Αγώνες, απεργίες και αλληλεγγύη στον κινηματογράφο…


Sergei Eisenstein’s Strike (1925)

Είναι αλήθεια ότι δύσκολα κάποιος μπορεί να ανακαλύψει ή πόσο μάλλον να πέσουν στα χέρια του ταινίες που προσπαθούν να εξιστορήσουν άλλοτε με επιτυχία και άλλοτε όχι, τους ταξικούς αγώνες των εργατών, των συνδικάτων και τις πράξεις αλληλεγγύης που προκύπτουν από τέτοιους αγώνες. Τα αστικά ΜΜΕ και η αστική κουλτούρα αγνοούν τις απεργίες και οι περισσότερες ταινίες σχεδόν σπάνια δείχνουν τους αγώνες των εργαζομένων και αρέσκονται να τους παρουσιάζουν μόνο ως αδέκαστους, αποτυχημένους και μίζερους.

Παρόλα αυτά υπάρχει μια κινηματογραφική ιστορία από ταινίες που απεικονίζουν τους αγώνες των εργαζομένων. Αρχίζοντας από την επανάσταση του Sergei Eisenstein (1925)

Sergei Eisenstein’s Strike (1925)

μέχρι και την ταινία La Commune (Paris, 1871) (2000) αλλά και την Made in Dagenham το 1968για την απεργία της Ford. Για παράδειγμα το Salt of the Earth (1954) δημιουργήθηκε από μια ομάδα σεναριογράφων και σκηνοθετών οι οποίοι ήταν στη μαύρη λίστα κάτω από τον αντι-κουμμουνιστικό κυνήγι των μαγισσών του McCarthyite. Η ταινία ήταν εμπνευσμένη από μία πραγματική απεργία από τους μεταλλωρύχους της εταιρίας Empire Zinc. Η διανομή των ρόλων έγινε από πραγματικούς μεταλλωρύχους που έλαβαν μέρος στην απεργία. Ο αντι-ρατσισμός και ο αντι-σεξισμός της ταινίας και η ταξική της διάσταση ήταν τόσο ισχυρή που τα ΜΜΕ του μεγιστάνα Howard Hughes προσπάθησαν να σταματήσουν την διείσδυσή της στην εργατική κουλτούρα με αποτέλεσμα η μεξικοαμερικάνα ηθοποιός Rosaura Revueltas

Rosaura Revueltas, Salt of the Earth (1954)

ν απολυθεί. Μετά την καταχώρησή της στην μαύρη λίστα των ηθοποιών του Χόλυγουντ ως κομμουνίστρια η ίδια αρνείται επίσης να ξαναδουλέψει σε αμερικάνικη ταινία. Στον ίδιο άξονα κινείται και η ταινία του Ken Loach, Bread and Roses (2000),

Συνέχεια ανάγνωσης

Ni Una Menos: Η γυναικεία αξιοπρέπεια εξεγείρεται…


Tου Ανέστη Χατζάκη

“Είμαστε σύζυγοι, εργάτριες, επιχειρηματίες, άνεργες, ακτιβίστριες, καλλιτέχνες, μητέρες και κόρες, υπηρέτριες… που βλέπεις στο δρόμο, αυτές στη γειτονιά σου… αυτές που περπατούν μόνες ή ασυνόδευτες, αυτές που αποφασίζουν να προβούν σε έκτρωση ή όχι…, αυτές που αποφασίζουν πώς και με ποιον την σεξουαλικότητά τους. Είμαστε πολλές και φωνάζουμε δυνατά μαζί: Ούτε μία λιγότερη! Θέλουμε να είμαστε ζωντανές!”

Αυτό που προκάλεσε την παραπάνω αντίδραση ήταν ένα κύμα δολοφονιών γυναικών που ξέσπασε στην Αργεντινή, του οποίου η κορύφωση ήταν η απαγωγή, ο βιασμός και η δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez  στην πόλη Mare del Plata. Η απαγωγή έγινε την ίδια στιγμή που η αστυνομία κατέστειλε τις διαδηλώσεις για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης. Η φρικαλεότητα της επίθεσης ήταν τέτοια που η Pérez υπέστη καρδιακή προσβολή, σύμφωνα με την εισαγγελέα María Isabel Sánchez, που το περιέγραψε ως « μια δράση απάνθρωπης σεξουαλικής επιθετικότητας”. Μετά την επίθεση, οι δράστες έπλυναν τη 16χρονη σε μια προσπάθεια να εξαφανίσουν αποδεικτικά στοιχεία και τη μετέφεραν σε κοντινό νοσοκομείο, όπου πέθανε υποκύπτοντας στα τραύματα του βιασμού.

Συνέχεια ανάγνωσης

Ανακοίνωση της κατάληψης στέγης προσφύγων/μεταναστών Νοταρά 26 για την επίθεση της 24ης Αυγούστου…


Την Τετάρτη 24 Αυγούστου στις 3:45π.μ, η Κατάληψη Στέγης Προσφύγων και Μεταναστριών/-στών Νοταρά 26 δέχθηκε εμπρηστική επίθεση. Ο τρόπος δράσης των εμπρηστών θεωρείται από εμάς μία ξεκάθαρη δολοφονική ενέργεια, σχεδιασμένη με σκοπό να προκαλέσει – πέραν των σοβαρών υλικών ζημιών – και ανθρώπινες απώλειες. Η θρασύδειλη αυτή ενέργεια επελέχθη χρονικά την περίοδο του Αυγούστου, όπου οι εμπρηστές θεώρησαν ότι τα αντανακλαστικά του κινήματος αλληλεγγύης θα ήταν υποτονικά. Μάταια όμως….

Μετά την επίθεση με μολότοφ και τα γκαζάκια που ακολούθησαν, η περιφρούρηση των μεταναστών και η συνδρομή των αλληλέγγυων έδρασε άμεσα, κάνοντας χρήση των πυροσβεστήρων της κατάληψης. Οι άνω των 130 ζωών που κινδύνευσαν σοβαρά, σώθηκαν αποκλειστικά και μόνο από την άμεση αντίδραση του συνόλου των διαμενόντων, των αλληλέγγυων και των γειτόνων της κατάληψης, καθώς και με τη συμμετοχή της πυροσβεστικής – παρ’ ότι η ίδια στο δελτίο τύπου της χαρακτήρισε μειονεκτικά την κατάληψη της Νοταρά 26 ως αποθήκη, υπονοώντας ότι στο σημείο δεν διέμεναν άνθρωποι.

Συνέχεια ανάγνωσης

Μαλατέστα: Ο ένας για τον άλλον… Αποσπάσματα από το έργο του Ερρίκου Μαλατέστα…


ΠΙΣΤΕΥΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ ΤΑ ΔΕΙΝΑ που μαστίζουν την ανθρωπότητα πηγάζουν απ’ την κακή οργάνωση και ότι οι άνθρωποι χάρη στη θέληση και τη γνώση τους μπορούν να τα εξαλείψουν.

Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ μακραίωνων αγώνων ανάμεσα στους ανθρώπους. Δίχως να κατανοούν τα πλεονεκτήματα που θα μπορούσαν να προκύψουν για όλους χάρη στη συνεργασία και την αλληλεγγύη και θεωρώντας κάθε άλλον άνθρωπο (εκτός ίσως από τα μέλη της οικογένειάς τους) ως ανταγωνιστή και εχθρό, επιδίωξαν να εξασφαλίσουν, ο καθένας για τον εαυτό του, όσο γίνεται περισσότερα πλεονεκτήματα χωρίς να νοιάζονται για τα συμφέροντα των άλλων. Σ’ αυτόν τον αγώνα, φυσικά, οι ισχυρότεροι ή οι πιο τυχεροί αναδεικνύονται νικητές και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, εκμεταλλεύονται και καταπιέζουν τους ηττημένους.

Συνέχεια ανάγνωσης

Πορείες ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο στην Νάντ (Γαλλία) : Γιατί επιλέγω να ριζοσπαστικοποιηθώ…


του Antoine από: leplus.nouvelobs.com (μετάφραση-επιμέλεια: barikat)

Στη καλύτερη περίπτωση… Έχει πιάσει τα –αντα, με πνευματική εργασία και ετοιμάζει το διδακτορικό του στις ανθρωπιστικές επιστήμες. Εθιμικές πορείες στη Ναντ ενάντια στον νόμο Ελ Κομρί, Αντουάν (όνομα δανεισμένο ) υπερασπίζεται μια ριζοσπαστική δράση, βίαιη και στοχευμένη ενάντια στα σύμβολα (του καπιταλισμού). Επεξηγεί τους λόγους που τον οδήγησαν να λάβει αυτές τις αποφάσεις, την οργάνωση του και την αγωνιστική του άποψη.

(σχόλιο  Rozenn Le Carboulec)

Δεν ανήκω σε καμία ιεραρχημένη δομή, σε κανένα κόμμα, συνδικάτο ή οργάνωση. Η οργάνωση υπάρχει αλλά δημιουργείται ανάμεσα σε ανθρώπους που μοιράζονται τις ίδιες ιδέες και διαμαρτύρονται χωρίς το λογότυπο κανενός. Βρισκόμαστε σε μέρη που γίνονται συνελεύσεις έτσι ώστε να συνεννοηθούμε για θέματα της πορείας.  Μπορούμε, σίγουρα, να μοιραστούμε τις κλασικές ιδέες οργάνωσης, αλλά ο τρόπος δράσης μας είναι σε διάσπαση με τις οργανώσεις τους που μας θυμίζουν πως είναι κομμάτια των ίδιων των νομοσχέδιων ενάντια στα οποία αντιδρούμε. Δεν θέλουμε να είμαστε κοινωνικοί σύμμαχοι, δεν διαπραγματευόμαστε με το κράτος.

Συνέχεια ανάγνωσης

Flics cochons assassins ή αλλιώς μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι…


Δελτίο τύπου της Confédération nationale du travail Lille (μετάφραση: barikat)

Η λέξη Αστυνομία είναι σύνθετη λέξη και προέρχεται από τις λέξεις  ‘»άστυ ‘»και «νόμος». Όπου «άστυ» σημαίνει τόπος, οίκος ή θέση. Η  λέξη νόμος προέρχεται από το ρήμα «νέμω» της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας που σημαίνει διανέμω, μοιράζω ή τακτοποιώ.

Με άλλα λογία αστυνομία θεωρείται μια ομάδα του κράτους που ως στόχο έχει τη τήρηση της τάξης, τη δίωξη και πρόληψη του εγκλήματος.

Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η ομάδα των ανθρώπων που επιλεγεί το κράτος για να μας προστατεύσει, είναι οι ίδιοι που εγκληματούν απέναντι μας και απειλούν τη σωματική μας ακεραιότητα;

Η τιμωρία τους είναι δική μας ευθύνη.

Για να δούμε τώρα τι συνέβη στην ευρωπαϊκή Γαλλία.

Και πως το κίνημα θα απαντήσει στις αστυνομικές λεηλασίες.

barikat

Δελτίο τύπου της γενικής συνέλευσης αγώνα για τα γεγονότα της 20ηςΑπρίλιου

Η πορεία της Πέμπτης 20 Απρίλιου στην Λιλ, η  λεηλασία των γραφείων της CNT από την αστυνομία και η σύλληψη 2 συντρόφων, έδωσαν ευκαιρία για πολλά σχόλια, μαρτυρίες, καταδίκες αγανάκτησης και επικοινωνιακά ψεύδη από την αστυνομία. Η γενική συνέλευση αγώνα, που βρέθηκε στο επίκεντρο αυτής της ιστορίας αναμένει, από αυτό το δελτίο τύπου, την διαλεύκανση μιας ιστορίας που ακόμα ταλανίζει πολύ κόσμο.

Συνέχεια ανάγνωσης

Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους*…


Barikat

«Μόνο την προσοχή να μην προκαλεί κανείς! Να κάθεται φρόνιμα, όσο κι αν αυτό αντιτίθεται στο πνεύμα του! Να προσπαθήσει να εννοήσει ότι αυτός ο μεγάλος δικαστικός οργανισμός βρίσκεται τρόπον τινά σε μια διαρκή εκκρεμότητα και ότι μπορεί κανείς βέβαια, όταν ο ίδιος αυτόβουλα αλλάζει κάτι στη θέση του και γίνεται αιτία να χάσει το έδαφος κάτω από τα πόδια του, να γκρεμιστεί ο ίδιος, ενώ ο μεγάλος οργανισμός βρίσκει εύκολα την ισορροπία πάλι και ξεπερνά την ενόχληση- αφού όλα είναι συναφή- και παραμένει αμετάβλητος, αν δε γίνεται μάλιστα ακόμα συμπαγέστερος, προσεκτικότερος, αυστηρότερος, σκληρότερος».

Franz Kafka, Η Δίκη

Συνέχεια ανάγνωσης