1492, Ο Κολόμβος «εισβάλει» στην Αμερική …και καλωσορίζει στην ανθρωπότητα τον καπιταλισμό…


15878387722_6abb2593c7_k

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Ρίχνοντας μια ματιά στην Wikipedia… διαβάζουμε πως «5 Δεκέμβρη του 1492, οΧριστόφορος Κολόμβος (γενν. 31 Οκτωβρίου 1451 – πεθ. 20 Μαΐου 1506) γίνεται ο πρώτος Ευρωπαίος που πατάει το πόδι του στο νησί Ισπανιόλα (σημερινή Αϊτή και Δομινικανή Δημοκρατία)» και… μαζεύουμε μια κάποια, πληροφοριακή γνώση.

Πως «το νησί Ισπανιόλα, αποτέλεσε σταθμό στο πρώτο ταξίδι του Χριστόφορου Κολόμβου το 1492, ο οποίος του έδωσε την ονομασία Ισπανιόλα, δηλαδή Ισπανική (νήσος)» και… μαζεύουμε μια κάποια, γεωγραφική – και εν μέρη αποικιοκρατικής αντίληψης – γνώση.

Πως «οι Λουκαγιανοί (Αραουάκοι) ήταν οι ιθαγενείς τους οποίους συνάντησε ο Χριστόφορος Κολόμβος το 1492, όταν έφτασε για πρώτη φορά στην Αμερική. Οι Ισπανοί τους περιέγραψαν ως ειρηνικούς, πρωτόγονους ανθρώπους» και… μαζεύουμε και μια κάποια, ανθρωπολογική γνώση.

Διαβάζουμε τέλος μα στα ψιλά γράμματα πως «οι πρώτοι κάτοικοι του νησιού Ισπανιόλα, ιθαγενείς της φυλής των Αραουάκων, αφανίστηκαν με την έλευση των πρώτων Ισπανών αποίκων» και… αν και θα έπρεπε να μας αφήνει έκπληκτους, κατά γενική ομολογία, τούτο δεν συμβαίνει.

Το έχουμε αφομοιώσει. Το έχουμε συνηθίσει ως γνώση στη βάση πολιτισμικών και ιδεολογικών αναφορών και σταθερών. Το θεωρούμε ένα ιστορικό δεδομένο ερμηνευμένο ως κάτι το επουσιώδες, ως κάτι το μη καθοριστικό λόγω της χρονικής και χωρικής απόστασης που υπάρχει. Στεκόμαστε αδιάφορα προσκείμενοι διότι δεν μας αφορά άμεσα στην καθημερινότητα μας. Ανεξαρτήτως όμως όλων των παραπάνω, – κι ας χωράει πολύ συζήτηση αυτή η ψυχική αδυναμία του ανθρώπου να αποδέχεται την αλήθεια -, η Ιστορία έχει άλλη άποψη επί του θέματος καθώς το νήμα της συνέχειας της, αρνείται να φθαρεί. Μοιάζει μάλιστα να εκδικείται την συλλογική μας άγνοια. Εφόσον μιλάμε για το 1492 και βλέπουμε θαλασσοπόρους και περιπέτειες, «εξαγωγή» του πολιτισμού, εξάπλωση της παγκόσμιας γνώσης, πρόοδο και λοιπές ευεργεσίες και ηρωικές περγαμηνές ενώ πίσω από όλα λειτούργησε η πρώτη, η μεγαλύτερη, η πιο φρικώδη και αιματηρή γενοκτονία της ανθρωπότητας, η πιο ντροπιαστική καταστροφή του παγκόσμιου πολιτισμού, η πιο δυναμική εγκαθίδρυση της δυτικής ιδεολογίας ως παγκόσμιας και πλήρως αδιάσειστης – και με κερασάκι στην σάπια τούρτα, μια κτηνώδη ηθική αναφορά που μας κατατρέχει -, καθώς και η, τεράστιας έκτασης, πρωταρχική συσσώρευση του υλικού πλούτου του σημερινού συστήματος, του γνωστού μας καπιταλισμού, τότε η άγνοια και η αφέλεια δεν δικαιολογείται. Ταυτόχρονα, όχι απλά δεν δικαιολογείται αλλά είναι απαράδεκτη η όποια παράλειψη, η όποια απόκρυψη της πραγματικότητας. Η υποκειμενική κρίση και αντίληψη αλλά κυρίως η επιλεκτική ιστοριογραφική προσέγγιση και στρέβλωση έρχεται σε σύγκρουση – και κάποια στιγμή αποκαλύπτεται – με την κατοχυρωμένη, με την αντικειμενική αλήθεια. Αυτή που λέει ότι το 1650 – όπως μας ενημερώνει (και) ο Αμερικάνος ιστορικός Howard Zinn – «όλοι οι Ινδιάνοι Αράουακ που είχαν αρχικά βρεθεί στο νησί (σ.σ. αρχικός πληθυσμός: 250.000 – 3.000.000), αλλά και οι απόγονοι τους, είχαν αφανισθεί».

Συνέχεια