Felix Guattari, Είμαστε όλοι γκρουπούσκουλα…



(μετάφρ.: nathalie) 

Η στράτευση είναι εργασία. Οι λέξεις δεν ενδιαφέρουν διόλου, αυτό που απαιτείται είναι πράξεις. Εύκολο είναι να το λες, κυρίως στις χώρες όπου οι υλικές δυνάμεις εξαρτώνται, κάθε φορά περισσότερο, από τις τεχνικές μηχανές και από την ανάπτυξη των επιστημών.
Η ανατροπή του τσαρισμού περιελάμβανε τη δράση δεκάδων χιλιάδων εκμεταλλευομένων και την κινητοποίηση ενάντια στην ατρόμητη μηχανή καταστολής της κοινωνίας και του ρωσικού Κράτους, συνίστατο στο να κάνει τις μάζες να συνειδητοποιήσουν την ακαταμάχητη δύναμη μπροστά στην ευθραυστότητα του εχθρού της τάξης` ευθραυστότητα που έπρεπε να καταστεί εμφανής, που έπρεπε να επιδειχθεί στην αντιμετώπιση.
 –
Για εμάς, στις «πλούσιες» χώρες, τα πράγματα συμβαίνουν μ’ έναν τρόπο τελείως διαφορετικό` δεν είναι τόσο βέβαιο πως πρέπει να αντιμετωπίσουμε ένα χάρτινο τίγρη. Ο εχθρός έχει διεισδύσει παντού, έχει εκδώσει μια τεράστια μικροαστική διαζώνη προκειμένου να εξασθενίσει όσο το δυνατόν περισσότερο τα όρια της τάξης. Η ίδια η εργατική τάξη είναι βαθιά διαβρωμένη. Όχι μόνο μέσω των κίτρινων συνδικάτων, των προδοτικών κομμάτων, σοσιαλδημοκρατικών ή ρεβιζιονιστικών…, μα διαβρωμένη επίσης από το γεγονός της υλικής και ασυνείδητης συμμετοχής της στα κυρίαρχα συστήματα του μονοπωλιακού καπιταλισμού του Κράτους και του γραφειοκρατικού σοσιαλισμού. Πρώτον, μια υλική συμμετοχή σε πλανητική κλίμακα: οι εργατικές τάξεις των οικονομικά ανεπτυγμένων χωρών είναι αντικειμενικά εμπλεκόμενες, ακόμη κι αν είναι μόνο λόγω της αυξανόμενης διαφοράς των σχετικών βιοτικών επιπέδων, στη διεθνή εκμετάλλευση των παλιών χωρών- αποικιών. Έπειτα, μια συμμετοχή ασυνείδητη και με όλα τα είδη των τρόπων: οι εργάτες επαναπορροφούν λίγο πολύ παθητικά τα κυρίαρχα κοινωνικά μοντέλα, τις συμπεριφορές και τα μυστηριοποιητικά συστήματα αξίας της μπουρζουαζίας -αποδοκιμασία της κλοπής, της τεμπελιάς, της αρρώστιας, κλπ.- αναπαράγοντας για δικό της λογαριασμό αλλοτριωτικά θεσμικά αντικείμενα όπως η συζυγική οικογένεια κι αυτό που αυτή περιλαμβάνει από ενδοοικογενειακή καταπίεση ανάμεσα στα φύλα και στα επίπεδα ηλικίας, ή ακόμη την προσκόλλησή τους στην πατρίδα με τα αναπόφευκτα κατάλοιπα ρατσισμού (χωρίς να μιλάμε για τον τοπικισμό ή τις ιδιαιτερότητες κάθε τύπου: επαγγελματικές, συνδικαλιστικές, αθλητικές, κλπ. και για όλα τα υπόλοιπα φαντασιακά εμπόδια που υψώνονται τεχνητά ανάμεσα στους εργάτες, όπως είναι ιδιαιτέρως αισθητό με την οργάνωση, σε μεγάλη κλίμακα, της αγοράς του αθλητικού ανταγωνισμού).
 –
 Από την πιο πρώιμη ηλικία τους, κι αν ακόμη ήταν λόγω του ότι μάθαιναν να το διαβάζουν στο πρόσωπο των γονιών τους, τα θύματα του καπιταλισμού και του  γραφειοκρατικού «σοσιαλισμού» είναι ταραγμένα από μια ασυνείδητη ανησυχία κι ενοχή, που συνθέτουν ένα από τα ουσιώδη γρανάζια για την καλή λειτουργία του συστήματος της αυτοϋπαγωγής των ατόμων στην παραγωγή. Ο εσωτερικός μπάτσος και δικαστής είναι ίσως ακόμη πιο αποτελεσματικοί από εκείνους τους υπουργούς  Εσωτερικών και Δικαιοσύνης. Η επίτευξη αυτού του αποτελέσματος βασίζεται στην ανάπτυξη ενός ενισχυμένου ανταγωνισμού ανάμεσα σ’ ένα φαντασιακό ιδανικό, που ενσταλλάζεται μέσω της συλλογικής υποβολής των ατόμων, και μια τελείως διαφορετική πραγματικότητα που τα περιμένει στη γωνία. Η οπτικοακουστική υποβολή και τα mass media κάνουν θαύματα!
 –
Επιτυγχάνεται έτσι μια έξαλλη διατίμηση ενός φανταστικού μητρικού και οικογενειακού κόσμου εναλλασσόμενων δήθεν αρρενωπών αξιών, που τείνουν στην άρνηση και τη μείωση του θηλυκού φύλου και, μ’ αυτό το ίδιο, στην προώθηση ενός ιδανικού μυθικής αγάπης, μιας μαγείας της άνεσης και της υγείας που κρύβει μια άρνηση της περατότητας του θανάτου` στο τέλος της ημέρας, ένα ολόκληρο σύστημα ζήτησης που διαιωνίζει την ασυνείδητη εξάρτηση όσον αφορά το σύστημα παραγωγής, αυτό που αποτελεί την τεχνική του «κινήτρου». Το αποτέλεσμα αυτής της εργασίας είναι η σειριακή παραγωγή ενός ατόμου που θα είναι εξίσου κακά προετοιμασμένο στο να αντεπεξέλθει στις σημαντικές δοκιμασίες της ζωής του. Θα πρέπει ν’ αντιμετωπίσει την πραγματικότητα απολύτως αβοήθητο, μόνο, δίχως πόρους, εμποδισμένο από όλη αυτή την ηθική κι αυτό το ηλίθιο ιδανικό που του έχει επιβληθεί και από τα οποία δεν μπορεί ν’ απαλλαχθεί. Έχει, με κάποιο τρόπο, γίνει εύθραυστο, ευάλωτο, είναι πια ώριμο προκειμένου ν’ αγκιστρωθεί σε όλες τις θεσμικές αηδίες που του έχουν απλώσει για να το καλωσορίσουν: το σχολείο, την ιεραρχία, το στρατό, την εκμάθηση της πιστότητας, της υποταγής, τη σεμνότητα, την ευχαρίστηση από την εργασία, την οικογένεια, την πατρίδα, το συνδικάτο, κι εδώ σταματώ… Τώρα, όλη του τη ζωή θα κατατρώγεται στον ένα ή τον άλλο βαθμό από την αβεβαιότητα της κατάστασής του όσον αφορά τις διαδικασίες της παραγωγής, της διανομής και κατανάλωσης, από την ανησυχία της θέσης του στην κοινωνία και της θέσης των ομοίων του. Οποιοδήποτε πράγμα θα του τεθεί ως πρόβλημα: μια νέα γέννηση, ή «τούτο δεν πάει καλά στο σχολείο», ή ακόμα «οι μεγάλοι βαριούνται κι ενοχλούν», οι αρρώστιες, οι γάμοι, η κατοικία, οι διακοπές, όλα είναι υποχρεωμένα να γεμίσουν τον εαυτό τους με σκατά.
 –
 Οπότε γίνεται αναπόφευκτο ένα μίνιμουμ ανόδου μέσω των κλιμακίων της πυραμίδας των σχέσεων παραγωγής. Δεν υπάρχει ανάγκη να κάνω ένα σχέδιο ούτε να δώσω ένα μάθημα.  Σε αντίθεση με τους νέους εργαζόμενους, οι στρατευμένοι φοιτητικής εξόρυξης που πάνε να δουλέψουν σ’ ένα εργοστάσιο είναι σίγουροι πως «θα βρουν κάτι» αν εκδιωχθούν` είτε το θέλουν είτε όχι, δεν μπορούν να δραπετεύσουν από την δυνατότητα που τους σημαδεύει με μια ιεραρχική ένταξη «που θα μπορούσε να’ ναι πολύ καλύτερη». Η αλήθεια των εργατών είναι μια πραγματική και σχεδόν απόλυτη εξάρτηση σε σχέση με τη μηχανή παραγωγής` είναι η σύνθλιψη της επιθυμίας, αφήνοντας στην άκρη τις υπολειμματικές και «κανονικοποιημένες» μορφές της, τη συνετή επιθυμία ή τον καλό στρατευμένο` ή είναι το καταφύγιο σ’ ένα ναρκωτικό ή ένα άλλο, εκτός κι αν εμπίπτει στην τρέλα ή στην αυτοκτονία! Ποιος θα καθορίσει το ποσοστό των «εργατικών ατυχημάτων» που, στην πραγματικότητα, δεν είναι κάτι παραπάνω από ασυνείδητες αυτοκτονίες;
 –
Ο καπιταλισμός μπορεί πάντα να διορθώνει τα πράγματα, να τα επιδιορθώνει τοπικά, μα στο σύνολο και στην ουσία πηγαίνει κάθε φορά από το κακό στο χειρότερο. Μέσα σε είκοσι χρόνια μεγάλο μέρος από εμάς θα’ ναι είκοσι χρονών παραπάνω, αλλά η ανθρωπότητα θα έχει σχεδόν διπλασιαστεί. Αν οι υπολογισμοί των ειδικών αποκαλυφθούν ακριβείς, η γη θα αγγίξει ως το 1990 πέντε δισεκατομμύρια κατοίκους. Αυτό θα πρέπει να εγείρει στην πορεία μερικά συμπληρωματικά προβλήματα!
Και μιας και τίποτα και κανείς δεν είναι σε κατάσταση να προβλέψει ή να οργανώσει τίποτα για να καλωσορίσει αυτούς τους νεοαφιχθέντες -εκτός από μερικούς εξωφρενικούς στους διεθνείς οργανισμούς, που δεν έχουν επιλύσει ούτε ένα σημαντικό πολιτικό πρόβλημα από την ίδρυσή τους πριν εικοσιπέντε χρόνια- μπορούμε να φανταστούμε πως σίγουρα θα συμβούν πολλά πράγματα στα χρόνια που έρχονται. Πράγματα όλων των χρωμάτων, πράσινα κι ανώριμα, επαναστάσεις, μα επίσης με κάθε ασφάλεια, ρυπαρότητες του στυλ φασισμός και σία. Άρα τι πρέπει να κάνουμε, να περιμένουμε ώσπου να φτάσουν; να περάσουμε στη δράση; Σύμφωνοι, αλλά που, ποιος, πώς; Επιλέγοντας στην τύχη. Αλλά το πράγμα δεν είναι τόσο εύκολο, η απάντηση σε πολλές ανησυχίες έχει προβλεφθεί, οργανωθεί, υπολογιστεί από τις μηχανές των εξουσιών του Κράτους. Είμαι πεπεισμένος πως όλες οι πιθανές παραλλαγές ενός άλλου Μάη του 1968 έχουν ήδη προγραμματιστεί από την ΙΒΜ. Ίσως όχι στη Γαλλία, γιατί είναι πολύ χτυπημένοι και, ταυτόχρονα, έχουν την αξιοθρήνητη εμπειρία του να ξέρουν πως αυτού του τύπου οι ηλιθιότητες δε συνιστούν κάποια εγγύηση και διότι δεν έχει βρεθεί ακόμη τίποτα σοβαρό για ν’ αντικαταστήσει τους στρατούς αστυνομικών και γραφειοκρατών. Με κάθε τρόπο, είναι πια καιρός οι επαναστάτες να επανεξετάσουν τα προγράμματά τους, διότι υπάρχουν πολλά από αυτά που αρχίζουν σοβαρά να’ ναι ξεπερασμένα! Είναι πια ώρα να εγκαταληφθεί κάθε θριαμβολογία- που θα έπρεπε να γραφτεί με μια παύλα ανάμεσα- για να γίνει αντιληπτό το ότι όχι μόνο βρισκόμαστε με τα σκατά ως το λαιμό, μα πως τα σκατά διαπερνούν κάθε έναν από εμάς τους ίδιους, κάθε μια από τις «οργανώσεις» μας.
Η πάλη των τάξεων δεν περνά πια απλά από ένα οριοθετημένο μέτωπο μεταξύ των προλετάριων και των αστών, εύκολα εντοπίσιμο στις πόλεις και στα χωριά` είναι εξίσου εγγεγραμμένη σε πάρα πολλά στίγματα πάνω στο δέρμα και τη ζωή των εκμεταλλεομένων, μέσω των σημαδιών της εξουσίας, του καθεστώτος, του βιωτικού επιπέδου` πρέπει να την αποκρυπτογραφήσουμε μέσω του λεξιλογίου των μεν και των δε, του τρόπου τους να μιλάνε, της μάρκας των αμαξιών τους, της μόδας των ενδυμάτων τους, κλπ. Ποτέ δεν τελειώνει! Η πάλη των τάξεων έχει μολύνει σαν ένας ιός τη συμπεριφορά του δασκάλου με τους μαθητές του, αυτή των γονιών με τα παιδιά τους, αυτή του γιατρού με τους αρρώστους του` έχει κερδίσει το εσωτερικό κάθε ενός από εμάς με το δικό του εγώ, με το ιδανικό του status που θεωρούμε ότι οφείλεται να δωθεί σε μας τους ίδιους. Είναι πια καιρός να οργανωθούμε σε όλα τα επίπεδα για ν’ αντιμετωπίσουμε αυτή τη γενικευμένη πάλη των τάξεων. Είναι πια καιρός να επεξεργαστούμε μια στρατηγική για κάθε ένα από αυτά τα επίπεδα, διότι είναι επίπεδα που είναι αλληλένδετα. Τι θα εξυπηρετούσε, για παράδειγμα, να προτείνουμε στις μάζες ένα πρόγραμμα αντιαυταρχικής επαναστατικοποίησης ενάντια σε ηγετίσκους και σία, αν οι ίδιοι οι στρατευμένοι εξακολουθούν να είναι φορείς υπερενεργοποιημένων γραφειοκρατικών ιών, αν συμπεριφέρονται με τους στρατευμένους των υπολοίπων ομάδων, εντός της δικής τους ομάδας, με τους συμμάχους τους ή ακόμη κάθε ένας για τον εαυτό του, σαν άψογοι μαλάκες, άψογοι καθολικοί. Για ποιο λόγο να επιβεβαιώσουμε τη νομιμότητα των προσδοκιών των μαζών αν γίνεται απάρνηση της επιθυμίας, οπουδήποτε αυτή επιχειρεί να βγει στην επιφάνεια στην καθημερινή πραγματικότητα. Οι πολιτικοί σκοποί ανήκουν σε άσαρκο κόσμο. Σκέφτονται ότι μπορούν, ότι οφείλουν να αποθηκεύσουν κάθε τύπου ανησυχίες σ’ αυτό το περιβάλλον για να κινητοποιήσουν όλη τους την ενέργεια ενάντια σε γενικούς πολιτικούς στόχους. Είναι λάθος! Γιατί, στην απουσία της επιθυμίας, η ενέργεια μεταμφιέζεται υπό τη μορφή του συμπτώματος, της αναστολής και του άγχους. Κι εκτός αυτού, εδώ και πολύ καιρό δεν έχουν ελλείψει οι περιπτώσεις για να αντιληφθούν αυτά τα πράγματα για τους ίδιους τους τους εαυτούς.
 –
Η ενεργοποίηση μιας ενέργειας, ικανής να τροποποιεί τις σχέσεις δύναμης δεν πέφτει απ’ τον ουρανό, δεν γεννιέται αυθόρμητα από το δίκαιο πρόγραμμα ή από την ατόφια επιστημονικότητα της θεωρίας. Ορίζεται από τη μεταμόρφωση μιας βιολογικής ενέργειας -της λίμπιντο- σε στόχους κοινωνικού αγώνα. Πάντα είναι υπερβολικά εύκολο να τα παραπέμπουμε όλα στις διάσημες πρωτεύουσες αντιθέσεις. Αυτό είναι πολύ αφηρημένο. Είναι επιπλέον ένας μηχανισμός άμυνας, ένα κόλπο που βοηθά στο να αναπτυχθούν φαντάσματα ομάδας, δομές άγνοιας, ένα κόλπο γραφειοκράτη`το να οχυρώνεσαι πάντα πίσω από κάτι που πάντα είναι πίσω, πάντα σε άλλο μέρος, κάθε φορά πιο σημαντικό και ποτέ στο ύψος της άμεσης παρέμβασης των ενδιαφερομένων` είναι η αρχή του «δίκαιου σκοπού» που εξυπηρετεί στο να αξιολογούνται όλες οι μικρές ηλιθιότητες, η γραφειοκρατική διαστροφή μικρής σημασίας, η απλή ευχαρίστηση που πειραματίζεται κανείς στο να επιβάλλει -«για τον καλό σκοπό»- τύπους που θα σε κάνουν να χέσεις, θα σε υποχρεώσουν σε δράσεις ατόφια συμβολικές και θυσιασμένες, απ’ αυτές που όλος ο κόσμος τις γελά δίχως να τον ενδιαφέρει τίποτα, αρχής γενομένης από τις ίδιες τις μάζες. Πρόκειται για μια μορφή σεξουαλικής ικανοποίησης που αποκλίνει από τους συνηθισμένους της στόχους. Αυτός ο τύπος διαστροφών δε θα είχε σχεδόν καν σημασία αν αναφερόταν σε άλλο αντικείμενο, που δεν ήταν η επανάσταση, εν τούτοις, ούτε αυτό λείπει!
 –
Το φορτικό είναι πως αυτοί οι μονομανείς της επαναστατικής διεύθυνσης καταφέρνουν, με την ασυνείδητη συνέργεια της «βάσης», να βυθίζουν τη χρέωση της στράτευσης σε μονομερεή αδιέξοδα. Είναι η ομάδα μου, είναι η τάση μου, είναι η κάθε μου ημέρα, εμείς έχουμε δίκιο, κάθε ένας έχει τη γραμμή του, υπάρχουν μπροστά σε άλλη γραμμή, συνιστούν μια μικρή συλλογική ταυτότητα ενσαρκωμένη στον τοπικό της ηγέτη… Τον Μάη του 1968 δεν λήφθηκαν υπ’ όψιν όλες αυτές οι ηλιθιότητες! Στην πραγματικότητα, όλα πήγαν λίγο- πολύ καλά μέχρι τη στιγμή στην οποία οι «εκπρόσωποι» αυτής ή εκείνης της ομάδας κατάφεραν να σηκώσουν κεφάλι. Λες και ο λόγος είχε ανάγκη να μεταφερθεί. Αυτός μετακινείται πολύ καλά μόνος του και με μια ταχύτητα τρελαμένη στη μήτρα των μαζών, όταν είναι αληθινός. Η δουλειά των επαναστατών δεν είναι να μεταφέρουν το λόγο, να διατάζουν ή να λένε τα πράγματα, να μεταφέρουν μοντέλα ή εικόνες`η δουλειά τους είναι να λένε την αλήθεια όπου κι αν βρίσκονται, όχι περισσότερα ή λιγότερα, δίχως να προσθέτουν τίποτα, δίχως να την εξαπατούν. Πώς αναγνωρίζει κανείς αυτή την εργασία της αλήθειας; Είναι πολύ απλό, υπάρχει ένα αλάνθαστο κόλπο: η επαναστατική αλήθεια υπάρχει όταν τίποτε δεν μπορεί να μας λερώσει, όταν λαχταρούμε να μάθουμε περί τίνος πρόκειται, όταν πια δεν υπάρχει ο φόβος, όταν μας επιστρέφουν τις δυνάμεις, όταν είναι κανείς πρόθυμος να επιτεθεί σ’ όλη τη διαδρομή, δίχως να μας ενδιαφέρει αυτό που συμβαίνει, συμπεριλαμβανομένου του κινδύνου έκρηξης. Η αλήθεια εθεάθη σε δράση τον Μάη του 1968: όλος ο κόσμος την καταλάβαινε χωρίς δυσκολία. Η αλήθεια δεν είναι η θεωρία, μήτε η οργάνωση. Είναι αφότου έχει προκύψει η αλήθεια, όταν η θεωρία και η οργάνωση θα μπορούν να βγάλουν όλο τους το σκατό. Αυτές τελειώνουν πάντα επανανακαλύπτοντας και επανακτώντας τα πράγματα, με κίνδυνο να τα διαστρεβλώσουν και να ψευδολογήσουν. Την αυτοκριτική πρέπει να την κάνει κανείς πάντα στη θεωρία και στην οργάνωση, αλλά ποτέ στην επιθυμία.
Αυτό που τώρα αμφισβητείται είναι η εργασία της αλήθειας και της επιθυμίας οπουδήποτε τα πράγματα αγκιστρώνονται, απεκδύονται, βυθίζονται. Τα γκρουπούσκουλα εκ της πραγματικότητας κι εκ του νόμου, οι κομμούνες, οι ομάδες, και ό,τι άλλο θέλετε στον αριστερισμό, πρέπει να εξασφαλίσουν μια αναλυτική εργασία γι’ αυτά τα ίδια, όπως μια πολιτική εργασία εκτός. Αν όχι, διατρέχουν τον κίνδυνο να βυθιστούν σε τούτο το είδος τρέλας της ηγεμονίας, τούτη τη μανία του μεγαλείου που κάνει κάποιους να ονειρεύονται να ανοικοδομήσουν το «κόμμα του Μωρίς Τορέζ» ή αυτό του Λένιν, του Στάλιν ή του Τρότσκι, όλοι είναι αηδιαστικοί και αναχρονιστικοί όπως ο Ιησούς Χριστός ή ο Ντε Γκωλ ή οποιοσδήποτε εξ’ αυτών των αγνώστων που ποτέ δεν καταλήγουν να εκραγούν. Κάθε ένας με το μικρό του ετήσιο συνέδριο, τους δικούς του στρατευμένους μακράς καριέρας με παλαιότητα, και στην τροτσκιστική εκδοχή, όλα πολλαπλασιασμένα σε διεθνή κλίμακα (παγκόσμια συνέδρια, διεθνής εκτελεστική επιτροπή, κλπ.).
 –
Γιατί τα γκρουπούσκουλα αντί να καταβροχθίζουν οι μεν τους δε, δεν πολλαπλασιάζονται ως το άπειρο; Για κάθε έναν, το γκρουπούσκουλό του! Σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε δρόμο, σε κάθε σχολείο. Επιτέλους, το βασίλειο των επιτροπών βάσης! Αλλά γκρουπούσκουλα που θα δέχονταν να είναι αυτό που είναι ακριβώς εκεί που βρίσκονται. Και, εάν είναι δυνατόν, μια πολλαπλότητα γκρουπούσκουλων που θα υποκαθιστούσαν τους θεσμούς της μπουρζουαζίας: την οικογένεια, το σχολείο, το συνδικάτο, το αθλητικό club, κλπ. Γκρουπούσκουλα που δε θα έτρεμαν, πέραν των στόχων τους για επαναστατική πάλη, να οργανωθούν για την υλική και ηθική επιβίωση για κάθε ένα εκ από τα μέλη τους και για όλους τους αφηρημένους που τους περιβάλλουν…
Άρα, η αναρχία, για δες! Κανένας συντονισμός, καμία συγκεντρωποίηση, κανένα μεγάλο κράτος… Αντιθέτως! Ας συγκεντρωθούμε στο κίνημα των Weathermen στις Ηνωμένες Πολιτείες, είναι οργανωμένοι σε φυλές, σε συμμορίες, κλπ. μα αυτό δεν τους εμποδίζει να συντονιστούν και μάλιστα αρκετά καλά.
Τι είναι αυτό που αλλάζει αν το ερώτημα του συντονισμού, πριν τα άτομα, τεθεί για τις ομάδες βάσης, για τις τεχνητές οικογένειες, για τις κομμούνες…; Το άτομο, ακριβώς όπως έχει διαπλαστεί από την κυρίαρχη κοινωνική μηχανή είναι υπερβολικά εύθραυστο, είναι πολύ εκτεθειμένο στις υποδείξεις οποιασδήποτε φύσης: ναρκωτικό, φόβος, οικογένεια, κλπ. Σε μια ομάδα βάσης μπορεί να ελπίζει κανείς να ανακτήσει ένα μίνιμουμ συλλογικής ταυτότητας, αλλά δίχως μεγαλομανία, μ’ ένα σύστημα ελέγχου σε κοντινή απόσταση` μ’ αυτόν τον τρόπο η εν λόγω επιθυμία ίσως να μπορεί να είναι σε θέση να κάνει το λόγο της πολύ πιο πολύτιμο ή ακόμη  και να μπορεί να σέβεται τις δεσμεύσεις που απορρέουν από τη στράτευσή της. Αυτό που χρειάζεται, εν πρώτοις, είναι να τελειώνουμε με το σεβασμό στην ιδιωτική ζωή: αυτή είναι η αρχή και το τέλος της κοινωνικής αποξένωσης. Μια αναλυτική ομάδα, μια επιθυμητική μονάδα ανατροπής, δεν έχει πια προσωπική ζωή: είναι γυρισμένη προς το εσωτερικό και συνάμα προς το εξωτερικό, προς την απροβλεπτότητά της, την περατότητά της και προς τους στόχους πάλης της. Το επαναστατικό κίνημα πρέπει γι’ αυτό να κατασκευάσει μια νέα μορφή υποκειμενικότητας, που να μην αναπαύεται πια στο άτομο και στη συζυγική οικογένεια. Η ανατροπή των αφηρημένων μοντέλων που εκκρίνονται από τον καπιταλισμό και που υποστηρίζονται, μέχρι τώρα, από την πλειοψηφία των θεωρητικών, είναι μια προηγούμενη, αναγκαία συνθήκη για την επανεπένδυση της επαναστατικής πάλης από την πλευρά των μαζών.
 –
Προς στιγμήν, λίγη χρησιμότητα έχει το να κάνουμε σχέδια σχετικά με αυτό που θα έπρεπε να είναι η κοινωνία του αύριο, η παραγωγή, το Κράτος ή όχι Κράτος, το κόμμα ή όχι κόμμα, η οικογένεια ή όχι οικογένεια, όταν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να χρησιμεύσει ως στήριγμα της εκφώνησης κάποιου πράγματος που είναι από τα πάνω. Οι εκφωνήσεις θα συνεχίσουν να επιπλέουν στο κενό, αναποφάσιστες, ενώ οι συλλογικοί δράστες εκφώνησης δεν είναι ικανοί να εξερευνήσουν τα πράγματα στην πραγματικότητα, ενώ δεν διαθέτουμε κανένα μέσο που να μας απομακρύνει από την κυρίαρχη ιδεολογία που μας εισάγεται από το δέρμα, που μιλά για τον εαυτό της σε μας τους ίδιους, που, με βαριά καρδιά, μας οδηγεί να πράττουμε τις χειρότερες βρωμιές, τις χειρότερες επαναλήψεις, και τείνει να κάνει πως πάντα θα πέφτουμε ηττημένοι πάνω στους ίδιους, τετριμμένους πια, δρόμους.
1970

_________________________________________________________

Από:https://bestimmung.blogspot.gr/2017/09/felix-guattari.html

 

Advertisements

H εργατική τάξη πάει στο χρονοντούλαπο…


Είναι γεγονός ότι η εργατική τάξη “εξαφανίστηκε” σε μια συγκεκριμένη, και πολύ πρόσφατη, ιστορική περίοδο των αναπτυγμένων καπιταλιστικά κοινωνιών. Δεν εξαφανίστηκε σαν φυσικά υποκείμενα. Εξαφανίστηκε σαν πολιτική κατηγορία, σαν πολιτικό υποκείμενο αναφοράς. Όμως δεν εξαφανίστηκε μόνη της! Μαζί με την έκλειψη των αναφορών και της σημασιοδότησης της εργατικής τάξης εξέλειπαν οι στρατηγικές αναφορές και αναλυτικές δεσμεύσεις σε σχέση με τον καπιταλισμό και τις κοινωνικές τάξεις γενικά. Στη θέση του εννοιακού πολιτικού περιβάλλοντος που συγκροτούνταν από την λόγω και έργω κριτική (ή τις κριτικές) στον καπιταλισμό και στο κράτος, στο όνομα του προλεταριάτου και υπέρ της καταστροφής των ιεραρχήσεων των κοινωνικών τάξεων όπως αυτές διαμορφώνονται μέσω (και) της υπεξαίρεσης της εργασίας και του παραγόμενου πλούτου (: αταξική κοινωνία), εγκαταστάθηκε ένα άλλο εννοιακό πολιτικό περιβάλλον. Συγκροτημένο απ’ τις πολιτικές της ταυτότητας, την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των αποκλεισμών, την αναγνώριση, την καταγραφή και την διαμόρφωση των καταπιέσεων και των αντιστάσεων σ’ αυτές. Αυτή η διανοητική και πολιτικοϊδεολογική στροφή γενικεύτηκε στον τότε δυτικό κόσμο στη δεκαετία του 1980· και απ’ την επόμενη δεκαετία έγινε σχεδόν το μοναδικό έδαφος αντίληψης και κατανόησης του κόσμου. Τόσο (σχεδόν) μοναδικό έδαφος έγιναν οι πολιτικές της ταυτότητας ώστε η οποιαδήποτε αναφορά σε “καπιταλισμό” ή σε “εργατική τάξη” ή σε “εργατικό ανταγωνισμό” (κι ας μη μιλήσουμε για “κομμουνισμό”!) να αναδύει “φυσιολογικά” ένα άρωμα μούχλας· εκτός εάν επρόκειτο για εξειδικευμένη ακαδημαϊκή μελέτη, με προορισμό κάποιο διδακτορικό και κάποιο ράφι.

Συνέχεια

Πόσες λίβρες σιτάρι μπορείτε να αγοράσετε ;


20120226-181012.jpg


 

σημ.Αμετανόητου: εχτές λοιπόν…προσπαθούσα να εξηγήσω σε έναν φίλο μου, ότι οι δούλοι στην Αρχαία Αθήνα του Περική, πέρναγαν καλύτερα…από ότι στην Αθήνα του 2016.Έτσι λοιπόν θυμήθηκα ότι κάποτε είχα γράψει κι ένα αρθράκι περί αυτού..Διαβάστε το αν θέλετε…και μπείτε μετά και εδώ…

http://www.commodities.gr/agr

http://www.metric-conversions.org/el/weight/pounds-to-kilograms-table.htm

και θα καταλάβετε…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26/02/2012 στην Ολυμπία…αλλά και το 2016 να γραφόταν… πάλι επίκαιρο, νομίζω, θα ήταν.


 

Γράφει ο Αμετανόητος

Ο Ελληνικός Λαός βιώνει στην κυριολεξία έναν ατελείωτο εφιάλτη.
Εχουμε σοκαριστεί όλοι από τα συσσίτια στα σχολεία.
Εχουμε σοκαριστεί από τους 20.000 άστεγους περίπου στην Αθήνα.
Εχουμε σοκαριστεί από την δολοφονική, πραγματική ανεργία, που αγγίζει πιά, ίσως και τα 2.000.0000 συνανθρώπων μας.
Οι αυτοκτονίες βρίσκονται στο καθημερινό αστυνομικό δελτίο.
Τα λουκέτα στα καταστήματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.
Τι στατιστική πιά,να πρωτοαναφέρει κανείς…Το Δόγμα του Σοκ είναι εδώ.

Τα θύματα του Οικονομικού πολέμου μεταξύ Αμερικής και Γερμανίας είναι πολλά.
Η Ελλάδα βλέπεις άνηκε για χρόνια στην Αμερική…και τώρα πρέπει να περάσει στο άρμα της Γερμανίας.Χρειάζονται ενέργεια οι Βόρειοι για την Βιομηχανία τους και η «φτωχή» Ελλάδα, σε λίγο μπορεί,μάλλον, να καλύπτει ακόμα και όλη την Ευρώπη…!!! δεν προεκτείνομαι,τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας το θέμα.

Εχτές-προχτές, πληροφορηθήκαμε επίσης ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης οι Έλληνες δούλεψαν κατά μέσο όρο 2.109 ώρες το 2010, και οι Ιρλανδοί 1.664 ώρες.
Οι «εργατικοί» Γερμανοί της κας Μέρκελ μόλις 1.419 ώρες….!!!!

Συνέχεια

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


---000_axalaz

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΑΛΑΖΙΑ

Η γερμανική οικονομική – Τραπεζική ελίτ της Γερμανίας με συμμάχους τους Έλληνες πολιτικούς και τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, υιοθέτησαν τους εξευτελιστικούς ρατσιστικού χαρακτηρισμούς πού έχουν μεταβληθεί σε αντικείμενο του μίσους και της χλεύης όπως συνέβη στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Εβραίους. που έγραφαν σε βάρος του Ελληνικού λαού οι Γερμανικές πορνοφυλλάδες.

Με αυτό το ναζιστικό χαρακτηρισμό τα λαμόγια του γερμανικού κατεστημένου, προετοίμαζαν το έδαφος για την πλήρη αποδιάρθρωση της χώρας για να εκποιήσουν τη δημόσια περιουσία έναντι ενός πινακίου φακής, περιορίζοντας την εθνική κυριαρχία και φτωχοποιώντας τον Ελληνικό λαό.

Το 1815 ο Ιωάννης Καποδίστριας ως υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας συμμετέχει στη λύση του προβλήματος που υπάρχει με τα Γερμανικά κρατίδια, του Βορρά με το Νότο. Τότε προτείνει στον Μεττερνίχ την Ομοσπονδιακή λύση των κρατών . Το σχέδιο που παρουσίασε έγινε δεκτό και υπογράφτηκε από τη Γερμανία. Ένα σχέδιο το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα.

Όταν η χώρα άρχισε να στέκεται στα πόδια της και ο πρώτος κυβερνήτης Ι. Καποδίστρια και άρχισε να τηνοργανωνει, από τις τότε ισχυρές δυνάμεις χαρακτηρίστηκε ως Ρωσόφιλος, και δολοφονήθηκε το 1831.

Μετά από διάφορες προτάσεις των ισχυρών , συμφωνήθηκε να έρθει ως Βασιλιάς ο πρίγκιπας Ο Όθων-Φρειδερίκος-Λουδοβίκος, πλήρες όνομα Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ Πρίγκιπας της Βαυαρίας και να γίνει πρώτος Βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδος.

Συνέχεια

Ευχολόγια και Ζαϊμπάτσου



 

σημ.Αμετανόητου: κάποια στιγμή εχτές, μίλαγα με έναν φίλο για τα «ζαϊμπάτσου» και έφερε η συζήτηση και τις περιβόητες «ιδιωτικοποιήσεις»…και θυμήθηκα επίσης αυτό που είχα γράψει κάποτε στον Γιαννίτση…[Γιατί ο «ασθενής» πέθανε και εσείς κοροϊδεύετε τους συγγενείς, για να μην ανακοινωθεί ο θάνατος στη βάρδια σας.]

Το αφιερώνω λοιπόν στον «φίλο» μας τον Αλέξη…του ταιριάζει γάντι.Θα τους «πεθάνει» τους «νταβατζήδες» του Καραμανλή…πρώτα βέβαια άρχισε με τους μισθωτούς,τους συνταξιούχους,τους αγρότες,τα «μπλοκάκια» αλλά στο τέλος θα τους λιώσει…δεν θα του ξεφύγει κανένας, είμαι σίγουρος….lol.lol.lol.!!!


 

Γράφει ο Αμετανόητος

Τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Τα κέντρα εξουσίας, οι κυρίαρχες Ελίτ, έχουν χάσει εντελώς τη μπάλα. Και στην Ευρώπη, και στις ΗΠΑ και ιδιαιτέρως στην Ελλάδα.

Μιλώ για τους Νεοφιλελεύθερους και τις ιδεοληψίες που επέβαλλαν με τη Βία του «Οικονομικού αλάθητου», τα παιδιά του Σικάγο, σε όλο τον πλανήτη.

Τα τέκνα του Φρήντμαν, του Χάγιεκ και του Νόζικ, μάλλον έχουν αρχίσει και έχουν μελιταίο πυρετό…δεν εξηγείται αλλιώς.

Προ ολίγου καιρού, δημοσιεύτηκε άλλο ένα άρθρο, ενός πολύ γνωστού νεοφιλελεύθερου, και εξέχοντος στελέχους του “Σημιτικού” μπλοκ. Αναστάσιος Γιαννίτσης, πρώην υπουργός και πρώην Πρόεδρος των ΕΛΠΕ.

Το άρθρο με έστειλε «αδιάβαστο», εις την λαϊκήν ορολογία.

( «Το ευχολόγιο για ανάπτυξη και τι – δεν – κάνουν κυβερνήσεις και τρόικα» http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=476248 )

Λέει μεταξύ άλλων, στον επίλογο, ο πρώην πρόεδρος των ΕΛΠΕ.

Συνέχεια

Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»!


Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»! - Media

Για την ελληνική ανεργία στα χρόνια της κρίσης ο παραλληλισμός γίνεται συχνά με την εποχή του «κραχ του ’29» και όσα συνέβησαν μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την ανεργία καθηλωμένη στην χώρα μας στο 26-27% και με την διάρκεια του… τσουνάμι να θεωρείται πρωτοφανής μεταπολεμικά, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια ματιά προς τα πίσω…

Δυστυχώς, τα συγκριτικά στοιχεία της ανεργίας σε βάθος χρόνου αποδεικνύουν ότι δύσκολα συναντά κανείς τόσο ραγδαία επιδείνωση όσο της Ελλάδας και, μάλιστα, επί τόσα συναπτά έτη. Ακόμα, δηλαδή, και το «κραχ του ’29» δείχνει αρκετά ηπιότερο απ’ όσα συμβαίνουν από το 2009-2015 στην χώρα μας.

Ένας από τους διασημότερους επί των οικονομικών, ο Άνγκους Μάντισον (1926-2010), έχει παραθέσει στην μελέτη του «Economic Growth in the West» όλους τους δείκτες ανεργίας για το διάστημα 1913-1960. Όταν, δηλαδή, έσκασε το κραχ του ’29 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος. Από τον πίνακα απουσιάζουν, όπως είναι λογικό, τα ποσοστά ανεργίας στα χρόνια του Πολέμου.

O Βρετανός οικονομολόγος, ειδικευμένος στην μακροοικονομική ιστορία, συμπεριλαμβανόμενης της μέτρησης και ανάλυσης της οικονομικής ανάπτυξης, παρουσίασε συνολικά στην διάρκεια της επιστημονικής του πορείας ένα πολύτιμο και πολύπλευρο έργο.

Συνέχεια

Επιχειρηματικό Κράτος Άμυνας/Ασφάλειας (κείμενα)…


Προλογίζω με κομμάτι ανάλυσης ενός κειμένου, που γράφτηκε περίπου τον Απρίλιο του 2015, εν μέσω του πανηγυρικού κλίματος για τις διαπραγματεύσεις του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ 

   Κάθε στάδιο του καπιταλισμού είχε τη δική του διαλεκτική κεφαλαίου-κράτους, και αν το έθνος-κράτος αναδύεται μαζί με την πολιτική εξουσία της αστικής τάξης, περνά μέσα από διάφορες ιστορικές μορφές, απαντώντας κάθε φορά στις καπιταλιστικές αντιφάσεις, με πρώτη και κύρια την ταξική πάλη. Ο καπιταλισμός της εποχής των Μαρξ-Ένγκελς, στο προμονοπωλιακό του στάδιο (και υπό βρετανική ηγεμονία) συνυφαίνεται με το πρότυπο φιλελεύθερο Κράτος (από τις πρώτες αστικές επαναστάσεις μέχρι περίπου 1870-πρώτη βιομηχανική επανάσταση). Ο καπιταλισμός της εποχής του Λένιν, ο λεγόμενος «ιμπεριαλισμός» (που εμφανίζεται το 1870-1930 περίπου, με τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση, και διαρκεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970),συνυφαίνεται με ένα πατερναλιστικό Κράτος που εξαπολύει πολέμους στο εξωτερικό και ταυτόχρονα εφαρμόζει προστατευτικές (βλ. κυρίως κεϋνσιανές) πολιτικές στο εσωτερικό (υπό την ηγεμονία της αμερικανικής αστική τάξης). Με κριτήριο τις εξελίξεις στον πυρήνα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, περνάμε από τον φιλελεύθερο καπιταλισμό  στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, άρα και από ένα «φιλελεύθερο» σε ένα «παρεμβατικό» αστικό έθνος-κράτος.

   Η τομή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αίροντας διαλεκτικά το παρελθόν του, δεν μπορεί παρά να σημαίνει την ανάδυση ενός αστικού κράτους νέου τύπου, μέσα σε συνθήκες αδύνατης επιστροφής του έθνους-κράτους τόσο στο φιλελεύθερο όσο και στο (κεϋνσιανό) παρεμβατικό πρότυπο. Το Ε.Κ.Α είναι μια ζωντανή αντίφαση στον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής του (αντίστοιχη συναντάμε στο «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο»), αφού, ως Κράτος, δεν είναι Επιχείρηση, και ταυτόχρονα πρέπει να λειτουργεί σαν Επιχείρηση και προς όφελος των Επιχειρήσεων (που δεν είναι σήμερα κυρίαρχα εργοστάσια, αλλά οργανωμένα συμπλέγματα υλικών/άυλων περιουσιακών στοιχείων και πολλαπλών κερδοφόρων δραστηριοτήτων). Το Ε.Κ.Α εκφράζει :

(α) μια νέα ποιοτική τομή στη σχέση εθνοκρατικής συγκρότησης-διεθνοποίησης του κεφαλαίου (η λεγόμενη «Παγκοσμιοποίηση»), τομή δηλαδή, στη διαλεκτική Κεφαλαίου-Κράτους που φτάνει σήμερα, στις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις (ΠΟΕ, ΟΟΣΑ, Ε.Ε, ΝΑFTA, APEC, MERCOSUR, BRICS, Ευρασιατική Ένωση κ.ά.) σε βαθμό παροξυσμικής αντίφασης, πρώτα και κύρια στη «Γηραιά Ήπειρο»

Συνέχεια