληγή της Αμερικής…


«…Ένας στους τέσσερις πτυχιούχος δεν μπορεί να ξεχρεώσει τα δάνεια αυτά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί στη συνέχεια να αγοράσει το δικό του σπίτι ή να δημιουργήσει κάποια επιχείρηση. Τα δίδακτρα έχουν, επίσης, ανεβεί επικίνδυνα με αποτέλεσμα να παρασύρουν και τα δάνεια. Από το 1978 έως το 2008 το κόστος φοίτησης στο κολέγιο αυξήθηκε κατά 65%, ποσοστό υπερδιπλάσιο σε σχέση με το αντίστοιχο ποσοστό αύξησης του πληθωρισμού (31%)….»

φωτογραφία

της Νεφέλης Λυγερού

 

«Κοιτώντας πίσω, ο καθένας θα μπορούσε να προβλέψει τη φούσκα των στεγαστικών δανείων», ισχυρίζονται πολλοί δημοσιογράφοι και οικονομολόγοι. Τί γίνεται, όμως, με τη λεγόμενη «φοιτητική φούσκα»; Αν και πολλοί αναγνωρίζουν το δυσθεώρητο κόστος της ανώτατης εκπαίδευσης στις ΗΠΑ, λίγοι ήταν εκείνοι που μέχρι πρότινος πίστευαν ότι ήταν ικανό να απειλήσει την αμερικανική οικονομία.

Συνέχεια