το ύψος του πεζοδρομίου…


από το βυτίο

Είναι αλήθεια πως παρακολουθήσαμε πολλά eurogroup αυτό το καλοκαίρι. Περισσότερα απ’ όσα μας αναλογούν για αυτή και την επόμενη ζωή. Πέρασαν μήνες παρακολουθώντας και ξαναπαρακολουθώντας, βλέποντας ειδήσεις στην τηλεόραση και περιμένοντας το επόμενο τουίτ ενός Άγγλου ή Γερμανού δημοσιογράφου. Είδαμε σε ατελείωτη λούπα την εικόνα του Τσίπρα και του Τσακαλώτου, ενός Ολλανδού ή ενός Γερμανού πολιτικού, καθώς έβγαιναν απ’ το αυτοκίνητο και μέχρι να μπουν στην τζαμένια πόρτα ενός άγνωστου και μακρινού κτιρίου. Κάποτε μερικές δηλώσεις, κάποτε καμία κουβέντα, πάντοτε κανένα νόημα. Απειλές, δυσκολίες, εκβιασμοί, πισωγυρίσματα, πλησίασμα στη συμφωνία και νέες απαιτήσεις. Κάποιοι ήταν απροετοίμαστοι, κάποιοι αδίστακτοι, κάποιοι λογικοί κάποιοι σκληροί και κάποιοι φιλέλληνες.

Όλοι αυτοί μαζεύονταν μέσα στο άγνωστο και μακρινό κτίριο με την τζαμένια πόρτα ή έκαναν τελεκόνφερανς, σκάιπ κόλ ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο και συζητούσαν για το ελληνικό ζήτημα. Εμείς παρακολουθούσαμε. Η κατάσταση ήταν διαρκώς κρίσιμη. Κάθε δευτερόλεπτο παίζονταν τόσα πολλά, ολόκληρες ζωές, ολόκληρο θα έλεγε κανείς το μέλλον. Ταυτόχρονα δεν παιζόταν απολύτως τίποτα.

Το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης και του καλοκαιριού το είδαμε όλοι. Πέρα απ’ αυτό όμως, μπορούμε να πούμε ότι το καλοκαίρι είχαμε το αποκορύφωμα της λογικής που λέει ότι πολιτική είναι αυτό που συμβαίνει κάπου ψηλά, μακριά και απόκοσμα. Ακόμη χειρότερα δεν είναι απλώς κάτι που συμβαίνει σε κλειστά δωμάτια μεταξύ μεγάλων ηγετών και σπουδαίων προσώπων. Δεν είναι απλά κάτι που συμβαίνει και αποφασίζεται μεταξύ τεχνοκρατών, ειδικών και πρωθυπουργών. Η πολιτική είναι κάτι που δεν αποφασίζεται καν εκεί. Η πολιτική είναι μια σειρά συνεπειών που δεν αποφασίζεται πουθενά. Υπάρχει ένα πλέγμα διάσημων προσώπων, αόρατων επιχειρήσεων και γραφειοκρατικών διαδικασιών και αυτό ακριβώς το πλέγμα παράγει συνέπειες οι οποίες όχι μόνο δεν μας λαμβάνουν υπόψη αλλά αποκλείεται να είναι και θετικές.

Συνέχεια

Ο ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ ΚΑΙ Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ


 

Παρθενώνας

kion1ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΘΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΣΤΟ ΠΡΟΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ
Ο Καστοριάδης και η δημοκρατία της Αθήνας

 

ΚΥΡΙΑΚΟΥ Σ. ΚΑΤΣΙΜΑΝΗ

        Αυτονομία, αυτοδικία και αυτοτέλεια

Σε μια από τις ομιλίες του στην Ελλάδα ο Καστοριάδης αναφέρεται στο πρώτο στάσιμο της “Αντιγόνης” του Σοφοκλή, όπου εκφράζεται ο θαυμασμός για τη δαιμονική φύση του ανθρώπου ως δημιουργού πολιτισμού:

«(καὶ φθέγμα καὶ ἀνεμόεν φρόνημα καὶ ἀστυνόμους
ὀργὰς ἐδιδάξατο καὶ δυσαύλων
πάγων ὑπαίθρεια καὶ δύσομβρα φεύγειν βέλη
παντοπόρος· ἄπορος ἐπ᾽ οὐδὲν ἔρχεται
τὸ μέλλον·)» ( 354 – 361).

Ειδικότερα, επικαλείται τους στ.355-356: «… και αστυνόμους οργάς έδιδά­ξατο», όπου ο ποιητής υπαινίσσεται στη ρύμη του λόγου τη ροπή του ανθρώ­που για έννομη κοινωνική διαβίωση. Η “καταπληκτική και εκθαμβωτική φράση του Σοφοκλή”, σύμφωνα με το χαρακτηρισμό του Καστοριάdη, συμπυκνώνει το ασίγαστο πάθος των πολιτών για τα κοινά, που είναι η πρωταρχική προϋ­πόθεση για τη λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας. “Αστυνόμους, παρατηρεί ο φιλόσοφος, θα πει θεσμιστική και οργά – από το οποίο βγαίνει η λέξη οργασμός – είναι η ορμή, το πάθος. Οι άνθρωποι απάνω στην ορμή του πάθους στήσαν πραγματικές πολιτείες, όπως αυτή, μέσα στην οποία γεννήθηκε ο Σοφοκλής και για την οποία έγραψε τις τραγωδίες του”.


Η συχνότητα και ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεται ο Καστοριάδης στην Αρχαία Ελλάδα και ειδικότερα στην Αθήνα δείχνουν ότι τα επιτεύγματα της στον τομέα πρωτίστως της πολιτικής και δευτερευόντως της φιλοσοφίας και της τραγωδίας τον γοητεύουν και τον εμπνέουν, θεωρεί ότι στην Αρχαία Ελλάδα, μολονότι δε δημιουργήθηκαν ποτέ ιδεώδεις θεσμοί, συντελέσθηκε η αμφισβήτηση των ήδη υπαρχόντων θεσμών, η οποία σηματοδότησε τη ρήξη με την ετερονομία και ταυτόχρονα την κίνηση προς την κατεύθυνση της αυτονομίας.

Επικαλούμενος μάλιστα το Θουκυδίδη, υπογραμμίζει την ταύτιση της πόλης με τους πολίτες της. για να σταθεί ακολούθως στην τριπλή ιδιότητα των πολιτών ως “αυτονόμων” (αφού ορίζουν οι ίδιοι τους νόμους τους), ως “αυτοδίκων” (αφού δικάζουν οι ίδιοι τις παραβάσεις που γίνονται) και ως “αυτοτε­λών” (αφού κυβερνούν οι ίδιοι τον εαυτό τους). Συμπεραίνει λοιπόν ότι στη δημοκρατία οι ίδιοι οι πολίτες δίνουν στον εαυτό τους το νόμο, δηλαδή δια­μορφώνουν οι ίδιοι τους θεσμούς, με βάση τους οποίους ζουν, και συγκροτούν οι ίδιοι την κυβέρνηση, μέσω της οποίας καθορίζουν προς τα πού θα βαδίσουν. Επομένως, “εάν δεν είμαστε αυτόνομοι, αυτόδικοι και αυτοτελείς, δεν μπο­ρούμε (…) να πούμε ότι ζούμε σε δημοκρατία”.

Αποτελεί παγία πεποίθηση του Καστοριάδη ότι άξια του ονόματος της δημοκρατία είναι αποκλειστικά και μόνο η άμεση δημοκρατία. Αντίθετα, η έμμεση, η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, ουσιαστικά φαλκιδεύει και παραποι­εί το πολίτευμα μετατρέποντας το σε φιλελεύθερη ολιγαρχία. Ο περιορισμένος, επομένως, αριθμός των πολιτών της Αρχαίας Αθήνας επιτρέπει να πραγματω­θεί το ιδεώδες της αληθινής δημοκρατίας, γιατί παρέχει στο πλήθος τη δυνα­τότητα να συμμετέχει άμεσα στη λήψη πολιτικών αποφάσεων. Επιπλέον, καθι­στά εφικτό το συστηματικό έλεγχο των αρχόντων αλλά και την ανά πάσα στιγ­μή ανάκληση τους. εφόσον αυτό κριθεί σκόπιμο. Όταν όμως το θέμα της άμε­σης δημοκρατίας μεταφέρεται στη σύγχρονη πραγματικότητα με τα πολυάν­θρωπα κράτη, ο Καστοριάδης παρέχει κάποιες γενικές αρχές σχετικά με την απευθείας παρέμβαση των πολιτών στα κοινά, είναι όμως εμφανείς οι δυσκο­λίες τις οποίες συναντά και η αμηχανία στην οποία περιέρχεται, καθώς βρίσκει διαρκώς μπροστά του την ανάγκη για ρεαλιστική αντιμετώπιση των “τεχνικών δυσχερειών”. Σημασία για το φιλόσοφο μοιάζει να έχει η έξοδος από το τέλμα του εφησυχασμού, η έμπρακτη ενεργοποίηση του ενδιαφέροντος και η “καθ’ οδόν” αναζήτηση λύσεων. “Το κοινό, ο λαός (…). γράφει, θα βρουν κατά ποιο τρόπο μπορούν να δημιουργηθούν μορφές τις οποίες ούτε φανταζόμαστε σήμε­ρα, οι οποίες θα μπορούσαν να λύσουν προβλήματα πού μας φαίνονται ανυ­πέρβλητα”.

Συνέχεια

Εξόριστος στη θερινή λεωφόρο Φαντάσματα ή κολασμένοι;


26054340
«Γράφει ο Θάνος Μαντζάνας»

Τους βλέπεις γύρω σου, όπως κάθε χρόνο λιγοστεύουν όσο πλησιάζει ο Δεκαπενταύγουστος…Είναι βέβαια λίγο περισσότεροι από πέρυσι τέτοια εποχή, όπως και τότε ήταν λίγο περισσότεροι από την προηγούμενη χρονιά. Σίγουρα όμως είναι πολύ λιγότεροι από δέκα πέντε ημέρες πριν ή άλλες τόσες μετά. Είναι μια από τις ελάχιστες περιόδους του χρόνου, πιο πολύ ίσως μάλιστα από οποιαδήποτε άλλη, κατά  τις οποίες η πόλη σχεδόν αδειάζει.

Οι περισσότεροι κάτοικοι της την έχουν εγκαταλείψει, αναζητώντας την προσωρινή έστω ανάπαυλα που έχουν συνηθίσει να αποκαλούν διακοπές, αφήνοντας πίσω τους, σχετικά λίγους. Τόσους ώστε θα μπορούσαν να είναι και τα φαντάσματα της πόλης, μόνο που τούτα τα φαντάσματα έχουν σάρκα και οστά… Ένα από αυτά τα φαντάσματα είσαι και εσύ και φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά, δεν συνέβη μεν πέρυσι αλλά έχει γίνει και άλλοτε τα τελευταία χρόνια. Καμία άλλη φορά δεν είχες όμως τόσο πολύ αυτήν ακριβώς την αίσθηση, ότι είσαι ένα φάντασμα, ένας άυλος ίσκιος που γλιστράει αθόρυβα ανάμεσα σε άλλους τέτοιους ενώ την ίδια στιγμή είσαι και νιώθεις πιο ζωντανός από ποτέ, η καρδιά σου χτυπάει, το αίμα τρέχει στις φλέβες σου και το μυαλό σου δεν μπορεί να σταματήσει να σκέφτεται, με πυρετώδη σχεδόν ρυθμό. Σε τόσο κραυγαλέα αντίθεση με τη ραθυμία και τη σχεδόν νεκρική ακινησία και ησυχία που επικρατεί παντού γύρω σου

Συνέχεια

Οι Χρυσοί Όρχεις του Περικλή


Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, στο μπαλκόνι, διαβάζοντας στο tablet μου Θουκυδίδη. Τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου. Οι Μήλιοι παρέμεναν ουδέτεροι στον Πόλεμο που είχε ξεσπάσει μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας και δεν ήθελαν να ενταχθούν στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Η Αθηναϊκή Συμμαχία ήταν μία πολιτική και στρατιωτική ένωση περίπου 150 αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών, υπό την κηδεμονία της πόλης των Αθηνών, που είχε ως στόχο την αντιμετώπιση της περσικής απειλής. Οι Αθηναίοι λοιπόν, εκθέτουν μια σειρά επιχειρημάτων για να αποδείξουν πως είναι ορθό και προς το συμφέρον της Μήλου να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία, όπως μετονομάστηκε η Δηλιακή Συμμαχία όταν ο Περικλής μετέφερε το συμμαχικό ταμείο στην Αθήνα. Οι Μήλιοι επιχειρηματολογούν θεωρώντας πως όχι μόνο δεν είναι ορθό να ενταχθούν, αλλά δεν είναι καν προς το συμφέρον τους. Οι Αθηναίοι ανακοινώνουν πως αν δεν ενταχθούν στη Συμμαχία θα τους κάψουν, και οι Μήλιοι απαντούν πως δεν θα υποκύψουν στην απειλή και πως έχουν δίκιο να αποφασίζουν έτσι. Τότε οι Αθηναίοι λένε το αξεπέραστο: «Δεν αρκεί να έχεις δίκιο, πρέπει να έχεις και τη δύναμη να το υπερασπιστείς». Σκότωσαν, λοιπόν, όλους τους άντρες, ενώ πούλησαν ως δούλους όλες τις γυναίκες και τα παιδιά. Όπου δεν πίπτει Λόγος πίπτει ράβδος, δηλαδή. Οποίος δεν είναι μαζί μας είναι εχθρός μας. Ορίστε: Δημοκρατία και Λόγος στην πράξη. Ήπια άλλη μια γουλιά από τον καφέ μου κοιτάζοντας τον Παρθενώνα, άφησα κάτω το tablet και ξεκίνησα να στρίβω τσιγάρο, απολαμβάνοντας τον ήλιο που μου ζέσταινε το πρόσωπο.

Συνέχεια

Λεφτά υπάρχουν…


ΔΙΟΔΙΑ-ΔΡΟΜΟΙ

Η δημοσιοποίηση από τον υπουργό Υποδομών, Μιχ. Χρυσοχοΐδη, των εσόδων των πέντε κοινοπραξιών που διαχειρίζονται τους οδικούς άξονες για το χρονικό διάστημα από το 2008 μέχρι τον Οκτώβριο του 2013 επιβεβαίωσε το δικομματικό σκάνδαλο των συμβάσεων παραχώρησης.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν, οι πέντε κοινοπραξίες εισέπραξαν το ανωτέρω χρονικό διάστημα τα παρακάτω ποσά:
– Ολυμπία Οδός (Ελευσίνα-Κόρινθος-Πάτρα-Πύργος-Τσακώνα): 435.623.473,07
– Νέα Οδός (Αντίρριο-Ιωάννινα, Αθήνα-Μαλιακός, Σχηματάρι-Χαλκίδα): 441.841.638,94
– Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου (Μαλιακός-Κλειδί): 315.362.259,74
– Μορέας (Κόρινθος-Τρίπολη-Καλαμάτα, Λεύκτρο-Σπάρτη): 149.249.153,61
– Κεντρική Οδός (Αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδος): 31.508.913,30
Για το σχηματισμό ολοκληρωμένης εικόνας θα πρέπει να συνυπολογισθεί ότι το προϋπολογισθέν συνολικό κόστος κατασκευής των πέντε οδικών αξόνων ανέρχεται σε 7 δισ. ευρώ και η διάρκεια παραχώρησης των συμβάσεων έχει επεκταθεί μέχρι το 2041. Με βάση τα ιστορικά δεδομένα της περιόδου 2008- 2013 (έσοδα περίπου 1,5 δισ. ή ετήσια έσοδα 250 εκατ. ευρώ) τα έσοδα για την περίοδο 2014- 2041 προβλέπεται να ανέλθουν σε 7 δισ. ευρώ.
Καπιταλιστικός παράδεισος με δημόσια επιχορήγηση…

Πηγή: http://e-dromos.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=14115:%CE%BB%CE%B5%CF%86%CF%84%CE%AC-%CF%85%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%85%CE%BD&Itemid=51

Ryanair: Αναγκαστική η «προσγείωση» στην Αθήνα


Όλα όσα υποχρέωσαν την ιρλανδική αεροπορική να επιλέξει Ελλάδα.

Οι ανακατατάξεις στην αγορά και η υποχρεωτική μετάλλαξη των εταιρειών χαμηλού κόστους. Η επικείμενη συνεργασία με τα γραφεία ταξιδίων.

του Παύλου Υψηλάντη
Ryanair: «Αναγκαστική» η... προσγείωση στην Αθήνα - Το παρασκήνιο της αιφνίδιας άφιξης

Οι ραγδαίες ανακατατάξεις που συντελούνται στον χώρο των αεροπορικών εταιρειών χαμηλού κόστους (LCC) κι οι ειδικές συνθήκες ανταγωνισμού στην ελληνική αγορά, σε συνδυασμό με το κενό αέρος, αλλά και τις θετικές προοπτικές του ελληνικού τουρισμού τα αμέσως επόμενα χρόνια, είναι οι λόγοι που δρομολόγησαν την επίσημη άφιξη της ιρλανδικής Ryanair στην Αθήνα.

Η πρόθεσή της να δημιουργήσει βάση στην Αθήνα ήταν γνωστή από καιρό. Ήθελε, όμως, προηγουμένως να εξασφαλίσει μειωμένα τέλη χρήσης στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος», κάτι που δεν δέχονταν οι άλλες αεροπορικές αν οι μειωμένες τιμές δεν ίσχυαν για όλους. Η μείωση των τελών χρήσης στο αεροδρόμιο της Αθήνας, ωστόσο, σκοντάφτει στην περίφημη σύμβαση του ελληνικού δημοσίου με τη γερμανική Hochtief.

Γιατί, όμως, αυτό που δεν έγινε επί πολλούς μήνες αναγγέλθηκε από την ιρλανδική εταιρεία τώρα; Χωρίς, μάλιστα, ειδικά μειωμένα τέλη χρήσης στο αεροδρόμιο της πρωτεύουσας;

Η απάντηση βρίσκεται στα στοιχεία επιβατικής κίνησης του αεροδρομίου της Αθήνας από την αρχή της οικονομικής κρίσης (2008) μέχρι σήμερα. Συνέχεια

Η φρικτή σφαγή των Μηλίων


ΜΗΛΟΣ

ΤΟ 416-415 π.Χ ο Πελοποννησιακός Πόλεμος ευρίσκεται ήδη εις το 16ο έτος του και τίποτε δεν δείχνει ποια θα είναι η κατάληξή του, έντεκα, περίπου, χρόνια αργότερα – όταν τελείωσε με πλήρη νίκη της Σπάρτης και ήττα των Αθηνών.

Τότε, το 16ο έτος του πολέμου, οι Αθηναίοι, υπό τους στρατηγούς Κλεομήδη, γιο του Λυκομήδου και Τεισία γιο του Τεισιμάχου, εξεστράτευσαν κατά της νήσου Μήλου. Είχαν μαζί τους τριάντα ιδικά τους πλοία και οκτώ συμμαχικά (έξι από τη Χίο και δύο από τη Λέσβο) και η στρατιωτική τους δύναμη απετελείτο από Αθηναίους μεν 1.200 οπλίτες, 300 τοξότες και 20 ιπποτοξότες, συμμάχους δε, κυρίως νησιώτες, 1.500 περίπου: συνολικά, δηλαδή είχαν μια δύναμη 3.000 περίπου ανδρών. Οι Μήλιοι -μας λέγει ο Θουκυδίδης- ήταν άποικοι των Λακεδαιμονίων και ηρνούντο να υποταχθούν στους Αθηναίους, όπως οι λοιποί νησιώτες. Και στην αρχή μεν του Πελοποννησιακού Πολέμου ετήρησαν ουδετερότητα και έμειναν ήσυχοι, έπειτα, όμως, πιεζόμενοι από τους Αθηναίους, που ερήμωναν το έδαφός των, περιήλθαν σε κατάσταση απροκαλύπτου πολέμου μετ’ αυτών. Οι τελευταίοι, θέλοντας να ξεκαθαρίσουν -μια για πάντα- το πρόβλημα της Μήλου, εστρατοπέδευσαν έξω από τα τείχη της πόλεως και έστειλαν προς διαπραγμάτευση πρέσβεις, σε μια προσπάθεια ειρηνικής υποταγής της νήσου. Οι Μήλιοι δεν παρουσίασαν τους πρέσβεις ενώπιον του λαού, όπως γινόταν σε άλλες περιπτώσεις, αλλά, προφανώς φοβούμενοι μήπως ο λαός παρασυρθεί από τα επιχειρήματα των πρέσβεων και δεν λάβει τη σωστή απόφαση, εζήτησαν από αυτούς να εκθέσουν τον σκοπό της ελεύσεώς των προς τις αρχές του τόπου και το κυβερνητικό συμβούλιο της Μήλου. Συνέχεια