H εργατική τάξη πάει στο χρονοντούλαπο…


Είναι γεγονός ότι η εργατική τάξη “εξαφανίστηκε” σε μια συγκεκριμένη, και πολύ πρόσφατη, ιστορική περίοδο των αναπτυγμένων καπιταλιστικά κοινωνιών. Δεν εξαφανίστηκε σαν φυσικά υποκείμενα. Εξαφανίστηκε σαν πολιτική κατηγορία, σαν πολιτικό υποκείμενο αναφοράς. Όμως δεν εξαφανίστηκε μόνη της! Μαζί με την έκλειψη των αναφορών και της σημασιοδότησης της εργατικής τάξης εξέλειπαν οι στρατηγικές αναφορές και αναλυτικές δεσμεύσεις σε σχέση με τον καπιταλισμό και τις κοινωνικές τάξεις γενικά. Στη θέση του εννοιακού πολιτικού περιβάλλοντος που συγκροτούνταν από την λόγω και έργω κριτική (ή τις κριτικές) στον καπιταλισμό και στο κράτος, στο όνομα του προλεταριάτου και υπέρ της καταστροφής των ιεραρχήσεων των κοινωνικών τάξεων όπως αυτές διαμορφώνονται μέσω (και) της υπεξαίρεσης της εργασίας και του παραγόμενου πλούτου (: αταξική κοινωνία), εγκαταστάθηκε ένα άλλο εννοιακό πολιτικό περιβάλλον. Συγκροτημένο απ’ τις πολιτικές της ταυτότητας, την αναγνώριση και την αντιμετώπιση των αποκλεισμών, την αναγνώριση, την καταγραφή και την διαμόρφωση των καταπιέσεων και των αντιστάσεων σ’ αυτές. Αυτή η διανοητική και πολιτικοϊδεολογική στροφή γενικεύτηκε στον τότε δυτικό κόσμο στη δεκαετία του 1980· και απ’ την επόμενη δεκαετία έγινε σχεδόν το μοναδικό έδαφος αντίληψης και κατανόησης του κόσμου. Τόσο (σχεδόν) μοναδικό έδαφος έγιναν οι πολιτικές της ταυτότητας ώστε η οποιαδήποτε αναφορά σε “καπιταλισμό” ή σε “εργατική τάξη” ή σε “εργατικό ανταγωνισμό” (κι ας μη μιλήσουμε για “κομμουνισμό”!) να αναδύει “φυσιολογικά” ένα άρωμα μούχλας· εκτός εάν επρόκειτο για εξειδικευμένη ακαδημαϊκή μελέτη, με προορισμό κάποιο διδακτορικό και κάποιο ράφι.

Συνέχεια

Πόσες λίβρες σιτάρι μπορείτε να αγοράσετε ;


20120226-181012.jpg


 

σημ.Αμετανόητου: εχτές λοιπόν…προσπαθούσα να εξηγήσω σε έναν φίλο μου, ότι οι δούλοι στην Αρχαία Αθήνα του Περική, πέρναγαν καλύτερα…από ότι στην Αθήνα του 2016.Έτσι λοιπόν θυμήθηκα ότι κάποτε είχα γράψει κι ένα αρθράκι περί αυτού..Διαβάστε το αν θέλετε…και μπείτε μετά και εδώ…

http://www.commodities.gr/agr

http://www.metric-conversions.org/el/weight/pounds-to-kilograms-table.htm

και θα καταλάβετε…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στις 26/02/2012 στην Ολυμπία…αλλά και το 2016 να γραφόταν… πάλι επίκαιρο, νομίζω, θα ήταν.


 

Γράφει ο Αμετανόητος

Ο Ελληνικός Λαός βιώνει στην κυριολεξία έναν ατελείωτο εφιάλτη.
Εχουμε σοκαριστεί όλοι από τα συσσίτια στα σχολεία.
Εχουμε σοκαριστεί από τους 20.000 άστεγους περίπου στην Αθήνα.
Εχουμε σοκαριστεί από την δολοφονική, πραγματική ανεργία, που αγγίζει πιά, ίσως και τα 2.000.0000 συνανθρώπων μας.
Οι αυτοκτονίες βρίσκονται στο καθημερινό αστυνομικό δελτίο.
Τα λουκέτα στα καταστήματα αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο.
Τι στατιστική πιά,να πρωτοαναφέρει κανείς…Το Δόγμα του Σοκ είναι εδώ.

Τα θύματα του Οικονομικού πολέμου μεταξύ Αμερικής και Γερμανίας είναι πολλά.
Η Ελλάδα βλέπεις άνηκε για χρόνια στην Αμερική…και τώρα πρέπει να περάσει στο άρμα της Γερμανίας.Χρειάζονται ενέργεια οι Βόρειοι για την Βιομηχανία τους και η «φτωχή» Ελλάδα, σε λίγο μπορεί,μάλλον, να καλύπτει ακόμα και όλη την Ευρώπη…!!! δεν προεκτείνομαι,τεράστιας γεωστρατηγικής σημασίας το θέμα.

Εχτές-προχτές, πληροφορηθήκαμε επίσης ότι σύμφωνα με τα στοιχεία του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης οι Έλληνες δούλεψαν κατά μέσο όρο 2.109 ώρες το 2010, και οι Ιρλανδοί 1.664 ώρες.
Οι «εργατικοί» Γερμανοί της κας Μέρκελ μόλις 1.419 ώρες….!!!!

Συνέχεια

ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ Η ΓΕΡΜΑΝΙΚΗ ΚΛΕΠΤΟΚΡΑΤΙΑ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


---000_axalaz

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΑΛΑΖΙΑ

Η γερμανική οικονομική – Τραπεζική ελίτ της Γερμανίας με συμμάχους τους Έλληνες πολιτικούς και τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης, υιοθέτησαν τους εξευτελιστικούς ρατσιστικού χαρακτηρισμούς πού έχουν μεταβληθεί σε αντικείμενο του μίσους και της χλεύης όπως συνέβη στο Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τους Εβραίους. που έγραφαν σε βάρος του Ελληνικού λαού οι Γερμανικές πορνοφυλλάδες.

Με αυτό το ναζιστικό χαρακτηρισμό τα λαμόγια του γερμανικού κατεστημένου, προετοίμαζαν το έδαφος για την πλήρη αποδιάρθρωση της χώρας για να εκποιήσουν τη δημόσια περιουσία έναντι ενός πινακίου φακής, περιορίζοντας την εθνική κυριαρχία και φτωχοποιώντας τον Ελληνικό λαό.

Το 1815 ο Ιωάννης Καποδίστριας ως υπουργός Εξωτερικών του Τσάρου της Ρωσίας συμμετέχει στη λύση του προβλήματος που υπάρχει με τα Γερμανικά κρατίδια, του Βορρά με το Νότο. Τότε προτείνει στον Μεττερνίχ την Ομοσπονδιακή λύση των κρατών . Το σχέδιο που παρουσίασε έγινε δεκτό και υπογράφτηκε από τη Γερμανία. Ένα σχέδιο το οποίο ισχύει μέχρι σήμερα.

Όταν η χώρα άρχισε να στέκεται στα πόδια της και ο πρώτος κυβερνήτης Ι. Καποδίστρια και άρχισε να τηνοργανωνει, από τις τότε ισχυρές δυνάμεις χαρακτηρίστηκε ως Ρωσόφιλος, και δολοφονήθηκε το 1831.

Μετά από διάφορες προτάσεις των ισχυρών , συμφωνήθηκε να έρθει ως Βασιλιάς ο πρίγκιπας Ο Όθων-Φρειδερίκος-Λουδοβίκος, πλήρες όνομα Όττο Φρίντριχ Λούντβιχ φον Βίττελσμπαχ Πρίγκιπας της Βαυαρίας και να γίνει πρώτος Βασιλιάς του Βασιλείου της Ελλάδος.

Συνέχεια

Ευχολόγια και Ζαϊμπάτσου



 

σημ.Αμετανόητου: κάποια στιγμή εχτές, μίλαγα με έναν φίλο για τα «ζαϊμπάτσου» και έφερε η συζήτηση και τις περιβόητες «ιδιωτικοποιήσεις»…και θυμήθηκα επίσης αυτό που είχα γράψει κάποτε στον Γιαννίτση…[Γιατί ο «ασθενής» πέθανε και εσείς κοροϊδεύετε τους συγγενείς, για να μην ανακοινωθεί ο θάνατος στη βάρδια σας.]

Το αφιερώνω λοιπόν στον «φίλο» μας τον Αλέξη…του ταιριάζει γάντι.Θα τους «πεθάνει» τους «νταβατζήδες» του Καραμανλή…πρώτα βέβαια άρχισε με τους μισθωτούς,τους συνταξιούχους,τους αγρότες,τα «μπλοκάκια» αλλά στο τέλος θα τους λιώσει…δεν θα του ξεφύγει κανένας, είμαι σίγουρος….lol.lol.lol.!!!


 

Γράφει ο Αμετανόητος

Τα πράγματα έχουν ξεφύγει. Τα κέντρα εξουσίας, οι κυρίαρχες Ελίτ, έχουν χάσει εντελώς τη μπάλα. Και στην Ευρώπη, και στις ΗΠΑ και ιδιαιτέρως στην Ελλάδα.

Μιλώ για τους Νεοφιλελεύθερους και τις ιδεοληψίες που επέβαλλαν με τη Βία του «Οικονομικού αλάθητου», τα παιδιά του Σικάγο, σε όλο τον πλανήτη.

Τα τέκνα του Φρήντμαν, του Χάγιεκ και του Νόζικ, μάλλον έχουν αρχίσει και έχουν μελιταίο πυρετό…δεν εξηγείται αλλιώς.

Προ ολίγου καιρού, δημοσιεύτηκε άλλο ένα άρθρο, ενός πολύ γνωστού νεοφιλελεύθερου, και εξέχοντος στελέχους του “Σημιτικού” μπλοκ. Αναστάσιος Γιαννίτσης, πρώην υπουργός και πρώην Πρόεδρος των ΕΛΠΕ.

Το άρθρο με έστειλε «αδιάβαστο», εις την λαϊκήν ορολογία.

( «Το ευχολόγιο για ανάπτυξη και τι – δεν – κάνουν κυβερνήσεις και τρόικα» http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=476248 )

Λέει μεταξύ άλλων, στον επίλογο, ο πρώην πρόεδρος των ΕΛΠΕ.

Συνέχεια

Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»!


Η ανεργία στην Ελλάδα έσπασε τα ρεκόρ του «κραχ 1929»! - Media

Για την ελληνική ανεργία στα χρόνια της κρίσης ο παραλληλισμός γίνεται συχνά με την εποχή του «κραχ του ’29» και όσα συνέβησαν μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Με την ανεργία καθηλωμένη στην χώρα μας στο 26-27% και με την διάρκεια του… τσουνάμι να θεωρείται πρωτοφανής μεταπολεμικά, αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον μια ματιά προς τα πίσω…

Δυστυχώς, τα συγκριτικά στοιχεία της ανεργίας σε βάθος χρόνου αποδεικνύουν ότι δύσκολα συναντά κανείς τόσο ραγδαία επιδείνωση όσο της Ελλάδας και, μάλιστα, επί τόσα συναπτά έτη. Ακόμα, δηλαδή, και το «κραχ του ’29» δείχνει αρκετά ηπιότερο απ’ όσα συμβαίνουν από το 2009-2015 στην χώρα μας.

Ένας από τους διασημότερους επί των οικονομικών, ο Άνγκους Μάντισον (1926-2010), έχει παραθέσει στην μελέτη του «Economic Growth in the West» όλους τους δείκτες ανεργίας για το διάστημα 1913-1960. Όταν, δηλαδή, έσκασε το κραχ του ’29 και στη συνέχεια ακολούθησε ο Β’ Παγκόσμιος. Από τον πίνακα απουσιάζουν, όπως είναι λογικό, τα ποσοστά ανεργίας στα χρόνια του Πολέμου.

O Βρετανός οικονομολόγος, ειδικευμένος στην μακροοικονομική ιστορία, συμπεριλαμβανόμενης της μέτρησης και ανάλυσης της οικονομικής ανάπτυξης, παρουσίασε συνολικά στην διάρκεια της επιστημονικής του πορείας ένα πολύτιμο και πολύπλευρο έργο.

Συνέχεια

Επιχειρηματικό Κράτος Άμυνας/Ασφάλειας (κείμενα)…


Προλογίζω με κομμάτι ανάλυσης ενός κειμένου, που γράφτηκε περίπου τον Απρίλιο του 2015, εν μέσω του πανηγυρικού κλίματος για τις διαπραγματεύσεις του ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ 

   Κάθε στάδιο του καπιταλισμού είχε τη δική του διαλεκτική κεφαλαίου-κράτους, και αν το έθνος-κράτος αναδύεται μαζί με την πολιτική εξουσία της αστικής τάξης, περνά μέσα από διάφορες ιστορικές μορφές, απαντώντας κάθε φορά στις καπιταλιστικές αντιφάσεις, με πρώτη και κύρια την ταξική πάλη. Ο καπιταλισμός της εποχής των Μαρξ-Ένγκελς, στο προμονοπωλιακό του στάδιο (και υπό βρετανική ηγεμονία) συνυφαίνεται με το πρότυπο φιλελεύθερο Κράτος (από τις πρώτες αστικές επαναστάσεις μέχρι περίπου 1870-πρώτη βιομηχανική επανάσταση). Ο καπιταλισμός της εποχής του Λένιν, ο λεγόμενος «ιμπεριαλισμός» (που εμφανίζεται το 1870-1930 περίπου, με τη δεύτερη βιομηχανική επανάσταση, και διαρκεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970),συνυφαίνεται με ένα πατερναλιστικό Κράτος που εξαπολύει πολέμους στο εξωτερικό και ταυτόχρονα εφαρμόζει προστατευτικές (βλ. κυρίως κεϋνσιανές) πολιτικές στο εσωτερικό (υπό την ηγεμονία της αμερικανικής αστική τάξης). Με κριτήριο τις εξελίξεις στον πυρήνα του κεφαλαιοκρατικού συστήματος, περνάμε από τον φιλελεύθερο καπιταλισμό  στον κρατικομονοπωλιακό καπιταλισμό, άρα και από ένα «φιλελεύθερο» σε ένα «παρεμβατικό» αστικό έθνος-κράτος.

   Η τομή του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, αίροντας διαλεκτικά το παρελθόν του, δεν μπορεί παρά να σημαίνει την ανάδυση ενός αστικού κράτους νέου τύπου, μέσα σε συνθήκες αδύνατης επιστροφής του έθνους-κράτους τόσο στο φιλελεύθερο όσο και στο (κεϋνσιανό) παρεμβατικό πρότυπο. Το Ε.Κ.Α είναι μια ζωντανή αντίφαση στον ίδιο τον πυρήνα της ύπαρξής του (αντίστοιχη συναντάμε στο «Επιχειρηματικό Πανεπιστήμιο»), αφού, ως Κράτος, δεν είναι Επιχείρηση, και ταυτόχρονα πρέπει να λειτουργεί σαν Επιχείρηση και προς όφελος των Επιχειρήσεων (που δεν είναι σήμερα κυρίαρχα εργοστάσια, αλλά οργανωμένα συμπλέγματα υλικών/άυλων περιουσιακών στοιχείων και πολλαπλών κερδοφόρων δραστηριοτήτων). Το Ε.Κ.Α εκφράζει :

(α) μια νέα ποιοτική τομή στη σχέση εθνοκρατικής συγκρότησης-διεθνοποίησης του κεφαλαίου (η λεγόμενη «Παγκοσμιοποίηση»), τομή δηλαδή, στη διαλεκτική Κεφαλαίου-Κράτους που φτάνει σήμερα, στις καπιταλιστικές ολοκληρώσεις (ΠΟΕ, ΟΟΣΑ, Ε.Ε, ΝΑFTA, APEC, MERCOSUR, BRICS, Ευρασιατική Ένωση κ.ά.) σε βαθμό παροξυσμικής αντίφασης, πρώτα και κύρια στη «Γηραιά Ήπειρο»

Συνέχεια

«Jacobin»: μαρξισμός, κουλτούρα και ταξική ανάλυση στον 21ο αιώνα…


Ένα αριστερό περιοδικό με ευρεία απήχηση

Μέσα σε μία μόλις πενταετία το περιοδικό Jacobin κατάφερε όχι να αναδειχθεί όχι μόνο σε «ηγετική φωνή της αμερικανικής Αριστεράς, με άρθρα πάνω στην πολιτική, την οικονομία και τον πολιτισμό, σε μια σοσιαλιστική προοπτική», αλλά σε σημείο αναφοράς για την Αριστερά, διεθνώς (με πάνω από 10.000 συνδρομητές και πάνω από 700.000 διαδικτυακούς αναγνώστες ανά μήνα) — και ειδικότερα για μια νέα γενιά αριστερών, που δίνουν έμφαση σε ζητήματα θεωρίας και ταξικής πάλης, όπως άλλωστε ο ιδρυτής και οι βασικοί του συνεργάτες. Ο ιστορικός Γιώργος Σουβλής (υποψήφιος δρ στο Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας) συνάντησε τον Bhaskar Sunkara, ιδρυτή και εκδότη τουJacobin, στο πλαίσιο του συνεδρίου Historical Materialism, τον Νοέμβριο του 2014 και συζήτησε διά μακρών μαζί του. Μια σύνοψη της συζήτησης, έπειτα από διαδοχικές επεξεργασίες και επικαιροποιήσεις, με τη βοήθεια του Bhaskar, μπορείτε να διαβάσετε σήμερα. Εμείς, πρέπει να ευχαριστήσουμε θερμά τον Μπασκάρ Σουνκάρα, τον Γιώργο Σουβλή, καθώς και τον Δημήτρη Ιωάννου, που ανέλαβε το επίπονο έργο της απομαγνητοφώνησης και μετάφρασης.

Συνέντευξη του Μπασκάρ Σουνκάρα στον Γιώργο Σουβλή

                                                         Μιλάει για το περιοδικό «Jacobin» και τη διαδρομή του, το Οccupy Wall Street, τον Μπ. Σάντερς, τον ΣΥΡΙΖΑ, τους Podemos

Απομαγνητοφώνηση και μετάφραση Δημήτρης Ιωάννου

Πες μας κάποια πράγματα για σένα, τις σπουδές σου, την ένταξή σου στην Αριστερά κλπ.

Γεννήθηκα το καλοκαίρι του 1989. Οι γονείς μου είχαν έρθει ένα χρόνο νωρίτερα στις ΗΠΑ, μετανάστες από το Τρινιντάντ και το Τομπάγκο. Ήμουν ο μικρότερος από πέντε αδέλφια και ο μόνος που γεννήθηκε στις ΗΠΑ. Έτσι, στην οικογένειά μου μπορείς να δεις την τυπική διαταξική πορεία του μετανάστη. Τα περισσότερα από τα αδέλφια μου δεν πήγαν στο πανεπιστήμιο και είχαν λιγότερες ευκαιρίες από όσες είχα εγώ, που μεγάλωσα σε μια περιοχή με καλά δημόσια σχολεία, πρόσβαση σε βιβλιοθήκες κ.λπ. Οπότε, οι ταξικά εξηγήσιμες ανισότητες ευκαιριών ήταν σε μένα προφανείς από πολύ νωρίς, όπως και το πόσα πράγματα στη ζωή οφείλονται στην τύχη.

Συνέχεια