Η ΑΝΘΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΒΗΣΙΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ…


boom-960x421.jpg

Πως ένα ποιητικό είδος απέκτησε ένα νέο πολιτικό σκοπό διαδικτυακά το 2017.

Της Rachel Stone στο Νew Republic, 23/10/2017.

Η πρώτη ύλη για το ποίημα της Niina Pollari “Form N-400 Erasures” είναι η εκτενής, μονότονη αίτηση πολιτογράφησης των ΗΠΑ. Αναλυτική και επίπονη, η αίτηση κατέχει μια διαφαινόμενη σημασία για τους νεοεισερχόμενους στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Pollari σβήνει το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου της αίτησης N-400 με χοντροκομμένες, μαύρες πινελιές για να διαμορφώσει το ποίημα της. “Have you / been / in / total / terror?» σ.1 Ρωτάει το ποίημα, και τότε δίνει μια επιλογή: Σημείωστε ναι ή όχι.

Δημοσιευμένο λιγότερο από δύο μήνες μετά το πρώτο προεδρικό διάταγμα του Τραμπ, που απαγόρευμε σε πολίτες από το Ιράκ, τη Συρία, το Ιράν, τη Λιβύη, τη Σομαλία, το Σουδάν και την Υεμένη να εισέλθουν στις ΗΠΑ για 90 μέρες, το “Form N-400 Erasures”, είναι ένα παράδειγμα της ποίησης του σβησίματος σ.2ενός ποιητικού είδους, που κέρδισε δημοτικότητα, από την εκλογή του Τράμπ, η οποία πυροδότησε μια κουλτούρα διαδικτυακής αντίστασης. Επίσης γνωστή ως ποίηση της συσκότισης ή ποίηση της σύνταξηςσ.3, αυτός ο τύπος ποίησης δημιουργήθηκε από το υλικό υπόστρωμα ενός ήδη υπάρχοντος κειμένου. Αποκρύψτε πολλές από τις λέξεις, προστάζουν τα ποιήματα, και θα βρείτε τις προτάσεις που υπήρχαν εκεί εξ αρχής.

Δύο μέρες μετά την ορκωμοσία του Τραμπ, το PANK δημοσίευσε ένα σβήσιμο της ομιλίας του κατά την ορκωμοσία. Το The Rumpus έκανε τη συνέχεια δημοσιεύοντας ένα κύκλο σβησιμάτων μετά-την-ορκωμοσία πάνω σε έξι άρθρα της Julia Hahn για το BreitbartΠεριηγηθείτε στο Twitter και θα βρείτε εκατοντάδες περισσότερα, τα οποία στην προκλητική γοητεία τους μιμούνται μια μορφή μοναδικά προσήκουσα για ταχεία (και ενίοτε επιδημιακή) διασκευή στο διαδίκτυο.

Συνέχεια

«Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΗΤΤΕΣ”: ΜΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ENZO TRAVERSO …


lpd_09.jpg

O Enzo Τraverso έχει εκδόσει δύο διαδοχικά βιβλία, τα οποία ο ίδιος βλέπει ως δύο μέρη ενός διπτύχου. Στο Nouveaux visages du fascisme (“Τα Νέα Πρόσωπα του Φασισμού”, το οποίο θα εκδοθεί από τον Textuelτο Φεβρουάριο) ο ιστορικός των ιδεών δίνει τον ορισμό του για τη σύλληψη του “μετα-φασισμού” στην προσπάθειά του να αποκαλύψει την μεταβαλλόμενη φύση των νέων λαϊκίστικων και ξενοφοβικών ρευμάτων από τη Le Pen έως τον Trump. Στο Left-Wing Melancholia. Marxism, History and Memory (“Αριστερή Μελαγχολία. Μαρξισμός, Ιστορία και Μνήμη, Columbia University Press, Ιανουάριος 2017) εξηγεί γιατί η Αριστερά πρέπει να αντλήσει από την εγγενή της μελαγχολία, μια δυναμική για επανεφεύρει η ίδια τον εαυτό της. Γεννημένος στην Ιταλία, ο Enzo Traverso -ένας πρώην ακτιβιστής της άκρας Αριστεράς και προηγουμένως ακαδημαϊκός στη Γαλλία, σήμερα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Cornell στις ΗΠΑ- επανατοποθετεί τα γαλλικά πολιτικά πάθη στην καρδιά των παγκόσμιων δημόσιων συζητήσεων, από την επανοικοδόμηση της Αριστεράς έως τον λαϊκιστικό πειρασμό.

Ποια είναι η ανάλυσή σου για τις προκριματικές εκλογές της Αριστεράς; [προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψηφίου του Σοσιαλιστικού Κόμματος για τη γαλλική Προεδρία]


Δεν πιστεύω πως η ανανέωση της γαλλικής Αριστεράς θα έρθει από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το είδαμε αυτό στην πραγματικότητα με τον Jeremy Corbyn και τον Bernie Sanders: κινήματα με σχέση εξωτερικότητας προς τα παραδοσιακά πολιτικά μορφώματα απλά έκαναν χρήση αυτών των κομμάτων. Στις Ηνωμένες Πολιτείες μια ενισχυόμενη τάση που είχε ιδίως εκφραστεί στο Occupy Wall Street πήρε τον έλεγχο στα προκριματικά των Δημοκρατικών, κάνοντας αισθητή την παρουσία της στην πολιτική σκηνή ψηφίζοντας Sanders.. αλλά όχι πάντα υπέρ της Hilary Clinton και ενάντια στον Donald Τrumpμερικούς μήνες αργότερα. Στη Μεγάλη Βρετανία, ο Corbyn μπόρεσε να συσπειρώσει μια μάζα νεολαίας που μπήκε στους εργατικούς με σκοπό να τον ψηφίσει ως αρχηγό.. χωρίς να έχει καθόλου αυταπάτες για το ίδιο το κόμμα. Αυτό είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των νέων κινημάτων της Αριστεράς: δεν πιστεύουν πλέον στα κόμματα, αλλά τα “χρησιμοποιούν”. Ο Sanders και ο Corbyn ενσάρκωσαν μια δυναμική που αναδύθηκε έξω από αυτά τα κόμματα. Δεν βλέπω τίποτα συγκρίσιμο στην περίπτωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Η ενδεχόμενη νίκη του Benoît Hamon [αριστερός υποψήφιος] στις προκριματικές εκλογές εκφράζει τη δυσφορία για αυτό που απομένει από αυτό το κόμμα, αντικατοπτρίζει μια αλλαγή στην εσωτερική του ισορροπία, αλλά δεν είναι σημάδι της ανανέωσής του. Εάν ο Hamon αναδειχθεί όντως ως υποψήφιος, θα συμπιεστεί ανάμεσα στον διακηρυγμένο νεοφιλελευθερισμό του Emmanuel Macron και στον αντί-νεοφιλελευθερισμό του Jean-Luc Mélenchon, που είναι σαφώς πιο αξιόπιστος στην αριστερόστροφη αντιπαράθεση με τον Hollande.

Συνέχεια

Ακροδεξιά, εκβιασμοί και κίτρινος τύπος…


makis-themos

Από τον Νίκο Αραπάκη

Η σύλληψη του –μακαρίτη πλέον– Παναγιώτη Μαυρίκου και των συνεργατών του Χ. Φράγκου και Π. Μουσά είναι απλώς ένας κρίκος στη μακριά αλυσίδα που συνδέει ακροδεξιά –και συνήθως περιθωριακά– ΜΜΕ με εκβιασμούς. Πρώτος διδάξας υπήρξε ο εκδότης της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα», Γ. Μιχαλόπουλος ο οποίος, αφού κατάφερε να επιβιώσει για αρκετά χρόνια αλώβητος, τελικά πιάστηκε στο δόκανο της δικαιοσύνης. Οι οικογένειες Λάτση και Αγγελόπουλου, τις οποίες προσπάθησε να εκβιάσει για να αποσπάσει χρήματα, αποδείχθηκαν πολύ σκληρές για τα δόντια του, με αποτέλεσμα να καταδικαστεί, αρχικώς, σε 18 χρόνια φυλάκιση, ενώ σε δεύτερο βαθμό η ποινή του μειώθηκε στο μισό. Τελικά, κι αφού κάθισε μερικά χρόνια στη φυλακή, αποφυλακίστηκε και απεβίωσε το 2013.

Εξ όσων φαίνεται την ίδια πάνω-κάτω πρακτική ακολουθούσε και η συμμορία Μαυρίκου. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Μιχαλόπουλο που στόχευε τα «μεγάλα ψάρια», οι συγκεκριμένοι είχαν αδυναμία στο δημόσιο τομέα, από τον οποίον είχαν αποσπάσει τα προηγούμενα χρόνια σημαντικά ποσά. Κάπως έτσι, ιδιοκτήτης και εργαζόμενοι σε περιθωριακά έντυπα με μηδαμινή απήχηση, βρέθηκαν να διάγουν πολυτελή βίο, να οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα αλλά και, το σημαντικότερο, να έχουν επαφές με πολιτικά πρόσωπα. Χαρακτηριστικοί είναι οι διάλογοι από υποκλοπές της ΕΥΠ, μεταξύ Μουσά-Κουμουτσάκου, όπου ο πρώτος αποκαλούσε τον εκπρόσωπο τύπου της ΝΔ θεό και… πύραυλο.  Μεγάλη αξία έχει επίσης και ο διάλογος (πάλι από υποκλοπή της ΕΥΠ) μεταξύ του Μουσά και της πρώην ΓΓΔΕ Αικατερίνης Σαββαίδου. Μολονότι από το περιεχόμενο δεν προκύπτει κάτι σημαντικό, η τόση οικειότητα προκαλεί… απορίες. Εκτός αυτού όμως, φανερώνει και την ικανότητα της ομάδας Μαυρίκου να διεισδύει σχεδόν παντού.

Συνέχεια