Μέδουσα…


Στα απόνερα των «μεγάλων ιμπεριαλιστικών στιγμών» ούτε και τα πλάσματα της θάλασσας, ακόμα και τα ενοχλητικά, δεν γλυτώνουν τον αναπτυσσόμενο μιλιταρισμό. Μακριά απ’ τα φώτα της δημοσιότητας (και για πιο λόγο, δηλαδή, οι “πατριώτες” έλληνες υπήκοοι και, ακόμα περισσότερο, οι “πατριώτες” της όποιας «αριστέρας» θα έπρεπε να ξέρουν; Για κανέναν!) medusa είναι το όνομα κοινών στρατιωτικών (αεροναυτικών) ασκήσεων που κάνει ο ελληνικός στρατός με τον στρατό του δικτάτορα μακελλάρη Σίσι. Της αιγύπτου. Απ’ το 2015.

Οι φετεινές έγιναν ανάμεσα στις 31 Ιούλη και στις 3 Αυγούστου. Στα αιγυπτιακά χωρικά ύδατα. Το ενδιαφέρον είναι ότι την medusa 2017 την χαιρέτησε… ποιος νομίζετε; Το ισραηλινό πεντάγωνο… Νοιάζεται για την μαχητικότητα των συμμάχων του… Αλλοίμονο.

Και επειδή το «δεν ξέρω» είναι άθλιο έως δολοφονικό, να μερικά στοιχεία απ’ αυτήν την συνεργασία, που απ’ την μεριά της Αθήνας έχει φαρδιά την υπογραφή της φαιορόζ διοίκησης. Μπας και εμποδίσουμε, στα όρια των δυνατοτήτων μας, αυτό το κλαψοκακόμοιρο «δεν ήξερα»… Οπότε μην παραλείψουν οι κομματικοί «αμφισβητίες» να γράψουν κανά κειμενάκι, να το μοιράσουν στο ερχόμενο συνέδριο του συ.ριζ.α. Μπας και κοροϊδέψουν άλλη μια φορά εαυτούς και αλλήλους.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τους ισραηλινούς «αδελφούς», η πρώτη medusa έγινε τον Δεκέμβρη του 2015, απ’ τις 9 ως τις 15, στο νότιο Αιγαίο, στη θάλασσα της Κρήτης (νότια απ’ το νησί) και στη λιβυκή θάλασσα. Νωρίτερα, τον Απρίλη του 2015, ο αιγύπτιος υπ.αμ. είχε βρεθεί με τον έλληνα ψεκασμένο υπ.αμ. για να συζητήσουν τις δυνατότητες στρατιωτικής συνεργασίας μεταξύ των στρατών τους. Τον Μάη του 2015 ελληνικά πολεμικά συμμετείχαν σε κοινή άσκηση με αιγυπτιακά, στην αεροπορική άσκηση Horus 2015.

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την πρώτη medusa, στις 30 Γενάρη του 2017, ο έλληνας ναύαρχος Μ. Τσούνης συναντήθηκε στο Κάιρο με τον αιγύπτιο αρχιστράτηγο Mahmoud Hegazy, για να προωθήσουν την στρατιωτική συνεργασία τους. Στις 24 Απρίλη του 2017, ο αιγύπτιος υπ.εξ. Sameh Shoukry συναντήθηκε στην Αθήνα με τον ψεκασμένο υπ.αμ. στο περιθώριο ενός συνεδρίου με τίτλο «Φόρουμ Αρχαίων Πολιτισμών», για να κανονίσουν τις λεπτομέρειες… (Όπως οι μαφιόζοι που συναντιούνται σε γάμους και βαφτίσια για ξεκάρφωμα…)

Η κουβέντα μεταξύ φίλων ήταν γόνιμη, κι έτσι μετά από ένα μήνα, στις 17 Μάη του 2017, υπογράφτηκε μεταξύ Αθήνας και Καΐρου «πρόγραμμα στρατιωτικής συνεργασίας». Κατ’ αρχήν για το 2017.

Έχει ενδιαφέρον το τι λέει το Τελ Αβίβ για τα «κοινά ενδιαφέροντα» ανάμεσα στην Αθήνα και το Κάιρο. Σημειώστε: οι πρόσφυγες (;;;), η «τρομοκρατία» (;;;), η λιβύη (ο.κ.) και … η τουρκία. Ω ναι! Ο ελληνικός μιλιταρισμός έχει βρει φιλαράκια τον ισραηλινό και τον αιγυπτιακό… εναντίον της τουρκίας…

Όλα αυτά είναι εντελώς φαιορόζ, και δείχνουν ακόμα μια φορά γιατί ο ψεκασμένος και το κόμμα του συγκυβερνούν: είναι μέρος του συμβόλαιου που υπέγραψε η Κουμουνδούρου (όχι με τον διάολο, αλλά με το βαθύ κράτος…) προκειμένου να παίρνουν τα στελέχη της τους μισθούς που παίρνουν.

Ηθικό δίδαγμα; Το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία – οικογένεια έχει πλάκα, επειδή προσφέρεται για «κόντρες». Φάτε το απεριόριστα, συμφέρει το βαθύ κράτος / κεφάλαιο… Αντίθετα, το τρίπτυχο στρατός – χούντες – εθνικά συμφέροντα είναι σοβαρό. Και δεν προσφέρεται ούτε για δημοσιότητα ούτε για αμφισβητήσεις…

(φωτογραφίες: πάνω, η μεγάλη στιγμή της υπογραφής της στρατιωτικής συνεργασίας με το αιγυπτιακό φασισταριό, στις 17 Μάη του 2017. Δεξιά ο ταξίαρχος Μιλτιάδης Γρυλλάκης, επικεφαλής της διεύθυνσης διεθνών σχέσεων του ελληνικού γεεθα. Αριστέρα ο ομόλογός του, της χούντας του Καΐρου Ahmed Fahmy Ahmed Mohamed.

Κάτω: ελληνικό πολεμικό κατά τη διάρκεια της medusa 2017. Στο βάθος το ένα απ’ τα δύο ελικοπτεροφόρα mistral που αγόρασε απ’ τη γαλλία, και κατέχει ακόμα, η αιγυπτιακή χούντα…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/08/medousa/

Επιθέσεις στην Αίγυπτο: Εύθραυστες ισορροπίες και εφιαλτικά σενάρια…


Δεκάδες νεκροί και πολλαπλάσιοι τραυματίες από τις επιθέσεις του ISIS κατά χριστιανών κοπτών

tanta-church-bombing2

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

Οι περισσότεροι από 40 νεκροί και 100 τραυματίες στις βομβιστικές επιθέσεις που σημειώθηκαν το πρωί της Κυριακής σε δύο εκκλησίες των Χριστιανών Κοπτών στις πόλεις Τάντα και Αλεξάνδρεια, δεν αφήνουν περιθώρια παρεξηγήσεων: ο κύκλος του αίματος παραμένει ανοιχτός στην Αίγυπτο, στην πολυπληθέστερη χώρα του αραβικού κόσμου, όπου η πρόκληση ευρύτερης πολιτικής αναταραχής και αστάθειας παραμένει προ των πυλών.

Την ευθύνη για την επίθεση ανέλαβε, δια του ανεπίσημου ειδησεογραφικού του πρακτορείου AMAQ το «Ισλαμικό Κράτος» και είναι προφανές ότι οι στόχοι και η ημερομηνία (ανήμερα της Κυριακής των Βαΐων για τους χριστιανούς – εκκλησίες κατά τη διάρκεια της πρωινής λειτουργίας) επιλέχτηκαν προκειμένου να μεγιστοποιηθεί ο αριθμός των θυμάτων. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι χριστιανοί κόπτες (που αποτελούν το 10% του αιγυπτιακού πληθυσμού), τα τελευταία χρόνια, γίνονται στόχος αιματηρών επιθέσεων από οργανώσεις που υποστηρίζουν ότι είναι το ISIS  στη χώρα. Η τελευταία τέτοια επίθεση σημειώθηκε κατά τη Χριστουγεννιάτικη Λειτουργία του 2016, πριν από λίγους μήνες, και στοίχισε τη ζωή σε τουλάχιστον 25 ανθρώπους.

Έξι χρόνια σε τεντωμένο σχοινί

Έξι χρόνια μετά την ανατροπή Μουμπάρακ υπό το βάρος λαϊκών κινητοποιήσεων και διαδηλώσεων τη δυναμική των οποίων, αν και δεν συμμετείχαν εξαρχής θεωρώντας τες εχθρικές, εκμεταλλεύτηκαν τα μέγιστα οι ισλαμιστές «Αδελφοί Μουσουλμάνοι», λόγω του ότι ήταν η μοναδική τόσο ισχυρή και καλά οργανωμένη οντότητα που βρέθηκε, τότε, στο δρόμο, η κατάσταση στην Αίγυπτο κάθε άλλο παρά έχει βελτιωθεί. Το καθεστώς Μουμπάρακ μπορεί να κυνηγούσε πολύ τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους», αλλά πολύ περισσότερο τα συνδικάτα και κάθε οργάνωση, ιδιαίτερα πολιτική, που προερχόταν από την αριστερά δίνοντας έτσι στην Αδελφότητα τη δυνατότητα να «καλύψει» το χώρο της υπεράσπισης δικαιωμάτων με το δικό της τρόπο και λόγο.

Church-Fire

Οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι», με τη σειρά τους, παίρνοντας την εξουσία βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα «βαθύ κράτος» που δεν πρόλαβαν να ελέγξουν και να «καθαρίσουν» ενώ ταυτόχρονα κατάφεραν να προκαλέσουν την λαϊκή οργή, ακολουθώντας μεθόδους καταστολής και κατάχρησης εξουσίας ανάλογους με τον προκάτοχό τους. Η προσπάθεια, δε, για επιβολή αυστηρότερης «θρησκευτικής καθημερινότητας» με ταυτόχρονα περιστολή πολιτικών και συνδικαλιστικών ελευθεριών (δεν είναι τυχαίο ότι μία από τις πρώτες νομοθεσίες που επεξεργάστηκαν αφορούσε μια σειρά από απαγορεύσεις σχετικές με το συνδικαλισμό, τις απεργίες και την πραγματοποίηση διαδηλώσεων), έθρεψαν κλίμα δυσφορίας εναντίον τους. Το κλίμα αυτό αξιοποίησε για να επιβληθεί δια μέσου στρατιωτικής πυγμής ο στρατάρχης αλ Σίσι, ο οποίος, αρχικά τουλάχιστον, θεωρούνταν από τους «θετικότερους» εκπροσώπους του αιγυπτιακού στρατού απέναντι στους «Αδελφούς Μουσουλμάνους».

Η αιματηρή καταστολή που και ο στρατάρχης εφάρμοσε, αρχής γενομένης από τους «Αδελφούς Μουσουλμάνους» αλλά κατ’ επέκταση και απέναντι σε κάθε άλλο κίνημα αμφισβήτησης, (το επαναλαμβανόμενο «τυπικό» που η μία ή άλλη αντιδραστική πολιτική δύναμη καταλαμβάνει την εξουσία και με πρόσχημα τον… αντίπαλο «ξεπαστρεύει» με επιμέλεια κυρίως όσους αμφισβητούν τη συγκεκριμένη μορφή εξουσίας βρήκε την καλύτερη του εφαρμογή στην Αίγυπτο), επανέφερε μια επίφαση κανονικότητας στη χώρα, η κοινωνία της οποίας, όμως, ουδέποτε επανήλθε σε φυσιολογικούς ρυθμούς καθώς ούτε ήταν πλέον η ίδια μετά την εμπειρία της διαδικασίας ανατροπής Μουμπάρακ και του ό,τι ακολούθησε, ούτε οι συνθήκες στην ευρύτερη περιοχή του αραβικού κόσμου ήταν ίδιες (διάλυση της Λιβύης,  πόλεμος στη Συρία κ.λπ.) Αλλά ούτε και ο αλ Σίσι είναι Μουμπάρακ: αν και παραμένει στενός σύμμαχος των ΗΠΑ, έχει τηρήσει αποστάσεις από την αμερικανική και γενικότερα δυτική υποστήριξη στους Σύρους αντικαθεστωτικούς και έχει κλείσει μια σειρά από συμφωνίες με τη Ρωσία. Διόλου τυχαία, μάλλον, ο αλ Σίσι ήταν από τους πρώτους με τους οποίους επικοινώνησε τηλεφωνικά ο Ντ. Τραμπ όταν ανέλαβε την προεδρία, θέλοντας να δείξει ότι η δική του πολιτική δεν θα είναι ίδια με του Ομπάμα τόσο απέναντι στην Αίγυπτο όσο και στην ευρύτερη περιοχή.

Το «Ισλαμικό Κράτος» από το ..Σινά σε όλη την Αίγυπτο

Η γιγάντωση του «Ισλαμικού Κράτους» δεν θα μπορούσε να μην αγγίξει την Αίγυπτο, την κοιτίδα των «Αδελφών Μουσουλμάνων». Έτσι ήδη από το 2013, όταν πήρε τα ηνία της εξουσίας, και πάλι, ο στρατός δια του αλ Σίσι, στην απομακρυσμένη χερσόνησο του Σινά, μέσα στην έρημο, πρωτοεμφανίστηκε το «Ισλαμικό Κράτος του Σινά», το οποίο, μέχρι σήμερα, έχει αναλάβει την ευθύνη για σειρά επιθέσεων και συγκρούσεων με τον αιγυπτιακό στρατό. Έχει ενδιαφέρον ότιαπό τις επιθέσεις των περασμένων Χριστουγέννων και μετά αυτοπροσδιορίζεται ως «Ισλαμικό Κράτος στην Αίγυπτο» αλλά και ότι οι «Αδελφοί Μουσουλμάνοι» έχουν καταδικάσει τις επιθέσεις που στρέφονται κατά των χριστιανών κοπτών, οι οποίοι φαίνεται να έχουν στοχοποιηθεί επειδή τήρησαν θετική στάση απέναντι στον αλ Σίσι (λόγω και της πίεσης και της απειλής που είχαν νιώσει επί της εξουσίας των «Αδελφών Μουσουλμάνων»).

Όπως και να έχει η κλιμάκωση της έντασης και της ανασφάλειας σε όλη την περιοχή από τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία στη Συρία, πολύ δε περισσότερο από την αμερικανική πυραυλική επιδρομή, την Παρασκευή το πρωί, σε, ρωσικού ελέγχου, βάση στη Συρία, κλυδωνίζει εκ θεμελίων την, ούτως ή άλλως, παραπαίουσα σταθερότητα στην Αίγυπτο, η οποία φαίνεται, προς το παρόν τουλάχιστον, να διατηρείται. Η σκέψη, άλλωστε, και μόνο ότι η χώρα που φέρει και την βαρύνουσα συμβολική θέση της ναυαρχίδας του αραβικού κόσμου, υπάρχει περίπτωση να παρασυρθεί στη δίνη γενικευμένης αστάθειας, μόνο ως εφιάλτης απροσδιορίστων διαστάσεων για όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και της Μ. Ανατολής, μπορεί να βιωθεί.

Οι αιγύπτιοι αντικαθεστωτικοί δεν έχουν πει την τελευταία τους κουβέντα…


Δεν ήταν έκπληξη: ο προηγούμενος χασάπης της αιγύπτου, ο Μουμπάρακ, μπορεί να κοιμάται πια στο κρεβάτι του, σε κάποιο απ’ τα καλά φρουρούμενα ανάκτορά του στο Κάιρο ή αλλού. Φρόντισε ο τωρινός χασάπης, ο διάδοχός του, Σίσι. Εκείνοι που έριξαν τον φασίστα Μουμπάρακ βρίσκονται στις φυλακές ή υπό διωγμό.

Στις 25 Γενάρη του 2011, εμπνευσμένοι απ’ την επανάσταση στην τυνησία, οι αιγύπτιοι εργάτες, πληβείοι αλλά και middle class έλυσαν τα φρένα τους και ξεκίνησαν την δική τους πορεία προς το (κατά τους πρωτοκοσμικούς) «αδιανόητο»: την ανατροπή ενός δικτάτορα που είχε την υποστηρίξη όλων όσων «μετράνε»: των αιγύπτιων βαθύπλουτων, του αιγυπτιακού στρατού, και της «διεθνούς κοινότητας», απ’ την Ουάσιγκτον και την Μόσχα ως το Παρίσι και το Τελ Αβίβ. Νίκησαν, κόντρα σε κάθε πρωτοκοσμική πρόβλεψη, πληρώνοντας ακριβά με αίμα.

Δυο χρόνια μετά η αντεπανάσταση του ’13 κατάφερε να «ξαναβάλει τα πράγματα στη θέση τους». Η δημοκρατία στην αίγυπτο κράτησε λίγο – με τα μέχρι τώρα δεδομένα. Όμως αφού το «αδιανόητο» έγινε μια φορά, μπορεί να ξαναγίνει· την επόμενη φορά, ευχόμαστε ολόψυχα, με οριστική επιτυχία.

Ένα μέρος απ’ την δική μας καρδιά θα βρίσκεται πάντα στην πλατεία Tahrir και σ’ όλες τις πυρπολημένες γειτονιές των αιγυπτιακών πόλεων, εκείνης της φωτεινής άνοιξης του 2011. Δεν μπορούμε να κάνουμε προς το παρόν τίποτα περισσότερο απ’ το να μην ξεχνάμε την απίστευτη (για μας του πρωτοκοσμικούς) δύναμη της αραβικής πληβειακής υπερηφάνειας. Αλλά σ’ αυτούς τους καιρούς του πρωτοκοσμικού ρατσισμού / οπορτουνισμού, ίσως η μνήμη, ειδικά απ’ τους αγώνες και τις αγωνίες των Άλλων, είναι «κάτι».

Σαν ελάχιστη τιμή σ’ εκείνα τα εκατομμύρια των επαναστατημένων αιγυπτίων, στη μνήμη των σχεδόν χιλίων δολοφονημένων στη διάρκεια της επανάστασης, των πολύ περισσότερων βασανισμένων ανδρών και γυναικών, στη μνήμη των δολοφονημένων της αντεπανάστασης, των εκατοντάδων πολιτικών κρατούμενων, στη μνήμη του αιγυπτιακού «αδιανόητου» που έγινε πραγματικότητα μέσα από λίμνες αίματος, δύο τραγούδια.

Το πρώτο είναι ένας rap φόρος τιμής στην επανάσταση της 25ης Γενάρη, από άραβες (και έναν ιρανό) μουσικούς που ζουν στη βόρεια αμερική. To δεύτερο είναι ένα hip – hop / pop τραγούδι από μια αιγυπτιακή μπάντα μεταναστών δεύτερης γενιάς που ζουν στο Βερολίνο. (Και στα δύο βίντεο το υλικό προέρχεται απ’ τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, γι’ αυτό και δεν περιλαμβάνει την πολύ μεγαλύτερη βία των μηχανισμών του Μπουμπάρακ καθώς προσπαθούσε, όλο και πιο απεγνωσμένα, να την καταστείλει όσο περνούσαν οι βδομάδες…)

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/wp/2017/03/i-egyptii-antikathestotiki-den-echoun-pi-tin-teleftea-tous-kouventa/

O ισλαμισμός είναι ένας εκσυγχρονισμός…


του Νταγκ Σώντερς[1]

Αν ήσουν μουσουλμάνος και ζούσες στο Κάιρο, το Καράτσι ή την Ντάκα τις δεκαετίες πριν το 1950, ήσουν Βρετανός υπήκοος. Αν ζούσες στην Τύνιδα, στο Αλγέρι ή τη Βηρυτό, ήσουν Γάλλος υπήκοος· στη Τζακάρτα, η ταυτότητά σου ήταν ολλανδική. Το μόνο στοιχείο που ένωνε τον μουσουλμανικό κόσμο (αν και η ιδέα ότι υπήρχε κάποιος ξεχωριστός «μουσουλμανικός κόσμος» είχε τελείως ξεχαστεί) ήταν η αποικιοποίηση. Για σχεδόν δύο αιώνες, σχεδόν όλοι οι άνθρωποι που πίστευαν στο Ισλάμ ήταν πολίτες χωρών υπό τον έλεγχο μακρινών, κυρίως ευρωπαϊκών δυνάμεων. Μερικοί από τους πολίτες αυτούς ήταν νομιμόφρονες και ικανοποιημένοι, αλλά πολλοί ήταν δυσαρεστημένοι.

Η δυσαρέσκειά τους αυτή εκφράστηκε κυρίως με τον εθνικισμό. Όποτε μουσουλμάνοι διαμαρτυρήθηκαν ενάντια στον βρετανικό, το γαλλικό ή τον ολλανδικό ιμπεριαλισμό, συνήθως το έκαναν αγωνιζόμενοι για εθνική ανεξαρτησία και για μια εθνική –όχι θρησκευτική- ταυτότητα. Όταν η ανεξαρτησία ήρθε, τον έλεγχο των μετααποικιακών εθνών τον ανέλαβαν οι εθνικιστές αγωνιστές, στηριγμένοι άλλοτε από το στράτευμα και άλλοτε από λαϊκιστικά και σοσιαλιστικά κινήματα, και επέβαλαν στους υπηκόους τους μια νέα αυστηρή μορφή πατριωτισμού. Ο νέος αυτός πατριωτισμός περιλάμβανε σημαίες, εθνικούς ύμνους, στρατιωτικές παρελάσεις, και ανάρτηση μιας μεγάλης φωτογραφίας του ηγέτη σε κάθε δωμάτιο. Επίσης περιλάμβανε τη βίαιη καταστολή δυνάμει πολιτικών αντιπάλων, που συχνά ήταν κληρικοί του Ισλάμ.

Οι νέοι ηγέτες των πρώην αποικιών παρέμειναν στην εξουσία επί πολύ καιρό, συνήθως χωρίς δημοκρατία. Βασίστηκαν σε χρηματοδοτήσεις από τις υπερδυνάμεις του ψυχρού πολέμου και στηνεκμετάλλευση φυσικών πόρων για να διατηρήσουν τη στήριξη του λαού τους. Αρπάχτηκαν από τις μεγάλες ιδεολογίες της εποχής: ο σοσιαλισμός, ο κολλεκτιβισμός, ο εκσυγχρονισμός και αργότερα η οικονομική φιλελευθεροποίηση επιστρατεύτηκαν και χρησιμοποιήθηκαν όλα από τους ισχυρούς άνδρες των μουσουλμανικών χωρών, έτσι ώστε, προς το τέλος του εικοστού αιώνα, οι λαοί των χωρών αυτών έτειναν να συνδέουν τις ιδέες αυτές, καθώς και τη γενικότερη ιδέα του κοσμικού κράτους, με τους δικτάτορές τους.

Εάν ζούσες στο Κάιρο στις αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα, οι λέξεις «φιλελεύθερος», «δυτικός», «αγορά» και «κοσμικότητα» –τις οποίες επαναλάμβαναν διαρκώς οι άνδρες που η εικόνα τους βρισκόταν σε κάθε τοίχο- ήταν πηγές οργής. Οι μετααποικιακοί ηγέτες της Αιγύπτου, και καμιάς εικοσιπενταριάς χωρών της περιοχής, είχαν κρατήσει τους λαούς τους σε κατάσταση ημι-ανάπτυξης επί τρεις γενιές. Παρά τους πλούσιους πόρους τους, τα αραβικά κράτη μεταξύ 1980 και 2004 είχαν ετήσιο ρυθμό μεγέθυνσης 0,5%, έναν από τους χειρότερους παγκοσμίως.

Συνέχεια